صفحه 1 از 2 12 آخرینآخرین
نمایش نتایج: از شماره 1 تا 10 , از مجموع 18
  1. Top | #1


    تاریخ عضویت
    Feb 2013
    شماره کاربر
    1
    وضعيت
    عنوان کاربر
    مدیر کل سایت
    میانگین پست در روز
    4.96
    نوشته ها
    8,980
    تشکر
    1,497
    تشکر شده 9,450 بار در 4,031 ارسال
    حالت من : Mashghool

    :cofe: رمان عشق توت فرنگی نیست

    صورت مهربون مامانو چند بار پشت سر هم بوسیدم .اون قدر گریه کرده بود که چشم هاش ریزریز شده بود,دستم
    رو در شونه اش حلقه کردم :واي سودي جون سفر قندهار که نمی خوام برم این طوري میکنی ؟ هر وقت چند روز
    تعطیلی گیرم بیاد بدوبدو می ام بهت سر می زنم ,خودتم میدونی که من یکی رو بدجوري بچه ننه بار اوردي وطاقت
    نمی آرم زیاد ازت دور بمونم.
    مامانم میخواست لبخند بزنه ولی نتونست .با گوشه روسري اشک چشمش رو پاك کرد. بابام با خنده از جیبش یه
    دستمال در آورد:بگیر عزیزم ,روسریت میکروب داره,نکنه می خواي تراخم بگیري وبدبختم کنی,داري و نداري دو
    تا چشم شهلا داري,می خواي همونم ازم بگیري؟
    مامانم طبق معمول غم وغصه هاش یادش ر فت,با ناز وکرشمه دستمالو گرفت ونم چشم هاش رو خشک کرد:باشه
    هاتف باشه,فقط چشمام قشنگه دیگه؟
    بابا یواشکی در گوش مامان یه چیزي گفت که اولش سرخ شد وبعد شم غش کرد از خنده .ترنج آستین مانتوي
    مامانم و کشید:بابا چی گفت این قدر خوش به حالت شد؟
    مامانم یه اخم قشنگ تحویلش داد:اوا!؟!بچه هم بچه هاي قدیم.
    ترنج لب ور چید:زشته توي جمع دو نفر در گوشی حرف بزنن
    تورنگ لپش رو کشید:اي دختر فضول!
    ترنج دستشو انداخت دور کمرم:ترمه جون وقتی بري من حوصله ام سر می ره.دلم واست خیلی تنگ میشه
    دستمو انداختم دور کمر باریکش :حسابی درس بخون که دو سال دیگه بیاي پیشم.
    منم اونجا تنهام,اگه تو کنارم باشی دلم کمتر میگره,فقط فول بده خوب درس بخونی,مثل بچه آدم!
    موقع گفتن این حرفها بغض کردم,چقدر خواهرمو دوست داشتم ,کاش از هم جدا نمی شدیم, صداي کمک راننده منو
    از افکارم پرت کرد بیرون:مسافراي تهران ....جا نمونین
    مامانم دوباره منو چلوند:قربونت برم ترمه جون خیلی مواظب خودت باش.رسیدي زنگ بزن.
    خیالشو راحت کردم:حتما سودي جون نگران نباش.
    بابا بغلم کرد :ترمه جون شرمنده ام که...
    نذاشتم حرفشو تموم کنه :زمستون می ره رو سیاهی به زغال می مونه,فکرشو نکن.
    ترنج بغل گوشم چنان جیغی زد که نیم متر پریدم هوا:اونم شاداب.
    کفرمدر اومد!دندونامو رو هم فشار دادم که صدام در نیاد!
    یعنی اپه یه وقت دیگه بود ویه جاي دیگه اي غیر از ترمینال بودیم درسی بهش می دادم تا عمر داره یادش نره
    .پرده گوشم هنوز سوت میکشید .منتها نخواستم دم اخري پاچه اشو بگیرم که خودم عذاب وجدان بگیرم,هم اشک
    دم مشک ترج خانوم ته تغاري رو در بیارم.
    با اومدن شاب که واقعا اسمش برازنده اش بود ,تورنگ دست و پاشو گم کرده و شروع کرد الکی خندیدن.رفتم
    نزدیکش و گفتم:زهر مار تابلوي بی جنبه,دست وپاتو جمع کن.
    خنده رو لبش ماسید,دلم خنک شد.فکر کرده یادم رفته چه جوري من بیچاره رو رصد کرده و مواظب بود دست از پا
    خطا نکنم .فکر کرده نفهمیدم گلوش پیش شاداب گیر کرده .طفلی رفته بود تو لک!دیدم خدا رو خوش نم آد موقع
    رفتن خاطره بدي از خودم جا بذارم ,یواش بهش گفتم:اگه برادر خوبی باشی شاید یه فکري به حالت بکنم,البته شرط
    وشروطی سختی داره ها....
    نیشش تا بنا گوش باز شد.باز صداي کمک راننده در اومد.بابا وتورنگ رفتن چمدون وساك منو تحویل بدن.

    سودي جون ول کن معامله نبود.سفارش پشت سفارش ,انگار من یه دختر دست پا چلفتی خاك بر سر بی عرضه ام که
    حتی نمی تونه دماغشو بالا بکشه.با این که بهم برخورده بود سعی کردم خود دار باشم وبا خوش روي بگم (چشم)
    شاداب بیچاره هم دست کمی از من نداشت.
    مامنش با لهجه غلیظ شیرازیش داشت نصیحت ها وبه قول خودش وصیت هاي آخر رو می کرد.شاداب پاك بهم
    ریخته وکم مونده بود پرمرده بشه که به دادش رسیدم:شاداب جون مامانو ببوس واز بابا خداحافظی کن که الان
    اتوبوس راه می افته ومن وتوي گردن شکسته باید دنباش بدویم بلکه دلش رحم بیاد ویه نیش ترمز بزنه وسوارمون
    کنه.
    هرد وخندیدن و مامانش دست از نصیحت برداشت.
    هر لحظه ممکن بود بغضم بترکه.بغض که چه عرض کنم,خودم بترکم.تا اون لحظه بیست وچهار ساعت پشت هم از
    خونواده ام دور نمونده بودم وحالا می بایست براي حداقل چند هفته ازشون خداحافظی کنم.مگه دست ودلم به
    خداحافظی می رفت؟!می بایست زودتر سر وته قضیه رو هم می اوردم والا اشک ریزانی میشید که اون سرش ناپیدا.
    اول از تورنگ خداحافظی کردم.صورت زبرش رو بوسیدم:شد یه مرتبه تورو ببوسم واصلاح کرده باشی؟!شلخته با
    دست موهاي پرپشت وخوش حالتش رو بهم ریختم,براي اولین بار اعتراض نکرد.چقدر بلوز سرمه اي بهش می
    اومد,شونه هاي مردونه اش رو کاملا نماي می داد.
    بهش دقیق شدم:مواظب باش دخترها قرت نزنن ...تازگی ها خیلی خوش تیپ شدي!
    دهنشو آورد دم گوشم :شکم اونی که به خواهر خوش چشم وابروي من چپ نگاه کنه سفره می کنم.
    گوششو محکم کشیدم :غلطاي زیاد ي!غیرتی بازي در نیار که هیچ خوشم نمی اد.
    دستشو زد به کمرش:خلاصه گفته باشم,حواسم اونجام بهت هست فکر نکنی رفتی حاجی حاجی مکه!
    چقدردلم براش تنگ می شد....بعد از اون نوبت ترنج خواهر کوچلوي دبیرستانیم شد.چشماي درشت وقشنگش پر
    اشک بود:ترنج جون قول بده نري تو اتاقم که دخل وسیله هامو بیاري.
    ترنج خندید وتورنگ دخالت کرد:طفلی قولی نمی ده که نتونه عمل کنه.
    هیچی نگفتم و ترنج رو بوسیدم.هم قد وقواره خودم بود ولی شباهتی بهم نداشتیم صورت ظریف ودوست داشتنی اي
    داشت ,بدون هیچ ایراده اي ,ترکه اي ولاغر بود.خوشگل ودلنشین ویه عالمه لوس از خود راضی!هم شکلش هم اخلاق
    و رفتارش کپی برابر اصل عمه ام بود... خدا به فریاد دل مامانم برسه شونزده سال خواهر شوهرش بیست وچهار
    ساعت جلوي چشمش بوده وبازم معلوم نیست تا کی مثل اینه دق جلوي چشمش باشه.
    نوبت به بابام رسید,معلوم بود خودشو خیلی کنترل می کنه:کاش میتونستم باهات بیام وسر سامونی بهت بدم تا خیالم
    راحت بشه.اما خودت می دونی چقدر گرفتارم.
    خیلی خوب می دونستم,پریدم تو حرفش:بچه که نیستم ,خودم میتونم کلیممو از اب بیرون بکشم .تازه اونجا داداش
    تارخ هست ,پس غصه چی رو میخورید؟
    بابا اصلا هنر پیشه خوبی نیست ,وقتی فیلم بازي میکنه اصلا ابروریزیه .معلوم بود اگه دو دقیقه دیگه باهاش حرف
    بزنم اشکش سرازیر میشه ,سریع بوسیدمش ورفتم سراغ سودي جون :سودي جون گریه کنی نه من نه تو.
    لحن تهدید آمیزم کارساز بود,جذبه هم چیز خوبیه ها .بادي به غبغب انداختم:دخترتون داره میره دندونپزشک
    مملکت بشه واون وقت جنابعالی میخواي با ابغوره گرفتن منصرفش کنی؟حالا خوبه فصل ابغوره گذشته.
    مامانم خندید ,بوسیدمش. اونم از ماچاي ابدارش چسپوند رو لبم .اگه به خودم بود دوست داشتم بشینم رو زمین و زار
    زار گریه کنم . صداي کمک راننده رو که دیگه خشن شده بود بهون کردم ودویدم طرف اتوبوس .یادم اومد از
    خانواده شاداب خداحافظی نکردم.با سرعت رفتم طرفشون ودر عرض سی ثانیه یه عالمه حرفاي تعارف آمیز رد وبدل کردیم.روي صندلی اتوبوس که نشستم تازه فهمیدم که چقدر خسته ام . سودي جون اومد دم شیشه وشروع کرد با
    گریه حرف زدن .صداشو نمشنیدم واصلا متوجه نمی شدم چی میگه ولی الکی هی سر تکون می دادم که یعنی چشم
    .چقدر دلم میخواست بغلش کنم وببوسمش.
    باب اومد وبا ملایمت اونو دور کرد.اتوبوس راه افتاد.براشون دست تکون دادم ,دست نمی تونستم ببینموشون چون یه
    پرده اشک دیدمو مختل کرده بود چند لحظه بعد اونا رو ندیدم ,سرم وبه پشتی صندلی تکیه دادم وچشمامو بستم :یه
    برگ جدید از زندگیمون شروع شد!
    شاداب دست گذاشت رو دستم:پیش به سوي سرنوشت!
    صداي پیرمردي از ردیف جلو بلند شد:بر محمد(ص) وال محمد(ص) صلوات.
    همه با صداي بلند صلوات فرستادن.منم زیر لب چند بار صلوات فرستادم.بعد رو به شاداب گفتم:نمی دونی چقدر
    خسته ام انگار کوه گنده ام اگه ولم کنن یه کله چند ساعت می خوابم.
    خوب یه چرت بزن ,منم بدم نمی آد استراحت کنم.
    چشمامو بستم وچون آدم خوش خوابی هستم در عرض پنچ دقیقه خوابم برد. تکوناي یکنواخت وصداي ماشین هم
    مزید بر علت شد.
    چشمامو که باز کردم هوا حسابی تاریک شده بود,سر شاداب رو شونه ام و دهنش باز مونده بود. چند دقیقه تحمل
    کردم, اما بعدش صدام در اومد:خودتو جمع کن شاداب.
    یه ناله کرد وتکونی خورد, دستشو گرفتم :شاداب بیدار شو؟
    چشماشو باز کرد:مگه مرض داري؟تازه خوابم برده بود.من که مثل تو نیستم ,رو کیسه گردو هم خوابم ببره.
    چیه حسودیت میشه ؟
    ادامو در اورد.خمیازه کشید و بدنش رو کش و قوس داد :یه چیزي میخوام بخورم نمی دونم چیه...تو بند وبساطت
    خوردنی پیدا میشه؟
    -تخمه دارم و لواشک وساندویچ کالباس.
    ساندویچ بمونه واسه شام ولی تخمه رو رد کن.
    با هم شروع کردیم خوردن وگفتن وخندیدن .یه صداي اعتراض امیز خده رو لبهامون خشکوند:چه خبره؟مردم
    میخوان استراحت کنن ,ملاحظه هم خوب چیزیه ها!
    یه ذره بلندتر ادامه دادم :از بوي گند جورابش داریم خفه می شیم صدامونو در نمی اریم . حالا انگار واجبه کفشاشو
    دراره ....انگار لاشه اي گربه تو کفشش بوده.
    شاداب دیگه نتونست خودشو کنترل کنه به صداي بلند خندید.منم باهاش خندیدم .سر وصدا تو اتوبوس زیاد شده
    بود.هر کس یه چیزي می گفت و اعتراضی می کرد,شاداب گفت:راحت شدي بلوا راه دادي؟
    -واقعا دلم خنک شد.
    یکی گفت : اقاي راننده نگهدار , نمازمون دیر شد.
    اون یکی داد کشید:مردیم از گرسنگی ,لابد می خواي یه کله تا تهران بري...
    یه نفر خجالت زئه گفت:بچه ام دیگه نمی تونه خودشو نگه داره...الان جاشو خیس میکنه.
    بمب تو اتوبوس منفر شده بود ,صداي پیرمرد از جلوي اتوبوس بلند شد :محمدي (ص) هاش صلوات!
    بعد از صلوات یه آرامش نسبی بر قرار شد.چند دقیقه بعد جلوي رستوران بین راهی پیاده شدیم . جاش بد نبود,به
    نسبت خوب وتر وتمیز بود,یه ابی به دست و رومون زدیم وساندویچ خوردیم,شاداب چنان به ساندیچ گاز میزد که
    انگار از قحطی فرار کرده.خندیدم :مواظب باش لپت رگ به رگ نشه.
    لقمه پرید گلوش,داشت خفه میشد.محکم زدم پشتش :نترس همش ماله خودته هیچکس نمیخواد ازت بگیره.یواشتر
    دختر جون ,هنوز جونی وهزار ارزو داري,نمی خواي ارزو به دل بمیري که؟؟خودمونو کشتیم که با هم قبول شیم می
    خواي رفیق نیمه راه بشی؟
    یه دفعه اشک تو جشمش جمع شد:ولی حق تو این نبود...تو می بایست همین رشته رو تو دانشگاه سراسري قبول
    شی.من که می دونم چقدر زحمت کشیده بودي....
    بد شانسی آوردي,.
    اندازه ترنج دوستش داشتم ,از کلاس اول دبستان پشت یه نیمکت نشسته بودیم,بهترین دوستم بود.دستمو انداختم
    دور بازوش :باز شروع نکن شاداب جون !این طوري که بهتر شد.با ز هم واحد بر می داریم وپیش همیم.من دوستی
    تورو با هیچ چیز عوض نمی کنم,دانشگاه سراسري که جاي خود داره!حالا جلوي مردم نمی خواد زاز زار کنی.
    خندیدم .دستی به دلم کشیدم :این قدر گرسنه بودم که نماز نخوندم.بیا بریم نمازمونو بخونیم که خدا هوامونو توي
    اون تهرون داشته باشه.
    اعتقاد عجیبی به نماز خوندن داشتم,در بند خیلی از مسایل نبودم اما نمازم ترك نمی شد.بعدش با شاداب چاي
    خوردیم نگاش کردم ,جشماي خوش فر م و درشتی داشت که زیر ابروهاي ظهن خودش و نشون می داد:پوست سبزه
    ,بینی ودهن قشنگ !روي هم رفته دختر خوشگل وجذابی بودلاغر نبود میانه اندام وتوپر ...بهش گفتم :فردا که رسیدم
    تهران می ریم آرایشگاه و یه دستی تو این ابروهاي پاچه بزیت ببر.
    سبیل هاتم بدجوري و ذوق می زنه...
    رنگش پرید:واي ترمه می خواي مامانم سکته کنه؟
    با بدجنسی گفتم :از کجا میخواد بفهمه ,مگه این خودت دهن لقی کنی ,من که بروز نمی دم . تا دفعه بعد که تورو ببینه
    ابروهات در می اد هم سبیلات !چندشم می شه سبیلات رو می بینم ,از پسرا بدتري!
    خیلی جدي بود هوس کردم یه ذره سر به سرش بذارم :خنگ خدا تو الان دانشجوي مملکتی ,هم کلاسهامون توي
    مدرسه ابرو و موي صورتو به باد داده بودن...
    موهاشونو که رنگ کرده !اون وقت تو براي یه ابرو اونم تو فپقرن بیست ویکم ببین چه جنجالی به پا میکنی ؟ خیلی
    املی . می خواي پسرا با دیدنت رم کنن.
    دستشو زد به کمرش: اگه قراره با این چیزا رم کننبذار رم کنن.تازه تو که لالایی بلدي چرا خوابت نمیره ؟خودت چرا
    ابروهاتو بر نمی داري؟
    با ناز وکرشمه گفتم:خدا خودش ابروهاي منو بر داشته ,نمی بینی چه قیطونی وبلنده!
    یه ذره نگام کرد:راست میگی ها!
    قري به گردنم دادم :مگه دروغ می گم....
    دوباره با سر سختی گفت:من که دست به صورتم نمی برم ,هر چیزي به وقت خودش خوبه.
    خندیدم :باشه خانوم ....شب درازه می دونی که منظورم چیه!چند وقت دیگه می بینمت.
    اخم کرد :چقدر بی ادبی ترمه....
    -وا مگه امروز به من رسیدي ؟!تو که بهتر از همه منو میشناسی...
    -اره حکایت تو حکایت علیمرادخان ...یادم نرفته تو مدرسه چه اتیشی می سوزوندي . همه از دستت دله وشاکی
    بودن,تنها شانست این بود که درست عالی بود والا ده باره از مدرسه اخراجت کرده بودن...

    دستشو کشیدم :چه چه میزنی بلبل خوش اواز !براي تو یکی که بد نبود همیشه بهت خوش میگذشت .حالا بیا بریم تو
    اتوبوس که درش باز شده.
    با اکراه گفت:تا فردا صبح که برسیم کمرم خرد میشه.از مسافرت با اتوبوس حالم بهم میخوره.
    رزیم بگیر که کمرت نشکنه.
    من خیلی خوبم ,بیچاره یه نگاه به خودت بکنی می فهمی ,انگار تب نوبه داري...به باتر ي قلمی گفتی زکی!
    رومو ازش برگردوندم :بیچاره من رو فرمم :مثل مانکن ها می مونم.
    مگه خودت تعریف کنی ,دست که بهت بزنم شمشیرات میره تو تنم ,فقط استخوانی...
    گربه دستش به گوشت نمیرسه می گه پیف پیف....
    همیشه با هم همینطوري بودیم ویکی به دو می کردیم. ولی دلخوري ابدا ...نفسمون بهم وصل بود.نشستیم تو اتوبوس.
    بقیه مسافرام کم کم سوار شدن وپنج دقیقه بعد اتوبوس راه افتاد.
    نیم ساعت بعد تو ترمینال بودیم .ساعت هفت ونیم صبح بود پیاده شدیم و وسایلمونو تحویل گرفتیم .طبق قرار می
    بایست تارخ بیاد دنبالم .اما هرچه چشم چرخوندم اثري ازش ندیدم .می دونست زود می رسم ,شاید خواب مونده بود
    .یه ربع دیگر صبر کردیم ودر نهایت مجبور شدیم از اون محییط الوده و پر سر و صدا وپر افراد مزاحم فرار کنیم.
    هر کس میومد یه متلکی بارمون می کرد . برخلاغف همیشه دل ودماغ جواب دادنم نداشتم . تازه اگرم داشتم ,ترجیح
    می دادم با این افرا د دهن به دهن نشم.
    اگه دستم به تارخ میرسید میدونستم چی کارش کنم؟!
    با غصه وحرص از ترمینال اومدیم بیرون و ماشین دربست گرفتیم . اول شاداب پیاده شد و بعدشم من تا خونه تارخ
    رفتم چقدر ماشین ودود....چشمام از دود میسوخت...چقدر هوا کثیف بود ,دلم واسه هواي پاك شیراز خودم تنگ شد.
    توي یه محله خلوت و خوش اب وهوا روبروي یه آپارتمان بیست واحدي پیاده شدم . کرایه رو دادم
    وچمدون وساك رو گذاشتم جلوي در...زنگ اپارتمان تارخ رو زدم . بعد از چند ثانیه اي طولانی صداي خوابالوي گلپر
    از اف اف اومد :بله
    دهنمو به ایفون نزدیک کردم:سلام گلپر جون منم ترمه.
    بدونهیچ حرفی درو باز کرد.شونهع بالا انداختم وبه زحمت وسایلمو تا جلوي اسانسور بردم.از اسانسور پیاده شدم
    .گلپر هنوز در واحو رو باز نکرده بود ,دلم گرفت ولی به خودم گفتم :لابد لباسش مناسب نبوده...
    زنگ زدم,چند لحظه بعد درو باز کرد.هنوز لباس خواب تنش بود موهاش با بی قیدي رو شونه هاش ول بود ,تو
    چشماي سبز خوشرنگش وروي لباي قرمز خوش حالتش هیچ اثر ي از شادمانی نبود.
    خودمو از تنگ وتا ننداختم,یه لبخند پت وپهن نشوندمن روي لبم وذوق زده گفتم :سلام گلپر جون . نمی دونی چقدر
    دلم برات تنگ شده بود.
    سر تا پاشو نگاه کردم :بزنم به تخته ... هر دفعه می بینمت خوشگل تر شدي.
    یه لبخند سرد وبی نمک زد,به روي خود نیاوردم:تعارفم نمی کنی بیام تو.
    از جلوي در رفت کنار,با هن وهن ساك وچمدونو کشیدم تو اپارتمان شلوغ ودرهم وبرهم .تعجب کردم گلپر خیلی با
    سلیقه و مرتب بود.
    نشستم روي مبل ,براي اینکه یه حرفی زده باشم گفتم:چی می کشین از این شلوغی وترافیک ؟
    روبروم نشست وپا روي پا انداخت و دستاشو گذاشت رو دسته هاي مبل وبهم زل زد . هنوز جواب سلاممو نداده بود
    .دکمه هاي مانتوي خاکستري رنگموو باز کردم و گره روسریمو شل:تارخ کجاست؟


    زورش می اومد جواب بده:سر کار.
    تو ترمینال خیلی منتظرش بودم گفته بود میاد دنبالم.
    یه نگاه عاقل اندر سفیه بهم کرد:اگه میخواست بیاد دنبالت و بعد بره سر کار تا ساعت ده نمی رسید در ضمن ازانس
    مال این موقع هاس دیگه! دوره اي نیست کسی از کسی توقع داشته باشه.
    یه پارچ اب یخ خالی کردن روم ,من زبون دراز زبونم بند اومد. دنبال یه جمله مناسب میگشتم ,شروع کردم با بند
    کیف ور رفتن ,خوش امد گوي جالبی نبود باورم نمشد این همون گلپر باشه !چقدر عوض شده به زحمت گفتم:نه گلپر
    جون من که از تارخ نخواستم بودم بیاد دنبالم :خودش گفت میاد.
    بلند شد:حالا که نتونست .کاراي مهمتري هم داره.
    چه پررو وبد رفتار!با این حال به خود گفتم:سر صبح اومدم از خواب بیدارش کردم وتوقع دارم بشکن وبالا بنداز راه
    بندازه . طفلکم اول صبح حوصله خودشم نداره چه برسه به من که مثل خروس بی محل می مونم.
    با این خیال لبخندي زدم .مانتومو انداختم و مبل وبلند شدم ودنبالش رفتم آشپزخونه که چه عرض کنم بازار
    شام!بغلش کردم.با بی محبتی گفت:این قدر به من نچسپ ترمه.
    وا رفتم خودشم فهمید رفتارش زشت و زننده بوده,با لحن ارومتري ادامه داد:اخه این روزا حالم زیاد خوب نیست.
    مزدهامو بهم زدم وزمینو نگاه کردم از فرق سرش شروع کردم ونگام روي شکمش ثابت شدگل از گلم
    شکفت.هیجان زده دستامو زدم بهم :خبریه گلپر؟!
    لپاش گل انداخت:هنوز مگمن نیستم ,امروز جواب ازمایشمومیگیرم.
    چ= وراست بوسیدمش :واي گلپر خیلی خوشحالم :یعنی دارم عمه می شم؟

    دست مالیدم روي شکم صافش:عمه قربونت بره جوجو
    بازشو گرفتم وبردم نشوندمش روي مبل :تو دیگه بار شیشه اي داري وباید استراحت کنی .بشین ودستور بده.
    انگار بدش نیومد,با تنبلی گفت :خوابم زیاد شده ,زود خسته میشم ونمی تونم به کارام برسم.
    یه انگشت رو تلفزیون کشیدم .معلوم بود مدهاست تمیز نشده ,با خوشروي گفتم :امروز همه جا رو تمیز می کنم.
    بی رودرواسی گفت:اخه تازه از راه رسیده اي وخسته اي.
    مثل اینکه بدش نیومد بود سر سامونی به زندگیش بدم ,یه ذره بهم برخورد ,ولی به خاطر برادرزاده کوچولوي که تو
    راه داشتم وبه خاطر تارخ.
    گفتم :نه دیشب خوب خوابیدم .فقط یه چاي دم کنم وبخوریم ,اون وقت شروع می کنم.
    بلند شدم ورفتم تو اشپرخونه . کتري رو اب کردم و گذاشتم رو گاز ,چه گازي ؟!چرب وچیلی !کند از سر و روي
    زندگیش می بارید . اولین بار بود می دیدم خونه اش این قدر کثیف و اشفته اس !گذاشتم به پاي حاملگی.
    صداش از هال اومد:چاي تو کابینت سمت راسته گازه!!
    تا اب به جوش بیاد ظرفها ي نشسته رو جمع وجور کردم,خواستم بشورم که چشمم افتاد به ماشین ظرفشویی همه رو
    چیدم توش و روشنش کردم . ابم جوش اومد وچایی رو دم کردم . از یخچال کره و پنیر رو در اوردم .میز اشپزخونه
    رو دستمال کشیدم و همه چی رو چیدم .از گلپر توقع همچین زندگی رو نداشتم ,مگه تمیز کردن خونه چه وقت می
    بره؟؟؟
    با وجود ماشین ظرفشوي یه عالمه ظرف این ور واون ور بود . یه مشت لباس چرك هم تو سبد بغل ماشین لباسشویی
    بود ,همه رو ریختم تو ماشین .گفتم:هر وقت کار ظرفها تموم شد ,رخشویی رو روشن می کنم.
    حتی به خودش زحمت نداد تا اشپزخونه بیاد ببینه من گردن شکسته دارم چی کار می کنم. چایی ریختم وصداش

    گردم:گلپر جون بیا عزیزم صبحون حاضره
    هنوز نه به بار ونه به دار ,دستش رو گرفته بود به کمرش,خنده ام گرفت .با این حال صندلی رو عقب کشیدم تا بشینه
    .
    هوس تخم مرغ نیمرو کردم.
    فورا دست به کار شدم وبراش دوتا تخم مرغ نیم رو کردم . با ولع ولذت خورد:مرسی ترمه جون !چقدر چسپید.
    نوش جونت عزیزم.
    بدون اینکه حتی بشقابشو بذاره توي ظرفشویی رفت بیرون ,با این که حسابی بهم برخورد بود ظرفها رو شستم ورفتم
    تو هال ,نشسته بود و کنترل به دست تلویزیون نگاه می کرد :لجم گرفت ::گلپر ج.ن لااقل مو هاتو شون بزن ولباس
    عوض کن.
    چشماشو خمار کرد:حال ندارم از جام جم بخورم.
    تو دلم گفتم :اره خوب ,کلفت هم برات رسید.
    چاییمو خوردم.از تو ساك سوغاتی هاشو در اوردم:یه ظرف مسقطی ,یه حعبه شیرینی یه روسري و یه صندل واسه
    گلپر ,یه تی شرت واسه تارخ ,یه ظرف کریستال واسه خونه.
    گفت:مرسی ترمه جون خیلی زحمت کشیدي.
    قابل تورو نداره.
    روسري رو انداخت سرش,چقدر بهش میومد,با خنده گفتم:می بینی چه سلیقه اي دارم؟؟ اناگار فقط براي تو درست
    شده.

    با غمزه گفت :خودم خوشگلم همه چیز بهم میاد..
    نخیر گلپر اون گلپر سابق نبود,خدا به داد من برسه که تا روبه راه شدن اوضاع این جا بمونم.به زور لبخند زدم وو
    سایلمو بردم گذاشتم توي اتاق خواب!اونقدر بهم ریخته بود که اول مجبور شدم یه ساعت مرتبش کنم. اومدم بیرون
    تلفن زنگ زد,صداي تنبل گلپر اومد ترمه جون ببین کیه!
    جواب دادم :بفرمایین.
    صداب نگران سودي جون تو گوشی پیچید:ترمه جون رسیدي ؟!الهی قربونت برم من که مردم و زنده شدم ,پس چرا
    زنگ نزدي؟؟
    میخواستم بگم از لطف و محبت برادرزاده اي جناب عالی . از وقتی که رسیدم دارم مثل خر کار می کنم . اما اون
    بیچاره که گناهی نداشت .راه دوربود واونم از همه جا بی خبر !نمی خواستم فکرش خراب بشه.
    با مهربونی گفتم:من قربون تو برم سودي جون .از وقتی رسیدم با این گلپر گفتم و خندیدم .ببخشین که یادم رفت.
    اذیت نشدي؟راحت رسیدي؟
    اره مثل خرس تو اتوبوس خوابیده بودم,ولی شاداب خیلی خسته بود,چون نتونسته بود بخوابه.
    بابا چطوره؟تورنگ ,ترنج؟؟
    همه خوبیم عزیزم جات خیلی خالیه .حال گلپر چطوره ؟تارخ کجاست؟
    خودش جوابشو داد:لابد بچه ام صبح زود پاشده اومده دنبال تو وبعدشم رفته سر کار.
    پوزخندي زدم وتو دلم گفتم :اره جون خودش.
    ولی اینو نگفتم که ,به جاش گفتم:اره طفلک.
    خوب برو استراحت کن .هرچی باشه خسته اي ,ببین گلپر کاري نداره؟

    تو دلم گفتم : کار که زیاد داره ولی شانس بیشتر!
    رو به گلپر گفتم:سودي جون می پرسه کاري نداري؟
    بدون اینکه نگام کنه گفت:سلام برسون.
    سودي جون گلپر سلام می رسونه.
    تو هم سلام برسون .مزاحمت تمی شم عزیزم برو خوب استراحت کن.
    چشم مامان ,می بوسمت . تو هم تورنگ وترنج رو از طرف من ببوس .بابا رو هم از طرف خودت.
    صداي خنده شادش تو گوشی پیچید:خفه نشی ترمه !برو دختر خجالت بکش!
    خداحافظی وگوشی رو قطع کردم یه نگاه به اگراف کردم نمی دونستم از کجا شروع کنم؟معلوم بود مدهاست خونه
    جمه و جور نشده. تصمیمی گرفتم از اشپزخونه شروع کنم .مرتب کردن تا ظهر طول کشید.پدرم در اومد ,به عمرم
    این قدر جون نکنده بودم.
    گلپر مثل کارفرما اومد یه چرخی تو اشپزخونه زد سر تکون داد:عجب تمیز شده ها ....دستت درد نکنه.
    اومدم بگم :دست من نه!!دست عمه ات درد نکنه با این عروس اوردنش!
    به شیطون لعنت فرستادم ولبمو گزیدم ,دوباره صداش :نهار چی بخوریم؟
    لابد توقع داشت نهار واشس بپزم.اما این قدرام متوقع نبود:با پیتزا چطوري؟
    یه نفس یلنئ کشیدم:بدم نمی اد.
    رفت کنار تلفنش نشست ,یه شماره گرفت واشتراك داد.
    دوباره مشغول تلویزیون دیدن شد.منم معطل نکردم وشروع به مرتب کردن هال و اتاق خواب مشترك گلپر وتارخ

    کردم.
    پیتزا که رسید ظاهر خونه قابل تحمل تر بود .بعد از نهار یه چاي خوردم و دوباره دست به کار شدم .بالاخره تا ساعت
    چهار همه جا تمیز و مرتب شد!دیگه ناي واسم نمانده بود...
    گلپر گفت:ترمه جون برو یه دوش بگیر تا خستگی ات در بره.
    جوابشو ندادم چپیدم تو حمو م تا اب گرم خستگیمو در ببره یه نیم ساعتی اونجا بودم .اومدم بیرون ,لباس پوشیدم .یه
    تی شر ت کرم با شلوار پار چه اي قهوه اي ...حوله امو پیچیدم دور سرم تا مو هام خشک بشه. بعد رفتم تو اتاقی که
    وسایلم بود روي زمین دراز کشیدم . از خستگی نفهمیدم کی خوابم برد.
    با صداي تارخ بیدار شدم ,داشت از گلپر سراغ منو می گرفت.یکی نگی از دستش ناراحت بودم ,توقع نداشتم توي
    شهر به این سر وتهی منو تو ترمینال بکاره .میدونست اولین باره بدون بابا وسودي جون اومدم ,ممکن بود تو این شهر
    درندشت نتونم از پس خودم بربیام.اومد تو اتاق ,خودمو زدم به خواب .رفت بیرون :گلپر چرا چیزي رو ترمه
    نکشیدي ؟یه بالشم زیر سرش نیست.
    صداي شل و وارفته اشو شنیدم :غریبه که نیست خودش بر می داشت دیگه .تو که حال منو میبینی حوصله خودمم
    ندارم.
    صداي تارخ پر از تعجب بود :راستی این جا چقدر تمیز شده .صبح که می رفتم مدام زیر پامو نگاه می کردم چیزي رو
    له نکنم .کارگر داشتی؟
    نه ترمه تمیز کرد.
    صداي تارخ رو دیگه نشنیدم ,چند لحظه بعد گلپر گفت:شق القمرکه نکرده ،اونم از این ببعد قراره با ما زندگی کنه
    ,حالا مگه چی میشه یه گوشه از کار و بگیره.

