[center]دلبر چو کشد ما را میخانه به میخانه
از لعل لبش نوشم پیمانه به پیمانه
با دل چو کنم نجوا ازطرهء هندويش
رازیست که همی گوید دیوانه به دیوانه
خونی که دلم ریزد بر دیدهء غمبارم
اشکیست که دهد تحفه پروانه به پروانه
زاندم که دلم مست از پیمانه لعلش شد
سودا زده می گردد میخانه به میخانه
گر صید حرم نیستم بر کف نهادم جان
تا جان ز کفم گیرد جانانهء جانانه
[ در کعبه نهادم دل اندر شکن زلفش
بردند من بیدل را خمخانه به خمخانه
پیدا نتوانم کرد تاری ز سر زلفش
هر چند که بگردم من بتخانه به بتخانه
درویش که سرود عمری افسانه زلف یار
بر لوح دلش نقشیست افسانه ز افسانه
#$######################-###-#'/center]