    بله حق با توئه !ولی دلیل نمیشه هنوز از راه نرسیده کاراي دو هفته تورو انجام بده.
    صداش گرفته بود,گلپر بندتر از قبل گفت:من تو وضغیتی نیستم از خواهر جنابعالی پذیراي کنم.
    حالا اون از تو پذیراي کرده.
    دستش درد نکنه ,جور برادر تنبلشو کشیده...جواب ازمایشمو گرفتی؟
    صداي تارخ پر از شادمانی شد:اره مثبته.
    گلپر چقدر بهونه گیر ونق نقو شده بود :همینه که با جعبه شیرینی ودسته گل اومدي تو.
    چشم عزیزم ,الان میگیرم ,شیرینی چی دوست داري؟
    ناپلئونی بگیر,ترمه ام دوست داره.
    چه عجب با لحن محبت آمیز ازم یاد کرد .همه ناراحتی هامو فراموش کردم .منتظر شدم تارخ بره و مثلا من از خواب
    بیدار شم .صداي در رو که شنیدم .پاشدم حوله هنوز دور سرم بود .بازش کردم موهام هنوزنم داشت ,شونه اش
    کردم.فرهاي خوش حالت موهام منظم شد.جلوي اینه وایستادم . به خودم زبون در اوردم :خوشگلی بد دردیه ها!
    چقدر مغرور بودم .امام دروع نمی گفتم لگف خدا شامل حالم شده ومن از زیباي بهره دارم.پوست سفید وصاف ,چشم
    ابروي مشکی وخوش حالت !بینی ظریف و سر بالا,چونه ام گرد!
    به قول سودي جون همه چی تموم بوده...اره خوب اینم نمی گفت چی می گفت؟چون درست شکل خودش بودم .فقط
    می گفت:تو زبون درازي !من بیچاره کی مثل تو صدتا حرف کت و کلفت تو استینم دارم؟
    دروغ نمی گفت .دوباره به خودم نگاه کردم ,کیف کردم از اتاق اومدم بیرون ,گلپر لباس عوض کرده بود .موهاي
    خرمایی رنگش مرتب بسته بود و از اون شلختگی خبري نبود,ارایش ملایمی داشت که جذابترش کرده بود .با لبخند

    گفت:سلام خوش خواب خانم.
    جوابشو دادم ,رفتم اشپزخونه :نه از چاي خیر بود نه از قابلمه اي که توش غذا باشه!زیر کتري رو روشن کردم اومدم
    بیرون,گلپر با لبخند گفت:تارخ اومد.
    با تعجب ساختگی پرسدم :پس کو؟
    رفته شیرینی بخره ....به خاطر جواب ازمایش!
    پریدم وگونه اشو بوسیدم :تبریک می گم گلپر جون.. خوب بگو شام چی دلت می خواد درست کنم؟
    امشب شام مهمون تارخیم :بالاخره باید سور بده دیگه!
    حق با توئه ...اجازه هست یه تلفن بزنم؟
    با دست به تلفن اشاره کرد :خواهش مینم.
    رفتم سراغ تلفن ,یادم اومد شماره جدید شادابو حفظ نیستم . دفتر تلفن رو ازکیفم در اوردم وشماره گرفتم |,بعد از
    چند تا بوق خود شاداب گوشی رو برداشت ,صداش خوابالود بود:بله؟
    اي خرس قطبی ,وقت کردي یه خورده بخواب.
    صداي خمیازه بلند و کشداره شو شنیدم :مگه همه مثل تو اند؟ من که دیشب تا صبح تو اتوبوس مثل جغد نشسته
    بودم.
    بلند خندیدم :پس شومی تو دامن گیر من بیچاره شد.
    مگه چی شده؟
    دستمو گذاشتم جلوي گوشی :الان نمیتونم بگم سر فرصت واست تعریف می کنم . خوب بگو ببینم تو چه کار می کنی
    ؟

    فعلا تنهام از همخونه ایام خبري نیست .بهتر!کیف می کنی ؟
    تا دوسه روز دیگه سر و کله اشون پیدا می شه .تو بیا اینجا که خیلی غریبم!
    یه خورد هفکر کردم :حالا ببینم.
    بیا دیگه منم تنها ,یه این خونه هم عادت ندارم خوف برم می داره.
    خاك تو سرت کنن .نا امیدم کردي دختر .ناامیدم کردي.
    خودتو لوس نکن :پاشو بیا دیگه.
    حالا ببینم چی می شه!
    دوباره گفت:از قدیم وندیم گفتن به گربه گفتن فلانت درمونه خاك داد روش.
    حالا توام واسم ادا اصول در بیار.
    خندیدم :به تارخ وگلپر می گم بهت خبر می دم.
    واسه خواب بیا پیشم :رختخواب تمیز اضافه دارم نترس شپش نمی گیري.
    هنوز سیر خواب نشدي شر ور می گی .کاري نداري؟
    پس می بینمت.
    گوشی رو گذاشتم تارخ اومد تو,چند ماهی بود ندیده بودمش.چند تا ر موي نقره اي روي شقیقه هاش بود,دلم لرزید.
    همدیگه رو بوسیدم ,هنوز ته لهجه شیرازي داشت :چند سال چه زندگی تو تهرون فقط تونسته بود لهجه شو کمرنگ
    کنه.
    بعد از خوردن چاي وشیرینی بهشون گفتم:شاداب تنهاس وبدم نمیاد برم پیشش .مخالفتی نکردن ,تارخ می خواست
    منو برسونه .می دونستم گلپر خیلی خوشش نمیاد, از طرفی دوست داشتم تنها برم ویه کم با خیابونا اشنا شم .ولی این

    بار با مخالفت تارخ روبرو شدم/:هوا تاریکه .درست نیست
    خواستم بهش توضیح بدم که از غردا با شروع کلاسا باید خود تنها بیام و بالاخره باید از یه جایی شروع کنم اما صلاح
    ندیدم .حاضر شدم و زنگ زدم به تاکسی تلفنی.
    ترافیک سرسام اور بود:خونه شاداب نزدیک دانشگاه بود وتا خونه تارخ فاصله زیادي داشت .وقتی رسیدم از دود
    وصداي بوق وسر صدا کلافه بودم.
    شاداب تلافی گلپر رو در اورد,ازم با چاي ,میوه وروي خودش پذیراي کرد.
    خونه اش رو قبلا دیده بودم .یه آپارتمان هفتاد متري ئو خوابه ,وسایلش کم ودانشجوي بود .تانصف شب
    حرف زدیم .از پذیرایی کلپر تعریف کردم و اشک چشمامون در اومد.
    صبح زود از هال سر وصدا شنیدیم.پاشدیم و اومدیم بیرون. یکی از همخونه اي هاي بود یه دختر قد بلند لاغر اخمو
    !به زور سلام وعلیک کرد و رفت تو اون یکی اتاق خواب ودر رو بست ,روبه شاداب گفتم:
    خدا به فریاد دلت برسه که با این ملکه اخلاق و وجاهت همخونه اي.
    ندیده بودمش ,من فقط هم اتاقی خودمو میشناسم.
    با اه بلندي گفتم:این قدر کرایه سنگینه که نمیشه یکی – دو نفري از پسش بر اومده.
    دوباره کلید به در انداخته شد واین مرتبه دو نفر با سر و صدا وارد شدن ,شاداب یکیشونو می شناخت دختر سفیدرو و
    تپل و خنده رویی بود,دستشو اورد جلو:سلام ساغرم دانشجوي ترم اول دندونپزشکی!
    با هم همکلاسی بودیم :نفر دوم رو ساغر معرفی کرد...
    دو سال از ما بالاتر بود ویه رشته دیگه می خوند,دختر بدي به نظر نمی اومد ,یه عینک گرد داشت وبا نگاه ذره بینی ار
    من به شاداب واز شاداب به من نگاه می کرد.
    دوست وهم رشته ملکه اخلاق بود.

    نهار رو من ساغر وشاداب درست کردیم و ودور هم خوردیم .ساغربه دلم نشست .دختر دل به نشاط وخون گرمی
    بود .بعد از اون راجع به درس ورشته امون حرف زدیم ,عصر رفتیم بیرون ویه دوري زدیم ومن برگشتم خونه تارخ.
    خونه دو مرتبه اشفته ودرهم بود.اما به لطف خدا کثیف نه!در عرض نیم ساعت همه چی رو سر جاي خود گذاشتم
    .بازم از غذا خبري نبود .گلپر روب کناپه دراز کشیده آه وناله می کرد .کاش منم می تونستم توي خونه دانشجوي
    شاداب زندگی کنم!
    باري شام یه غذاي سبک که خیلی ام وقت گیر نباشه درست کردم ,یه سالاد هم کنارش!گلپر جون هم یه کاري مهم
    داشت :سوهان کسیدن ناخنهاش.
    بعد از شام ظرفا رو شستم ورفتم خوابیدم . می بایست صبح زود بیدار شم .هشت صبح کلاس شروع می شد . وسط
    روز بی کار بودم و دوباره دوي بعد از ظهر تاهفت عصر کلاس!
    صبخونه نخورده از خونه اومدم بیرون ,گلپر خواب بود.براش یادداشت گذاشتم که تا شب بر نمی گردم .سر موقع
    رسیدم دانشکده ,حال عجیبی داشتم وانجارو خونه دوم خودم دیدم.
    با شوق والتهاب کلاسمو پیدا کردم .کلاس تقریبا پر بود ,اکثر دخترا وپسرا هم سن وسال خودم بودن ,شاداب واسم
    دست تکون داد,ساغر هم کنارش بود.برام جا نگه داشته بودن ونشستم وشروع به خوش وبش کردیم.یه ذره که
    گذشت سنگینی یه نگاهو حس کردم ,روم رو برگردوندم با لبخند پسر مو خرمایی درشت هیکلی مواجه شدم .فورا
    روم رو برگردوندم .سعس کردم بی توجه باشم .اما تا اخر ساعت سنگینی نگاهشو حس می کردم.
    اولین استاد اومد ,یه تار مو تو سرش نبود,کله اش بدجوري برق میزد نور لامپ روش منعکس می شد خیلی خوش
    اخلاق بود .بهمون ورود به دانشگله رو تبریک گفت.از از بچه ها خواست پول جمع کنن واونوقت یکی از پسرها رو

    فرستاده بره شیرینی و ساندیس بخره.
    راجع به رشتمون صحبت می کرد جالب وبا مزه حرف میزد .رفتارش پدرانه بود,ازش خیلی خوشم اومد وشکر خدا هر
    ترم با اون کار داشتیم.
    سر کلاسی بعدي بازم متوجه اون نگاه شدم.نگاهی که به نظرم گستاخ وخیره رسید.
    دلم نمی خواست همون اول بسم ا...با همچین مسائلی درگیر بشم.تموم هدفم درس خوندن وپیشرفت بود.
    کلاس که تموم شد هوا حسابی تاریک بود .شاداب وساغر خونه اشون تا دانشکده ده دقیقه پیاده فاصله داشت.از هم
    جدا شدیم .دو سري اتوبوس سوار شدم وخسته و کوفته رسیدم خونه زنگ نزدم چون کلید داشتمرفتم تو...چه خونه
    زندگی اي !گلپر فقط خورده وظرفا رو چیده دورش.باحرص رفتم ومانتومو در اوردم و شروع به جمع و جور کردم.نمی
    دونم پیش خودش چه فکري کرده بود؟لابد فکر کرده ترمه خانوم قراره بیاد کلفتی اش رو بکنه.
    احساس حقارت می کردم...چشمام از اشک میسوخت.در حالی که به خودم غر می زدم ظرفا رو شستم.
    گلپر بی خیال نشسته و تخمه می خورئ,انگار نه انگار که زن این خونه اس وبد نیست هر از گاهی دستدستی به سر
    وروش بکشه .ظرفا که تموم شد تارخ خسته و کوفته اومد.با اومدنش ناز وعشوه گلپر شروع شد:از صبح حالم بد
    بود!مثل این که قراره این بچه جون منو بگیره ... واي تارخ همش حالت تهوع دارم وهیچی از گلوم پایین نمی ره!
    تارخ با مهربونی کنارش نشست:عزیزم تو نباید همش یه گوشه بشینی باید بري پیاده روي ,یه کمن تحرك داشته
    باش.
    گلپر به حلقه پر نگین وگرانقیمت عروسیش دست کشید:سرم گیج می ره!دو دقیقه تمی تونم سرپا بمونم.
    چشماشو خمار کرد:حوصله ام سر رفته ,بس که در ودیوار این قوطی کبریت رو نگاه کردم.
    تارخ دستشو گزفت:خوب اینو از اول بگو عزیزم .برو حاضر شو که یه دوري بزنیم وتو هم از این حال وهوا در بیاي.
    گلپر با ناز وکرشمه گفت:می ترسم هوا ي ماشین منو بگیره.

    نترس عزیزم ,من کنارتم
    هوس میگو کردم.
    تارخ دست گذاشت رو چشمش:اونم به چشم.
    گلپر چنان از جا پا شد که هر کی شکمش رو نمی دید فکر می کرد ,هشت ماهه حامله اس .با ناله دست گذاشت روي
    کمر ظریف وباریکش :واي چه دردي می کنه!
    گلپر رفت تو اتاق .تارخ رو به من گفت:تو هم برو حاضر شو دیگه.
    خنده اي زورکی کردم :من تازه نیم ساعته اومدم .خیلی خسته ام باید جزوه هامو پاکنویس بکنم تا یه مروري هم بشه
    ,شما برین بهتون خوش بگذره.
    تارخ با مهربونی گفت:بذار یه روز ازر کلاسات بگذره بعدا .پاشو ذختر خوب
    صداي گلپر از تو اتاق اومد:تارخ جون یه دقیقه بیا.
    تارخ بلند شد:برو حاضر شو.
    صداي گلپر دوباره اومد :تارخ جون.
    می خواستم بگم :گلپر جون عزیزم خیالت راحت من دنبالتون راه نمی افتم بیام این قدر به گلوي نازنینت فشار نیار.
    استغفراللهی زیر لب گفتم:تارخ رفت وتو اتاق چند ثانیه بعد بر افروخته وسرخ اومد بیرون,خمیازه اي الکی کشیدم
    :جقدر خسته ام ,جزوه هامو پاکنویس کنم وبخوابم.

    گره ابروهاي تارخ باز شد:که هر جور صلاح می دونیی.
    از خداش بود من بتمرگم خونه. می دونستم چقدر گلپر رو دوست داره!منم دوستش داشتم. ولی هیچ وقت اي طوري
    نشناخته بودمش . تارخ یه نگاه رو گاز انداخت ,دستی به سبیل هاشو کشید:معلومه از شام خبري نیست . اومدم بگم
    :مگه اتفاق جدیدي افتاده ؟مگه قبلا ازشام خبري بوده؟
    به جاش لبخند زدم,تارخ ادامه داد :اشتراك چند ساندویچی و پیتزاي وکبابی تو تلفن هست زنگ بزن واست غذا
    بیارن.
    گلپر پوشیده در مانتوي سبز وروسري و شلوار کرم پدیدار شد.
    تارخ گفت :به به خانوم گل!
    لپابی گلپر به خند هاي پر ناز باز شد .خرامان به طرف در رفت :کاري نداري ترمه جون؟
    نه عزیزم خوش بگذره.
    دوتاي رفتن بیرون .می بایست مدتها این برخورد ور فتار رو تحمل کنم؟
    گلپر دختر داییم بود ,چهارسال بود که با تارخ ازدواج کرده بودند .موقع ازدواج تارخسرباز وگلپر دانشجو .باب این
    خونه رو براشون خرید وهزینه تحصیل گلپر رو تقبل کرد....تموم هزینه هاتا اخر سربازي تارخ داد براشون ماشین
    خرید .تارخ که رفت سر کار گلپر درسش تموم شد.بابا هنوز به پسرش کمک می کرد((ولش کن چرا اعصاب خودمو
    خرد کنم؟؟باید سوخت وساخت((
    گلپر همه چی یادش رفته .اون وقت دو سه روزه اومدم وداره مثل یابو ازم کار می کشه وتازه پشت چشمم واسم نازك
    می کنه!چشمام سوخت!به اشکام اجازه ریختن دادمقرار نیست همیشه این جا بمونم فعلا به یه اسکان موقت احتیاج
    دارم...با غصه رقتم ودوش گرفتم .حوصله نداشتم جزوهامو پاکنویس کنم.بدون یه لقمه نون رفتم تو اتاق و خوابیدم
    ..نمی دونم چقدر گذشت ه بود که تلفن زنگ زد. با چشمان نیمه باز رفتم جواب دادم:بفرمایین.

    صداي سودي جون بهم گرما داد:سلام عزیزم ترمه نازنینم...عزیز دل مادر.
    دوست داشتم کنارش بودم و سرمو می ذاشتم روي شونه اش .((یعنی ادامه تحصیل ارزش دوري از اغوش گرم سودي
    جونو داره؟))دوباره صداش گوشمو نوازش کرد .خوبی دختر گلم؟
    اره سودي جون,تو خوبی ؟بابا تورنگ ترنج؟
    همه خوبن ...چی کار می کنی؟خانوم دکتر؟
    بلند خندیدم :تازه امروز کلاسام شروع شده ,تا دکتر بشم چند سال طول مش کشه
    از همون روزي که اسمتو تو روزنامه دیدم واسم خانوم دکتر ي .تارخ وگلپر چطورن؟
    خوبن مامان.
    راستی خبر داري دارم مامان بزرگ میشم ؟
    صداس از خوشی می لرزید ,جواب دادم :اره چه جورم!
    ترمه جون ,عزیزم بهش تو کاراي خونه کمک کن:نذاري یه دفعه بهش فشار بیاد ها!طفلک گناه داره .مخصوصا که
    شیکم اولشه و باید خیلی مواظب خودش باشه
    پوزخندي تمسخر ي روي لبم نشست :باشه سودي جون خیالت راحت.
    گوشی رو بده با هاش حرف بزنم و بهش تبریک بگم.
    یه دفعه صدام یخ شد":نیست.
    حیرت زده پرسید :نیست ؟کجاست؟
    خونسرد جواب دادم:دلش گرفته بود با تارخ رفتن بیرون , هوایی عوض کنه.
    بعد از چند لحظه مکث گفت:خوب تو هم میخواستی بري.

    فهمیدم ناراحت شده,توقع نداشته همین اول کار منو بزارن تو خونه وبرن گردش,
    با لحن دلداري دهنده گفتم:سودي جون من اومدم که درس بخونم از صبح سر کلاس بوده ام وخسته ام.
    خودم نرفتم.مشکوك پرسید:حتما ؟!
    با سر خوشی جواب دادم:هنوز ترمه اتو ؟نمی شناسی؟
    صداش غمگین بود:کاش واست خونه اجاره میکردیم,اینطوري خیلی بهتر بود...
    یه روز دو روز که نیست منم که نمی خواهم همیشه اینجا بمونم.نهایتش یه ترم تا ترم بعدي یه فکري میکنم.
    تو لازم نیست فکر بکنی..تا اون موقع ایشاا... از این مخمصه خلاص میشویم.
    نمی خواستم با به زبون آوردن مشکلات ناراحت بشه, گفتم سودي جون میشه یه مهلت به بقیه بدي؟دلم واسه بابا و
    تورنگ و ترنج هم تنگ شده می خوام باهاشون حرف بزنم.
    گوشی رو اول بابا گرفت, بعد ترنج جیغ جیغو وپر سر صدا ,بعدش هم تورنگ !با شنیدن صداشون دو پینگ کردم و
    رفتم سراغ جزوه ها ودر حین مرور کردنشون همه رو پاکنویس کردم.
    نصف شب بود که تارخ وگلپر اومدن ,صئاي خنده و شوخی اشون رو شنیدم اما ترجیح دادم خودمو به خواب بزنم واز
    اتاق بیرون نیام. تادیر وقت چشم به سقف دوختم وتو گذشته غرق شدم .خاطرات خوش وشیرین روزاي
    مدرسه,عجب بچه شلیري بودم ,مدیر وناظم باهام کنار می اومدن به دو دلیل :دلیل اول ومهمتر کمک هاي درست

    وحسابی بابا به مدرسه بود ودلیل دوم درس خوب خودم
    اما همیشه که نمی تونستن چشم روي کارام ببندن. یه بار آلبوم عکس برده بودم مدرسه . عکساي عروسی دختر خاله
    ام بود که خودمون تو عروسی انداخته بودیم. داشتیم نگاه می کردیم که ناظم اومد تو کلاس.خودمو به اون راه زدم و
    کتابمو گذاشتم روي آلبوم.
    ولی نگین دوستم هول شد و آلبومو از زیر کتاب کشید و گذاشت زیر میز. ناظم که شیش دنگ حواسش به ما بود
    اومد جلو و با بد اخلاقی پرسید: چی بود؟
    نگین دست و پا جلفتی به تپه پته افتاد.من فورا از زیر میز یه دفتر آوردم بیرون: این بود...
    چشماشو تنگ کرد و زل زد بهم: پیش خودت چی فکر کردي؟ یعنی اینقدر منو هالو فرض میکنی؟ یعنی تو رو
    نمیشناسم؟من باید تو رو ادب کنم.
    خندم گرفت:این چه حرفیه خانوم!
    صداشو برد بالا:بیارش بیرون دختره ي از خود راضی پررو.
    با پوزخند نگاش کردم. دلم میخواست تلافی تحقیرهاشو دربیارم مخصوصا اینکه بی دلیل فحش داد. روز قبلیش
    تورنگ یه سوسک گرفته و انداخته بود تو قوطی کبریت.
    میخواست ببینه اون چقدر زنده میمونه. از جیب کوله پشتی ام قوطی رو آوردم بیرون.
    دوباره داد کشید:بهت گفتم اونو بیار بیرون ببینم چیه؟
    خندیدم و با لودگی گفتم: آخه به درد شما نمی خوره.
    در قوطی رو باز کردم با احتیاط سوسک و گذاشتم رو آلبوم... سوسکه هنوز زنده بود و تکون می خورد. ناظم با
    عصبانیت سرم داد کشید: دختره بی تربیت... با پول بابات هار شدي و فکر میکنی هر کاري دلت بخواد میتونی بکنی؟

    اولین بار بود که این طوري زشت برخورد میکرد معلوم بود دلش از دستم خیلی پره با بی ادبی گفت: گمشو اون
    طرف.
    حالااز کاري که کرده بودم یه مثقالم احساس شرمندگی نداشتم.
    نیمکت خالی شد دستش رو کردتوي جا میز. دست به سینه وایساده بودم و چپ چپ نگاش میکردم به ثانیه نرسید که
    صداي جیغش بلند شد سوسکه م انگار یه جون تازه گرفته بود رو آستین مانتوش داشت راه می رفت.
    اون قدر سرو صدا زیاد شد که مدیر و چند تا از دبیرا اومدن سر کلاس و نتیجه اش مرگ سوسک بیچاره شد... یکی
    از بچه ها چنان با کتاب کوبید رو سوسک بی گناه که له شد یه ذره پاش لرزید و بعدش...
    چه ولوله اي به پا شده بود خانم ناظم گوشه کلاس نشسته و پاهاش رو زمین دراز بود... رنگش مثل مرده قبرستون
    شده و چونه اش می لرزید یا تمسخر رو به بچه ها گفتم:انگار ازدها دیده!
    انگشت اشاره اشو طرفم دراز کرد: می دونم چیکارت کنم مهرتاش!
    با پررویی گفتم: مدرسه اتون سوسک داره من چی کار کنم؟! مگه تقصیر منه! خب سمپاشی کنین.
    رو به مدیر گفت: معلوم نیست چی تو جا میزش قایم کرده.
    -شما که گشتین.
    -حالابراي سوسک می آري...
    خندیدم:سوسکم کجا بود؟! حرفا می زنید خانوم ناظم.
    براش آب قند آوردن با دست لرزون همه اشو خورد. طوري که بشنوه به نگین گفتم:ببین چه فیلمی هم بازي می کنه.
    حالا مگه چی شده؟ یه سوسک نافابل که این همه جارو جنجال نداره بیچاره با یه ضربت کتاب هم از پا دراومد!

    همچین به طرف میز هجوم آورد که یه متر پریدم عقب دستشو کرد تو جا میز و آلبومو آورد بیرون با رضایت
    لبخندي زد: اینو قایم گرده بود.
    بهش پوزخند زدم: تبریک میگم بزرگترین محموله قاچاقو کشف کردین! کمر قاچاقچی بین المللی شکست!
    خانوم مدیر دخالت کرد: مهرتاش آلبوم چیه؟!
    -عکساي شنیع و غیراخلاقی!
    خانوم ناظم مثل اینکه بد جوري میخواست عقده هاشو رو سرم خالی کنه: زبون درازي میکنی؟! این جا دیگه چشم و
    ابرویقشنگت به کارت نمی آد. پولاي بابا جونتم همینطور.
    در گوش شاداب گفتم: به همینا حسودیش میشه.
    شاداب خندید. خانوم ناظم با حرص و عصبانیت آلبومو باز کرد: خانوم مدیر تحویل بگیرین. چه عکسایی!
    خانوم ناظم گفت: بریم تو دفتر...
    بعد دستش رو گرفت و کشید ناظم گفت: تکلیف تورم روشن میکنم.
    بهش پشت چشم نازك کردم و رومو برگردوندم داشت آتیش میگرفت: یه الف بچه چه رفتاري می کنه.
    اومد طرفم که خانوم مدیر باز دستشو گرفت و با لحن عتاب آمیزي گفت: خانوم خودتونو کنترول کنید.
    با عصبانیت و پاکوبان رفت بیرون. پشت سرش کلاس از خنده منفجر شد هر کس یه چیزي میگفت. دل همه بچه ها
    از دست خانوم ناظم خون بود بس که بد عنق و بد اخلاق بود. طاقت دیدن دو دقیقه خوشی بچه ها رو نداشت .
    بدجوري بهمون گیر می داد همیشه م سگرمه هاش تو هم بود. یه با روي خوش ازش ندیده بودیم.
    زنگ تفریح یکی از بچه ها اومد و صدام کرد دفتر مدرسه. می دونستم می خواد منو جلوي معلم ها ضایع کنه. منم که
    از کم آوردن بیزار! سرمو بالاگرفتم و رفتم تو دفتر.

    با لبخند ملیحی سلام کردم و جواب گرفتم. خانوم ناظم آلبوم و باز کرد و گرفت جاوي چشمم رومو برگردوندم:
    اینارو که دیدم . فکر کردم عکس جدید دارین.
    -دختره بی تربیت بی شعور!
    خانوم مدیر تذکر کرد: خانوم!
    خانوم ناظم می لرزید: این چه عکسائیه؟! خجالتم خوب چیزیه. یه مشت لخت و عور.
    با خونسردي گفتم:من چیز بدي تو این عکسا نمیبینم چند تا عکس خانوادگی توي یه مجاس زنونه اس! از نظر شما
    ایرادي داره؟ تو یه مجلس که یه مرد هم نیست باید واسه کی چادر چاقچور کنم؟ چیزي که اسلام آزاد کرده رو شما
    می خواي حروم کنی؟ در ثانی مگه این عکسا رو غیراز چارتا دختر کس دیگه اي دیده؟ حالا اگه ما تو مدرسه امون
    نامحرم داریم بگین تکلیف خودمونو بدونیم.
    خانوم ناظم سینه به سینه اش ایستاد: اینجا مدرس اس قانون و مقررات داره.
    -اگه داره شما چرا رعایت نمی کنین؟ شما به چه اجازه اي جلوي همشاگردیام به من توهین کردین؟
    -رفتار خودت باعث شد.
    -چه رفتار زشتی ازم سرزد که همون اول کار به من فحش دادین؟
    معلم ها سر تکون دادن. اونام از دستش دلخور بودن اصلا این آدم با همه مشکل داشت . جواب منو نداد در عوض
    گفت:تو نظم مدرسه رو بهم میزنی. الگوي خوبی نیستی.
    مظلنومانه گفتم: آخه درسم بدهمدام زیر ده میگیرم.
    با صداي بلندگفت: اول اخلاق بعد درس! تو اخلاق خوبی نداري گستاخ و بی ادبی!
    -شما تشخیص دادین؟

    با عصبانیت رو به بقیه گفت: می بینین چه جوري جواب منو میده؟! بزرگتر کوچکتر سرش نمیشه.
    بد جوري زده بودمبه سیم آخر: بزرگتر باید احترامشو دست خودش نگهداره.
    خانوم مدیر دخالت کرد: بسه دیگه مهرتاش! رفتارت اصلا صحیح نیست. از خانوم ناظم معذرت بخواه.
    شونه بالا انداختم: متاسفم.
    خانوم ناظم که از حمایت مدیر شیر شده بود گفت: میري با ولی ات براي گرفتن پرونده ات می آي . وقتی مهر اخراج
    خورد تو پرونده ات حسابی حالت جا می آد.
    بیدي نبودم که بااین بادا بلرزم: اتفاقا همین کارم میکنم. دلم خوشه دارم میام مدرسه غیر انتقاعی! اونم بهترین غیر
    انتفاعی! خدا تومن پول میدم اینم ازبرخورد پرسنل مدرسه. برخوردتون که هیچی...دم به دقیقهباید مواظب باشم
    سوسکی مارمولکی موشی از دست و پام بالا نره... پول گرفتنو خوب بلدین ولی بقیه چیزا هیچی... شهریه بدون تاخیر
    باید پرداخت بشهولی تعمیرات ضروري هر وقت که شد! چند تیکه از گچ سقف ریختهروسرمون بقیه اش کی هوار
    میشه با خداست!
    از سخنرانی شیوا و غراي خودم حظ کردم دو تا نفس بلند کشیدم: ممنون خانوم ناظم کار منو راحت کردین. به خاطر
    دوستام و چند تایی از معلم ها دلم نمیخواست از این دخمه برم ولی اینطوري که مجبورم کردین حتما میرم یه مردسه
    بهتر ... مهر اخراجتونم بزنین پاي پرونده خیلی مهم نیست اسم مدرسه خودتون بد در می ره.
    خانوم ناظم که مثل لبو سرخ شده بود داد کشید: تهدید می کنی؟!
    از دفتر اومدم بیرون و خونسرد گفتم: هر جور که دوست دارین حساب کنین.
    اومدم تو حیاط سعی کردم ماسک بی تفاوتی به صورتم بزنم ولی دلم مثل سیر و سرکه می جوشید <<اگه اخراجم می
    کردن جواب خونواده امو چی می دادم؟

    بچه ها دوره ام کردن واسشون همه چی رو گفتم یه عده تشویقم می کردن که خوب روش رو کم کردم... یه عده
    دیگه هم نگران بودن.
    ترسم از این بود ساعت آخر سر کلاس رام ندن که خوشبختانه بخیر گذشت. اما آخراي ساعت یه برگه رسید دست
    معلم که اسم من توش بود. ازم خواسته بودن فردا با پدر یا مادرم برم مدرسه. جلوي بقیه به روي خود نیاوردم اما
    حسابی دلم شور افتاده بود...اگه اخراجم می کردن تموم آینده درسم به خطر می افتاد.
    رفتم خونه سودي جون رو که دیدم شهامت پیدا کردم نمی گم کارم درست بود ولی اگه خانوم ناظم حرف زشت بهم
    نمیزد منم سوسک رو نمیذاشتم روي آلبوم تا تلافی کنم. یادآوري صحنه هاي صبح خنده رو مهمون لبام کرد. همه
    چیروواسه سودي جون و بابا گفتم البته به استثناء این که سوسک مال خودم بود. تورنگ با بدجنسی نگام می کرد می
    دونست کار خودمه بلند گفت:خودتی! خودتی!
    اومدم بگم << عمه اته >> که دیدم بابا نشسته صلاح نیست حسابی گند بالا آورده بودم . بابا گفت: عیبی نداره صبح
    خودم باهات می آم مدرسه.
    تورنگ خندید: حلال مشکلات یادت نره تروالی پول نقدي چک نزدیکی!
    تا صبح از نگرانی چشم رو هم نذاشتم. تو حیاط مدرسه هم حالم زیاد تعریف نداشت. یه ربعی بابا تو دفتر بود و بعد
    اومد بیرون دست گذاشت رو شونه ام: همیشه احترام بزرگتر از خودتو نگهدار مخصوصا این که حق آموزش به
    گزدنت داشته باشه تو ه فرصت از ناظمت عذر خواهی کن.
    اومدم یه چیري بگم که انگشت گذاشت روي بینی اش: هیس. حالا برو سر کلاست.
    صورتشو بوسیدم: بابا خیلی خوبی.
    -خانوم ناظم کوتاه نمی اومد. برو دعا به حون مدیر و درس خوبت بکن... برو سر کلاست که دیر شد.



    [فقط کاربران عضو شده و فعال شده میتوانند لینک ها را مشاهده کنند. ][فقط کاربران عضو شده و فعال شده میتوانند لینک ها را مشاهده کنند. ][فقط کاربران عضو شده و فعال شده میتوانند لینک ها را مشاهده کنند. ]




  2. Top | #2


    تاریخ عضویت
    Feb 2013
    شماره کاربر
    1
    وضعيت
    عنوان کاربر
    مدیر کل سایت
    میانگین پست در روز
    4.96
    نوشته ها
    8,980
    تشکر
    1,497
    تشکر شده 9,450 بار در 4,031 ارسال
    حالت من : Mashghool
    صورت مهربون مامانو چند بار پشت سر هم بوسیدم .اون قدر گریه کرده بود که چشم هاش ریزریز شده بود,دستم
    رو در شونه اش حلقه کردم :واي سودي جون سفر قندهار که نمی خوام برم این طوري میکنی ؟ هر وقت چند روز
    تعطیلی گیرم بیاد بدوبدو می ام بهت سر می زنم ,خودتم میدونی که من یکی رو بدجوري بچه ننه بار اوردي وطاقت
    نمی آرم زیاد ازت دور بمونم.
    مامانم میخواست لبخند بزنه ولی نتونست .با گوشه روسري اشک چشمش رو پاك کرد. بابام با خنده از جیبش یه
    دستمال در آورد:بگیر عزیزم ,روسریت میکروب داره,نکنه می خواي تراخم بگیري وبدبختم کنی,داري و نداري دو
    تا چشم شهلا داري,می خواي همونم ازم بگیري؟
    مامانم طبق معمول غم وغصه هاش یادش ر فت,با ناز وکرشمه دستمالو گرفت ونم چشم هاش رو خشک کرد:باشه
    هاتف باشه,فقط چشمام قشنگه دیگه؟
    بابا یواشکی در گوش مامان یه چیزي گفت که اولش سرخ شد وبعد شم غش کرد از خنده .ترنج آستین مانتوي
    مامانم و کشید:بابا چی گفت این قدر خوش به حالت شد؟
    مامانم یه اخم قشنگ تحویلش داد:اوا!؟!بچه هم بچه هاي قدیم.
    ترنج لب ور چید:زشته توي جمع دو نفر در گوشی حرف بزنن
    تورنگ لپش رو کشید:اي دختر فضول!
    ترنج دستشو انداخت دور کمرم:ترمه جون وقتی بري من حوصله ام سر می ره.دلم واست خیلی تنگ میشه
    دستمو انداختم دور کمر باریکش :حسابی درس بخون که دو سال دیگه بیاي پیشم.
    منم اونجا تنهام,اگه تو کنارم باشی دلم کمتر میگره,فقط فول بده خوب درس بخونی,مثل بچه آدم!
    موقع گفتن این حرفها بغض کردم,چقدر خواهرمو دوست داشتم ,کاش از هم جدا نمی شدیم, صداي کمک راننده منو
    از افکارم پرت کرد بیرون:مسافراي تهران ....جا نمونین
    مامانم دوباره منو چلوند:قربونت برم ترمه جون خیلی مواظب خودت باش.رسیدي زنگ بزن.
    خیالشو راحت کردم:حتما سودي جون نگران نباش.
    بابا بغلم کرد :ترمه جون شرمنده ام که...
    نذاشتم حرفشو تموم کنه :زمستون می ره رو سیاهی به زغال می مونه,فکرشو نکن.
    ترنج بغل گوشم چنان جیغی زد که نیم متر پریدم هوا:اونم شاداب.
    کفرمدر اومد!دندونامو رو هم فشار دادم که صدام در نیاد!
    یعنی اپه یه وقت دیگه بود ویه جاي دیگه اي غیر از ترمینال بودیم درسی بهش می دادم تا عمر داره یادش نره
    .پرده گوشم هنوز سوت میکشید .منتها نخواستم دم اخري پاچه اشو بگیرم که خودم عذاب وجدان بگیرم,هم اشک
    دم مشک ترج خانوم ته تغاري رو در بیارم.
    با اومدن شاب که واقعا اسمش برازنده اش بود ,تورنگ دست و پاشو گم کرده و شروع کرد الکی خندیدن.رفتم
    نزدیکش و گفتم:زهر مار تابلوي بی جنبه,دست وپاتو جمع کن.
    خنده رو لبش ماسید,دلم خنک شد.فکر کرده یادم رفته چه جوري من بیچاره رو رصد کرده و مواظب بود دست از پا
    خطا نکنم .فکر کرده نفهمیدم گلوش پیش شاداب گیر کرده .طفلی رفته بود تو لک!دیدم خدا رو خوش نم آد موقع
    رفتن خاطره بدي از خودم جا بذارم ,یواش بهش گفتم:اگه برادر خوبی باشی شاید یه فکري به حالت بکنم,البته شرط
    وشروطی سختی داره ها....
    نیشش تا بنا گوش باز شد.باز صداي کمک راننده در اومد.بابا وتورنگ رفتن چمدون وساك منو تحویل بدن.

    سودي جون ول کن معامله نبود.سفارش پشت سفارش ,انگار من یه دختر دست پا چلفتی خاك بر سر بی عرضه ام که
    حتی نمی تونه دماغشو بالا بکشه.با این که بهم برخورده بود سعی کردم خود دار باشم وبا خوش روي بگم (چشم)
    شاداب بیچاره هم دست کمی از من نداشت.
    مامنش با لهجه غلیظ شیرازیش داشت نصیحت ها وبه قول خودش وصیت هاي آخر رو می کرد.شاداب پاك بهم
    ریخته وکم مونده بود پرمرده بشه که به دادش رسیدم:شاداب جون مامانو ببوس واز بابا خداحافظی کن که الان
    اتوبوس راه می افته ومن وتوي گردن شکسته باید دنباش بدویم بلکه دلش رحم بیاد ویه نیش ترمز بزنه وسوارمون
    کنه.
    هرد وخندیدن و مامانش دست از نصیحت برداشت.
    هر لحظه ممکن بود بغضم بترکه.بغض که چه عرض کنم,خودم بترکم.تا اون لحظه بیست وچهار ساعت پشت هم از
    خونواده ام دور نمونده بودم وحالا می بایست براي حداقل چند هفته ازشون خداحافظی کنم.مگه دست ودلم به
    خداحافظی می رفت؟!می بایست زودتر سر وته قضیه رو هم می اوردم والا اشک ریزانی میشید که اون سرش ناپیدا.
    اول از تورنگ خداحافظی کردم.صورت زبرش رو بوسیدم:شد یه مرتبه تورو ببوسم واصلاح کرده باشی؟!شلخته با
    دست موهاي پرپشت وخوش حالتش رو بهم ریختم,براي اولین بار اعتراض نکرد.چقدر بلوز سرمه اي بهش می
    اومد,شونه هاي مردونه اش رو کاملا نماي می داد.
    بهش دقیق شدم:مواظب باش دخترها قرت نزنن ...تازگی ها خیلی خوش تیپ شدي!
    دهنشو آورد دم گوشم :شکم اونی که به خواهر خوش چشم وابروي من چپ نگاه کنه سفره می کنم.
    گوششو محکم کشیدم :غلطاي زیاد ي!غیرتی بازي در نیار که هیچ خوشم نمی اد.
    دستشو زد به کمرش:خلاصه گفته باشم,حواسم اونجام بهت هست فکر نکنی رفتی حاجی حاجی مکه!
    چقدردلم براش تنگ می شد....بعد از اون نوبت ترنج خواهر کوچلوي دبیرستانیم شد.چشماي درشت وقشنگش پر
    اشک بود:ترنج جون قول بده نري تو اتاقم که دخل وسیله هامو بیاري.
    ترنج خندید وتورنگ دخالت کرد:طفلی قولی نمی ده که نتونه عمل کنه.
    هیچی نگفتم و ترنج رو بوسیدم.هم قد وقواره خودم بود ولی شباهتی بهم نداشتیم صورت ظریف ودوست داشتنی اي
    داشت ,بدون هیچ ایراده اي ,ترکه اي ولاغر بود.خوشگل ودلنشین ویه عالمه لوس از خود راضی!هم شکلش هم اخلاق
    و رفتارش کپی برابر اصل عمه ام بود... خدا به فریاد دل مامانم برسه شونزده سال خواهر شوهرش بیست وچهار
    ساعت جلوي چشمش بوده وبازم معلوم نیست تا کی مثل اینه دق جلوي چشمش باشه.
    نوبت به بابام رسید,معلوم بود خودشو خیلی کنترل می کنه:کاش میتونستم باهات بیام وسر سامونی بهت بدم تا خیالم
    راحت بشه.اما خودت می دونی چقدر گرفتارم.
    خیلی خوب می دونستم,پریدم تو حرفش:بچه که نیستم ,خودم میتونم کلیممو از اب بیرون بکشم .تازه اونجا داداش
    تارخ هست ,پس غصه چی رو میخورید؟
    بابا اصلا هنر پیشه خوبی نیست ,وقتی فیلم بازي میکنه اصلا ابروریزیه .معلوم بود اگه دو دقیقه دیگه باهاش حرف
    بزنم اشکش سرازیر میشه ,سریع بوسیدمش ورفتم سراغ سودي جون :سودي جون گریه کنی نه من نه تو.
    لحن تهدید آمیزم کارساز بود,جذبه هم چیز خوبیه ها .بادي به غبغب انداختم:دخترتون داره میره دندونپزشک
    مملکت بشه واون وقت جنابعالی میخواي با ابغوره گرفتن منصرفش کنی؟حالا خوبه فصل ابغوره گذشته.
    مامانم خندید ,بوسیدمش. اونم از ماچاي ابدارش چسپوند رو لبم .اگه به خودم بود دوست داشتم بشینم رو زمین و زار
    زار گریه کنم . صداي کمک راننده رو که دیگه خشن شده بود بهون کردم ودویدم طرف اتوبوس .یادم اومد از
    خانواده شاداب خداحافظی نکردم.با سرعت رفتم طرفشون ودر عرض سی ثانیه یه عالمه حرفاي تعارف آمیز رد وبدل کردیم.روي صندلی اتوبوس که نشستم تازه فهمیدم که چقدر خسته ام . سودي جون اومد دم شیشه وشروع کرد با
    گریه حرف زدن .صداشو نمشنیدم واصلا متوجه نمی شدم چی میگه ولی الکی هی سر تکون می دادم که یعنی چشم
    .چقدر دلم میخواست بغلش کنم وببوسمش.
    باب اومد وبا ملایمت اونو دور کرد.اتوبوس راه افتاد.براشون دست تکون دادم ,دست نمی تونستم ببینموشون چون یه
    پرده اشک دیدمو مختل کرده بود چند لحظه بعد اونا رو ندیدم ,سرم وبه پشتی صندلی تکیه دادم وچشمامو بستم :یه
    برگ جدید از زندگیمون شروع شد!
    شاداب دست گذاشت رو دستم:پیش به سوي سرنوشت!
    صداي پیرمردي از ردیف جلو بلند شد:بر محمد(ص) وال محمد(ص) صلوات.
    همه با صداي بلند صلوات فرستادن.منم زیر لب چند بار صلوات فرستادم.بعد رو به شاداب گفتم:نمی دونی چقدر
    خسته ام انگار کوه گنده ام اگه ولم کنن یه کله چند ساعت می خوابم.
    خوب یه چرت بزن ,منم بدم نمی آد استراحت کنم.
    چشمامو بستم وچون آدم خوش خوابی هستم در عرض پنچ دقیقه خوابم برد. تکوناي یکنواخت وصداي ماشین هم
    مزید بر علت شد.
    چشمامو که باز کردم هوا حسابی تاریک شده بود,سر شاداب رو شونه ام و دهنش باز مونده بود. چند دقیقه تحمل
    کردم, اما بعدش صدام در اومد:خودتو جمع کن شاداب.
    یه ناله کرد وتکونی خورد, دستشو گرفتم :شاداب بیدار شو؟
    چشماشو باز کرد:مگه مرض داري؟تازه خوابم برده بود.من که مثل تو نیستم ,رو کیسه گردو هم خوابم ببره.
    چیه حسودیت میشه ؟
    ادامو در اورد.خمیازه کشید و بدنش رو کش و قوس داد :یه چیزي میخوام بخورم نمی دونم چیه...تو بند وبساطت
    خوردنی پیدا میشه؟
    -تخمه دارم و لواشک وساندویچ کالباس.
    ساندویچ بمونه واسه شام ولی تخمه رو رد کن.
    با هم شروع کردیم خوردن وگفتن وخندیدن .یه صداي اعتراض امیز خده رو لبهامون خشکوند:چه خبره؟مردم
    میخوان استراحت کنن ,ملاحظه هم خوب چیزیه ها!
    یه ذره بلندتر ادامه دادم :از بوي گند جورابش داریم خفه می شیم صدامونو در نمی اریم . حالا انگار واجبه کفشاشو
    دراره ....انگار لاشه اي گربه تو کفشش بوده.
    شاداب دیگه نتونست خودشو کنترل کنه به صداي بلند خندید.منم باهاش خندیدم .سر وصدا تو اتوبوس زیاد شده
    بود.هر کس یه چیزي می گفت و اعتراضی می کرد,شاداب گفت:راحت شدي بلوا راه دادي؟
    -واقعا دلم خنک شد.
    یکی گفت : اقاي راننده نگهدار , نمازمون دیر شد.
    اون یکی داد کشید:مردیم از گرسنگی ,لابد می خواي یه کله تا تهران بري...
    یه نفر خجالت زئه گفت:بچه ام دیگه نمی تونه خودشو نگه داره...الان جاشو خیس میکنه.
    بمب تو اتوبوس منفر شده بود ,صداي پیرمرد از جلوي اتوبوس بلند شد :محمدي (ص) هاش صلوات!
    بعد از صلوات یه آرامش نسبی بر قرار شد.چند دقیقه بعد جلوي رستوران بین راهی پیاده شدیم . جاش بد نبود,به
    نسبت خوب وتر وتمیز بود,یه ابی به دست و رومون زدیم وساندویچ خوردیم,شاداب چنان به ساندیچ گاز میزد که
    انگار از قحطی فرار کرده.خندیدم :مواظب باش لپت رگ به رگ نشه.
    لقمه پرید گلوش,داشت خفه میشد.محکم زدم پشتش :نترس همش ماله خودته هیچکس نمیخواد ازت بگیره.یواشتر
    دختر جون ,هنوز جونی وهزار ارزو داري,نمی خواي ارزو به دل بمیري که؟؟خودمونو کشتیم که با هم قبول شیم می
    خواي رفیق نیمه راه بشی؟
    یه دفعه اشک تو جشمش جمع شد:ولی حق تو این نبود...تو می بایست همین رشته رو تو دانشگاه سراسري قبول
    شی.من که می دونم چقدر زحمت کشیده بودي....
    بد شانسی آوردي,.
    اندازه ترنج دوستش داشتم ,از کلاس اول دبستان پشت یه نیمکت نشسته بودیم,بهترین دوستم بود.دستمو انداختم
    دور بازوش :باز شروع نکن شاداب جون !این طوري که بهتر شد.با ز هم واحد بر می داریم وپیش همیم.من دوستی
    تورو با هیچ چیز عوض نمی کنم,دانشگاه سراسري که جاي خود داره!حالا جلوي مردم نمی خواد زاز زار کنی.
    خندیدم .دستی به دلم کشیدم :این قدر گرسنه بودم که نماز نخوندم.بیا بریم نمازمونو بخونیم که خدا هوامونو توي
    اون تهرون داشته باشه.
    اعتقاد عجیبی به نماز خوندن داشتم,در بند خیلی از مسایل نبودم اما نمازم ترك نمی شد.بعدش با شاداب چاي
    خوردیم نگاش کردم ,جشماي خوش فر م و درشتی داشت که زیر ابروهاي ظهن خودش و نشون می داد:پوست سبزه
    ,بینی ودهن قشنگ !روي هم رفته دختر خوشگل وجذابی بودلاغر نبود میانه اندام وتوپر ...بهش گفتم :فردا که رسیدم
    تهران می ریم آرایشگاه و یه دستی تو این ابروهاي پاچه بزیت ببر.
    سبیل هاتم بدجوري و ذوق می زنه...
    رنگش پرید:واي ترمه می خواي مامانم سکته کنه؟
    با بدجنسی گفتم :از کجا میخواد بفهمه ,مگه این خودت دهن لقی کنی ,من که بروز نمی دم . تا دفعه بعد که تورو ببینه
    ابروهات در می اد هم سبیلات !چندشم می شه سبیلات رو می بینم ,از پسرا بدتري!
    خیلی جدي بود هوس کردم یه ذره سر به سرش بذارم :خنگ خدا تو الان دانشجوي مملکتی ,هم کلاسهامون توي
    مدرسه ابرو و موي صورتو به باد داده بودن...
    موهاشونو که رنگ کرده !اون وقت تو براي یه ابرو اونم تو فپقرن بیست ویکم ببین چه جنجالی به پا میکنی ؟ خیلی
    املی . می خواي پسرا با دیدنت رم کنن.
    دستشو زد به کمرش: اگه قراره با این چیزا رم کننبذار رم کنن.تازه تو که لالایی بلدي چرا خوابت نمیره ؟خودت چرا
    ابروهاتو بر نمی داري؟
    با ناز وکرشمه گفتم:خدا خودش ابروهاي منو بر داشته ,نمی بینی چه قیطونی وبلنده!
    یه ذره نگام کرد:راست میگی ها!
    قري به گردنم دادم :مگه دروغ می گم....
    دوباره با سر سختی گفت:من که دست به صورتم نمی برم ,هر چیزي به وقت خودش خوبه.
    خندیدم :باشه خانوم ....شب درازه می دونی که منظورم چیه!چند وقت دیگه می بینمت.
    اخم کرد :چقدر بی ادبی ترمه....
    -وا مگه امروز به من رسیدي ؟!تو که بهتر از همه منو میشناسی...
    -اره حکایت تو حکایت علیمرادخان ...یادم نرفته تو مدرسه چه اتیشی می سوزوندي . همه از دستت دله وشاکی
    بودن,تنها شانست این بود که درست عالی بود والا ده باره از مدرسه اخراجت کرده بودن...

    دستشو کشیدم :چه چه میزنی بلبل خوش اواز !براي تو یکی که بد نبود همیشه بهت خوش میگذشت .حالا بیا بریم تو
    اتوبوس که درش باز شده.
    با اکراه گفت:تا فردا صبح که برسیم کمرم خرد میشه.از مسافرت با اتوبوس حالم بهم میخوره.
    رزیم بگیر که کمرت نشکنه.
    من خیلی خوبم ,بیچاره یه نگاه به خودت بکنی می فهمی ,انگار تب نوبه داري...به باتر ي قلمی گفتی زکی!
    رومو ازش برگردوندم :بیچاره من رو فرمم :مثل مانکن ها می مونم.
    مگه خودت تعریف کنی ,دست که بهت بزنم شمشیرات میره تو تنم ,فقط استخوانی...
    گربه دستش به گوشت نمیرسه می گه پیف پیف....
    همیشه با هم همینطوري بودیم ویکی به دو می کردیم. ولی دلخوري ابدا ...نفسمون بهم وصل بود.نشستیم تو اتوبوس.
    بقیه مسافرام کم کم سوار شدن وپنج دقیقه بعد اتوبوس راه افتاد.
    نیم ساعت بعد تو ترمینال بودیم .ساعت هفت ونیم صبح بود پیاده شدیم و وسایلمونو تحویل گرفتیم .طبق قرار می
    بایست تارخ بیاد دنبالم .اما هرچه چشم چرخوندم اثري ازش ندیدم .می دونست زود می رسم ,شاید خواب مونده بود
    .یه ربع دیگر صبر کردیم ودر نهایت مجبور شدیم از اون محییط الوده و پر سر و صدا وپر افراد مزاحم فرار کنیم.
    هر کس میومد یه متلکی بارمون می کرد . برخلاغف همیشه دل ودماغ جواب دادنم نداشتم . تازه اگرم داشتم ,ترجیح
    می دادم با این افرا د دهن به دهن نشم.
    اگه دستم به تارخ میرسید میدونستم چی کارش کنم؟!
    با غصه وحرص از ترمینال اومدیم بیرون و ماشین دربست گرفتیم . اول شاداب پیاده شد و بعدشم من تا خونه تارخ
    رفتم چقدر ماشین ودود....چشمام از دود میسوخت...چقدر هوا کثیف بود ,دلم واسه هواي پاك شیراز خودم تنگ شد.
    توي یه محله خلوت و خوش اب وهوا روبروي یه آپارتمان بیست واحدي پیاده شدم . کرایه رو دادم
    وچمدون وساك رو گذاشتم جلوي در...زنگ اپارتمان تارخ رو زدم . بعد از چند ثانیه اي طولانی صداي خوابالوي گلپر
    از اف اف اومد :بله
    دهنمو به ایفون نزدیک کردم:سلام گلپر جون منم ترمه.
    بدونهیچ حرفی درو باز کرد.شونهع بالا انداختم وبه زحمت وسایلمو تا جلوي اسانسور بردم.از اسانسور پیاده شدم
    .گلپر هنوز در واحو رو باز نکرده بود ,دلم گرفت ولی به خودم گفتم :لابد لباسش مناسب نبوده...
    زنگ زدم,چند لحظه بعد درو باز کرد.هنوز لباس خواب تنش بود موهاش با بی قیدي رو شونه هاش ول بود ,تو
    چشماي سبز خوشرنگش وروي لباي قرمز خوش حالتش هیچ اثر ي از شادمانی نبود.
    خودمو از تنگ وتا ننداختم,یه لبخند پت وپهن نشوندمن روي لبم وذوق زده گفتم :سلام گلپر جون . نمی دونی چقدر
    دلم برات تنگ شده بود.
    سر تا پاشو نگاه کردم :بزنم به تخته ... هر دفعه می بینمت خوشگل تر شدي.
    یه لبخند سرد وبی نمک زد,به روي خود نیاوردم:تعارفم نمی کنی بیام تو.
    از جلوي در رفت کنار,با هن وهن ساك وچمدونو کشیدم تو اپارتمان شلوغ ودرهم وبرهم .تعجب کردم گلپر خیلی با
    سلیقه و مرتب بود.
    نشستم روي مبل ,براي اینکه یه حرفی زده باشم گفتم:چی می کشین از این شلوغی وترافیک ؟
    روبروم نشست وپا روي پا انداخت و دستاشو گذاشت رو دسته هاي مبل وبهم زل زد . هنوز جواب سلاممو نداده بود
    .دکمه هاي مانتوي خاکستري رنگموو باز کردم و گره روسریمو شل:تارخ کجاست؟


    زورش می اومد جواب بده:سر کار.
    تو ترمینال خیلی منتظرش بودم گفته بود میاد دنبالم.
    یه نگاه عاقل اندر سفیه بهم کرد:اگه میخواست بیاد دنبالت و بعد بره سر کار تا ساعت ده نمی رسید در ضمن ازانس
    مال این موقع هاس دیگه! دوره اي نیست کسی از کسی توقع داشته باشه.
    یه پارچ اب یخ خالی کردن روم ,من زبون دراز زبونم بند اومد. دنبال یه جمله مناسب میگشتم ,شروع کردم با بند
    کیف ور رفتن ,خوش امد گوي جالبی نبود باورم نمشد این همون گلپر باشه !چقدر عوض شده به زحمت گفتم:نه گلپر
    جون من که از تارخ نخواستم بودم بیاد دنبالم :خودش گفت میاد.
    بلند شد:حالا که نتونست .کاراي مهمتري هم داره.
    چه پررو وبد رفتار!با این حال به خود گفتم:سر صبح اومدم از خواب بیدارش کردم وتوقع دارم بشکن وبالا بنداز راه
    بندازه . طفلکم اول صبح حوصله خودشم نداره چه برسه به من که مثل خروس بی محل می مونم.
    با این خیال لبخندي زدم .مانتومو انداختم و مبل وبلند شدم ودنبالش رفتم آشپزخونه که چه عرض کنم بازار
    شام!بغلش کردم.با بی محبتی گفت:این قدر به من نچسپ ترمه.
    وا رفتم خودشم فهمید رفتارش زشت و زننده بوده,با لحن ارومتري ادامه داد:اخه این روزا حالم زیاد خوب نیست.
    مزدهامو بهم زدم وزمینو نگاه کردم از فرق سرش شروع کردم ونگام روي شکمش ثابت شدگل از گلم
    شکفت.هیجان زده دستامو زدم بهم :خبریه گلپر؟!
    لپاش گل انداخت:هنوز مگمن نیستم ,امروز جواب ازمایشمومیگیرم.
    چ= وراست بوسیدمش :واي گلپر خیلی خوشحالم :یعنی دارم عمه می شم؟

    دست مالیدم روي شکم صافش:عمه قربونت بره جوجو
    بازشو گرفتم وبردم نشوندمش روي مبل :تو دیگه بار شیشه اي داري وباید استراحت کنی .بشین ودستور بده.
    انگار بدش نیومد,با تنبلی گفت :خوابم زیاد شده ,زود خسته میشم ونمی تونم به کارام برسم.
    یه انگشت رو تلفزیون کشیدم .معلوم بود مدهاست تمیز نشده ,با خوشروي گفتم :امروز همه جا رو تمیز می کنم.
    بی رودرواسی گفت:اخه تازه از راه رسیده اي وخسته اي.
    مثل اینکه بدش نیومد بود سر سامونی به زندگیش بدم ,یه ذره بهم برخورد ,ولی به خاطر برادرزاده کوچولوي که تو
    راه داشتم وبه خاطر تارخ.
    گفتم :نه دیشب خوب خوابیدم .فقط یه چاي دم کنم وبخوریم ,اون وقت شروع می کنم.
    بلند شدم ورفتم تو اشپرخونه . کتري رو اب کردم و گذاشتم رو گاز ,چه گازي ؟!چرب وچیلی !کند از سر و روي
    زندگیش می بارید . اولین بار بود می دیدم خونه اش این قدر کثیف و اشفته اس !گذاشتم به پاي حاملگی.
    صداش از هال اومد:چاي تو کابینت سمت راسته گازه!!
    تا اب به جوش بیاد ظرفها ي نشسته رو جمع وجور کردم,خواستم بشورم که چشمم افتاد به ماشین ظرفشویی همه رو
    چیدم توش و روشنش کردم . ابم جوش اومد وچایی رو دم کردم . از یخچال کره و پنیر رو در اوردم .میز اشپزخونه
    رو دستمال کشیدم و همه چی رو چیدم .از گلپر توقع همچین زندگی رو نداشتم ,مگه تمیز کردن خونه چه وقت می
    بره؟؟؟
    با وجود ماشین ظرفشوي یه عالمه ظرف این ور واون ور بود . یه مشت لباس چرك هم تو سبد بغل ماشین لباسشویی
    بود ,همه رو ریختم تو ماشین .گفتم:هر وقت کار ظرفها تموم شد ,رخشویی رو روشن می کنم.
    حتی به خودش زحمت نداد تا اشپزخونه بیاد ببینه من گردن شکسته دارم چی کار می کنم. چایی ریختم وصداش

    گردم:گلپر جون بیا عزیزم صبحون حاضره
    هنوز نه به بار ونه به دار ,دستش رو گرفته بود به کمرش,خنده ام گرفت .با این حال صندلی رو عقب کشیدم تا بشینه
    .
    هوس تخم مرغ نیمرو کردم.
    فورا دست به کار شدم وبراش دوتا تخم مرغ نیم رو کردم . با ولع ولذت خورد:مرسی ترمه جون !چقدر چسپید.
    نوش جونت عزیزم.
    بدون اینکه حتی بشقابشو بذاره توي ظرفشویی رفت بیرون ,با این که حسابی بهم برخورد بود ظرفها رو شستم ورفتم
    تو هال ,نشسته بود و کنترل به دست تلویزیون نگاه می کرد :لجم گرفت ::گلپر ج.ن لااقل مو هاتو شون بزن ولباس
    عوض کن.
    چشماشو خمار کرد:حال ندارم از جام جم بخورم.
    تو دلم گفتم :اره خوب ,کلفت هم برات رسید.
    چاییمو خوردم.از تو ساك سوغاتی هاشو در اوردم:یه ظرف مسقطی ,یه حعبه شیرینی یه روسري و یه صندل واسه
    گلپر ,یه تی شرت واسه تارخ ,یه ظرف کریستال واسه خونه.
    گفت:مرسی ترمه جون خیلی زحمت کشیدي.
    قابل تورو نداره.
    روسري رو انداخت سرش,چقدر بهش میومد,با خنده گفتم:می بینی چه سلیقه اي دارم؟؟ اناگار فقط براي تو درست
    شده.

    با غمزه گفت :خودم خوشگلم همه چیز بهم میاد..
    نخیر گلپر اون گلپر سابق نبود,خدا به داد من برسه که تا روبه راه شدن اوضاع این جا بمونم.به زور لبخند زدم وو
    سایلمو بردم گذاشتم توي اتاق خواب!اونقدر بهم ریخته بود که اول مجبور شدم یه ساعت مرتبش کنم. اومدم بیرون
    تلفن زنگ زد,صداي تنبل گلپر اومد ترمه جون ببین کیه!
    جواب دادم :بفرمایین.
    صداب نگران سودي جون تو گوشی پیچید:ترمه جون رسیدي ؟!الهی قربونت برم من که مردم و زنده شدم ,پس چرا
    زنگ نزدي؟؟
    میخواستم بگم از لطف و محبت برادرزاده اي جناب عالی . از وقتی که رسیدم دارم مثل خر کار می کنم . اما اون
    بیچاره که گناهی نداشت .راه دوربود واونم از همه جا بی خبر !نمی خواستم فکرش خراب بشه.
    با مهربونی گفتم:من قربون تو برم سودي جون .از وقتی رسیدم با این گلپر گفتم و خندیدم .ببخشین که یادم رفت.
    اذیت نشدي؟راحت رسیدي؟
    اره مثل خرس تو اتوبوس خوابیده بودم,ولی شاداب خیلی خسته بود,چون نتونسته بود بخوابه.
    بابا چطوره؟تورنگ ,ترنج؟؟
    همه خوبیم عزیزم جات خیلی خالیه .حال گلپر چطوره ؟تارخ کجاست؟
    خودش جوابشو داد:لابد بچه ام صبح زود پاشده اومده دنبال تو وبعدشم رفته سر کار.
    پوزخندي زدم وتو دلم گفتم :اره جون خودش.
    ولی اینو نگفتم که ,به جاش گفتم:اره طفلک.
    خوب برو استراحت کن .هرچی باشه خسته اي ,ببین گلپر کاري نداره؟

    تو دلم گفتم : کار که زیاد داره ولی شانس بیشتر!
    رو به گلپر گفتم:سودي جون می پرسه کاري نداري؟
    بدون اینکه نگام کنه گفت:سلام برسون.
    سودي جون گلپر سلام می رسونه.
    تو هم سلام برسون .مزاحمت تمی شم عزیزم برو خوب استراحت کن.
    چشم مامان ,می بوسمت . تو هم تورنگ وترنج رو از طرف من ببوس .بابا رو هم از طرف خودت.
    صداي خنده شادش تو گوشی پیچید:خفه نشی ترمه !برو دختر خجالت بکش!
    خداحافظی وگوشی رو قطع کردم یه نگاه به اگراف کردم نمی دونستم از کجا شروع کنم؟معلوم بود مدهاست خونه
    جمه و جور نشده. تصمیمی گرفتم از اشپزخونه شروع کنم .مرتب کردن تا ظهر طول کشید.پدرم در اومد ,به عمرم
    این قدر جون نکنده بودم.
    گلپر مثل کارفرما اومد یه چرخی تو اشپزخونه زد سر تکون داد:عجب تمیز شده ها ....دستت درد نکنه.
    اومدم بگم :دست من نه!!دست عمه ات درد نکنه با این عروس اوردنش!
    به شیطون لعنت فرستادم ولبمو گزیدم ,دوباره صداش :نهار چی بخوریم؟
    لابد توقع داشت نهار واشس بپزم.اما این قدرام متوقع نبود:با پیتزا چطوري؟
    یه نفس یلنئ کشیدم:بدم نمی اد.
    رفت کنار تلفنش نشست ,یه شماره گرفت واشتراك داد.
    دوباره مشغول تلویزیون دیدن شد.منم معطل نکردم وشروع به مرتب کردن هال و اتاق خواب مشترك گلپر وتارخ

    کردم.
    پیتزا که رسید ظاهر خونه قابل تحمل تر بود .بعد از نهار یه چاي خوردم و دوباره دست به کار شدم .بالاخره تا ساعت
    چهار همه جا تمیز و مرتب شد!دیگه ناي واسم نمانده بود...
    گلپر گفت:ترمه جون برو یه دوش بگیر تا خستگی ات در بره.
    جوابشو ندادم چپیدم تو حمو م تا اب گرم خستگیمو در ببره یه نیم ساعتی اونجا بودم .اومدم بیرون ,لباس پوشیدم .یه
    تی شر ت کرم با شلوار پار چه اي قهوه اي ...حوله امو پیچیدم دور سرم تا مو هام خشک بشه. بعد رفتم تو اتاقی که
    وسایلم بود روي زمین دراز کشیدم . از خستگی نفهمیدم کی خوابم برد.
    با صداي تارخ بیدار شدم ,داشت از گلپر سراغ منو می گرفت.یکی نگی از دستش ناراحت بودم ,توقع نداشتم توي
    شهر به این سر وتهی منو تو ترمینال بکاره .میدونست اولین باره بدون بابا وسودي جون اومدم ,ممکن بود تو این شهر
    درندشت نتونم از پس خودم بربیام.اومد تو اتاق ,خودمو زدم به خواب .رفت بیرون :گلپر چرا چیزي رو ترمه
    نکشیدي ؟یه بالشم زیر سرش نیست.
    صداي شل و وارفته اشو شنیدم :غریبه که نیست خودش بر می داشت دیگه .تو که حال منو میبینی حوصله خودمم
    ندارم.
    صداي تارخ پر از تعجب بود :راستی این جا چقدر تمیز شده .صبح که می رفتم مدام زیر پامو نگاه می کردم چیزي رو
    له نکنم .کارگر داشتی؟
    نه ترمه تمیز کرد.
    صداي تارخ رو دیگه نشنیدم ,چند لحظه بعد گلپر گفت:شق القمرکه نکرده ،اونم از این ببعد قراره با ما زندگی کنه
    ,حالا مگه چی میشه یه گوشه از کار و بگیره.

    بله حق با توئه !ولی دلیل نمیشه هنوز از راه نرسیده کاراي دو هفته تورو انجام بده.
    صداش گرفته بود,گلپر بندتر از قبل گفت:من تو وضغیتی نیستم از خواهر جنابعالی پذیراي کنم.
    حالا اون از تو پذیراي کرده.
    دستش درد نکنه ,جور برادر تنبلشو کشیده...جواب ازمایشمو گرفتی؟
    صداي تارخ پر از شادمانی شد:اره مثبته.
    گلپر چقدر بهونه گیر ونق نقو شده بود :همینه که با جعبه شیرینی ودسته گل اومدي تو.
    چشم عزیزم ,الان میگیرم ,شیرینی چی دوست داري؟
    ناپلئونی بگیر,ترمه ام دوست داره.
    چه عجب با لحن محبت آمیز ازم یاد کرد .همه ناراحتی هامو فراموش کردم .منتظر شدم تارخ بره و مثلا من از خواب
    بیدار شم .صداي در رو که شنیدم .پاشدم حوله هنوز دور سرم بود .بازش کردم موهام هنوزنم داشت ,شونه اش
    کردم.فرهاي خوش حالت موهام منظم شد.جلوي اینه وایستادم . به خودم زبون در اوردم :خوشگلی بد دردیه ها!
    چقدر مغرور بودم .امام دروع نمی گفتم لگف خدا شامل حالم شده ومن از زیباي بهره دارم.پوست سفید وصاف ,چشم
    ابروي مشکی وخوش حالت !بینی ظریف و سر بالا,چونه ام گرد!
    به قول سودي جون همه چی تموم بوده...اره خوب اینم نمی گفت چی می گفت؟چون درست شکل خودش بودم .فقط
    می گفت:تو زبون درازي !من بیچاره کی مثل تو صدتا حرف کت و کلفت تو استینم دارم؟
    دروغ نمی گفت .دوباره به خودم نگاه کردم ,کیف کردم از اتاق اومدم بیرون ,گلپر لباس عوض کرده بود .موهاي
    خرمایی رنگش مرتب بسته بود و از اون شلختگی خبري نبود,ارایش ملایمی داشت که جذابترش کرده بود .با لبخند

    گفت:سلام خوش خواب خانم.
    جوابشو دادم ,رفتم اشپزخونه :نه از چاي خیر بود نه از قابلمه اي که توش غذا باشه!زیر کتري رو روشن کردم اومدم
    بیرون,گلپر با لبخند گفت:تارخ اومد.
    با تعجب ساختگی پرسدم :پس کو؟
    رفته شیرینی بخره ....به خاطر جواب ازمایش!
    پریدم وگونه اشو بوسیدم :تبریک می گم گلپر جون.. خوب بگو شام چی دلت می خواد درست کنم؟
    امشب شام مهمون تارخیم :بالاخره باید سور بده دیگه!
    حق با توئه ...اجازه هست یه تلفن بزنم؟
    با دست به تلفن اشاره کرد :خواهش مینم.
    رفتم سراغ تلفن ,یادم اومد شماره جدید شادابو حفظ نیستم . دفتر تلفن رو ازکیفم در اوردم وشماره گرفتم |,بعد از
    چند تا بوق خود شاداب گوشی رو برداشت ,صداش خوابالود بود:بله؟
    اي خرس قطبی ,وقت کردي یه خورده بخواب.
    صداي خمیازه بلند و کشداره شو شنیدم :مگه همه مثل تو اند؟ من که دیشب تا صبح تو اتوبوس مثل جغد نشسته
    بودم.
    بلند خندیدم :پس شومی تو دامن گیر من بیچاره شد.
    مگه چی شده؟
    دستمو گذاشتم جلوي گوشی :الان نمیتونم بگم سر فرصت واست تعریف می کنم . خوب بگو ببینم تو چه کار می کنی
    ؟

    فعلا تنهام از همخونه ایام خبري نیست .بهتر!کیف می کنی ؟
    تا دوسه روز دیگه سر و کله اشون پیدا می شه .تو بیا اینجا که خیلی غریبم!
    یه خورد هفکر کردم :حالا ببینم.
    بیا دیگه منم تنها ,یه این خونه هم عادت ندارم خوف برم می داره.
    خاك تو سرت کنن .نا امیدم کردي دختر .ناامیدم کردي.
    خودتو لوس نکن :پاشو بیا دیگه.
    حالا ببینم چی می شه!
    دوباره گفت:از قدیم وندیم گفتن به گربه گفتن فلانت درمونه خاك داد روش.
    حالا توام واسم ادا اصول در بیار.
    خندیدم :به تارخ وگلپر می گم بهت خبر می دم.
    واسه خواب بیا پیشم :رختخواب تمیز اضافه دارم نترس شپش نمی گیري.
    هنوز سیر خواب نشدي شر ور می گی .کاري نداري؟
    پس می بینمت.
    گوشی رو گذاشتم تارخ اومد تو,چند ماهی بود ندیده بودمش.چند تا ر موي نقره اي روي شقیقه هاش بود,دلم لرزید.
    همدیگه رو بوسیدم ,هنوز ته لهجه شیرازي داشت :چند سال چه زندگی تو تهرون فقط تونسته بود لهجه شو کمرنگ
    کنه.
    بعد از خوردن چاي وشیرینی بهشون گفتم:شاداب تنهاس وبدم نمیاد برم پیشش .مخالفتی نکردن ,تارخ می خواست
    منو برسونه .می دونستم گلپر خیلی خوشش نمیاد, از طرفی دوست داشتم تنها برم ویه کم با خیابونا اشنا شم .ولی این

    بار با مخالفت تارخ روبرو شدم/:هوا تاریکه .درست نیست
    خواستم بهش توضیح بدم که از غردا با شروع کلاسا باید خود تنها بیام و بالاخره باید از یه جایی شروع کنم اما صلاح
    ندیدم .حاضر شدم و زنگ زدم به تاکسی تلفنی.
    ترافیک سرسام اور بود:خونه شاداب نزدیک دانشگاه بود وتا خونه تارخ فاصله زیادي داشت .وقتی رسیدم از دود
    وصداي بوق وسر صدا کلافه بودم.
    شاداب تلافی گلپر رو در اورد,ازم با چاي ,میوه وروي خودش پذیراي کرد.
    خونه اش رو قبلا دیده بودم .یه آپارتمان هفتاد متري ئو خوابه ,وسایلش کم ودانشجوي بود .تانصف شب
    حرف زدیم .از پذیرایی کلپر تعریف کردم و اشک چشمامون در اومد.
    صبح زود از هال سر وصدا شنیدیم.پاشدیم و اومدیم بیرون. یکی از همخونه اي هاي بود یه دختر قد بلند لاغر اخمو
    !به زور سلام وعلیک کرد و رفت تو اون یکی اتاق خواب ودر رو بست ,روبه شاداب گفتم:
    خدا به فریاد دلت برسه که با این ملکه اخلاق و وجاهت همخونه اي.
    ندیده بودمش ,من فقط هم اتاقی خودمو میشناسم.
    با اه بلندي گفتم:این قدر کرایه سنگینه که نمیشه یکی – دو نفري از پسش بر اومده.
    دوباره کلید به در انداخته شد واین مرتبه دو نفر با سر و صدا وارد شدن ,شاداب یکیشونو می شناخت دختر سفیدرو و
    تپل و خنده رویی بود,دستشو اورد جلو:سلام ساغرم دانشجوي ترم اول دندونپزشکی!
    با هم همکلاسی بودیم :نفر دوم رو ساغر معرفی کرد...
    دو سال از ما بالاتر بود ویه رشته دیگه می خوند,دختر بدي به نظر نمی اومد ,یه عینک گرد داشت وبا نگاه ذره بینی ار
    من به شاداب واز شاداب به من نگاه می کرد.
    دوست وهم رشته ملکه اخلاق بود.

    نهار رو من ساغر وشاداب درست کردیم و ودور هم خوردیم .ساغربه دلم نشست .دختر دل به نشاط وخون گرمی
    بود .بعد از اون راجع به درس ورشته امون حرف زدیم ,عصر رفتیم بیرون ویه دوري زدیم ومن برگشتم خونه تارخ.
    خونه دو مرتبه اشفته ودرهم بود.اما به لطف خدا کثیف نه!در عرض نیم ساعت همه چی رو سر جاي خود گذاشتم
    .بازم از غذا خبري نبود .گلپر روب کناپه دراز کشیده آه وناله می کرد .کاش منم می تونستم توي خونه دانشجوي
    شاداب زندگی کنم!
    باري شام یه غذاي سبک که خیلی ام وقت گیر نباشه درست کردم ,یه سالاد هم کنارش!گلپر جون هم یه کاري مهم
    داشت :سوهان کسیدن ناخنهاش.
    بعد از شام ظرفا رو شستم ورفتم خوابیدم . می بایست صبح زود بیدار شم .هشت صبح کلاس شروع می شد . وسط
    روز بی کار بودم و دوباره دوي بعد از ظهر تاهفت عصر کلاس!
    صبخونه نخورده از خونه اومدم بیرون ,گلپر خواب بود.براش یادداشت گذاشتم که تا شب بر نمی گردم .سر موقع
    رسیدم دانشکده ,حال عجیبی داشتم وانجارو خونه دوم خودم دیدم.
    با شوق والتهاب کلاسمو پیدا کردم .کلاس تقریبا پر بود ,اکثر دخترا وپسرا هم سن وسال خودم بودن ,شاداب واسم
    دست تکون داد,ساغر هم کنارش بود.برام جا نگه داشته بودن ونشستم وشروع به خوش وبش کردیم.یه ذره که
    گذشت سنگینی یه نگاهو حس کردم ,روم رو برگردوندم با لبخند پسر مو خرمایی درشت هیکلی مواجه شدم .فورا
    روم رو برگردوندم .سعس کردم بی توجه باشم .اما تا اخر ساعت سنگینی نگاهشو حس می کردم.
    اولین استاد اومد ,یه تار مو تو سرش نبود,کله اش بدجوري برق میزد نور لامپ روش منعکس می شد خیلی خوش
    اخلاق بود .بهمون ورود به دانشگله رو تبریک گفت.از از بچه ها خواست پول جمع کنن واونوقت یکی از پسرها رو

    فرستاده بره شیرینی و ساندیس بخره.
    راجع به رشتمون صحبت می کرد جالب وبا مزه حرف میزد .رفتارش پدرانه بود,ازش خیلی خوشم اومد وشکر خدا هر
    ترم با اون کار داشتیم.
    سر کلاسی بعدي بازم متوجه اون نگاه شدم.نگاهی که به نظرم گستاخ وخیره رسید.
    دلم نمی خواست همون اول بسم ا...با همچین مسائلی درگیر بشم.تموم هدفم درس خوندن وپیشرفت بود.
    کلاس که تموم شد هوا حسابی تاریک بود .شاداب وساغر خونه اشون تا دانشکده ده دقیقه پیاده فاصله داشت.از هم
    جدا شدیم .دو سري اتوبوس سوار شدم وخسته و کوفته رسیدم خونه زنگ نزدم چون کلید داشتمرفتم تو...چه خونه
    زندگی اي !گلپر فقط خورده وظرفا رو چیده دورش.باحرص رفتم ومانتومو در اوردم و شروع به جمع و جور کردم.نمی
    دونم پیش خودش چه فکري کرده بود؟لابد فکر کرده ترمه خانوم قراره بیاد کلفتی اش رو بکنه.
    احساس حقارت می کردم...چشمام از اشک میسوخت.در حالی که به خودم غر می زدم ظرفا رو شستم.
    گلپر بی خیال نشسته و تخمه می خورئ,انگار نه انگار که زن این خونه اس وبد نیست هر از گاهی دستدستی به سر
    وروش بکشه .ظرفا که تموم شد تارخ خسته و کوفته اومد.با اومدنش ناز وعشوه گلپر شروع شد:از صبح حالم بد
    بود!مثل این که قراره این بچه جون منو بگیره ... واي تارخ همش حالت تهوع دارم وهیچی از گلوم پایین نمی ره!
    تارخ با مهربونی کنارش نشست:عزیزم تو نباید همش یه گوشه بشینی باید بري پیاده روي ,یه کمن تحرك داشته
    باش.
    گلپر به حلقه پر نگین وگرانقیمت عروسیش دست کشید:سرم گیج می ره!دو دقیقه تمی تونم سرپا بمونم.
    چشماشو خمار کرد:حوصله ام سر رفته ,بس که در ودیوار این قوطی کبریت رو نگاه کردم.
    تارخ دستشو گزفت:خوب اینو از اول بگو عزیزم .برو حاضر شو که یه دوري بزنیم وتو هم از این حال وهوا در بیاي.
    گلپر با ناز وکرشمه گفت:می ترسم هوا ي ماشین منو بگیره.

    نترس عزیزم ,من کنارتم
    هوس میگو کردم.
    تارخ دست گذاشت رو چشمش:اونم به چشم.
    گلپر چنان از جا پا شد که هر کی شکمش رو نمی دید فکر می کرد ,هشت ماهه حامله اس .با ناله دست گذاشت روي
    کمر ظریف وباریکش :واي چه دردي می کنه!
    گلپر رفت تو اتاق .تارخ رو به من گفت:تو هم برو حاضر شو دیگه.
    خنده اي زورکی کردم :من تازه نیم ساعته اومدم .خیلی خسته ام باید جزوه هامو پاکنویس بکنم تا یه مروري هم بشه
    ,شما برین بهتون خوش بگذره.
    تارخ با مهربونی گفت:بذار یه روز ازر کلاسات بگذره بعدا .پاشو ذختر خوب
    صداي گلپر از تو اتاق اومد:تارخ جون یه دقیقه بیا.
    تارخ بلند شد:برو حاضر شو.
    صداي گلپر دوباره اومد :تارخ جون.
    می خواستم بگم :گلپر جون عزیزم خیالت راحت من دنبالتون راه نمی افتم بیام این قدر به گلوي نازنینت فشار نیار.
    استغفراللهی زیر لب گفتم:تارخ رفت وتو اتاق چند ثانیه بعد بر افروخته وسرخ اومد بیرون,خمیازه اي الکی کشیدم
    :جقدر خسته ام ,جزوه هامو پاکنویس کنم وبخوابم.

    گره ابروهاي تارخ باز شد:که هر جور صلاح می دونیی.
    از خداش بود من بتمرگم خونه. می دونستم چقدر گلپر رو دوست داره!منم دوستش داشتم. ولی هیچ وقت اي طوري
    نشناخته بودمش . تارخ یه نگاه رو گاز انداخت ,دستی به سبیل هاشو کشید:معلومه از شام خبري نیست . اومدم بگم
    :مگه اتفاق جدیدي افتاده ؟مگه قبلا ازشام خبري بوده؟
    به جاش لبخند زدم,تارخ ادامه داد :اشتراك چند ساندویچی و پیتزاي وکبابی تو تلفن هست زنگ بزن واست غذا
    بیارن.
    گلپر پوشیده در مانتوي سبز وروسري و شلوار کرم پدیدار شد.
    تارخ گفت :به به خانوم گل!
    لپابی گلپر به خند هاي پر ناز باز شد .خرامان به طرف در رفت :کاري نداري ترمه جون؟
    نه عزیزم خوش بگذره.
    دوتاي رفتن بیرون .می بایست مدتها این برخورد ور فتار رو تحمل کنم؟
    گلپر دختر داییم بود ,چهارسال بود که با تارخ ازدواج کرده بودند .موقع ازدواج تارخسرباز وگلپر دانشجو .باب این
    خونه رو براشون خرید وهزینه تحصیل گلپر رو تقبل کرد....تموم هزینه هاتا اخر سربازي تارخ داد براشون ماشین
    خرید .تارخ که رفت سر کار گلپر درسش تموم شد.بابا هنوز به پسرش کمک می کرد((ولش کن چرا اعصاب خودمو
    خرد کنم؟؟باید سوخت وساخت((
    گلپر همه چی یادش رفته .اون وقت دو سه روزه اومدم وداره مثل یابو ازم کار می کشه وتازه پشت چشمم واسم نازك
    می کنه!چشمام سوخت!به اشکام اجازه ریختن دادمقرار نیست همیشه این جا بمونم فعلا به یه اسکان موقت احتیاج
    دارم...با غصه رقتم ودوش گرفتم .حوصله نداشتم جزوهامو پاکنویس کنم.بدون یه لقمه نون رفتم تو اتاق و خوابیدم
    ..نمی دونم چقدر گذشت ه بود که تلفن زنگ زد. با چشمان نیمه باز رفتم جواب دادم:بفرمایین.

    صداي سودي جون بهم گرما داد:سلام عزیزم ترمه نازنینم...عزیز دل مادر.
    دوست داشتم کنارش بودم و سرمو می ذاشتم روي شونه اش .((یعنی ادامه تحصیل ارزش دوري از اغوش گرم سودي
    جونو داره؟))دوباره صداش گوشمو نوازش کرد .خوبی دختر گلم؟
    اره سودي جون,تو خوبی ؟بابا تورنگ ترنج؟
    همه خوبن ...چی کار می کنی؟خانوم دکتر؟
    بلند خندیدم :تازه امروز کلاسام شروع شده ,تا دکتر بشم چند سال طول مش کشه
    از همون روزي که اسمتو تو روزنامه دیدم واسم خانوم دکتر ي .تارخ وگلپر چطورن؟
    خوبن مامان.
    راستی خبر داري دارم مامان بزرگ میشم ؟
    صداس از خوشی می لرزید ,جواب دادم :اره چه جورم!
    ترمه جون ,عزیزم بهش تو کاراي خونه کمک کن:نذاري یه دفعه بهش فشار بیاد ها!طفلک گناه داره .مخصوصا که
    شیکم اولشه و باید خیلی مواظب خودش باشه
    پوزخندي تمسخر ي روي لبم نشست :باشه سودي جون خیالت راحت.
    گوشی رو بده با هاش حرف بزنم و بهش تبریک بگم.
    یه دفعه صدام یخ شد":نیست.
    حیرت زده پرسید :نیست ؟کجاست؟
    خونسرد جواب دادم:دلش گرفته بود با تارخ رفتن بیرون , هوایی عوض کنه.
    بعد از چند لحظه مکث گفت:خوب تو هم میخواستی بري.

    فهمیدم ناراحت شده,توقع نداشته همین اول کار منو بزارن تو خونه وبرن گردش,
    با لحن دلداري دهنده گفتم:سودي جون من اومدم که درس بخونم از صبح سر کلاس بوده ام وخسته ام.
    خودم نرفتم.مشکوك پرسید:حتما ؟!
    با سر خوشی جواب دادم:هنوز ترمه اتو ؟نمی شناسی؟
    صداش غمگین بود:کاش واست خونه اجاره میکردیم,اینطوري خیلی بهتر بود...
    یه روز دو روز که نیست منم که نمی خواهم همیشه اینجا بمونم.نهایتش یه ترم تا ترم بعدي یه فکري میکنم.
    تو لازم نیست فکر بکنی..تا اون موقع ایشاا... از این مخمصه خلاص میشویم.
    نمی خواستم با به زبون آوردن مشکلات ناراحت بشه, گفتم سودي جون میشه یه مهلت به بقیه بدي؟دلم واسه بابا و
    تورنگ و ترنج هم تنگ شده می خوام باهاشون حرف بزنم.
    گوشی رو اول بابا گرفت, بعد ترنج جیغ جیغو وپر سر صدا ,بعدش هم تورنگ !با شنیدن صداشون دو پینگ کردم و
    رفتم سراغ جزوه ها ودر حین مرور کردنشون همه رو پاکنویس کردم.
    نصف شب بود که تارخ وگلپر اومدن ,صئاي خنده و شوخی اشون رو شنیدم اما ترجیح دادم خودمو به خواب بزنم واز
    اتاق بیرون نیام. تادیر وقت چشم به سقف دوختم وتو گذشته غرق شدم .خاطرات خوش وشیرین روزاي
    مدرسه,عجب بچه شلیري بودم ,مدیر وناظم باهام کنار می اومدن به دو دلیل :دلیل اول ومهمتر کمک هاي درست

    وحسابی بابا به مدرسه بود ودلیل دوم درس خوب خودم
    اما همیشه که نمی تونستن چشم روي کارام ببندن. یه بار آلبوم عکس برده بودم مدرسه . عکساي عروسی دختر خاله
    ام بود که خودمون تو عروسی انداخته بودیم. داشتیم نگاه می کردیم که ناظم اومد تو کلاس.خودمو به اون راه زدم و
    کتابمو گذاشتم روي آلبوم.
    ولی نگین دوستم هول شد و آلبومو از زیر کتاب کشید و گذاشت زیر میز. ناظم که شیش دنگ حواسش به ما بود
    اومد جلو و با بد اخلاقی پرسید: چی بود؟
    نگین دست و پا جلفتی به تپه پته افتاد.من فورا از زیر میز یه دفتر آوردم بیرون: این بود...
    چشماشو تنگ کرد و زل زد بهم: پیش خودت چی فکر کردي؟ یعنی اینقدر منو هالو فرض میکنی؟ یعنی تو رو
    نمیشناسم؟من باید تو رو ادب کنم.
    خندم گرفت:این چه حرفیه خانوم!
    صداشو برد بالا:بیارش بیرون دختره ي از خود راضی پررو.
    با پوزخند نگاش کردم. دلم میخواست تلافی تحقیرهاشو دربیارم مخصوصا اینکه بی دلیل فحش داد. روز قبلیش
    تورنگ یه سوسک گرفته و انداخته بود تو قوطی کبریت.
    میخواست ببینه اون چقدر زنده میمونه. از جیب کوله پشتی ام قوطی رو آوردم بیرون.
    دوباره داد کشید:بهت گفتم اونو بیار بیرون ببینم چیه؟
    خندیدم و با لودگی گفتم: آخه به درد شما نمی خوره.
    در قوطی رو باز کردم با احتیاط سوسک و گذاشتم رو آلبوم... سوسکه هنوز زنده بود و تکون می خورد. ناظم با
    عصبانیت سرم داد کشید: دختره بی تربیت... با پول بابات هار شدي و فکر میکنی هر کاري دلت بخواد میتونی بکنی؟

    اولین بار بود که این طوري زشت برخورد میکرد معلوم بود دلش از دستم خیلی پره با بی ادبی گفت: گمشو اون
    طرف.
    حالااز کاري که کرده بودم یه مثقالم احساس شرمندگی نداشتم.
    نیمکت خالی شد دستش رو کردتوي جا میز. دست به سینه وایساده بودم و چپ چپ نگاش میکردم به ثانیه نرسید که
    صداي جیغش بلند شد سوسکه م انگار یه جون تازه گرفته بود رو آستین مانتوش داشت راه می رفت.
    اون قدر سرو صدا زیاد شد که مدیر و چند تا از دبیرا اومدن سر کلاس و نتیجه اش مرگ سوسک بیچاره شد... یکی
    از بچه ها چنان با کتاب کوبید رو سوسک بی گناه که له شد یه ذره پاش لرزید و بعدش...
    چه ولوله اي به پا شده بود خانم ناظم گوشه کلاس نشسته و پاهاش رو زمین دراز بود... رنگش مثل مرده قبرستون
    شده و چونه اش می لرزید یا تمسخر رو به بچه ها گفتم:انگار ازدها دیده!
    انگشت اشاره اشو طرفم دراز کرد: می دونم چیکارت کنم مهرتاش!
    با پررویی گفتم: مدرسه اتون سوسک داره من چی کار کنم؟! مگه تقصیر منه! خب سمپاشی کنین.
    رو به مدیر گفت: معلوم نیست چی تو جا میزش قایم کرده.
    -شما که گشتین.
    -حالابراي سوسک می آري...
    خندیدم:سوسکم کجا بود؟! حرفا می زنید خانوم ناظم.
    براش آب قند آوردن با دست لرزون همه اشو خورد. طوري که بشنوه به نگین گفتم:ببین چه فیلمی هم بازي می کنه.
    حالا مگه چی شده؟ یه سوسک نافابل که این همه جارو جنجال نداره بیچاره با یه ضربت کتاب هم از پا دراومد!

    همچین به طرف میز هجوم آورد که یه متر پریدم عقب دستشو کرد تو جا میز و آلبومو آورد بیرون با رضایت
    لبخندي زد: اینو قایم گرده بود.
    بهش پوزخند زدم: تبریک میگم بزرگترین محموله قاچاقو کشف کردین! کمر قاچاقچی بین المللی شکست!
    خانوم مدیر دخالت کرد: مهرتاش آلبوم چیه؟!
    -عکساي شنیع و غیراخلاقی!
    خانوم ناظم مثل اینکه بد جوري میخواست عقده هاشو رو سرم خالی کنه: زبون درازي میکنی؟! این جا دیگه چشم و
    ابرویقشنگت به کارت نمی آد. پولاي بابا جونتم همینطور.
    در گوش شاداب گفتم: به همینا حسودیش میشه.
    شاداب خندید. خانوم ناظم با حرص و عصبانیت آلبومو باز کرد: خانوم مدیر تحویل بگیرین. چه عکسایی!
    خانوم ناظم گفت: بریم تو دفتر...
    بعد دستش رو گرفت و کشید ناظم گفت: تکلیف تورم روشن میکنم.
    بهش پشت چشم نازك کردم و رومو برگردوندم داشت آتیش میگرفت: یه الف بچه چه رفتاري می کنه.
    اومد طرفم که خانوم مدیر باز دستشو گرفت و با لحن عتاب آمیزي گفت: خانوم خودتونو کنترول کنید.
    با عصبانیت و پاکوبان رفت بیرون. پشت سرش کلاس از خنده منفجر شد هر کس یه چیزي میگفت. دل همه بچه ها
    از دست خانوم ناظم خون بود بس که بد عنق و بد اخلاق بود. طاقت دیدن دو دقیقه خوشی بچه ها رو نداشت .
    بدجوري بهمون گیر می داد همیشه م سگرمه هاش تو هم بود. یه با روي خوش ازش ندیده بودیم.
    زنگ تفریح یکی از بچه ها اومد و صدام کرد دفتر مدرسه. می دونستم می خواد منو جلوي معلم ها ضایع کنه. منم که
    از کم آوردن بیزار! سرمو بالاگرفتم و رفتم تو دفتر.

    با لبخند ملیحی سلام کردم و جواب گرفتم. خانوم ناظم آلبوم و باز کرد و گرفت جاوي چشمم رومو برگردوندم:
    اینارو که دیدم . فکر کردم عکس جدید دارین.
    -دختره بی تربیت بی شعور!
    خانوم مدیر تذکر کرد: خانوم!
    خانوم ناظم می لرزید: این چه عکسائیه؟! خجالتم خوب چیزیه. یه مشت لخت و عور.
    با خونسردي گفتم:من چیز بدي تو این عکسا نمیبینم چند تا عکس خانوادگی توي یه مجاس زنونه اس! از نظر شما
    ایرادي داره؟ تو یه مجلس که یه مرد هم نیست باید واسه کی چادر چاقچور کنم؟ چیزي که اسلام آزاد کرده رو شما
    می خواي حروم کنی؟ در ثانی مگه این عکسا رو غیراز چارتا دختر کس دیگه اي دیده؟ حالا اگه ما تو مدرسه امون
    نامحرم داریم بگین تکلیف خودمونو بدونیم.
    خانوم ناظم سینه به سینه اش ایستاد: اینجا مدرس اس قانون و مقررات داره.
    -اگه داره شما چرا رعایت نمی کنین؟ شما به چه اجازه اي جلوي همشاگردیام به من توهین کردین؟
    -رفتار خودت باعث شد.
    -چه رفتار زشتی ازم سرزد که همون اول کار به من فحش دادین؟
    معلم ها سر تکون دادن. اونام از دستش دلخور بودن اصلا این آدم با همه مشکل داشت . جواب منو نداد در عوض
    گفت:تو نظم مدرسه رو بهم میزنی. الگوي خوبی نیستی.
    مظلنومانه گفتم: آخه درسم بدهمدام زیر ده میگیرم.
    با صداي بلندگفت: اول اخلاق بعد درس! تو اخلاق خوبی نداري گستاخ و بی ادبی!
    -شما تشخیص دادین؟

    با عصبانیت رو به بقیه گفت: می بینین چه جوري جواب منو میده؟! بزرگتر کوچکتر سرش نمیشه.
    بد جوري زده بودمبه سیم آخر: بزرگتر باید احترامشو دست خودش نگهداره.
    خانوم مدیر دخالت کرد: بسه دیگه مهرتاش! رفتارت اصلا صحیح نیست. از خانوم ناظم معذرت بخواه.
    شونه بالا انداختم: متاسفم.
    خانوم ناظم که از حمایت مدیر شیر شده بود گفت: میري با ولی ات براي گرفتن پرونده ات می آي . وقتی مهر اخراج
    خورد تو پرونده ات حسابی حالت جا می آد.
    بیدي نبودم که بااین بادا بلرزم: اتفاقا همین کارم میکنم. دلم خوشه دارم میام مدرسه غیر انتقاعی! اونم بهترین غیر
    انتفاعی! خدا تومن پول میدم اینم ازبرخورد پرسنل مدرسه. برخوردتون که هیچی...دم به دقیقهباید مواظب باشم
    سوسکی مارمولکی موشی از دست و پام بالا نره... پول گرفتنو خوب بلدین ولی بقیه چیزا هیچی... شهریه بدون تاخیر
    باید پرداخت بشهولی تعمیرات ضروري هر وقت که شد! چند تیکه از گچ سقف ریختهروسرمون بقیه اش کی هوار
    میشه با خداست!
    از سخنرانی شیوا و غراي خودم حظ کردم دو تا نفس بلند کشیدم: ممنون خانوم ناظم کار منو راحت کردین. به خاطر
    دوستام و چند تایی از معلم ها دلم نمیخواست از این دخمه برم ولی اینطوري که مجبورم کردین حتما میرم یه مردسه
    بهتر ... مهر اخراجتونم بزنین پاي پرونده خیلی مهم نیست اسم مدرسه خودتون بد در می ره.
    خانوم ناظم که مثل لبو سرخ شده بود داد کشید: تهدید می کنی؟!
    از دفتر اومدم بیرون و خونسرد گفتم: هر جور که دوست دارین حساب کنین.
    اومدم تو حیاط سعی کردم ماسک بی تفاوتی به صورتم بزنم ولی دلم مثل سیر و سرکه می جوشید <<اگه اخراجم می
    کردن جواب خونواده امو چی می دادم؟

    بچه ها دوره ام کردن واسشون همه چی رو گفتم یه عده تشویقم می کردن که خوب روش رو کم کردم... یه عده
    دیگه هم نگران بودن.
    ترسم از این بود ساعت آخر سر کلاس رام ندن که خوشبختانه بخیر گذشت. اما آخراي ساعت یه برگه رسید دست
    معلم که اسم من توش بود. ازم خواسته بودن فردا با پدر یا مادرم برم مدرسه. جلوي بقیه به روي خود نیاوردم اما
    حسابی دلم شور افتاده بود...اگه اخراجم می کردن تموم آینده درسم به خطر می افتاد.
    رفتم خونه سودي جون رو که دیدم شهامت پیدا کردم نمی گم کارم درست بود ولی اگه خانوم ناظم حرف زشت بهم
    نمیزد منم سوسک رو نمیذاشتم روي آلبوم تا تلافی کنم. یادآوري صحنه هاي صبح خنده رو مهمون لبام کرد. همه
    چیروواسه سودي جون و بابا گفتم البته به استثناء این که سوسک مال خودم بود. تورنگ با بدجنسی نگام می کرد می
    دونست کار خودمه بلند گفت:خودتی! خودتی!
    اومدم بگم << عمه اته >> که دیدم بابا نشسته صلاح نیست حسابی گند بالا آورده بودم . بابا گفت: عیبی نداره صبح
    خودم باهات می آم مدرسه.
    تورنگ خندید: حلال مشکلات یادت نره تروالی پول نقدي چک نزدیکی!
    تا صبح از نگرانی چشم رو هم نذاشتم. تو حیاط مدرسه هم حالم زیاد تعریف نداشت. یه ربعی بابا تو دفتر بود و بعد
    اومد بیرون دست گذاشت رو شونه ام: همیشه احترام بزرگتر از خودتو نگهدار مخصوصا این که حق آموزش به
    گزدنت داشته باشه تو ه فرصت از ناظمت عذر خواهی کن.
    اومدم یه چیري بگم که انگشت گذاشت روي بینی اش: هیس. حالا برو سر کلاست.
    صورتشو بوسیدم: بابا خیلی خوبی.
    -خانوم ناظم کوتاه نمی اومد. برو دعا به حون مدیر و درس خوبت بکن... برو سر کلاست که دیر شد.



    [فقط کاربران عضو شده و فعال شده میتوانند لینک ها را مشاهده کنند. ][فقط کاربران عضو شده و فعال شده میتوانند لینک ها را مشاهده کنند. ][فقط کاربران عضو شده و فعال شده میتوانند لینک ها را مشاهده کنند. ]




  3. Top | #3


    تاریخ عضویت
    Feb 2013
    شماره کاربر
    1
    وضعيت
    عنوان کاربر
    مدیر کل سایت
    میانگین پست در روز
    4.96
    نوشته ها
    8,980
    تشکر
    1,497
    تشکر شده 9,450 بار در 4,031 ارسال
    حالت من : Mashghool
    بالاخره غائله ختم به خیر شد. سعی می کردم زیاد دم پر خانوم ناظم نرم. یه ماه بعدش زنگ تفریح وسط حیاط جلوي
    همه بچه ها آلبوم به دست اومد و با لحن تحقیر آمیزي گفت: بیا این شوي لباس و آرایشو بگیر.
    عکسها رو همون وقت دوباره ظاهر کرده بودم لبخند ملیحی تحولیش دادم: مال خودتون.
    یه دفعه پرده گوشم لرزید: عکساي لخت مامان و فک و فامیلتو می خوام چی کار کنم؟! همتون مایه فسادین.
    خیلی بهم بر خورده بود دندونامو رو هم فشار دادم خواستم ج.ابشو بدم که شاداب آستین مانتومو کشید: بیا بریم
    ترمه جون همه دیدن که چیز بدي تو عکسا نبود. بزرگاي دین خودشون سفارش به آرایش و لباس خوب پوشیدن
    کردن. تو اون مجلس حتی پدر و برادرتم نیستن چه برسه مردم نامحرم... براي جشن عروسی جدا که تو نباید جواب
    پس بدي. تهمت خیلی زشته!
    خانوم ناظم آلبومو طوري تو دستش گرفتهبود که انگار میخواست بزندش توي صورتم. منم از رو نرفتم با اجازه اي
    گفتم و خودمو تو جمع بچه ها گم کردم.
    نمی دونم چرا خانوم ناظم این قدر با بچه ها بد تا می کرد مگه ما چه هیزم تري بهش فروخته بودیم که این معامله رو
    باهامون می کرد؟!
    هیچ کدوم از بچه ها ازش راضی نبودن تند و بد اخلاق و بد دهن بود. من از این تعجب کی کردم که این مدرسه با این
    اسم و رسم چرا یه ناظم دیگه نمی آره.
    چند ماه بعدش جواب سوالمو گرفتم.یه بعد از ظهري که دلم گرفته بود شال و کلاه کردم برم زیارت. چادر گذاشتم
    توي کیفم که تو آستان مقدس شاه چراغ سرم کنم. مامانم سفارش کرده بود قبل از تاریکی هوا خونه باشم.
    مقابل در امامزاده ایستادم دست روي سینه گذاشتم و تعظیم کردم و سلام دادم. چادر سر کردم و رفتم تو. حیاط اول
    رو رد کردم به دومی که رسیدم متوجه دختري شدم که روي صندلی چرخدار نشسته چقدر چهره اش واسم آشنا
    بود.<< یعنی کجا دیدمش؟<<
    هر قدر فکر کردم یادم نیومد. البته تو صورتش حالت خاصی موج میزد نگاهش می چرخید ظاهرا مشکل ذهنی
    داشت.دلم خیلی گرفت اشک تو چشمم جمع شد و براش دعا کردم. از طرفی از خدا بابت نعمت سلامتیم شکر کردم
    و هزار بار شکر گفتم.
    خواستم داخل حرم شم که یه صداي آشنا شنیدم: الان می آم عزیزم.
    رومو برگردوندم با دیدن ناظم مدرسه امون وارفتم. پس بگو چرا صورت دخترك این قدر واسم آشنا بود. درست
    شکل ملدرش بود. چادر و کشیدم رو صورتم که منو نبینه. غم عالم ریخت توي دلم.<< پس دلیل این همه تلخی اینه !
    >>
    رو به زن همراهش گفت: روزي صد بار آرزوي مرگ میکنم. این از دختر معصوم و بیچاره ام که مثل یه تیکه گوشت
    جلوب چشممه و هیچ کاریم از دستم بر نمیاد و فقط غصه اش میخورم. اونم از اون مرتیکه بی مسئویت عیاش که
    بست و چهار ساعت پی رفیق بازي و عرق خوریه. جگرم میسوزه! یه نگاه بهاین طفلک نمیکنه انگار نه انگار که بچه
    اشه از پوست و گوشت و استخونشه. تازه سر من غر غر میکنه که چرا نمیبري بذاریش بهزیستی؟ آخه مگه میتونم؟
    پاره جپرمه همه چی رو میفهمه نمیدونی چه لبی ور میچینه وقتی باباي بی عاطفه اش این حرفا رو جلوي روش میزنه...
    با زبون بی زبونی میخواد یه چیزي حالیم کنه... چشماش خیس اشک میشه و چونه اش میلرزه و از دهنش صدا بیرون
    میاد. نمیدونی تو این زندگی چه میکشم اون یکی دختره هم که پونزده سالگی عاشق شد و پا کرد توي یه کفش که الا

    ولا باید زن این پسره بشم . آخرش حرفشو به کرسی نشوند. حالا یه روز زیر چشمش کبوده یه روز بازوهاش. غصه و
    بدبختی ام کم بودباید درد این یکی روهم به حون بخرم... طفلک الان باید پشت نیمکت هاي مدرسه باشه...
    آهی کشید و با گوشه چادر سرمه ایش کهگلاي ریز صورتی و آبی داشت چشمش رو پاك کرد: چی کار کنم؟ لابد
    قسمت منم این بوده...راضیم به رضاي خدا!
    دیگه طاقت نیاوردم از خودم حلام به هم میخورد... نباید همچین رفتاري باهاش می کردم. خودش به اندازه کافی
    استرس و بدبختی داشت.
    حقش بود من و بقیه بچه ها یه درد دیگه رو دلش بذاریم.
    زیارت اون روزم شور و حال خاصی داشت. از ته دل براي همه دعا کردم مخصوصا براي حل مشکلات خانوم ناظم.
    روز بعد قبل از رفتن مدرسه رفتم گلفروشی و بزرگترین و قشنگترین سبد گل آماده اشو خریدم. تصمیم داشتم هر
    جور که شده از دل خانوم ناظم در بیارم دوست نداشتم ازم دلگیر باشه. یه پارچه هم تابستون از مشهد واسه خودم
    خریده بودم که هنوزندوخته بودمش ساده بود و به درد خانوم ناظم میخورد.
    وقت خوبی بود روز اول هفته معلم! پس یه بهونهحسابی داشتم. بچه ها همه تو حیاط بودن صبر نکردم تا با کسی سلام
    و احوال پرسی کنم یه راست رفتم دفتر. خانوم ناظم جلوي دفتر با یکی از بچه ها حرف میزد. رفتم جلو و همین که

    تنها شد و خواست برگرده تو دفتر صداش کردم: معذرت میخوام خانوم!
    چشماش گرد شد با هزار تا علامت سوال توش مات داشت نگام میکرد. یه قدم رفتم جلو سبد گل رو به طرفش دراز
    کردم نگرفت. با لبخندي از ته دل گفتم: اومدم ازتون معذرت بخوام.
    باورش نمیشد ادامه دادم: امروز هفته معلمه... خیلی وقت بود می خواستم ازتون عذر بخوام ولی روم نمیشد اما حالا

    دیدم فرصت مناسبیه و میتونم از بابت زحمتا و اذیتا از شما تشکر و عذر خواهی کنم.

    تا عصر روزقبل این آخرین چیزي بود که تو زندگیم می خواستم. ولی اون حرفا رو از صمیم دل میگفتم.نگاش شفاف
    شد پر از مهربونی.
    لبخندي روي لبش نشست که تا اون روز ندیده بودم. سبد گل و از دستم گرفت: خیلی خوشگله زحمت کشیدي. اینم
    نمی آوردي کارت به قدر کافی قشنگ و دلنشین بود و خوشحالم کرد.
    دستپاچه دست کردم تو کیفم و بسته کادو شده رو در آوردم: روزتون مبارك.
    رنگ صورتش گلگون شد: منو شرمنده کردي.
    -خواهش می کنم. قابل شما رو نداره.
    نگاه خجالت زدمو دوختم به زمین: قصد اذیت و آزار شما رو نداشتم... همه اش از روي بچگی و خامی و شیطنت بود.
    -می دونم دخترم. میدونم.
    ازش دور شدم که صدام کرد: مهرتاش بیا.
    بهش نزدیک شدم گونه امو گرفت و کشید: منم به تو یه معذرت خواهی بدهکارم.
    بلند خندیدم: ولی من هزار تا... خیلی اذیتتون کردم.
    از راهرو اومدم بیرون. نمیدونم چه عاملی باعث شد رفتار خانوم ناظم تغییر کنه.دیگه از اون گره دائمی ابروهاش
    خبري نبود بچه هام راحتر و دست از لجاجت باهاش برداشتند.
    با یادآوري روزاي خوش مدرسه سبک و بدون فکر وخیال ناجور تا صبح خوابیدم. اون قدر دیر خوابیده بودم که صبح
    به زور از خواب پاشدم. وقتی رسیدم دانشکده کلاس شروع شده بود. پامو که گذاشتم داخل کلاس متلک اون پسرك
    گستاخ که دیگه می دونستم اسمش خسروست تو گوشم نشست: بعضی ها این جا رو با خونه خاله عوضی گرفتن!
    نوچه هاش خندیدن نگاه چپی بهش انداختم و سرمو بالا گرفتم و نشستم سر جام. براي استاد به علامت معذرت سري
    تکون دادم اونم با دست اشاره کرد که مهم نیست. این حرکن از چشم خسرو دور نموند صداش روشنیدم: با یه چشم
    و ابروي خوشگل استادم خر میشه.
    دیگه داشت پاشو از گلیمش درازتر میکرد برگشتم جواب دندون شکنی بدم که ساغر گفت: ولش کن تومه. سگ
    محلش کن. از جاي دیگه داره می سوزه...آخه تو نخته و تو تحویلش نمی گیري.
    زیر لب گفتم: حالیش می کنم.
    یه ماهی از شروع کلاسام گذشته بود ، تقریبا به وضعیت موجود عادت کرده بودم . چهار روز در هفته کلاس داشتم و
    سه روز بقیه رو بی کار بودم . بی کار که چه عرض کنم ؟! کاراي خونه رو انجام می دارم و ناز و نوز گلپر خانومو جمع
    می کردم . دانشکده هم خوب بود ، همه همدیگه رو خوب می شناختیم . بچه ها گرم و صمیمی بودن ، تنها کسی که
    حضورش ارامش منو بهم می زد خسرو بود ، تنها جایی که به دردش نمی خورد دانشکده بود ، نمی دونم چه جوري
    تونسته بود بیاد دانشگاه ! نگاهش معذبم می کرد ، گاهی م مثل سایه دنبالم می افتاد . همیشه هم سبیلاشو می جویید
    و حال من بهم می خورد . سعی می کردم ندیده اش بگیرم ، هیچ ازش خوشم نمیومد . راستش یه خورده بفهمی
    نفهمی ام ازش می ترسیدم . تو صورتش و حالت نگاهش یه چیزي بود که تنمو می لرزوند.
    من و ساغر و شاداب حکم مثلث رو پیدا کرده بودیم . کم کم ساغر خودشو به عنوان یه دوست خوب نشون داد و من
    و شاداب از وجود شاد و بی الایشش لذت می بردیم . یه دختر خون گرم یزدي که یه لب داشت و هزار خنده.یه روز هر سه خوش و بش کنان از دانشکده اومدیم بیرون . خسرو به درختی تکیه داده و همین طور که گوشه
    » .... سبیلشو می جوید با اون نگاه بی پرواش به من زل زده بود ، حتی حرمت هم کلاس بودنمون رو نگه نمی داشت
    !»؟ یعنی قراره چند سال این رفتارشو تحمل کنم
    یه قدم اومد جلو ، طوري نگام می کرد که به خودم شک کردم ، فکر کردم لابد مانتوم پاره شده یا ریخت و قیافیه ام
    عیب و علتی پیدا کرده ؛ صداي کلفت و زنگ دارش گوشمو خراشید : می خواستم چند دقیقه با شماصحبت کنم.
    دست گذاشت تو جیبش و با تاکید گفت : تنها.
    رنگم پرید : هر امري دارین بفرمائین غریبه بین ما نیست.
    _حرفم خصوصیه.
    یه دفعه از کوره در رفتم : ولی من هیچ حرف خصوصی اي با شما ندارم.
    پوزخند معنی داري زد : پس تا بعد.
    وقتی که رفت به نفس نفس افتادم ، حالم هیچ خوب نبود ، رفتار پسره حسابی منو بهم ریخته بود . شاداب نگران
    گفت: ترمه جون الهی بمیرم این طوري نکن.
    ساغر گفت : زیاد بخواد موي دماغت بشه ، می دیمش دست انتظامات دانشگاه ؛ پسره ي خر فکر کرده شهر هرته.
    شاداب خیلی نگران بود ، سعی کردم ارومش کنم : نگران نباش دختر ، طوري نشده که.
    یه ذره بعد به خودم مسلط شدم : این رشته سر دراز دارد . پسره ول کن معامله نیست . باشه منم دماغشو به خاك می
    مالم.
    .» باید سعی کنم زیاد باهاش رو برو نشم ، ترم بعد طوري واحد بردارم که با اون هم کلاس نباش
    چند متري که از دانشگاه دور شدیم از ساغر و شاداب خداحافظی کردم و رفتم طرف ایستگاه اتوبوس ، شانس باهام
    یار بود . یه اتوبوس اومد که جاي نشستن داشت . اتوبوس بعدیم همین طور . به خاطر همین به نسبت روزاي قبل یه
    مقدار زودتر رسیدم خونه . پشت در اپارتمان صداي گلپر رو شنیدم که داشت با کسی حرف می زد : اذیت که نداره
    ولی از بودنش هم خوشم نمی اد ، یه جوري دست و پام بسته اس.
    فهمیدم راجع به من داره حرف می زنه ، گوشامو تیز کردم . مخاطبش که مامانش بود گفت : بی خود اومده این جا
    مونده ، تو که للش نیستی . دختر جوونه و هزار و یک مسئولیت داره . دو روز دیگه اتفاقی بیفته از چشم تو می بینن .
    باید زودتر دست به سرش کنی بره.
    _کجا بره مامان ؟ این جا خونه برادرشه . تازه این وضعیت موقتیه ... کارشون که درست بشه بهترین خونه رو واسه
    ترمه می گیرن ؛ اونوقت منم می تونم به تارخ بگم از باباش پول بگیره و این جا و این جا رو عوض کنیم.
    _اوف ! بزك نمیر بهار می اد . تو چه خوش خیالی دختر ! باباش اگه می خواست همون اولش واستون یه خونه بزرگتر
    می خرید.
    _اون موقع ما دو نفر بودیم ولی از چند ماه دیگه سه نفر می شیم . اولین نفر خانواده که به دنیا بیاد همه کاري می
    کنن.
    _بی خود صابون به دلت نمال ، مشکل اونا حالا حالاها حل بشو نیست . تا اون وقت هم یه فکري می کنی . اما حالا باید
    هر جور شده این دختره رو از سرت وا کنی ؛ دو روز دیگه اون یکی دور دونه اشونو هم می فرصتن سرت بدبخت.
    _ترمه با من کاري نداره ... چهار روز که نیست . وقتی هم هست نمی ذاره دست به سیاه و سفید بزنم . از اون روز که
    اومده عملا تو استراحت مطلق هستم.
    _خبه خبه ! اینا رو جلوش نگی که دم در می اره ؛ وظیفشه ؛ مفت می خوره و می خوابه بایدم کار بکنهزندایی با بی رحمی ادامه داد : اون موقع هایی گه پول داشتن و به زمین و زمان فخر می فروختن و طاقچه بالا می
    ذاشتن فکر همچین روزایی رو نمی کردن ، اون سودابه خانوم که همش درحال ناز و غمزه بود...
    گلپر حرفشو قطعکرد : کجا این طوري بود مامان ؟ اون بی جاره ها که پی این چیزا نبودن.
    _لازم نکرده از عمه ات و بچه هاش طرفداري کنی.
    دوست داشتم بیشتر از اینا بشنوم ، دلم واسه خودمون سوخت . یعنی همه منتظر نشسته بودن زمین خوردن بابا رو
    ببینن و دلشون خنک شه ؟! یعنی زندایی یادش رفته چقدر بابا و سودي جون دستشونو تو زندگی گرفتن ؟
    ! » تف به این روزگار «
    کلیدو از کیفم در اوردم ؛اول زنگ کوتاهی زدم که ابراز وجود کنم . باکلید درو باز کردم و رفتم تو ... یه لبخند حسابی
    زدم : سلام زندایی جون . مشتاق دیدار . چقدر دلم واستون تنگ شده بود.
    لبشو چسبوند به صورتم ، مثلا منو بوسید . به سردي جواب داد : از احوالپرسی هاي شما . یه ماهه اومدي سراغی از
    دائیت نگرفتی . نمی گی مرده ان یا زنده ان ؟
    _این حرفا چیه زندایی جون ؟ ایشاءالله صد و بیست سال زنده باشین و سایه اتون بالا سر همه . چشم حق با شماست .
    راست می گین کوتاهی از من بوده ؛ با گلپر جون تو یه فرصت مناسب مزاحم می شیم.
    ازجا بلند شد و با همون حالت گفت : مزاحم نیستی خونه خودته.
    منظورشاین بودکه قلم پاتو می شکنم اگه بیاي خونه امون . بعد رو به گلپر گفت:
    دیگه باید یرم الان بابات میاد و باید یه استکان چایی بذارم جلوش.
    دستمو انداختمدور کمرش ، اونقدر چاق بود که نگو : زندایی چشم من شور بود ؟!

    چشماي سبزشو واسم خمار کرد : نه دیگه باید برم . بیچاره مرده صبح تا شب دنبال یه لقمه نون حلال واسه زن و بچه
    اش . جون می کنه مال کسی رو نخوره که آهش پا سوزمون کنه.
    انگار یه پارچ آب یخ خالی کردن رو سرم . منظورش به باباي بیچاره من بود . اومدم بگم : حتما مال و اموال نامرئی
    شما رو خورده . ملک و اموال نداشته پدري شما رو از دستتون در اورده که آه شما دامن ما رو گرفته.
    سوزش اشک رو حس کردم ، سرمو بالا گرفتم : به دائی جون سلام برسونین . خوش حال شدم از زیارتتون.
    بعد رفتم طرف اتاق : باید لباس عوض کنم.
    صداي آرومشو شنیدم که با لحن تحقیر آمیزي گفت : با این وضعیتم پر افاده اس ! مثل ننه اش می مونه.
    برگشتم و با لبخند گفتم : زندایی جون ازاسب افتادیم از نسل که نیفتادیم.
    محکم زد پشت دستش ، ادامه دادم : سودي جون اهل فیس وافاده نیست . خودتون بهتر می دونین.
    حقش بود ، خجالتم نمی کسید ، شنیدم داره به گلپر غر غر می کنه : دختره ي بی ادب تو روم وامیسته و جواب می ده
    ، شرم و حیام چیز خوبیه.
    صداي نا راحت گلپر رو شنیدم : مامان بی خودي بهش پیله می کنی . طفلک چیکار به تو داشت ؟! از لحظه اي که اومد
    باهاش بد حرف زدي ، گناه داره. دختر خوبیه.
    _همین رو جلوش می گی که این طوري زبون درازي می کنه . انگار نه انگار من جاي مادرشم ! تو چشمام زل می زنه
    و جواب می ده ، اصل و نسبش رو به رخم می کشه.
    _بد حرفی زدي مامان.
    صداي پر از کینه از کینه اش دلم رو خراشید : حالا شکر خدا دارن به روز سیاه می شینن.صداي گلپر ناراحت بود : مامان چه هیزم تري به شما فروختن که ارزوي بدبختی اشونو دارین ؟! تازه اگه اونا به روز
    سیاه بشینن دودش تو چشم منم می ره.
    بعد اهی کشید : اینجوري م نمی مونه . بالاخره حق به حق دار می رسه . دوندگی و برو بیا زیاد داره ولی در نهایت
    مشکل حل میشه.
    یواشتر ادامه داد : همین طوریش م زندگی بدي ندارن . کلی ملک و زندگی و باغ دارن . هر کدومو بفروشن مدتها
    زندگی میکنن . اینا که یه شبه به پول و پله نرسیدن.
    زندایی با طعنه گفت : یکی از اون زمین ها و باغاشونو بفروشن واسه دخترشون خونه بگیرن تا سربار دختر حامله من
    نباشه.
    چه حال بدي پیدا کردم ، گوشه اتاق نشستم و سرمو گذاشتم رو زانوهام و هاي هاي گریه کردم. زندایی چه زود همه
    چی رو فراموش کرد ؟! چند سال پیش که دایی بد اورد و یکی سرشو کلاه گذاشت رو یادش رفته ؟! حسابی بهم
    ریخته بود و از طرفی هم پسرش می بایست عمل بشه و هیچ پولی در بساط نبود . بی چاره بابا یه ماه کار و زندگیشو
    ول کرد و اومد و اومد سر وقت مشکلات دایی .پسرش با هزینه اون عمل شد و بقیه کارا رو هم سر و سامون داد...
    اون وقت اینم دستت درد نکنه زندایی خانوم!
    کاش یه ذره بهشون بدي و بی احترامی کرده بودن ، اون وقت این همه دلم نمی سوخت . متوجه اومدن زندایی نشدم
    اما دست گلپر رو حس کردم که روي موهام کشیده میشد : من ازت معذرت می خوام ترمه جون . اخلاق مامانم یه کم
    تنده . هر چی هست تو زبونشه . باور کن هیچی تو دلش نیست . این روزا یه کم عصبیه.
    هیچی نگفتم ، با مهربونی گفت : پاشو برو یه آبی به دست و روت بزن . پاشو دختر جون ! چرا خودتو ناراحت می کنی

    دست گذاشت رو شونه امو و فشار داد : پاشو دیگه!
    بعد رفت . اون قدر گریه کردم تا دلم سبک شد . از غصه و خستگی خوابم برد . چشم که باز کردم ، خونه تو تاریکی
    مطلق بود . نمی دونستم چقدر خوابیدم ، بلند شدم و چراغ اتاقو روشن کردم . نه و نیم شب بود . از اتاق رفتم بیرون
    هیچ کس خونه نبود ، یه یادداشت به صفحه تلویزیون چسبونده شده بود : ترمه جون من و تارخ رفتیم خونه دوستش
    . دیر برمی گردیم نگران نباش.
    دلم از گرسنگی ضعف می رفت رفتم تو آشپزخانه ، از غذا مذا که خبري نبود . به جاش ظرفشویی پر از ظرف نشسته
    بود زهرخندي زدم ، گلپر خودشم می دونست که تو استراحت مطلقه . رفتم سراغ یخچال لااقل تخم مرغ نیمرو کنم
    که دریغ از یه دونه اش.
    کتري رو گذاشتم رو گاز. بعد ظرفا رو چیدم تو ماشین ظرفشویی . یه کم که به کارا رسیدم آب چوش اومد چایی دم
    کردم و از تو یخچال پنیر برداشتم و شام نون و پنیر و چاي شیرین خوردم.
    اونشب به جاي درس خوندن نشستم پاي فیلم سینمایی . حوصله درس نداشتم اتفاقات روزانه حال و حس درس
    خوندن واسم نذاشته بود.
    ساعت از دو گذشته بود که تارخ و گلپر اومدن .ولی من از اتاق بیرون نیومدم . تا دیر وقت بیدار بودم و به بازي
    سرنوشت فکر می کردم اما هرچقدر بیشتر فکر میکردم کمتر نتیجه می گرفتم.
    یه ماه دیگه هم گذشت . کم کم حرفا و رفتاراي زندایی روي گلپر اثر گذاشت . برخوردش با من برخوردش سرد و
    غیردوستانه شده بود ومن از این وضعیت خیلی عذاب می کشیدم.
    چند مرتبه خواستم قید ادامه تحصیل روبزنم و برگردم شیراز وشانسموبراي سال دیگه امتحان کنم ، اما میترسیدم مرتبه دیگه این رشته رو قبول نشم


    [فقط کاربران عضو شده و فعال شده میتوانند لینک ها را مشاهده کنند. ][فقط کاربران عضو شده و فعال شده میتوانند لینک ها را مشاهده کنند. ][فقط کاربران عضو شده و فعال شده میتوانند لینک ها را مشاهده کنند. ]




  4. Top | #4


    تاریخ عضویت
    Feb 2013
    شماره کاربر
    1
    وضعيت
    عنوان کاربر
    مدیر کل سایت
    میانگین پست در روز
    4.96
    نوشته ها
    8,980
    تشکر
    1,497
    تشکر شده 9,450 بار در 4,031 ارسال
    حالت من : Mashghool
    پس باید هر جورشده با این وضعیت کنار می اومدم . روزایی که کلاس نداشتممی رفتم دانشگاه و می نشستم تو کتابخونه و درس میخوندم . اینا همه یه طرف خسرو هم یه طرف . از دستش کلافه
    بودم . هر قدر من بهش بی محلی می کردم ، بیشتر می خواست نزدیکم بشه . خیلی سر نترسی داشت فکر کنم بیش
    از اندازه به پول پدرش متکی بود . هر روز با ماشین اخرین سیستمش می اومد دانشگاه ، لباساي گرون قیمت مارك
    دار و رنگارنگ می پوشید ، مدل موها و ریشاشو اجق وجق درست می کرد و واقعا بهش نمی اومد دانشجو باشه ! اونم
    رشته دندونپزشکی.
    .» ولش کن حتی فکر کردن به این پسره اعصابمو خرد میکنه «
    یه روز که از دانشگاه می اومدیم بیرون متوجه چهره اشنایی شدم ، یه دختر خوش تیپ ، عینک آفتابی بزرگی که به
    صورتش داشت نمی ذاشت درست ببینمش . یه ذره که رفتم جلوتر شناختمش ، بهنوش بود دختر عموم . منتظر
    شاداب و ساغر نشدم . رفتم جلو : بهی جون عزیزم این جا چی کار می کنی ؟
    عینکشو برداشت و محکم بغلم کرد ، عطر تندي زده بود ، به بوش حساسیت داشتم ، ولی اون لحظه اون قدر از
    دیدنش ذوق زده بودم که به این مسئله اهمیت ندادم . محکم نیشگونم گرفت : خجالت نمی کشی ؟! دو ماهه اومدي و
    نکردي یه سري به ما بزنی ، دلم می خواد کله اتو بکنم ، تو که این قدر بی وفا نبودي ! نمی دونی وقتی شنیدم این
    جایی چه حالی شدم ، پر در اوردم . الان نیم ساعته جلوي در منتظرتم.
    بازوهاشو گرفتم و نگاش کردم : چه خوشگل و شیک شدي.
    قري به گردنش داد : چه کنیم دیگه ؟! خوش تیپی هم بد دردیه.
    بهنوشو بردم طرف ساغر و شاداب و به همدیگه معرفی اشون کردم ، هر سه ابراز خوشحالی کردن . بعد از چند دقیقه
    از هم جدا شدیم . داشتم می بردمش طرف ایستگاه اتوبوس که با حالت خاصی پرسید : کجا ؟
    به چشماي خندونش زل زدم : خوب ایستگاه اتوبوس دیگه.
    یه سوئیچ گرفت جلوي چشمام و تکونش داد : اتوبوس چیه دختر ؟ با ماشین من می ریم.
    خوشحال شدم : مبارکه . حالا کجاس ؟
    اون رنوي مدل پائین که اونجا پارکه مال منه. « لباشو جمع کرد
    _کجا مدل پائینه ؟ به این خوشگلی.
    زد پشت کتفم : همه اش تقصیر عموي خسیس جنابعالیه . کشتیارش شدم تا واسم پراید بخره ، نخرید که نخرید.
    _نا شکري نکن دختر جون ، همینم خوبه ! حداقل اینکه حاجت دستته و لازم نیست تو سرما و گرما تو خیابون منتظر
    تاکسی و اتوبوس وایسی . برو دختر جون . خیلی ام خوش رنگ و زنونه اس.
    خوشحال شد : راست می گی ؟!
    _آره دروغم چیه . بریم سوارشیم که می خوام دست فرمونتو ببینم.
    _زیاد تعریف نداره.
    یه قدم به عقب ورداشتم : قربونت پس من با اتوبوس میام ، هنوز جوونم و هزار تا ارزو دارم.
    آستین مانتومو کشید : بیا خودتو لوس نکن.
    توماشین که نشستیم ، پخش رو روشن کرد ، یه اهنگ خارجی پر سر و صدا گوشمو ازرد صداشو کم کردم : بهی
    خجالت بکش . یه موزیک معنی دار گوش کن . سرت درد نمی گیره ؟!
    خندید : عادت دارم اما به خاطر تو عوضش می کنم . هر چی دوست داري از تو داشبورد بردار.
    میون نواراش یه نوار درست و حسابی نبود ، آخرین لحظه چشمم به یه کریس در برگ افتاد . برش داشتم و نوار رو
    عوض کردم . بهنوش با مهربونی گفت : وسایلتو جمع کن بریم خونه ما ، هم اتاقی خودم شو.

    به صورت گرد و با مزه اش نگاه کردم ، سبزه بود . چیز جالبی که تو صورتش جلب نظر می کرد چشماي خاکستریش
    بود . اصلا با رنگ پوستش هماهنگ نبود . قد بلند ، کشیده و روي هم رفته دختر جذاب و تو دل برویی بود ، خیلی هم
    مهربون بود . از اظهار لطفش خیلی خوشحال شدم : مرسی بهی جون . همین که حرفشو زدي برام یه دنیا ارزش داره
    ... قربونت برم.
    _باهات تعارف ندارم که ! منم تنهام . این طوري حوصله ام سر نمی ره.
    _مرسی عزیزم وقت بسیاره ، دنیا رو چه دیدي شاید بیام و پیش تو بمونم . اصلا فعلا خونه تارخ می مونم . خوب
    تعریف کن ببینم چه خبرا ؟ عمو هادي چطوره ؟ زن عمو جون ! بهنام و بهرود چطورن ؟ با دانشگاه چی کار می کنی ؟!
    دنده عوض کرد و پا گذاشت رو گاز : لامصب راه نمی ره ... تو هم یکی یکی بپرس . همه رو با هم که نمی تونم جواب
    بدم.
    خیلی حاضر جواب و شوخ بود، از این خصلتش خوشم می اومد، بعد از اینکه جواب سوالامو داد گفت: فردا تعطیلیه از
    خونه تارخ هرچی می خواي بردار شب بریم خونه ما.
    -مزاحم....
    نذاشت حرفمو تموم کنم: آدم شدي ترمه. قبلا مزاحمت سرت نمی شد. بی خودم نمی خواد اداي ادم حسابیارو
    دربیاري، هنوز خیلی مونده تا دندونپزشک بشی.
    -بهی، بهی خفه شی ایشاا... دویست و پنجاه و نه متر زبون داري.
    موهاشو که ریخته بود رو پیشونیش کرد زیر روسري: سیصد و چهل و هفت مترشو حساب نکردي... عموت تهدیدم
    کرده اگر بدون تو برم، شب تو خونه رام نمی ده و باید زیر کنتور بخوابم.

    مرموزانه ادامه داد: کلی تعریف دارم واست؛ یه عالمه چیز اتفاق افتاده که تو خبر نداري... کمربندتو ببند ه الان جریمه
    می شیم. زود باش، زود باش.
    چقدر هیاهو و هیجان داشت، کمربند رو بستم وبا خنده گفتم: رفتی تو خط عشق و عاشقی؟
    سرخ شد، پرسیدم: هم دانشگاهیته؟
    سرشو به علامت تایید تکان داد، گفتم: فقط خدا کنه سرش به تنش بیارزه.
    -هنوز زبانت تلخه.
    شونه بالا انداختم: به خاطر خودت میگم. حیفی عزیزم باید یکی رو پیدا کنی که قدر تو رو بدونه.
    با تاکید ادامه داد: واسه کسی بمیر که واست تب کنه.
    لبخند زد : می بینی اش. پسر بدي نیست تا الان که امتحانشو خوب پس داده.
    با صداي بلند ادامه داد: می میره برام.
    -کی می ره این همه راهو؟
    -من عزیزم. من.... چند روز دیگه یه نمایش دانشجویی می بریم روي صحنه. اونجا می تونی ببینی اش. اون
    کارگردانه؛ منم که خودت می دونی طراح دکور و صحنه.
    -آره عزیزم. خبر موفقیت هات به گوشم رسیده، خیلی خوشحال شدم.
    -تو جشنواره دانشجویی مقام آوردم.
    -این یعنی پله هاي ترقی رو یکی یکی بالا رفتن. اینده ات روشنه.
    -تو به من لطف داري ترمه.
    سرمو تکون دادم: لطف نیست واقعیته.
    حوالی خونه تارخ بودیم، بهنوش گفت: راهنمایی کن. از این جا به بعدش با تو.
    پنج دقیقه بعد توي خونه بودیم. گلپر طبق معمول جلوي تلویزیون بود. یه ظرف ذرت بو داده گذاشته بود جلوش. ما
    رو که دید با هزار عشوه بلند شد و از وقتی من لباس برمی داشتم تا وقتی پامو از خونه گذاشتیم بیرون نق زد و ناله
    کرد: نمی تونم از جا بلند شم، خیلی بد ویارم، خواب و خوراکم بهم ریخته.
    من نمی دونم اون گلپر شاد و سرحال بجوش این قدر بد اخلاق بهونه گیز و نچسب شده بود؟! می دونم حرفا و
    بدگویی هاي زن دایی که اساس درست و حسابی هم نداره روش بی تاثیر نبوده.
    بهنوش که نشست پشت فرمون، نفسشو با صدا داد بیرون: مغزمو جوید این زنداداش تو، یه سره دهنش می جنبید.
    کاش یه کلمه حرف حسابی بزنه. فقط مثل هند جگر خور خون به دل ادم می کنه.
    پوزخند زدم و چیزي نگفتم؛ ادامه داد: سرکار می ره؟
    -نه فعلا که خونه نشینه... تا چند ماه دیگه هم بچه اش به دنیا می آد و براي همیشه قید کار کردنو می زنه.
    -به سلامتی حامله اس؟
    -اره. دیگه می خوام عمه بشم. قربونش برم ناز نازي رو....
    بهنوش سوت کشید: اوه، چه عمه مهربونی.
    -پس چی؟ فداشم می شم. دارم روز شماري می کنم زودتر به دنیا بیاد و بغلش کنمن جیگر طلا رو.
    -این گلپري که من دیدم تومنی دو زار با اون گلپري که می شناختی فرق می کنه. بی خود به دلت وعده و وعید الکی
    نده بذار براي بچه اش یه عمه تمام و کمال باشی.
    آهی کشیدم ، راست می گفت چند روزي می شد درست تحویلم نمی گرفت. هر چند قبلش هم فقط نقش یه خدمتکار
    محترم و با ارج و قرب رو داشتم، بهنوش پرسید: روزا چی کار می کنه؟
    خیلی از دست گلپر شاکی بودم، دیگه حرمت هیچی رو نگه نداشته بود، زهر خندي زدم: کارش چیه؟ بوق می زنه،
    بخیه به آبدوغ می زنه.
    بهنوش چنان قهقهه زد که نیم متر هوا پریدم: زهرمار بهی! این چه وضعه خندیدنه. ترسیدم.
    اون قدر خندید که اشکش دراومد: راست میگی.... از وضع خونه اش معلوم بود.
    با غصه گفتم: باورت نمی شه بهی. از دانگشاه که می آم اول همه جا رو مرتب می کنم. صبح که از خونه می رم بیرون
    از تمیزي حظ می کنم ولی وقتی برمی گردم می بینم هیچ اثري از تمیزي نیست... هرچند الان حامله اس و احتمالا حال
    و حس نداره. قبلا خیلی تمیز و با سلیقه بود.
    -اره یادمه.
    -بهی جون سر راه بریم قنادي می خوام شیرینی بگیرم!
    -شیرینی براي چی؟ آدم که هم گل نمی بره هم شیرینی!
    -منظورت اینه که تو گلی؟
    -نخیر جنابعالی گلی که دارم می برمت براي عمو جونت. اخه برادرزاده ام اینقدر بی معرفت می شه؟ دوماهه اومدي
    تهران و نکردي یه سر بزنی.
    -می دونم ولی تو که وضعیت ما رو می بینی... دل و دماغ درست و حسابی ندارم.
    پشت چراغ قرمز گیر افتادیم، بهنوش با چشماي خاسکتري خوش رنگ و خوش حالتش تو چشمهام نگاه کرد: بابا
    داره خیلی غصه می خوره... کاراتون به کجا رسید؟
    -به هیچ جا! دوندگی زیاده، باید صبر کرد.
    بهنوش حرف و عوض کرد. می دونست از حرف زدن در این رابطه دل خوشی ندارم. پرسید: درسها چطوره؟ سخته؟
    -اي بدك نیست؛ الان راحته بعدا پدر درمی آره.
    هر چقدر اصرار کردم جلوي قنادي نگه نداشت. حتی از مقابل قنادي هم رد نشدیم. مدام می گفت: بابا و مامان که قند
    دارن، منم که رژیم لاغري دائم العمر دارم. شیرینی واسه کی می خواي بگیري؟
    -آخه زشته دست خالی.
    -چه زشتی عزیز من؟ مگه داري خونه غریبه می ري؟ تازه اولین بارتم نیست. قبلاها که ادم بودي و می اومدي هفته
    هفته چتر پهن می کردي.... یادت رفته؟
    -نه ولی اونوقت با خانواده بودم.
    -اونام مهرتاش بودن مام مهرتاشیم دیگه... رسیدیم.
    -بهی زشته ها!
    -باز گفت. باز گفت. دختر اینقدر تکرار نکن. زشت پیرزنه که ارایش کنه، حالا بیا بریم.
    زنگ رو زدیم و رفتیم تو. بهنام و عمو و زن عمو اومدن استقبال. وقتی تو بغل عمو قرار گرفتم احساس آرمش کردم،
    بوي بابامو می داد و چقدر دلم براش تنگ شده بود. زن عمو با مهربونی صورتم را بوسید و احوالپرسی کرد.
    بهنام چه قدي کشیده بود، بهش گفتم: واسه خودت مردي شدي ها! دفعه قبل این قدري بودي.
    بعد با دست تا کمرمو نشون دادم.
    صورتش سرخ شد، صداش دو رگه بود. شونزده ساله بود، درست هم سن و سال ترنج! زن عمو خیلی زبر و زرنگ
    بود، یه زن ریز میزه فلفلی. براي من و بهنوش چایی با بیسکویت آورد: ترمه چه خبرا؟ بابا چطوره؟ سودابه جون!
    تورنگ و ترنج! همه خوبن؟
    -سلام دارن خدمتتون.
    -واي عزیزم هر دفعه که می بینمت از دفعه پیش خوشگلتري. بزنم به تخته چشم نخوري.
    بهنوش دخالت کرد: بذار چشم بخوره؛ چه معنی داره دختر این قدر خوشگل باشه. تو هر مهمونی پا بذاره کار و
    کاسبی بقیه دخترا کساد می شه.
    یه نگاه دقیق به من کرد : خدا ترمه رو سر حوصله و با دقت افریده. هیچ عیب و ایرادي نداره. نه تو صورت نه تو
    اندام.... حالا رفتارش رو یگی یه ذره! بد که نه! گنده! زبو تلخ و پر رو!
    زن عمو اخم کرد: بهنوش!
    با خنده گفتم: بذار بگه زن عمو، من که بدم نمی اد؛ اخلاقش درست به خودم رفته.
    -اخلاق تو به من رفته، مثل اینکه بیست ماه از تو بزرگترم.
    یواش در گوشش زمزمه کردم: شتر از همه بزرگتره!
    ناخن هاشو فرو کرد تو بازوم: وقتی می گم پر رویی، نگو نیستم.... دختر یه ذره غذا بخور. به هر جات دست می زنم
    پوست و استخوانه! لاجون مردنی.
    عمو هادي ادمد روبه روم و شروع کرد با من حرف زدن. اولش حال همه رو پرسید، دومش یه عالمه گله که چرا
    بهشون سر نزدم و سومش از کار و بار بابا سوال کرد. با حوصله جوابشو دادم. می دونستم خیلی نگران وضعیت
    اقتصادي کارخونه باباس.
    پاشو انداخته بود رو پاش و پشت هم سیگار می کشید. از لحاظ ظاهري اصلا به بابام شباهت نداشت ولی روحیه و
    رفتارشون با هم مو نمی زد.
    شام رو تو محیطی گرم و دوستانه اي خوردیم،بعد با بهنوش ظرفها رو شستیم.رفتیم تو اتاقش،تو که رفتم سوت

    بلندي کشیدم:اینجا اتقه یا دیوونه خونه!خودشو پرت کرد روي تخت:ظاهرا اولی،ولی به دومی بیشتر شباهت داره.
    -مثل اینکه امسال شلختگی مد شده.هیچ کس به اطرافش و تمیزیش توجه نمیکنه.
    بهنوش شرمنده شد:باور کن وقتشو ندارم.واحداي عملی درسشام وقتمو میگیره.درضمن زیاد خونه نیسیتم.
    -من تحمل بهم ریختگی رو ندارم.کمکت میکن جمع شه.
    -ول کن ترمه؛میخوایم دو دقیقه کنار هم باشیم.
    -نه نمیشه اینجا خیلی شلوغه.
    از جا پا شد:الان درستش میکنم.
    در کمد دیواري رو باز کرد،خندیدم:مثل کمد اقاي وویی میمونه.
    تموم لباسهایی که روي صندلی ،تخت و کف اتاق بود ریخت تو کمد،گفتم:
    بهی خجالت بکش!
    با بیخیالی گفت:برو بابا حال نداریم...
    کتاباشو جمع کرد زیر تخت و بقیه خرده ریزا رو ریخت تو سبد،دستاشو بهم مالید:دیدي چه تمیز شد.
    یواش گفتم:اره جون عمت.
    به قهقه خندید:ترمه حوصله اي داري ها
    -من عادت کردم.اگه نامرتب بود مامانم پدرمو در می اورد.
    شروع به سوهان کشیدن ناخنهایش کرد:میدونی که مامان من هم خیلی رو تمیزي حساسیت داره.اوایل دائما با هم
    میجنگیدیم.بعدا دیدي زورش به من نمیرسه.بهش گفتم فک کن این یه اتاق تو این خونه نیست.منم صبح به صبح
    درشو قفل میکنم که حتی وسوسه نشی بري توش...حالا یه مدته به توافق رسیدیم از اتاق بنده صرفه نظر کنیم.

    -خودت کلافه نمیشی؟
    -نه عادت کردم.این چیزا رو ول کن....بیا به زندگی برسیم عزیزم.
    اومد کنارمو دست انداخت دور شونم:ترمه خیلی دلم برات تنگ شده بود
    صورتشو بوسیدم:فدات شم عزیزم.منم همینطور
    -اره جون عمت.دیدم چقدر اومدي بهم سر بزنی
    اهی کشیدم:راستش زیاد دل و دماغ نداشتم...والا از خدام بود با تو باشم.
    -غم دنیا رو نخور...دو روزه میگذره.پس بذار بهت خوش بگذره.
    -تعریف کن ببینم!از عاشق عزیزت بگو.
    از جا پا شد:بذار اول عکسشو نشونت بدم.
    از میون یه کتاب یه عکس دسته جمعی بزرگ اورد بیرون.گرفتم دستم،توضیح داد.یادگاریه.اولین کاري که من
    طراحی صحنشو دادم.کارگردانشم کیوان بود.
    -پس اسمش کیوانه؟!حالا کدومشونه.
    -حدس بزن.
    یه کم فکر کردم:با توجه به سلیقه ي عجیب غریب تو قائدتا باید این پسره که موهاشو بسته و ریش سبیل داره باشه.
    هیجان زده گفت:افرین ترمه.خوب حدس زدي،خودشه!به نظرت چجور ادمی میرسه؟
    -از روي عکس که نمیشه قضاوت کرد اما ظاهرش بد نیست.به نظر جدي میرسه.
    بهنوش بشکنی زد:دقیقا!باید ببینیش...از این بچه سوسولا نیست.پسر خود ساخته و متکی به خودیه!

    -اگه این طوري باشه عالیه...دوستش داري؟!
    -چه سوالی؟معلومه عاشقشم!...این جوري چشماتو ریز نکن؛اونم دوستم داره.
    ظاهر کیوان چیزه بدي نشون نمیداد ولی من هیچ وقت از رو ظاهر دیگران قضاوت نمیکردم؛پسر لاغر و قد بلندي
    بود،موهاي خیلی روشنی داشت و پوستی سفید!ولی رنگ چشماش معلوم نبود،از بهنوش پرسیدم،جواب داد:چشماش
    قهوه اي تیرست.
    -رفتی گشتی یه نفر رو پیدا کردي از لحاظ ظاهري بر عکس خودته ها!
    -همینش خوبه دیگه.
    با شرم و خجالت گفت:قراره همین روزا بیاد خواستگاري.
    عکسشو برگردوندم:پس موضوع جدیه...بهت تبریک میگم.
    -قراره نامزد کنیم و صبر کنیم تا درس من تموم شه.اون وقت بریم سر خونه زندگیمون.
    خوشحال شدم:این طوري خیلی عالیه.
    -اخه دو تا خواستگار سمج پر و پا قرص دارم که پاشنه در خونه رو از جا کندن.منم از هیچ کدومشون خوشم نمی
    اد.کیوان که جریانو فهمید گفت"باید به رابطه امون رسمیت بدیم"
    -به جاي تعریف از همسر ایندت پاشو برو دو تا چایی دیشلمه بریز.
    قبل از اینکه از در پاشو بذاره بیرون پرسید:تو چی؟واسه خودت کسی رو دست و پا نکردي؟
    -نه تو فکرشم نیستم
    -دروغ نگو.مگه میشه با این ریخت و قیافه پسرا تو رو راحت بزارن.یه چیزي بگو که باورم بشه.
    یاد خسرو افتادم،البته اون بیشتر واسم حکم مزاحم رو داشت.نه کسی که ارزش داشته باشه فکرمو مشغولش کنم:بهی

    قرار شد بري یه چاي بیاري ها!اگه نمیري این قدر دنبال بهونه نگرد.خودم میرم میریزم
    پاشو اورد جلوي صورتم:دو تا گاز بگیري بد نیست!
    رفت:عجب پاچه اي میگیري.
    سه دقیقه بعد با دو تا چایی اومد تو:چایی جوشیده بود،مجبور شدم کیسه اي بندازم،میخوري که!
    -اره،چرا نخورم....از قدیم و ندیم گفتن مهمون خر صابخونست
    با دقت نگام کرد:عجب خر خوشگلی هم هستی.
    دماغشو کشیدم:
    توهین به اصل و نسب خانوادگی؟!باید تو رو اعدام کرد.
    فصل چهارم
    خسرو روبه روم وایساده و راهمو بسته بود.با اون چشماي وقیح و هیزش خیره نگام میکرد و گوشه سیبیلشو
    میجوید،به طرف راست رفتم ولی باز مقابلم بود،ترس رو گذاشتم کنار،تموم نفرتمو جمع کردم تو چشماشو نگاش
    کردم:اقاي محترم،لطفا برین کنار میخوام رد شم.
    سرشو انداخت بالا:نوچ
    دیگه حسابی عصبانی شده بودم:یعنی چی اقا؟این چه طرزه رفتاره؟
    با لحن زشتی پرسید:کجاش بده؟من که عیبی نمیبینم.
    به طرف چپ رفتم ولی بازم سد راهم شد:زشته اقا،قباحت داره
    سرم پایین بود،شنیدم که گفت:کی گفته عاشقی زشته؟

    نفسم بند اومد:حرفتو نشنیده میگیرم.
    صداش گرفت:خوش ندارم نشنیده گرفته بشه.عادت ندارم هیچ کس رو حرفم حرف بزنه.روشن شد؟
    -عجب گیري افتادم.اقا بزارین رد شم
    -چرا اینقدر سرسختی؟مگه من چی کم دارم؟مثل خودت داشجوام...خوش تیپ هم که هستم،پول و پله هم که
    فراوون؛از همه مهمتر دوست دارمو عاشقتم...پس چرا دست رد به سینم میزنی؟
    هر قدر بیشترحرف میزد بیشتر منزجر میشدم.از لحن حرف زدنش خیلی بدم اومده بود با اینحال خواستم از در
    دوستی و معرفت وارد شوم.ما با هم دیگه توي یک دانشکده درس میخوندیم همه حکم اعضاي خونواده رو داریم.من
    به تموم هم کلاسیام به چشم خواهر و برادرم نگاه میکنم...
    اجازه نداد حرفمو تموم کنم :نچ نشد اومدي نسازي من بخودم به تعداد کافی خواهر و برادر دارم براي همین هم
    دنبالش نیستم.ببین دختر خوب من از تو خوشم اومده راحت بگم دلم پیشت گیر کرده پس توام انقدر واسه من ناز
    نکن چون اول و آخرش مال خودمی.
    اصلا حد و حدوده خودشو رعایت نمیکرد دلم میخواست چنان میزدم توي دهنش که پر خون بشه.اما به ملاحظه این
    که چشمم توي دانشکده به چشمش میافته و ممکنه برام دردسر درست کنه منصرف شدم.صدام میلرزید و من از این
    وضعیت خوشم نمیاومد.میخواستم قوي ظاهر شم اما واقعا از این هم کلاس بی شرم و بی نزاکت میترسیدم بذارین
    برم.
    بر خلاف تصورم خودشو کشید کنار :برو عزیزم دوباره میبینمت.
    پاهام ناي رفتن نداشت بند کیفمو محکم گرفتم و تا جایی که میتونستم سریع از کنارش رد شدم صداشو شنیدم:حیف
    دختر خوشگلی مثل تو نیست که اینطوري اخم کنه!

    پشت سرم راه افتاد :قشنگ خانم بذار برسونمت خوش ندارم این موقع غروب تک و تنها بري خونه ماشین هست
    قابل بدون برسونمت ...حالا چرا پا تند میکنی؟ماشینم خوبه یه ماشین مدل بالا بیا امتحان کن.
    چه حس بدي داشتم پسره نفهم هیچی سرش نمیشد.مستاصل مونده بودم با این وضعیت درس خوندن برام سخت
    شده بود این قدر عصبی و بهم ریخته بودم که منتظر اتوبوس نشدم براي اولین تاکسی خالی دست تکون دادم و سوار
    شدم.
    کاش میتوانستم از تارخ بخوام چند باري بیاد دنبالم تا این بیشعور ببیندش و بعدا که مزاحم شد به وسیله تارخ
    تهدیدش کنم.اما حیف که نمیشد!شاید بهتر باشه به انتظامات دانشگاه متوسل بشم ولی اینطوري ممکن بود خودمم
    برم زیر سوال.
    چه شرایط بدي داشتم این از دانشگاه اونم از خونه!طوري شده بود که اصلا دلم نمیخواست پامو تو خونه تارخ بذارم
    .گلپر در برابرم جبهه گرفته بود و به هر نوعی که شد بهم حمله میکرد.
    اون گلپر مهربون و دوست داشتنی که یه عمه میگفت و صد تا عمه از کنارش میپرید دیگه چشم دیدن سودي جونو
    نداشت اینطوري تکلیف منم روشن بود اونقدر سرد برخورد میکرد که نگو.دائم فکر میکرد تارخ بمن کمک مالی
    میکنه در حالیکه خداي بالاي سر شاهد بود که تو این سه ماهه حتی یه قرونم ازش نگرفته بودم عرصه بهم تنگ شده
    و دنبال راه فرار میگشتم.میدونستم بیشتر از این نمیتونم روي موندن توي خونه تارخ حساب کنم و میبایست یک فکر
    اساسی بکنم.منکه از دستم بر می اومد چرا تا اون لحظه فکر تدریس نیفتاده بودم؟
    آره بهترین راه همینه به یه آموزشگاه سر میزنم و خودمو معرفی میکنم.اگه دستم بره توي جیبم میتونم واسه خودم

    خونه اجاره کنم.خدا رو چه دیدي!شایدم مشکل کاري بابا حل شد و از این گرفتاري خلاص شم.
    تو همین فکر و خیالا بودم که رسیدم خونه...رفتم تو بازم خونه مثل پلو بود گلپر دست به سیاه و سفید نمیزد و توقع
    داشت همه کارا رو من انجام بدم یه استکان جابجا نمیکرد.
    با خستگی رفتم تو اتاق نه میل به شام داشتم نه حال و حوصله کار کردن !نیم ساعت که گذشت تارخ اومد صداي پرناز
    و قمیش زن داداش عزیزمو شنیدم که منو صدا میکرد:ترمه جون چاي دم میکنی؟
    یعنی اینکه بیا چاي دم کن و خونه رو جمع و جور کن و یه شامی چیزي ام بذار جلومون...بخدا خیلی رو داشت درسته
    که من همون یکی دو روز اونجا نبودم ولی حقم این نبود باهام این رفتار بشه.
    در حالیکه دندونامو درهم فشار میدادم از اتاق اومدم بیرون گلپر خانم مثل عروس شده بود آرایش کرده و
    مرتب!خدا رو شکر هنوز یادش نرفته موقع اومدن تارخ به سر و صورتش برسه.البته فقط همین یه کار بیادش مونده
    بود.
    به تارخ سلام و خسته نباشید گفتم و رفتم تو آشپزخونه ...تا چاي حاضر بشه یه دستی به سر و روي آشپزخونه کشیدم
    چاي رو که آوردم و نشستم گلپر گفت:امشب بدجوري دلم ماهی میخواد.
    تارخ همونطور که چایی اش را بی ملاحظه هورت کشید گفت:تو خونه نداریم؟
    گلپر تابی به گردنش داد و با اخم پر نازي گفت:اولال که نداریم ثانیا که داشته باشم تو که حال و روز منو میبینی بوي
    زهم ماهی حالمو بهم میزنه!
    تارخ خندید:آهان خوب یه دفعه بگو بریم رستوران ماهی بخوریم دیگه.
    گلپر خندید:خوشم میاد خوب میگیري.
    باشه خانم هر چی شما بفرمایید یه دوش بگیرم و بریم.
    تو دلم یه نفس راحت کشیدم آخیش پس امشب آشپزي نمی افته گردنم

    تارخ فنجون خالی رو گذاشت تو سینی:دستت ددر نکنه ترمه.
    نوشه جان.
    سینی رو برداشتم و رفتم آشپزخونه تارخ هم رفت حموم.گلپر دست به کمر و پا کلی آه و ناله از جاش بلند شد:دیگه
    این کمر واسه من کمر نمیشه.
    با احتیاط بطرف اتاق خوابش رفت.استکانارو آب زدم و اومدم نشستم روبروي تلویزیون و شروع به تماشا کردم.در
    واقع هیچی نمیدیدم فکرم بدجوري مشغول بود تارخ و گلپر حاضر و آماده از اتاق بیرون اومدن.تارخ با تعجب
    گفت:تو چرا حاضر نیستی؟
    صورت گلپر درهم شد جواب دادم:خسته ام ترجیح میدم استراحت کنم.
    ولی شام نداریم که!نمیشه گرسنه بمونی.
    بالاخره یه چیزي واسه خوردن پیدا میکنم.
    تارخ رو به گلپر با لحن خاصی گفت:تو بهش بگو عزیزم شاید حرف تو را گوش کنه.
    گلپر با لبخند زورکی که بیشتر شبیه دهن کجی بود گفت:هر جور راحته!نمیشه که بزور ببریمش لابد خودش صلاح
    میدونه تنها باشه.بچه که نیست دستشو بگیریم و دنبال خودمون بکشیمش.
    نگاه تارخ کدر و تیره شد رو بمن گفت:هنوز وقت داریم اگه دوست داري سریع حاضر شو.
    نه شما برین بهتون خوش بگذره.


    [فقط کاربران عضو شده و فعال شده میتوانند لینک ها را مشاهده کنند. ][فقط کاربران عضو شده و فعال شده میتوانند لینک ها را مشاهده کنند. ][فقط کاربران عضو شده و فعال شده میتوانند لینک ها را مشاهده کنند. ]




  5. Top | #5


    تاریخ عضویت
    Feb 2013
    شماره کاربر
    1
    وضعيت
    عنوان کاربر
    مدیر کل سایت
    میانگین پست در روز
    4.96
    نوشته ها
    8,980
    تشکر
    1,497
    تشکر شده 9,450 بار در 4,031 ارسال
    حالت من : Mashghool
    گلرخ بازي تارخ را گرفت و گفت:بریم دیگه!از گرسنگی ضعف کردمتارخ با بی میلی رفت بعد از رفتن اونا پریشون و ناراحت به دیوار کوب روبرو خیره شدم آه تلخی کشیدم:دیگه
    موندنم توي این خونه صلاح نیست باید جل و پلاسمو جمع و گورمو گم کنم نباید بذارم این دو زار حرمت و احترامی
    که مونده از بین بره...میرم پیش شاداب.
    رفتم سروقت تلفن شماره گرفتم اشغال بود نیم ساعتی پشت خط موندم تا بالاخره ارتباط برقرار شد شاداب گوشی را
    جواب داد :بله.
    بله و زهرمار این فک آخر سر سرطان میگیره.
    جنابعالی مواظب فک خودت باش.
    من بیچاره کسی رو ندارم که بخوام باهاش حرف بزنم.
    صداشو آورد پایین:بنده هم مثل جنابعالی ملکه اخلاق بود.
    تعجب کردم:ا...از کی تاحالا؟
    چند روزي هست گوشی تلفن ازش کنده نمیشه البته براي ما که بد نشد تازگی ها خوش اخلاق شده.
    عدو شود سبب خیر اگر خدا خواهد.
    چه خبر؟چه کاري میکنی؟
    چیکار دارم بکنم؟هیچی؟کلفتی!تازه یه دستت درد نکنه هم نمیشنوم...وظیفه مه.
    صداي شاداب لرزید:از قدیم و نیدم گفتن لطف مدام حق مسلم میشود تقصیر خودته عزیزم از روز اول کاري کردم
    فکر کنه وظیفه ته همه کاراشو بکنی واقعا که!ببینم این آقا داداشت بهش چیزي نمیگه.
    من طوري رفتار نمیکنم بفهمه ناراحتم.نمیخوام تو زندگیشون مشکلی پیش باید.
    ملاحظه ام حدي داره دختر کجا رفت اون زبون تلخ و درازت؟
    سرجاشه ولی حال و نا واسش نمونده.
    چند لحظه سکوت برقرار شد روم نمیشد بخوام چند روزي مهمونش باشم.انگار فکر منو خوند چون با مهربونی
    گفت:ترمه جون ساك و وسیله هاتو جمع کن بیا اینجا دیگه تا امتحانات آخر ترم چیزي نمونده با این وضعیت اونجا
    نمیتونی درس بخونی از کارخونه زیاد نمیاري.
    کارخونه یه طرف ناز و اداي خانم یه طرف.
    پس معطل چی هستی جمع کن بیا.
    من من کردم :هم خونه ایات چی؟
    ساغر که از خودمونه اون دو تا هم فکر نکنم حرفی داشته باشن نهایتش اینکه چند وقت دیگه یه خونه جدید میگیریم
    ...ول کن این حرفارو کی می آي؟
    فکر کنم فردا...
    -باشه قدمت رو چشم عزیزم.منتظرتم.
    با خوشحالی تلفنو قطع کردم!واسه خودم یه چایی ریختم و شروع به محاسبه کردم؛اگر چند تا شاگرد خصوصی برام
    جور شه میتونم تو اجاره و خورد و خوراك کمک کنتم،پولی که بابام می فرسته هست!
    جون تازه گرفتم،رفتم توي اتاق و شروع به جمع و جور کردن اتاقم کردم....چیزي نبود هوون یه ساك و چمدون!فقط
    چندتایی کتاب بهشون اضافه شده بود؛نیم ساعت بیشتر وقتمو نگرفت.
    فکر رفتن از خونه تارخ سبک بالم میکرد.با خیال راحت رخت خوابمو پهن کردمو و درزا کشیدم،هنوز خوابم نبرده
    بود که در با شدت باز شد،صداي عصبی و لرزان تارخ بود،خجالت بکش گلپر.هر چی من هیچی نمیگم تو بدتر می
    کنی،اگه حرفی نمی زنم دلیل این نیست که نمی فهمم تو خونه چه خبره،فقط نمیخوام مایه سر و صدا بشم!
    خوبه همه ي کارا رو ترمه میکنه،جنابعالی مگه دست به سیاه و سفید می زنی؟
    صداي گلپر بلند و بدون ملاحظه بود،نه تورو خدا،میخواي با این وعضم واسه ترمه خانوم دولا و راست بشم و دیگ بالا
    پایین کنم؟من الان احتیاج به ارامش و استرات دارم،می فهمی؟ارامش و استراحت......
    ارامش و استراحت رو با تاکید بیشتري گفت.تارخ اروم جوابشو داد،مگه نداري؟!
    صبح تا ظهر که ارامش و استراحت رو باهم داري،از بعد از ظهر به بعدم که استراحت مطلق داري،عملا کاراي خونه رو
    ترمه میکنه....بابا این دختره اومده اینجا درس بخونه،نه اینکه کاراي شخصی تورو بکنه که!
    گلپر با عصبانیت گفت:یادم نبود من باید کاراي اونو انجام بدم.
    -عزیزه من،من نمیگم کاراي اونو انجام بده!میگم انصاف چیزه خوبیه.این دختره چیکار به کاره تو داره؟تو این
    وضعیت این همه پر و بالتو میگیره و نمیذاره اب تو دلت تکون بخوره....
    گلپر شیر شد:من استقلال میخوام!دلم میخواد هر وقت میخوام از خواب پا شم،هرجا دوست دارم برم،هرچی هوس
    میکنم بخورم،اینطوري دست و پاکم بستس!
    -بمیرم واست که الان غیر از این رفتار میکنی؟
    -معذب که هستم.
    -حالا چی میگی؟میدونی که ترمه باید تا روبه راه شدت اوضاع کار بابام اینجا بمونه.
    -اومدیم و کاره بابا جونت حالا حالا ها جور نشد،دودش باید بره تو چشم من؟!
    -یادت باشه این خونه رو هم از صدقه سري بابا جونم داریم،اگه همینم برامون نخریده بود باید الان مستاجر بودیم و
    اثاثمون روي دوشمون بود و مجبور بودیم هر سال جابه جا شیم.
    هه!کاش اون موقع که بابا جونت کرور کرور پول در میورد دلش میومد خرج کنه!
    -چشمتو بگیره گلپر!خوبه تا مدتها خرج زندیگمونم بابام میداد.
    -کار شاقی نمیکرد،وظیفشو انجام میداد،جور پسر جونشو میکشید.
    -به هرحال ترمه جایی نداره بره،این حرف اخرمه!
    -اره خوب،این جا این نون کجا بره بعض از اینجا!
    -براي تو که بد نشده،جز خوردن و خوابیدن و گشتن و ارایش کردنم مگه کاره دیگه اي داري؟
    -حرص خوردنم بهش اضافه کن.
    -اون دیگه مشکل توئه!به من مربوط نیست!
    کار داشت به جاهاي باریک میکشد،کاش زود تر از این حرفا رفته بودم و باعث اختلاف تو زندگی برادرم نمی
    شدم.صداي جیغ گلپر اومد:مشکل منهدیگه!باشه اقا تارخ!خوب بلدي واسه زن حاملت ارامش و امنیت فراهم کنی.تن
    منو هی بلرزون خب؟چند وقت دیگه که بچت به دنیا اومد می فهمی این استرسا چیکار میکنه!
    زد زیر گریه،تارخ شروع کرد به منت کشی.اخه عزیزه من،جان من چرا به خودت حرص بیخودي میدي؟میدونی که
    چجقدر دوستت دارم.....
    گلپر حرفشو قطع کرد:اگه دوستم نداشتی لابد پرتم میکردي وسط کوچه!
    -این حرفا جیه؟جات رو تخم چشم منه!این شرایط موقت خودتم میدوین،چند وقتی دندون رو جیگر بذار و صبر
    کن.ترمه که کاري با تو نداره.شده یه مرتبه مزاحم استراحتت یا بیرون رفتنت بشه؟خودتو بزار جاي اون!به هزار امید
    تازه اومده تخصیل کنه....
    بازم گلپر پرید وسط حرفش:
    -ترمه خانوم میخواد دندون پزشک شه،من باید جورشو بکشم؟
    -اون طفلک که ازاري نداره
    با حرص پرسید:
    -جامو که تنگ کرده،نکرده؟
    -اون اتاق خالی و بدون استفاده بود.
    -بود،ولی بعد از این لازمش دارم!ببین تارخ من نمیدونم تو واقعا نمی فهمی یا خودتو زدي به نفهمی؟مورچه چیه که
    کله پاچش چی باشه؟تو این یه غربیل خونه که انتظار نداري چهار نفر زندگی کنن،داري؟دو روز دیگه میخوام
    سیسمونی بیارم اتاق رو لازم دارم.
    همینم داشته باشن و چند نفري برن توش زندگی کنن.
    -زندگی هرکس به خودش مربوطه تارخ،هشتاد متر خونه که دیگه منت گذاشتن نداره!ماش بابا جونت دستش به
    دهنش می رسید و یکم بیشتر واسه پسر جونش خرج میکرد
    -دیکه چی کار برامون نکرد؟مگه من چی داشتم؟شپش تو جیبم نبود.اون وقت اومدم دست تورو گرفتم،یه جشن
    عروسی انچنانی واست را انداختم،هرچی دوست داشتی خریدي،چند سال جور زندگیمونو کشید!دیگه داري شورشو
    در میاري
    -پدر بود و وظیفش!اما من وظیفه ندارم دخترشو نگه دارم
    -ولی من وظیفه دارم هواي خواهرمو داشته باشم.
    -نگفته به جز تو باید با خواهرتم زندگی کنم.اگه روز اول میگفتی تکلیفم روشن میشد.
    دیگه دلم نمیخواست بیشتر از این خرد شم.مانتومو پوشیدم و ساك و چمدونمو برداشتم و از اتاق اومدم
    بیرون.خوشبختانه ساعت ده بود و میتوانستم قبل از خوابیدن شاداب و دوستانش برسم اونجا!چشمام از اشک می
    سوخت ولی تصمیم داشتم نذارم یه قطره اشکم از چشمام بریزه.سرمو بالا گرفتم و با غرور خاصی گفتم:
    -حق با گلپره،من از اول اشتباه کردم،نباید اینجا میومدم و مزاحم میشدم
    تارخ دستپاچه گفت:
    -مزاحم چیه،خونه خودته!
    -مرسی،به دقر کافی اینجا موندم و زحمت دادم؛دیگه رفع زحمت میکنم.
    رنگ صورت تارخ سفید شد و چونه اش می لریزد!این موقع شب میخواي کجا بري؟
    گلپر بی تفاوت گفت:
    -هرجا میخواي بري بذار واسه صبح.
    به روش لبخند زدم و گفتم:
    -نه عزیزم،یه ثانیه ام بیشتر نمیتونم بمونم،هواش مسمومهدارم خفه میشم،تو این خونه اکسیژن فقط براي خودتون
    هست!با اجازه!
    رفتم جلوي در،تارخ گفت:واستا منم بیام..لااقل بدونم داري کجا میري!
    دستمو گذاشتم روي دستگیره،زن حامله هزار و یک مسولیت داره،باید هواي اونو داشته باشی.
    اومدم بیرون و صبر نکردم اسانسور بیاد و با شتاب از پله ها اومدم پایین.تارخ سرشو اورد بیرون و گفت:
    -صبر کن ترمه.
    تعادلم رو موقع اومدن پایین از پله ها از دست دادم،وسایلمو گذاشتم جلوي خونه و نفسی تازه کردم
    تارخ سر رسید:
    -زشته این وقته شب ترمه،برگرد بالا،به خاطر من!
    تو صورتش عجز و التماس موج میزد،دلم براش سوخت!اصلا دوست نداشتم جاي اون بودم که توي چنین وضعیتی
    بود!
    از یه طرف زنش و از طرف دیگر خواهرشوبا لبخند گفتم:
    -اتفاقا فقط دارم به خاطر تو میرم،دوست ندارم تو زندگیت مشکلی پیش بیاد،در ثانی،نمیخوام تحقیر بشم.
    -صبح هر کجا بخواي می رسونمت،الان وقتش نیست.
    -تارخ جان نگران نباش،تو این مدت فهمیدم تو تهران باید چه جوري گلیممو از اب بکشم بیرون..تو برو پیشه گلپر.
    تارخ عرق پیشونیشو پاك کرد،طفلک تو این سرما چه عرقی می ریخت.با مهربونی گفتم:
    -خودتو ناراحت نکن.همه چی رو بسپر دسته زمان..همه جی حل میشه..
    لبخند تلخی زدم:
    -گلپرم بی ربط نمیکه،اونم حق داره.ولی متاسفانه روش خوبی براي حرف زدن رو انتخاب نکرد.من اگه جاي اون بودم
    یه طور دیگه رفتار میکردم...حالا دیگه برو تارخ -این موقع شب که نمیشه تک و تنها را بیفتی بري،اصلا کجا رو داري
    بري؟
    شونه بالا انداختم؛گلپر اگه چند ساعت دیگه طاقت میورد من خودم می رفتم.چون از شاداب خواهش کرده بودم یه
    مدت منو تو خونش تحمل کنه و اونم قبول کرد.قرار بود فردا صبح برم اونجا....اما خب مثله اینکه قسمت نبود تا فردا
    صبح طول بکشه...
    تارخ کلافه دست توي موهاش فرو برد...من...نمی دونم چی بگم.؟!ازت معذرت میخوام.نمیدونم گلپر چرا اینقدر
    عوض شده!؟پیشنهاد خودش بود که تو بیاي..اما یه مدتیه بد قلقی میکنه،نمیدونم چش شده!شایدم از اثرات بارداري
    باشه؛حساس و زودرنج و عصبی شده!دائم بهونه گیري میکنه.
    زدم به دنده شوخی.نسبت به من ویار داره،ول کن این حرفا رو.بالاخره هر اومدنی یه رفتنی داره.دیرو زودشم خیلی
    مهم نیست.حالائم دیرم شده،بهتره زودتر برم تا بچه ها نخوابیدن.
    تارخ دست کرد تو جیبش:
    -جواب مامان و بابارو چی بدم؟
    -غصه اونارو نخور،خودم بلدم بهشون بگم...
    چشمامو هم گذاشتم:خیالت تخت نمیذارم چیزي بفهمن.
    -لطف میکنی
    تارخ با پاش قلوه سنگ رو پرت کرد اونور:بازم معذرت میخوام ترمه.هرچند که بی فایدست.
    -بی خیال داداش جون!حالا تا نصف شب نشده یه تاکسی برام بگیر،چون ممکنه دیر بشه و کسی در رو روم وا نکنه و
    اون وقت مجبور بشم تا صبح روي چمدون بشینم و چریک و چریک بلرزم.
    دست گذاشتم رو بازوش:منو که میشناسی:چیزي به دل نمیگیرم.
    لبخندي از سر تفاهم زد!کاري داشتی حتما به من زنگ بزنو
    -حتما
    -قول بده
    -قول میدم.
    اه کشید،اصلا دلم نمیخواست این طوري از خونم بري.
    -زود باش تارخ.من میخوام برم یه خونه دانشجویی...اونا شبا زود می خوابنا!یه ماشین بگیر دیگه.
    تارخ قراضه ترین ماشین را با پیر ترین راننده اي که پیدا میشد را نگه داشت،بعد از کلی سفارش وسایلمو گذاشتن تو
    ماشین و خدافظی کردیم.تا به خونه برسم مغزم از کار افتاد...ماشین دربه داغون بود و بد جوري تق تق میکرد،این به
    کنار:صداي ملچ ملوچ دهن پیر مردهم از اون بدتر....
    مصیبت بزرگتر این بود که با سرعت بیشتر از پنج کیلومتر در ساعت حرکت نمیکرد..البته هنوز فاجعه اتفاق نیفتاده
    بود..چند دقیقه بعد ماشین خاموش شد و دیگه هم روشن نشد!کم مونده بود جیغ بکشم اونم از نوع بنفش!!!
    فصل پنجم
    وسایلمو که گذاشتم تو آپارتمان دیگه نتونستم سر پا بمونم.درست مثل گربه اي شده بودم که سیبلاشو بریدن. افتادم
    روي کاناپه و گره روسریمو شل کردم. بچه ها روبروم نشستن رو زمین.شاداب با یه لیوان آب وایساد جلوي چشمم و
    با نگرانی پرسید:
    -چی شده ترمه؟
    با تکون دستم بهش فهموندم طوریم نشده ،آب وگرفتم لاجرعه سر کشیدم. چشمامو بستم و چند تا نفس عمیق
    کشیدم تا اعصابم آروم بشه. چند دقیق گذشت . رو به شاداب که هنوز نگران بود گفتم:فقط خسته ام روحی و جسمی!
    با یادآوري حرفا و حرکات گلپر دندونامو رو هم فشار دادم.با لبخند گفتم :با لاك پشت می اومدم زودتر می رسیدم،
    گیر یه راننده اي افتاده بودم که نگو و نپرس ... من نمی دونم تو این سن وسال و با این وضعیت چرا رانندگی می
    کرد؟ بیچاره فسیل شده بود.
    ساغر با خنده گفت: تقصیر خود بی عرضه اته! خنگ خدا مگه ماشین قحط بود؟خوب سوار یه ماشین مدل بالا با یه
    راننده جوون وخوش تیپ می شدي که اقلا تو طول راه یه بهره اي هم ببري...
    به شوخی جوابشو دادم :این جور مواقع داداشم می خواد برادري کنه... اون واسم ماشین گرفت اتفاقا خیلیم منتظر
    شدم تا این آقا به تورمون بخوره،مواظب بود زیر شصت سال نباشه.
    شاداب شونه بالا انداخت:هوم ! ترسید خواهر خوشگلش رو بدزدن!
    نگاش هزار تا سؤال داشت، بهش زبون درازي کردم. خندید: خیلی رو داري ترمه...
    -آره وا...، وسط راه ماشین مشتی مملی خراب شد، حالا مگه می ذاشت من با یه ماشین دیگه بیام؟! سه چهار مرتبه
    ساك وچمدونم رو گذاشتم کنار خیابون تا یه ماشین دیگه بگیرم ولی راننده با مسئولیت نذاشت، هی نصیحتم می کرد
    که این موقع شب تک و تنها خوبیت نداره و هزار تا گرگ ریخته تو خیابون ... اونقدر حرف زد و حرف زد که مخم
    سوت کشید...
    ساغر پرید وسط حرفم:مگه مخم داري؟
    -یه ذره رو که دیگه دارم...
    بعد با اخم گفتم:قاشق نشسته !رشته کلام ازدستم رفت خودتون رو از شنیدن یه قصه شیرین محروم کردین.
    -مال شصت سال پیش نیست که بخواد یادت بره، هنوز نیم ساعتی از روش نگذشته نبود، می خواي بگی این قدر
    خنگی؟!
    با خونسردي جواب دادم: نه به خنگی تو ساغر جون.
    ساغر بلند خندید:خوب اون که آره، من به خنگ بودن اعتراف می کنم.
    ملکه اخلاق رو ترش کرد :شام امشب خودش گواه این ادعاست
    ساغر دستی به موهاش کشید و شرمزده گفت:چی کار کنم عزیزم؟! به جاي یه مرتبه،چند مرتبه نمک زدم،هر دفعه
    می رفتم به غذا سرمی زدم شک می کردم که نمک زدم یانه؟! بعد یه کم نمک می ریختم تو قابلمه.
    ملکه اخلاق با بدخلقی گفت: یه کم نمک؟! اون خورشت از دریاچه قم شورتر بو...
    شاداب دخالت کرد:حالا مگه چی شده؟یه شب شام خوش نمک خوردیم و کلی هم خندیدیم... به جایی که برنخورد.
    من دست رو دلم کشیدم:من همین شام شور رو می ذارم رو چشمم،چقدر ناشکرین شماها!
    تلفن زنگ زد، ملکه اخلاق مثل فنر از جا پرید ،شاداب با چشم و ابرو گفت: دیدي گفتم!
    ساغر پاشد:برم از دست پخت بی نظیرم واسه ترمه خانم بیارم.
    -برو بیار، نذاشتی قصه امو بگم، لااقل دو قاشق غذا می خورم...
    ساغر رفت و دو سه دقیقه دیگه پیداش شد.
    خورشت بامیه خیلی خوش آب و رنگ بود ولی امان از مزه اش ! قاشق اولو با یه قاشق ماست خوردم که مزه اشوببره،
    ساغر با خنده گفت: مثل زهر ماره!
    خندیدم : صد رحمت به زهر مار از شوري به تلخی میزنه.
    به ملکه اخلاق اشاره کردم :بی چاره حق داشت!
    شاداب گفت:می خواي دوتا تخم مرغ واست نیمرو کنم؟
    دستامو تکون دادم :نه قربونت،حالم از هر چی تخم مرغه بهم می خوره. حداقل به مدت یه ماه!بس که خونه تارخ تخم
    مرغ خوردم کبدم از کار افتاده... هی اونا شام رفتن بیرون و من نیمرو خوردم، من همین خورشت شور رو می خورم،
    چشمم کور و دندم نرم!اگه یه وعده دیگه تخم مرغ بخورم حسابی به قدقد می افتم.
    ساغر پشت چشمی نازك کرد:الانم کاري جز این نمی کنی؟!
    -نمی خواد حرص آشپزي کردنتو سرمن خالی کنی...این دفعه رو یه کاغذ بنویس
    و بچسبون بالاي گاز « نمک زدم »
    حیف این خورشت که نمی شه خوردش!
    ساغربشقاب از جلوي دستم برداشت:خاك تو سر بی لیاقتت کنن، حقت همینه که هی تخم مرغ ببندي به خیکت، بی
    چشم و رو!گربه کوره!
    خندیدم و بشقابو از دستش گرفتم. تو رو خدا تو یکی دیگه واسه من سوسه نیا،همون یه دونه گلپر واسه خودم و هفت
    پشتم کافیه.
    ساغر خندید:معلومه خیلی دلت پره!
    سرمو تکون دادم:چون فوران کرد مجبور شدم بیام این جا،کار از پري گذشته دیگه!
    اشک تو چشمم جمع شد،اشتهام کور شد و بشقابو گذاشتم رو زمین،ساغر گفت:خیلی شوره!
    به زور لبخند زدم :شوري بهتر از تلخیه!
    شاداب گفت:پس بخور.
    -کاش می تونستم،دیگه یه لقمه م از گلوم پایین نمی ره.
    شاداب با همدردي دستشو گذاشت روي شونه ام :فکرشم نکن.
    دستمو گذاشتم رو دستش :سعی می کنم.
    ساغر دستاشو محکم کوبید به هم :این جا ناراحتی و غصه خوردن ممنوعه .فقط باید خندید.
    بعد بشکنی زد و با سرخوشی شروع به خوندن کرد:امروز اگه نخندي فردا دلت می سوزه،آخ می سوزه ،واي می
    سوزه،بپا زیاد نسوزه...
    خندید و گفت :برم چایی بیارم که خیلی می چسبه!یه چایی بسوز!
    شاداب با نگاه مهربونش زل زد تو چشمام :نمی خواي بگی چی شد که امشب اومدي؟
    نخواستم خیلی ناراحتش کنم با خنده دست چپم روآوردم بالا تا زیر دماغم:به اینجام رسیده بود!
    لبخند زدم ودستم و آوردم پایین تر نه اون جا نه! دیگه این قدرام نبود،آره همین جا!به همین جا رسیده بود...
    دستمو آوردم روي سینه ام:خیلی غصه نخور ،همین جا تقریبا!آره به همین جا رسیده بود
    شاداب محکم زد زیر دستم:خوبه من تورو می شناسم، مطمئنا از سرتم رد شده بود که اینطوري بهم ریختی !معلوم
    نیست این گلپر ورپریده چی کار کرده؟
    -هیچی بابا!حامله اس دیگه !آدم حامله هم بد ادا و اصوله!
    -خیلی بیچشم و روئه،هیچ ازش توقع نداشتم.
    آه کشداري با صدا از دهنم بیرون اومد: سودي جون و بابا خبر ندارن!نمی خوام واقعیته و بفهمن ،چون غصه می
    خورن!
    شاداب سرتکون داد:خوب حق دارن،هر کی ندونه من یکی که شاهد بودم واسه داداش و زن داداش عزیزیت چه کارا
    که نکردن، بابات دستشو عسل کرد گذاشت تو دهنشون،بیا اینم نتیجه اش!حالا خوبه عروس خانم غریبه نیست و
    دختر دایی خودته!
    -صد رحمت به هفت پشت غریبه!
    ساغر سینی رو با سرو صدا گذاشت وسط :اینم چایی ...به به!
    فوري تنها لیوان سینی رو برداشتم :این یکی به من می رسه.
    ساغر زد رو پام:لیوان منو برداشتی!
    جوابشو دادم: براي یه لیوان این قدر خودتو نکش زشته!
    با دهن کجی گفت:جهنم!سگ خورد!
    یه قند برداشتم:خیلی بی تربیتی ساغر.
    شاداب گفت :حالا کجاشو دیدي!
    چایی رو خوردم:چه مزه اي داره یه نفر براي آدم چایی بیاره.
    ساغر پرید وسط حرفم :فقط امشب اینطوریه! از فردا آستین بالا می زنی و کار می کنی... فکر نکنی برا همیشه از این
    خبراس ها؟!نه، این جا قانون داره همه چی نوبتیه... حتی رفتن به خلا!مواظب خوردو خوراکتم باشی که تندتند مجبور
    نشی بري خلا، چون چاهش پر میشه ... شاداب محکم زد پشتش:أه ساغر، حالمو بهم زدي، یه دقیقه خفه شو لطفا!
    -وا مگه چیه؟! دیگه خلا رفتن جز عادي ترین امور زندگیه ها!
    چنان قیافه معصوم و حق به جانبی به خودش گرفته بود که من و شاداب با هم زدیم زیر خنده،ساغر بدون این که
    بخنده گفت:هر کی ندونه فکر می کنه شاداب خانم عمرا خلا نمی ره... پس این چیزا که می خوره چی میشه، هیچ کس
    نمی دونه.
    لیوان خالی رو گذاشتم تو سینی :خیلی چسبید، حالا بیاین موضوع صحبت رو عوض کنیم.
    ساغر چهار زانو نشست و گفت: اه راست می گی بیاین راجع به انواع خلا حرف بزنیم!
    شاداب با اخم گفت:ساغر!
    ساغر طلب کارانه جواب داد: مرگ وساغر! کوفت و ساغر! زهر مارو ساغر!... خب اینم یه موضوع صحبته دیگه پس
    باید در مورد چی حرف بزنیم پسراي دانشگاه؟! درسامون؟!تفریحامون؟!... راجع به چی؟!
    بعد از یه لحظه مکث بلند گفت :فهمیدم... بیاین غیبت کنیم، از همه چی بهتر و شیرین تره... خوب ازکجا شروع کنیم
    ؟! معلومه از زن برادر ترمه بهتر ؟ اسمش چی بود؟... گلپر! خوب من استارت کار رو زدم حالا نوبت توئه ترمه جون،
    بگو.... ببینم این شمر ذالجوشن چه به روز تو آورده که شبونه زدي به چاك!
    با لحن جاهل مأبانه اضافه کرد: می گم آبجی اگه اذیتت کرده ،حالشو بگیریم.
    آستیناشو زد بالا :سه سوته نفله اش می کنیم...
    با پشت دست به دماغش کشید :خوش ندارم ببینم کسی رفیق منو ناراحت کنه!
    خندیدم:این دفعه رو کوتاه بیا.
    رو زمین جابه جا شد و دامن بلندش رو مرتب کرد:باشه فقط به خاطر گل روي شما...
    شاداب با مهربونی گفت:تعریف کن ببینم ترمه جون!
    دلم خیلی پربود شروع کردم به گفته،هیچی رو جا ننداختم از سیر تا پیاز ماجرا رو گفتم، هر چی روحمو آزرده بود به
    زبون آوردم و نتیجه اش اشکام بود که ناخواسته سرازیر شدن. ساغر هول هولکی جعبه دستمال کاغذي رو گرفت
    جلوي روم: قرار نشد آبغوره بگیري!
    صداش بغض داشت. شاداب زانوهاشو بغل کرده بود ومغموم و گرفته نگام می کرد،سعی کردم بخندم:چیه؟!هنوز
    نمردم که این طوري زانوي غم به بغل گرفتی!
    ساغر و شاداب همزمان گفتن: خدا نکنه ،زبونتو گاز بگیر.
    چند لحظه به سکوت گذشت،تنها صدایی که می اومد پچ پچ ملکه اخلاق پشت تلفن بود، هنوز داشت حرف می زد.
    شاداب به شوخی گفت: الان تو هپروته.


    ساغر گفت: تا همین چند روز پیش ما جرأت نداشتیم ده دقیقه بیشتر با تلفن حرف بزنیم، همین خانم بلایی سرمون
    می آورد که بیا و ببین.
    شاداب گفت: ولش کن،این طوري که بد نشد اقلا کمتر به پر و پاي ما می پیچه.
    یه کم فکر کردم و بعد من من کنون گفتم: از این به بعد هزینه ها رو تقسیم به پنج کنیم،کرایه خونه رو هم...
    شاداب پرید وسط حرفم : بذار یه هفته بمونی ! حالا مهمونی!
    -نه عزیزم حساب حساب کاکا برادر، اگه قراره این جا بمونم می خوام مثل بقیه هزینه ها بدم.
    ساغر با محبت گفت: دیر نمی شه...
    -آخه...
    شاداب طبق معمول نذاشت حرفمو ادامه بدم: آخه نداره. الان که آخر برجه؛ سه چهار روز دیگه که اول ماهه و موقع
    حساب و کتاب تو رو هم می آریم. قبوله؟
    چشمامو رو هم گذاشتم:آره قبوله!
    ساغر پرسید:با یه چایی دیگه چطورین؟
    یه نگاه به ساعت مچی بند چرمیم که هدیه تولدم ازطرف تورنگ بود ،کردم: با این که دوازده شبه ولی موافقم.
    ملکه اخلاق گوشی رو گذاشت رو دستگاه :منم یکی می خورم.
    ساغر در حالیکه به طرف آشپزخونه می رفت،گفت:تو که حتما یکی لازم داري، بیچاره گلوت خشکید.
    ملکه اخلاق لبخند دلنشینی زد که اصلا به صورتش نمی اومد،شاید می اومد بس که عبوس و اخمو دیده بودمش برام
    عجیب بود....

    برگشتن ساغر خیلی طول نکشید . موقعیکه داشتم چایی می خوردم شاداب گفت:ترمه جون،تو که استاد شست و شو
    بودي چطور نتونستی جلوي زن برادرت در بیاي؟
    -به هزار دلیل،اول به خاطر خودش، دوم به خاطر تارخ، سوم به خاطر نون و نمک خونه اشونو.... یه عالمه دلیل دیگه
    که نمی شه گفت: نمی خواستم ازشون ببرم که! بالاخره چشممون تو چشم هم می افته ، دل نمی خواد اون روز من
    شرمنده اشم. در ثانی شاید اگه من جاي گلپربودم تحمل نمی کردم آدمه دیگه تا تو شرایط قرار نگیره نمی تونه حال
    بقیه رو درك کنه.
    شاداب گفت: عجب دختر با ملاحظه اي!
    رو به ساغر ادامه داد: این ترمه لاغر مردنی رو اینطوري نگاه نکن به موقعش یه پلنگ وحشی می شه!
    یه قند پرت کردم طرفش: آدم اگه یه دوست مثل تو داشته باشه دیگه به دشمن احتیاج نداره.
    با خونسردي گفت: تو باوجودمن به هیچی احتیاج نداري،من خودم واست یه دنیام... داشتم چی می گفتم؟
    رو به من اخم کرد:لطفا خودتو قاطی حرفایم نکن. اگه یه بار دیگه بپري وسط حرفم می شه دو مرتبه ها!
    خلاصه این باتري قلمی وقتی بچه بود یه گرد و قلنبه اي بود که دومی نداشت،برعکس من که اونموقع دماغمو می
    گرفتی جونم در می اومد... بماند! اینا رو نمی خواستم بگم ... یه روز که از مدرسه بر می گشتیم دوتا پسر بچه ده
    یازده ساله مزاحممون شدن!
    ساغر بلند خندید: همه رو برق می گیره شما دو تا رو کبریت سوخته! دوتا بچه ده ساله ... واي خدا!
    شاداب با تشر گفت: خنگ خدا اون خوب موقع ما خودمون هفت سالمون بود،کلاس اول دبستان بودیم. لابد توقع
    داشتی پسر دانشجو دنبالمون بیفته..

    ساغر وارفت ولی خودشو از تنگ و تا ننداخت: راست می گه هر کسی هر چی داره از پر قندانش داره، از همون یه
    ذره بچهگیاتونه...
    شاداب بی حوصله حرفشو قطع کرد: ساغر زبون به دهن بگیر دیگه ! دارم حرف می زنم گل که لگد نمی کنم...
    ساغر دهنشو باز کرد که شاداب گفت:یه کلمه دیگه حرف بزنی می زنم توي دهنت.
    -از همون روز اول فهمیدم بیشتر یه درد تیمارستان می خوري تا دانشگاه.
    شاداب رو به ملکه اخلاق گفت: تو گوش کن، این یکی که از مخ آزاده . خلاصه پسر بچه ها اومدن طرف ما ... من
    ».... پفکتو بده به من » : رفتم پشت ترمه قایم شدم ، یکی از اونا اومد جلو گفت
    گفتم پفکتو بده »: پسره خیلی پررو بود صداشو کلفت کرد و گفت .« مال خودمه برو واسه خودت بخر »: ترمه جواب داد
    ».... به من
    شاداب با هیجان ادامه داد: من داشتم از ترس شلوارمو خیس می کردم.
    دخالت کردم:تازه صداي فین فین کردنتم داشت اعصابمو خورد می کرد.
    .« بده به من »: شاداب پاچو شلوارشو تا زد و خندید:ترمه برو بر یه نگاه به یارو کرد. پسره دستشو آورد جلو و گفت
    چشمتون روز بد نبینه ترمه یهو با کیفش کوبید تو سره پسره! بدبخت گیج و ویج مونده بود. منم از ترس جیغ کشیدم
    . پسره گوشه لباس ترمه رو کشید....
    من با خنده گفتم:تو زدي به چاك!
    شاداب غش غش کنون گفتم :دو تا پا داشتم ،شیش تا دیگه قرض کردم و رفتم، اشکریزون خودو رسوندم دم خونه
    اما مگه من می تونستم «؟ چی شده »: ترمه، شانس آوردم مامانش دم در بود، منو که دید رنگش پرید و با نگرانی پرسید
    حرف بزنم... بیچاره سودابه خانم دوید طرف مدرسه منم مثل بز پشت سرش ! وقتی رسیدیم با صحنه اي روبرو شدیم که من یکی تا آخرین لحظه عمرم فراموش نمی کنم. توقع داشتم ترمه رو خونین و مالین ببینم که داره به
    پسره التماس می کنه دست از سرش برداره. اما زهی خیال باطل!
    شاداب سکوت کرد،ساغر با هجان گفت:بنال دیگه!
    شاداب ابرو بالا انداخت: خرج داره!
    -برو گمشو!
    -گرون نیست، مایه اش یه چایی دیگه اس!
    -تعریف که تموم شد ، می رم واست می آرم.
    » نزن تو رو خدا، غلط کردم ، ببخشین »: -پسره بیچاره افتاده بود رو زمین و می گفت
    اما مگه این ترمه دست بردار بود ،بیچاره مامانش رفت اونو گرفت ولی تقلایی میکرد بیا وببین ... پسره حداقل ده
    کیلو از ترمه چاق تر بودقدشم لااقل بیست سانت بلندتر وقتی از دست ترمه نجات پیدا کرد با لباساي پاره پا گذاشت
    به فرار...
    چه خاطره شیرینی بود ،عجب جرأتی داشتم ها! صداي شاداب منو از اون دوران بیرون آورد: بنده خدا سودابه خانم
    رنگش مثل زردچوبه شده بود، نمی دونست چی بگه! البته صحنه اي که دیده بود رو باور نداشت ، فکر می کرد ترمه
    داره زیر دست وپاي پسره لت وپار می شه ، نگو دختر پهلوونش بچه مردم رو چپ و راست کرده.بیچاره پسره چنان
    می دوید که هیچ کس به گرد پاش نمی رسید ، مثل تیري بود که از چله کمون جهیده باشه.........
    ترمه مثل این جنگ جوهاي حرفه اي مانتوشو تکوند و با لبخند گفت:پسره از خود راضی خوب به خدمتش رسیدم.
    بیچاره سودابه خانم همون کنار خیابان نشست و گفت:اخه دختر این کارا چیه می کنی؟اگه بلایی سر خودت یا بچه
    مردم می امد چه خاکی به سرم می ریختم؟
    ترمه توضیح داد که پسره زورگو می خواسته پفکش رو بگیره ...خلاصه سودابه خانم کلی دخترش رو نصیحت کرد و
    اخر سر دست زد روي شونه ترمه گفت:مثل اینکه می خواي دست شعبون استخونی رو از پشت ببندي.
    ساغر و ملکه اخلاق با هم تکرار کردن:شعبون استخونی؟
    شاذاب با خنده گفت:اره دیگه همون شعبون بی مخ...
    قرمز شدم:بسه دیگه شاداب حالا از فردا تا تقی به توقی بخورد اینا می خوان به من بگن شعبون ساغر انگشت اشاره
    شو گرفت طرفمو گفت:شعبون نه شعبون بی مخ..
    بعدشم خندید رو بهش گفتم :مرض.
    شاداب گفت:بعد از اون من شدم نوچه ترمه..چسبیدن بهش و ازش جدا نشدم هیچ کس جرات نداشت از گل نازك
    تر بهش بگه والا...
    با اخم گفتم:بسه دیگه شاداب
    هر کی ندونه فکر میکنم یه بزن بهادر حسابی بودم...
    شاداب با ژست موهایش را عقب برد:مگه نبودي؟
    اه سردي کشیدم و به ساك و چمدون اشاره کردم:اره خوب اینم از وضعیتم ..حالا این مسئله اي نیست از قدیم و ندیم
    گفتن فامیل گوشت همو بخوره استخونش رو دور نمیندازه.بالاخره گلپرم متوجه رفتارش میشه و می فهمه رفتارش
    درست نبوده و از طرفی نباید این قدر اختیار زندگیشو بده دست مادرش مشکل من اون پسر نفهم و بی شعوره نمی
    دونم باید باهاش چی کار کنم؟
    ساغر خیلی جدي گفت:واسه اونم یه فکري می کنیم بد جوري گوش مالی می خواد.
    ملکه اخلاق کنجکاوانه پرسید:راجع به کی حرف می زنین؟
    پنهان کارلازم نبود راحت گفتم:یه پسره بی کار و بی تربیت که نمی دونم چه جوري سر و کله اش تو دانشکده دندان
    پزشکی پیدا شده.
    ملکه اخلاق سر جاش تکون خورد:اسمش چیه؟
    -اسمش خسرو فامیلش فصاحت البته بیشتر اوقات صداش می کنم کثافت چه جالب بر وزن فصاحت.
    کاش حرفشو پیش نمی کشیدم دلشوره عجیبی افتاد به دلم.
    -کم بدبختی دارم این یکی هم رو بقیه اش.
    ملکه اخلاق پرسید: مزاحمته؟
    شاداب به جاي من جواب داد: چه جورم.
    ملکه اخلاق خیلی ساده گفت:خوب به برادرت بگو...
    همه زدیم زیر خنده یعنی اگه تارخ می فهمید چی کار می کرد؟قبلا فکر می کردم شاید عکس العمل نشان بده اما حالا
    بهتره فکرشو نکنم...
    شاداب با خنده رو به ملکه اخلاق گفت:خود شعبون خان از پسش بر می اد دست کم نگیرش.
    ملکه اخلاق خمیازه کشید پشت سرش ساغر و بعدم من و شاداب خیلی دیر بود شانسی که اوردیم ساعت اول کلاس
    نداشتیم و می تونستیم خستگی شب زنده داري رو در کنیم.از امشب منم رفتم تو اتاق ده متري ساغر و شاداب.



    [فقط کاربران عضو شده و فعال شده میتوانند لینک ها را مشاهده کنند. ][فقط کاربران عضو شده و فعال شده میتوانند لینک ها را مشاهده کنند. ][فقط کاربران عضو شده و فعال شده میتوانند لینک ها را مشاهده کنند. ]




  6. Top | #6


    تاریخ عضویت
    Feb 2013
    شماره کاربر
    1
    وضعيت
    عنوان کاربر
    مدیر کل سایت
    میانگین پست در روز
    4.96
    نوشته ها
    8,980
    تشکر
    1,497
    تشکر شده 9,450 بار در 4,031 ارسال
    حالت من : Mashghool
    پاهام افتاد بسكه از اين اموزشگاه رفتم اون اموزشگاه مگه كسي به يه دانشجو ترم اول احتياج داشت؟اگرم مي گفتن باهاتون تماس مي گيريم فرماليته بود.اون قدر دانشجوي ترم بالا و ليسانس تو دست و بالشون بود كه من اين وسط عددي به حساب نمي اومدم.اما خوب بعضي وقتا خدا با بد شانسا مهربونه بعد از يه هفته از دو تا اموزشگاه زنگ زدن و دو تا ادرس براي تدريس خصوصي دادن داشتم از خوشحالي پر در مي اوردم با اين كه ساغر و شاداب لب و لوچه هاشون اويزون شد كه:اين صنار سي شاهي فقط اندازه كرايه ماشينته. اما من به كمتر از اين راضي بودم بالاخره مي بايست از يه جايي شروع كنم ديگه.
    امتحاناي پايان ترم نزديك بود و مي بايست حسابي برنامه ريزي كنم كه هم به شاگردام برسم هم به درساي خودم.
    شاگرد اولي رو كه نگو وقتي ديدمش جا خوردم .از خوشگلي روي همه عروسك سراميكي ها رو كم كرده بودموهاي طلايي لخت چشم هاي تيله اي درشت با مژه هاي دونه دونه و برگشته از لباشم خون مي چكيد پوست شيري و صورت گردي هم داشت حركاتشم با ناز و عشوه بود چند لحظه ازش چشم بر نداشتم بد جوري قشنگ تو دل برو بود ولي وقتي شروع كردم به درس دادن ارزو كردم كاش هيچ وقت نمي ديدمش .يه دختر لوس و ننر و بي تربيت كه تو زندگيش فقط به لاك و مد لباس و تيپ فلان هنر پيشه و بهمان خواننده فكر كرده بود...اينا يه طرف كودن بودنش يه طرف ديگه هر چيزي رو ميبايست ده مرتبه تكرار كنم زبونم مو در اورد بسكه پيش پا افتاده ترين قواعد انگليسي رو براش گفتم ته دلم از خدا خواستم كاش به جاي اين همه زيبايي و لوندي يه جو عقل و هوش به اين دختر بده.
    همه اين كمالات به كنار سليقه انچنانش منو كشته بود لباس پوشيدنش دست كمي از مانكن نداشت بوي عطرش فضا رو پر كرده بود.ولي جه اتاقي؟شتر با بارش گم مي شد باز جاي شكرش باقي بود روي ميز و صندلي رو خاموش كرده بود بتونيم بشينيم.شاگرد بعديم يه پسر بچه تخس و شيطون و بي نهايت باهوش بود اگه شيطنتش گل نمي كرد همه چيزرو مرتبه اول ياد مي گرفت.با هر كدوم از اين شاگردام هفته اي دو مرتبه قرار گذاشتم.
    امیدم این بود بعد از چند جلسه ای که اموزشگاه با انان قرارداد بسته خودم بتونم باهاشون قرارداد ببندم این طوری دیگه همه حق التدریس می رفت تو جیب خودم هفته دیگه تو تا شاگرد دیگه اضافه شد خوشبختانه از طرف اموزشگاه نبودند از فامیلای پسر بچه تخس بودن تصمیم گرفتم فعلا به همین چهار تا شاگرد بسنده کنم تا امتحانای اخر ترم رو بگذرونم قرار نبود مشروط بشم.
    خیالم از بابت درامد کمی راحت شد حالابا دل اسوده می تونستم پیش بچه ها بمونم یه مقداری فکر و ذهنم اروم شده بود که دوباره سر و کله خسرو پیدا شد نمی دونستم از دستش چی کار کنم ؟پاک کلافه ام کرده بود تو دانشگاه چشم ازم بر نمی داشت و سایه به سایه تعقیبم می کرد مستاصل و درمونده بودم ولی کاری ازم بر نمی اومد البته تا زمانی که حرفی نمی زد قابل تحمل بود اما امان از وقتی که دهنشو باز می کرد و اونوقت به جای حرف درست و حسابی چرند تحویل می داد.
    برای اینکه کمتر مزاحم بچه ها باشم سعی می کردم اغلب تو دانشگاه یا محل تدریسم بگذرونماگه کلاس نداشتم می رفتم کتابخونه دانشگاه و درس می خوندم خداروشکر اونجا تنها محلی بود که گذر اقا خسرو بهش نمی افتاد اصولا اعتقادی به درس خوندن نداشت و هر چی من فکر می کردم به این نتیجه می رسیدم اشتباهی وارد این محیط شده .
    یه روز نشسته بودم و حسابی تو مبحث اناتومی غرق بودم که صدای زمخت خسرو منو از جا پروند:سلام خانوم درسخون.
    بی توجه مشغول خوندن قیه مطلب شدم همون جور که الای سرم وایساده بود دست چپش رو گذاشت پشت کمرش و بادست راست ضرب گرفت رو میز:سلام عرض کردم خانوم .
    بازم محلش نذاشتم ولی خیلی رو داشت سرش رو اورد پایین تر:فکر می کردم ادب و تربیت داری و بلدی جواب سلام بدی.
    نمی دونستم چی کار کنم اصلا دلم نمی خواست جری بشه چون از اخر و عاقبتش می ترسیدم به نظرم ادم نرمال و طبیعی نمی رسید در ثانی دلم نمی خواست تو محیط دانشگاه برام مشکلی پیش بیاد وقتی دید جوابم سکوته گفت:با ما به از این باش که با خلق جهانی بد میبینی خانوم خوشگل بد میبینی ..بهتره یه ذره با من راه بیای.
    از حرف زدنش چندشم شد حیف دیگه یه دختر بچه کلاس اولی نبودم که مثل شعبون استخونی بیفتم به جونش البته اونم بیدی نبود که با این بادا بلرزه
    سرمو گرفتم بالا و به اون چشمای بی حیاش نگاه کردم داشت گوشه سبیلش رو می جوید دلم بهم خورد.چشامو تنگ کردم و گفتم:دست از سر من بردار خدا روزیتو جای دیگه حواله کنه برو که عوضی گرفتی.
    پوزخند زد:برعکس درست گرفتم.
    جدی و خشک گفتم:اگه از این بیشتر برام مزاحمت ایجاد کنین مجبورم به حراست دانشگاه اطلاع بدم.
    با تمسخر یقه بلوز سبزش رو که لصلا برازنده دانشگاه نبود مرتب کرد:ترسیدم.
    کتابمو ورق زدم:اگه اجازه بدین می خوام درس بخونم
    با یه حرکت تند کتابو بست زهر نگاهشو ریخت تو نگام:نخیر اجازه نیست من دو کلوم حرف دارم.
    با اینکه خیلی جا خورده بودم اما عقب ننشستم:من با شما حرفی ندارم.
    نفس هاش تند شده بود:ولی من حرف دارم و تو باید به حرفامو بشنوی.
    حسابی لجم گرفت:بایدی در کار نیست.
    دوتا دستش رو گذاشت رو میز و خم شد طرفم صورتش نزدیک صورتم بود با تنفر و اکراه رومو برگردوندم:اقای محترم اینجا دانشگاس.
    با همون پوزخند زشت و مسخره اش ادامه داد:خوب شد گفتی چون نمی دونستم.
    با حرص از جام بلند شدم پاهام می لرزید:متاسفانه بله نمی دونین اینجا دانشگاس والا در شان یک دانشجو رفتار میکردین و این طوری مزاحم بقیه نمی شدین.
    کمرشو صاف کرد و با نگاه وقیحش زل زد تو صورتم:واسه من لفظ قلم حرف نزن که حوصله اش رو ندارم.
    اصلا براش مهم نبود که چند جفت چشم کنجکاوانه دارن نگامون می کنند و چند جفت گوش برای شنیدن حرفامون تیز شدن، معلوم بود حواس اکثر دانشجوها به ما دوتاس، از انگشت نما شدن بیزار بودم... پسره ی نفهم فکر موقعیت و آبروی من نبود، خودش که توی سرش بخوره! فکر نکنم به این چیزا اهمیت میداد.
    کلاسور وکیف و کتابمو برداشتم و راه افتادم که در کمال بی شرمی بند کیفمو گرفت: هی خانوم! فکر نکن برام ناز کنی عزیز میشی...
    دندونامو روی هم فشار دادم و بند کیفمو به شدت از دستش کشیدم، گلوم از بغض درد گرفته و اشکام حاضر وآماده برای چکیدن بود،اما نمیخواستم در برابرش کوتاه بیام و ضعف نشون بدمو سرم و بالا گرفتم و محکم و مطئن به راه افتادم، در حالی که هنوز سنگینی نگاه کثیف و هرزه اش رو حس می کردم. تو اینهمه مشکل و گرفتاری فقط رفتار زشت و زننده ی این آدم عوضی رو کم داشتم :اینطوری نمیشه می بایست یه فکر اساسی واسش بکنم.
    خوشبختانه به شروع کلاس چیزی نمونده بود، در حالی که از عصبانیت گر گرفته بودم رفتم کنج کلاس نشستم و سرمو گذاشتم روی میز... مغزم ازکار افتاده و فلج شده بود، سرم داشت از درد می ترکید، بزور چشمامو باز کردم و سرمو بالا گرفتم. تو کیفم دنبال مُسکِن می گشتم، خوشبختانه یکی داشتم. حس و حال رفتن به آبخوری توی وجودم نبود، قرص رو گذاشتم توی دهنم، تلخیش غیرقابل تحمل ود و ناخودآگاه از نوک پام تا فرق سرم لرزید، با این حال تحمل کردم و هی آب دهنم رو جمع کردم و قورت دادم تا تلخی قرص از بین بره. با اینکه دهنم مثل زهرمار شده بود ولی حسو حالی که بتونم تا شیر آب خودمو برسونم نداشتم :خدا لعنتت کنه پسر!
    توی دلم داشتم به خسرو بد و بیراه می گفتم که شاداب اومد تو :سلام ترمه، اینجایی؟ توی کتابخونه دنبالت می گشتم، مگه قرار نبود منتظرم بمونی؟
    سرمو با بی حالی تکون دادم، طفلکی شاداب نگران شد، روی صندلی کنار دستم نشست و نگاه خواهرانه و نگرانشو هم دوخت: نمیخوای بگی چی شده؟
    مثل یه بادکنک پرباد شده بودم که بهش سوزن زدند، یه دفعه ترکیدم و های های گریه کردم، طفلک شاداب دست و پاشو گم کرده بود و در حالی که سرمو می ذاشت روی شونه اش مرتب می پرسید: چی شده عزیزم؟! چرا انقدر ناراحتی؟! کسی حرفی بهت زده؟!
    بعد از این سوال سرمو از روی شونه اش برداشتم و در حالیکه رنگ به صورت نداشت، گفت: حتما بازم اون پسره آشغال بهت حرفی زده، آره؟
    آب بینی ام رو بالا کشیدم و سر تکون دادم. از کیفش یک دستمال مچاله سفید در آورد و داد دستم: تمیزه ها، از بس تو کیفم مونده له لورده شده!
    دستمالو گرفتم و اشکامو پاک کردم، شاداب با دلسوزی گفت: برو یه آب به دست و روت بزن، از ده فرسخی معلومه گریه کردی.
    لبه ی مقنعه ام خراب شده بود، همینطور که درستش می کردم، گفتم: نمیخواد، دو دقیقه دیگه قرمزیش میره، حال ندارم.
    شاداب گفت: پاشو دختر، پاشو! تنبلی نکن، بذار اگه اون پسره ی کثافت دیدت نفهمه که تونسته اشکت رو دربیاره، پاشو دختر!
    راست می گفت، وسایلم رو گذاشتم روی صندلی و رفتم دم روشویی، با یه نگاه از چشمای قرمز و ملتهب خودم بیزار شدم. چند مرتبه آب به صورتم زدم، خنکی آب حالمو بهتر کرد، تو دلم به جون شاداب دعا کردم، بعد رفتم سر کلاس، شاداب با دیدنم خندید: شعبون بی کله، کجا رفت اون اقتدار و صلابت؟
    خندیدم: هرقدر می گردم پیداش نمی کنم.
    دستای شادابو گرفتمو و فشار دادم: نمیدونم با این پسره چیکار کنم؟ یه زبون نفهمیه که دومی نداره، پاک آبرومو برده، هرقدر بی محلیش می کنم فایده نداره که نداره!
    -بهترین راه همینه، از این به بعد بازم باید سگ محلش کنی، حتی یه کلمه هم جوابشو نده، بالاخره خسته میشه میره پی کارش!
    با تردید گفتم: امیدوارم.
    شاداب اومد چیزی بگه که یه گروه از همشاگردی های پسر با سرو صدا وارد شدن و با هیاهو راجع به مبحث جلسه قبل صحبت کردن. من و شادابم دیگه حرفی راجع ه این مسئله نزدیم. داشتیم جزوه هامونو مرور می کردیم که باز سنگینی نگاه خسو بدنمو لرزوند.
    سرمو كه بلند كردم ديدم بهم خيره شده با ناراحتي سرم رو پايين انداختم و به شاداب گفتم:نگاش كن حيا رو خورده ابرو رو سر كشيده
    شاداب بدون اينكه سر بلند كند گفت:بهش توجه نكن.
    سرمو به نشونه تاييد تكان دادم و دوباره مشغول مرور جزوه هام شدم ساغر پيش پاي استاد نفس زنون وارد شد روي صندلي كنار شاداب نشست و هن هن كنون سلام كرد.
    در برابر چشمان كنجكنو و پر از سوال ما گفت:تعريف مي كنم.
    بعد چشمكي چاشني لبخند بانمكش كرد از اول تا اخر كلاس با نگاه معناداري شاداب رو برانداز مي كرد و سر تكون مي داد.از كنجكاوي داشتم خفه مي شدم ولي با وجود اين استاد سختگير محال بود بتونم چيزي بپرسم كلاس كه تموم شد استاد خسته نباشيدي گفت و رفت كم كم بچه ها از كلاس بيرون مي رفتند كه متوجه شدم كسي بالاي سرم ايستاده بدون اينكه نگاش كنم فهميدم خسروست نخير اين پسر دست بردار نبود كه نبود.
    گفت:جزوه هاتو مي خواستم.
    چقدر طلبكارانه حرف مي زد در حاليكه كاغذامو مي ذاشت تو كلاسور گفتم:امروز جزوه بر نداشتم.
    تكيه اش رو داد به ديوار دستش رو كرد تو جيبش:پولشو ميدم.
    خون به صورتم دويد مثل فنر از جام پريدم:پولتونو بذارين توي جيبتون اقاي محترم اگه كارگشا بود كه تشريف مي بردين مغازه و يه كم ادب و تربيت مي خريدين
    رو به ساغر و شاداب گفتم:درست نميگم؟
    خسرو مشت هاش رو گره كرد و يه قدم گذاشت جلو:پشيمون ميشي از اين كه دست زد به سينم زدي پشيمون ميشي.
    بي تفاوت و تحقير اميز نگاهش كردم:اخرين چيزي كه ممكنه تو دنيا اتفاق بيفته.
    به طرف در كلاس راه افتادم سد راهم شد:دختر بلبل زبون كاري ميكنم كه ..
    نذاشتم حرفشو ادامه بده:برو كنار مي خوام رد شم.
    با پرويي گفت:اگه نرم چي ميشه؟
    عجب وقيح و بي شرم بود دو تا از هم پالگي هاش اون طرف وايساده بودن و ريز ريز مي خنديدن ساغر و شاداب هم با چشاي گشاد شده از ترس ما رو نگاه مي كردن دلم مي خواست با دست بكوبم تو دهنش اما به جاي اين كار به ارومي از كنارش رد شدم صداي تهديداميزشو شنيدم:خيلي خودتو دست بالا گرفتي فكر كردي خبريه؟نه بابا اونقدرام اش دهن سوزي نيستي ...
    بلندتر گفت:ولي من روي تو رو كم ميكنم.
    ساغر و شاداب پشت سر من خودشونو از كلاس پرت كردن بيرون هيكدوممون حال درستي نداشتيم ساغر بازومو كشيد:بريم الان سر و كله نحسش پيدا ميشه نكبت اين جا رو با چاله ميدون عوضي گرفته .
    شاداب دندوناشو رو هم فشار داد:دلم مي خواد يه درس حسابي بهش بدم.
    ساغر اعتراض كرد:اون ادم ان قدر بي لياقت و بي شخصيته كه اصلا ارزش نداره باهاش دهن به دهن بذاري ان قدر بي تربيته كه ممكنه حرفي بزنه كه ادم از خجالت اب بشه.
    حق با ساغر بود ادامه داد:اگه مزاحمتاش ادامه دار شد به مسئولاي دانشگاه اطلاع مي ديم هر چند بهتره زودتر اين كارو بكنيم چون اين كله خرابي كه من ديدم حالا حالا ها دست بردار نيست
    بعدبا نفرت صورتش رو جمع كرد:پسره ي بي همه چيز
    از لحن حرف زدنش خنده ام گرفت با هم اومديم حياط دانشكده مي بايست تا نيم ساعت ديگه خودمو برسونم محل تدريس براي همين هول هولكي از بچه ها خداحافظي كردم تا به موقه برسم.
    موقع تدریس دایم حواسم پرت می شد، فکر پسره ی اعصاب خرد کن حسابی مشغولم کرده بود، نمی دونستم باید باهاش چه رفتاری کنم ولی بالاخره باید به این وضعیت ناهنجار خاتمه می دادم، این طوری دانشکده برام مثل جهنم بود، بیشتر از این حوصله استرس و دلشوره ناشتم!
    از اون جا که اومدم برون وقت زیادی نداشتم، شاگرد بعدی منتظرم بود. سواراولین اتوبوس شدم، سوار ککه چه عرض کنم؟! خودمو به زور چپوندم! حالا مگه دربسته می شد، سه مرتبه در باز وبسته شد و خانما یه کم جابجا شدن تا بالاخره درچفت شد و اتوبوس حرکت کرد، داشتم خفه می شدم. بیشتر از اتوبوس به کارخونه کنسروسازی شباهت داشت، فشار که به حد کافی وجود داشت اگه دما رو یه کم بیشتر می کردن دیگه کنسرو شدنمون روی شاخ بود!
    بالاخره بعد از چهار ایستگاه از اتوبوس پیاده شدم و یه نفس راحت کشیدم. باز جای شکرش باقیه به موقع به محل تدریسم رسیدم،< از تأخیر کردن بیزارم! دوست دارم همیشه سروقت کارامو انجام بدم>
    اون روز از صبح به قدر کافی جنگ اعصاب داشتم، دیگه خنگ بازیای اون دختر خوشکل از خود راضی رو نمی تونستم تحمل کنم. یه دونه از سوالا رو درست جواب نداد. درنهایت بهش اخطار دادم که اگه جلسه بعدم وضع به همین منوال باشه از ادامه تدریس منصرف می شم و اون باید دنبال یه معلم دیگه بگرده، لب ورچید و با نگاه پوچ و خالیش تنمو لرزوند. با مادرش صحبت کردم اون بنده خدام دل خوشی از بچه اش نداشت. ولی اعتراف کرد که زبان انگلیسی دخترش از پایه خرابه… برای همین قرار شد هفته ای یه مرتبه به جلساتش اضافه بشه و من از مقدمات شروع کنم.
    موقعی رسیدم خونه که شام حاضربود و بچه ها منتظر من بودن، شرمنده ازشون عذرخواهی کردم و فوراً یه بلوز و شلوار راحت پوشیدم وآبی به دست و روم زدم و نشستم کنارسفره: خوب امشب دست پخت کیو باید بخوریم؟
    ملکه اخلاق به تندی جوابمو داد: هر شب دست پخت یه نفر غیر از جنابعالی!
    رنگ از روم پرید، قاشق از دست لرزونم افتاد زمین، ساغر بهش براق شد: ولی به تو هیچ فشاری نمی آد، همون پنج شب یه بار آشپزی می کنی. اگه نوبت آشپزی ترمه می افتاد گردنت حق اعتراض داشتی پس درنتیجه شما باید سکوت کنی.
    لحنش محکم و قاطع بود و این مرتبه رنگ از روی ملکه اخلاق پرید. دیگه میلی به غذا نداشتم دلمه های فلفل سبز براق به نظرم وارفته رسیدن و دیگه از چشمک هاشون خبری نبود، شاداب یه دلمه گذاشت تو بشقابم: بخور دست پخت خودمه!
    با بی میلی یه کم خوردم، طعم خوشمزه غذا به نظرم بی مزه رسید، تو دلم به ملکه اخلاق لعنت فرستادم که روز خرابمو خرابتر کرد!
    بعد از شام ظرفا رو شستم. هرقدر ساغر وشاداب مانعم شدن قبول نکردم. آخر سر شاداب با حرص گفت: من یکی که حریف توی سرتق نمی شم.
    بعد دست راستشو کوبید رو دست چپش: بیچاره زیر چشمات یه بند انگشت رفته تو، داری از خستگی هلاک میشی، از صبح درس و دانشکده و بعدشم چهار ساعت تدریس! خوب معلومه جونت گرفته می شه، نترس ظرف شستن منو نمی کشه.
    بغض کرده بودم، ازهمه چیز و همه کس شاکی بودم، از وضعیتم حالم بهم می خورد. دق دلم رو سر ظرفا خالی کردم، کاسه رو به بشقاب می کوبیدم و قاشقو می نداختم تو ظرفشویی! اما هیچی نمی گفتم.
    ساغر رو به شاداب گفت: این قدر یاسین نخون، بیا بریم. بذار جونش دربیاد، ماکه دشمنش نیستیم.
    رفتن بیرون. با حرص ظرفا رو شستم، همون جام وضو گرفتم و رفتم اتاق نماز بخونم… بعد از نماز تا جایی که می تونستم به درگاه خدا شکوه و شکایت کردم وازش خواستم مشکلاتمو حل کنه، بعد شروع به ذکر گفتن با تسبیح کردم.
    یه کم سبک شدم. همون طور که دعا می کردم جانمازمو جمع کردم.
    حوصله نداشتم از اتاق بیام بیرون. یه بالش گذاشتم و دراز کشیدم و درس خوندم. یه ربع بیست دقیقه ای که گذشت درباز شد وساغر با یه سینی چایی اومد تو، پشت سرشم شاداب با یه سبد میوه و دوتا بشقاب!
    ساغر یه لیوان چایی که عکس الاغ روش بود گذاشت جلوم: بخور که تو و عکس لیوان از یه جنسین!
    خندیدم: دستت درد نکنه!
    جواب داد: لیاقتته.
    آه کشیدم: از دوست هر چه رسد نیکوست!
    شاداب محکم زد پس گردنم: تو رو محکمتر از اینا می دونستم.
    دستمو گذاشتم جای ضربه، بدجوری می سوخت: دستت بشکنه شاداب، مگه مرض داری؟
    رفت به دیوار تکیه داد: می خوام حالیت کنم کی هستی و موقعیتت چیه! تو از دست یه آدم ناراحت شدی که از نیش زبونش هیچ کس درامان نیست، بی خود بهت برخورد، نباید اهمیت بدی.
    نیم خیز شدم و نشستم: جای من نیستی که بفهمی!
    ساغر گفت: حرف مردم مثل باد هواست، بخوای اهمیت بدی کلات پس معرکه اس.
    بابا بی خیال! حالا این چایی الاغ نشونو بخور حالت جا بیاد.
    دست به دلیوان زدم، خیلی داغ بود: هنوز نمی شه خوردش!
    ساغر با شیطنت به شاداب نگاه کرد و ازم پرسید: نمی خوای بدونی امروز تو دانشگاه چی می خواستم بگم؟
    یادم اومد که ساغر می خواست خبرای دست اول بده، گفتم: پس چرا نمی گی؟!
    ساغر با ناز و اطوار گردنشو به چپ وراست تکون داد: نه دیگه! نشد. این طوری نه. با این شکل و قیافه تو مگه آدم رغبت می کنه چیزی تعریف کنه: آدم می بیندت از زندگی سیر می شه با یه من عسلم نمی شه خوردت. لااقل اون سگرمه هاتو باز کن تا بتونم بگم.
    لبخند زدم، ساغر گفت: حالا شد.
    رو به شاداب که گونه هاش قرمز شده بود، ادامه داد: راجع به این خانوم خانوماس!
    کنجکاو شدم، چهار زانو نشستم وخیره شدم به دهن ساغر که حالا زبون به دهن گرفته بود وهیچی نمی گفت، با حرص گفتم: لال مونی گرفتی؟ خوب بنال دیگه.
    ساغر پشت چشم نازک کرد: واسه شاداب خواستگار پیدا شده.
    ناخودآگاه گفتم: نه!
    ساغر با تأیید گفت: آره!
    با دهن باز به شاداب که با خجالت داشت پایین بلوزشو می شکافت نگاه کردم. یه لحظه یاد تورنگ افتادم، نگاه پر از عشق و حسرتش به شاداب تو نظرم جون گرفت، اگه می فهمید بدجوری ضربه می خورد.می دونستم شادابو دوست داره، این دوست داشتن مال امسال و پارسال نبود... خیلی وقت بود که چشمانش از دیدن شاداب برق می زد، تا حدی ام احساس می کردم شادابم نسبت بهش توجه داره! دلم نمی خواست تورنگ تو عشق سرخورده وناکام بشه. از طرفی هم وضعیت زندگیمون درشرایط بدی قرار داشت و ما نمی تونستیم رسماً از شاداب خواستگاری کنیم.نمی دونم چه مدت به شاداب زل زده بودم که ساغر گفت: هی کجایی؟
    تکون خوردم و نگام از شاداب به ساغر افتاد: همین جا، داشتم فکر می کردم.
    خندید: گفتم شاید حسودیت شده؟
    بلند بلند خندیدم: دیوونه!
    ساغرم خندید و با سرخوشی گفت: خدا از ته دلت بشنوه، ولی راستشو بخوای من یکی حسودیم شد.
    شاداب گفت: پیشکش.
    ساغر چائیش رو هورت کشید: اگه می شد که عالی بود ولی چی کار کنم گلوی طرف پیش تو گیرکرده.
    رو به من گفت: چائیتو بخور که سرد شد، حالا بذار واست از اول تعریف کنم.
    با بهت و ناباوری چاییمو برداشتم، هنوز تو تصورم نمی گنجید برای شاداب خواستگار پیدا شده، ساغر با اخم گفت: دیدی گفتم حسودیت شده!
    با عشق وعلاقه یه خواهر بهش نگاه کردم: هنوز فکر می کردم شاداب اون بچه لاغر و مردنی دبستانیه! باورم نمی شه این قدر بزرگ شده که واسش خواستگار بیاد! ساغر با دست زد روی پام: آره جون عمه ات، گفتی و منم باور کردم. بی چاره تو داری از حسودی می ترکی، ولی عیبی نداره چون تنها نیستی منم این احساسو دارم...
    حالا می خوام تعریف کنم، از الان می گم پریدین وسط حرفم نپریدین ها!
    خلاصه! امروز از خواب بیدار شدم و خودمو تو آینه دیدم گفتم< ساغر مثل اینکه امروز می خواد اتفاق مهمی بیفته> یه جورایی انگار رنگ آسمون آبی تر بود و دود وآلودگی کمتر، هوام مثل دیروز سرد نبود. بعد گفتم امروز باید خوش تیپ تر باشم، به جای اون مانتو شلوار مشکی رنگ ورو رفته با اون مقنعه زهوار در رفته، مانتوی سورمه ای و شلوار جین و مقنعه سورمه ای پوشیدم، یه حسی بهم می گفت باید شیک و مرتب باشم، راستش یه دستی م تو صورتم بردم، نه خیلی زیاد فقط یه ذره ریمل زدم و یه رژ کمرنگ، همونم دل تو دلم نبود که اگه بهم گیر بدن چه خاکی تو سرم بریزم.
    جونم براتون بگه اومدم تو دانشگاه، چه روز قشنگی، به به! به جای صدای بوق کرکننده ماشینا، صدای جیک جیک نرم و قشنگ گنجشک ها رو می شنیدم، داشتم وارد ساختمون می شدم که یه صدای گرم ومردونه منو میخکوب کرد: عذر می خوام خانوم!
    با تردید و دودلی برگشتم، چشمم به جوون خوش قد و بالایی افتاد که محترمانه و مودب ایستاده و نگاشو دوخته بود به زمین، یه دفعه فکر کردم لابد یه تیکه از وسایلم افتاده روی زمین، منم با چشم زمینو نگاه کردم ولی چیزی نبود. آقای شیک پوش وموقر که خوشبختانه شکل و شمایل خوبیم داشت و خیلی هم مبادی آداب بود، گفت:
    اگه از نظر شما اشکالی نداره می خواستم چند لحظه وقت عزیزتونو بگیرم.
    ساغر دستاشو برد بالا و چشماشو درشت کرد: چه حرفی؟! معلومه که از نظر من اشکالی نداشت، می خواستم داد بزنم و بگم< نه آقای محترم، نخیر، چه اشکالی؟ چه افتخاری از این بالاتر که وقت ناقابلمو صرف آدم با شخصیتی مثل شما کنم؟> دل توی دلم نبود. از اینکه همچین پسر شایسته ای می خواد وقتمو بگیره می خواستم پرواز کنم، قند بود که تو دلم آب می شد اونم نه حبه حبه! کله کله!
    دردسرتون ندم. ازم خواست چند قدم از در ورودی فاصله بگیرم که اولاً سد معبر نکنیم، ثا نیاً خیلی تو چشم نباشیم. می خواستم بگم نه عزیز من! از این که با شما دیده بشم ناراحت نیستم چه افتخاری بالاتر از این؟
    به هر حال دو قدم رفتیم اون طرفتر، نمی دونستم چه جوری برم با سر یا پا! پسره اون قدر محجوب و متین بود که تو صورتم نگاه نمی کرد، اما به جاش من از فرصت استفاده کردم و حسابی براندازش کردم. چند لحظه سکوت کرد وهیچی نگفت،دیگه داشت حوصله امو سر می برد، آروم گفتم: در خدمتم بفرمایین!
    من من کرد: راستش نمی دونم چه جوری بگم؟!
    دلم نمی خواست داد بزنم و بگم< هر جور دلت می خواد بگو، به هر زبونی که بلدی، فقط بگو> اما فقط سکوت کردم. شروع کرد با انگشت های دستش بازی کردن، تا گوشاش از خجالت سرخ شده بود! کم کم به نظرم محجوب نیومد و تو دلم گفتم< چه پسر دست و پا چلفتی ایه، عرضه حرف زدن نداره> ولی اون قدر قیافه و حرکاتش معصومانه بود که دلم نیومد حرفی بهش بزنم. به آرومی گفتم: من منتظر شنیدنم.
    منتظر بودم هزار تا جمله عاشقانه برام ردیف کنه و از عشق و دلدادگی بگه، اعتراف کنه به خاطرم شب و روز نداشته و بیست و چهار ساعت صورتم جلوی نظرش بوده... تو این افکار غوطه می خوردم و کیف می کردم، گفتم< الان دهن باز کنه می بینم مجنون شده دوتا> تو این حال و هوا بودم که لب باز کرد: من سال چهارم رشته دارو سازیم.
    تو دلم گفتم< به به چه عالی!>
    همون طور ادامه داد: برای شروع زندگی مشترک به لطف خدا مشکلی ندارم.
    دلم غرق شادی شد: <چه خوب، حسابی افتادم تو روغن، اونم چه روغنی> خوب پسره همه چی تموم بود، آنچه خوبان دارن یه جا داشت مونده بودم چه جوری جوابشو بدم که مثلاً دارم خجالت می کشم ولی تو قلبم برو بیایی بود نگفتنی! ذوق مرگ شده بودم.
    خلاصه تو ذهن خودم هزار تا نقشه نصفه نیمه داشتم می کشیدم که آقا همه نقشه هامو نقش برآب کرد، صداش مثل پتک خورد برفرق سرم: می خواستم خواهش کنم، به دوستتون بگین اجازه بدن با خونواده خدمتشون برسیم.
    اولش فکر کردم شوخی می کنه ولی چند ثانیه که گذشت کلماتش تو ذهنم معنی پیدا کرد و انگار یه پارچ آب سرد که نه، آب یخ روم خالی کردن... نمی دونین چه حالی شدم، وارفتم.... به دیوار تکیه دادم، تموم رویاهام به باد رفته بود و می دونین که این اصلاً خوب نیست! یه ذره که گذشت به خودم گفتم< خاک تو سرت کنن، تو که خواستگارا مثل لشکر سلم و تور بیست و چهار ساعت جلوی در خونه ات هجوم می آرن، حالا برای این یکی دست و پات نلرزه، بذار اینم نصیب دوستت بشه، پس حس انسانیت و نوع دوستی ات کجا رفته؟!> این طوری خودمو راضی کردم یه لبخند تفاهم آمیز نثارش کردم و پرسیدم< کدوم دوستمو می فرمایین؟>
    حالم از سلیقه اش بهم خورد من به این خوشکلی و جیگری رو ول کرده رفته چسبیده به این شاداب سیاه سوختخ! تو رو خدا می بینی مردم چه سلیقه ی گندی دارن؟! آخه یکی نیست به این پسر بگه چرا چشماتو درست وا نمی کنی؟! مگه این ذغال اخته دربرابر من اصلاً به چشم می آد؟!
    ساغر شونه بالا انداخت: ولی خوب کاریش نمی شه کرد، سلیقه اس دیگه! یکی م مثل این آقا پسر بی سلقه از آب درمی آد و جواهر و از شیشه تشخیص نمی ده!
    لحن حرف زدنش به قدری شیرین و جذاب بود که من و شاداب از دهنش چشم برنمی داشتیم... طوری ماجرا رو با آب و تاب تعریف می کرد که صدای خنده هامون اتاقو برداشته بود. چند لحظه ای به خندیدن ما نگاه کرد و بعد یه دفعه داد زد: زهر مار، خفه شین!
    خنده رو لبمون خشکید، ساغر با همون لحن ادامه داد: امروز واسه من یه روز تلخ بود و شما این طوری دارین می خندین، آرزوهام به باد فنا رفت، پسره من وبرد تا اون بالا و یه دفعه کوبید زمین، خیلی حال بدی پیدا کردم.
    مات و مبهوت مونده بودیم که ساغر زانوهاشو جمع کرد و سرشو گذاشت روش و شونه هاش لرزید.
    منو و شاداب با دهن باز همدیگه رو نگاه می کردیم، من یکی که دست وپامو گم کرده بودم و حیرون ساغرو نگاه می کردم، رفتم جلو دلداریش بدم، دستمو گذاشتم روی شونه اش. با یه حرکت ناگهانی دستمو پرت کرد: سر به سرم نذار.
    شاداب طفلک رنگ به رو نداشت: ساغر جون چیزی نشده که، تو همین مدت من متوجه شدم خیلی ها حواسشون به توئه... الحمدا... همه چی تمومی پس واسه چی ناراحتی...
    لبشو گزید و ادامه داد: تازه ما اول کاریم الان فقط باید درس بخونیم این مسائل باعث می شه ذهنمون منحرف بشه و اون طور که باید و شاید از پس درسامون که روز به روزم سخت تر می شه برنیایم.
    صدای گرفته ساغر اوند: من از پسره خوشم اومده!
    باورم نمی شد این ساغر باشه که این حرفا رو می زنه، چشمای من و شاداب چارتا شده بود، ادامه داد: یه طوری باید راضیش کنی بیاد خواستگاری من، اگه واقعاً دوستمی باید این کارو درحقم بکنی.
    چه خواسته نابجا و غیر معقولی! دهن باز کردم بگم:< اما ساغر جون اگه اون آقا مایل بود خودش واسه خواستگاری از تو پیشقدم می شد.>
    اما شاداب که فکرمو خونده بود با دست منعم کرد و با مهربونی گفت: باشه عزیزم، هر وقت دیدمش و باهاش روبرو شدم حتماً بهش می گم. اولاً من قصد ازدواج ندارم. ثانیاً دوستی بالاتر از این حرفاست.
    ساغر سرشو از رو پاش بلند کرد: راست می گی؟!
    روی صورتش هیچ اثری از اشک نبود، یه دفعه زد زیر خنده: خوب حالتونو گرفتم ها!
    دهنشو به وری کرد: منم همین و می خواستم.
    شاداب نیشخند زد: خیلی بدجنسی!
    ساغر خیلی جدی گفت: باید پای حرفت وایسی، آقای داروساز رو دیدی بهش همین حرفا رو می زنی.
    گفتم: ساغر!
    بهم تشر زد: ساغر وکوفت! خوب منم دخترم و دلم می خواد یکی ازم خواستگاری کنه.
    - مگه من دختر نیستم؟! پس چرا از خواستگاری نکردن هم دانشگاهی هام ناراحت نیستم!
    ساغر چشماشو تنگ کرد: تو یه عاشق سوخته دل داری.
    با حرص رومو ازش برگردوندم: می خوام صد سال سیاه نداشته باشم، باور کن حاضرم بذارمش تو سینی و دودستس تقدیمش کنم ب هرکس که می خواد، اصلاً مال تو!
    ساغر چهره وحشت زده ای به خودش گرفت: نه قربونت! عاشق، ماشق نخواستیم.
    - پس خفه شو!
    ساغر انگشتشو به علامت تأیید تکون داد: این یکی رو خوب اومدی!
    رو به شاداب گفت: راستی کی باید وقت خواستگاری بدم؟ فردا ازم جواب می خواد.
    صورتش و لحنش جدی بود، بازم معلوم نبود تو سرش چی می گذره! نگاه مات و مبهوت ما رو که دید، گفت: به جون کی قسم بخورم بفهمین شوخی موخی تو کار نیست و جدی می گم؟ به جون دختر خاله ملکه اخلاق قسم بخورم، خوبه؟
    هرسه با هم خندیدیم و ساغر ادامه داد: جدی می گم شاداب، فردا مجنون ازم جواب می خواد.
    شاداب هنوز داشت پایین بلوزش رو می شکافت، دستشو کشیدم: هنوز تا بهار خیلی مونده ها! بذاراین پلیورت سالم بمونه، مطوئن باش به دردت می خوره!
    شاداب خیلی جدی گفت: نمی دونم، من که هنوز آقا رو ندیدم.
    نه انگار الکی الکی داشت جدی می شد، غم عالم ریخت تو دلم، اگه تورنگ می شنید حالش خراب می شد، صدای ساغر منو متوجه کرد: حتماً دیدیش، منتها حواست بهش نبوده... پسر مرتبیه، قدبلتد و لاغر.. یه عینک پنسی ام می زنه خیلی م تند راه می ره آدمو یاد مارمولک می ندازه!
    شاداب خندید: کوفت.
    ساغر با تغیر زد روی صورتش: عجب دوره زمونه ای شده ها! دخترم بود دخترای قدیم! اسم شوهر که می اومد شوراخ موشو می خریدن و می رفتن اما حالا... ای داد بیداد خواهر! دوره آخر الزمون شده...
    چشماتو بنداز پایین دختره ورپریده، پاشو پاشو، به جای این که بشینی زیر چونه دو تا بزرگتر تا چشم و گوشت واشه، سه تا چایی بریز بیار....
    با همون حالت دست گذاشت روی زانوش و خودشو به جلو و عقب تکون داد:



    [فقط کاربران عضو شده و فعال شده میتوانند لینک ها را مشاهده کنند. ][فقط کاربران عضو شده و فعال شده میتوانند لینک ها را مشاهده کنند. ][فقط کاربران عضو شده و فعال شده میتوانند لینک ها را مشاهده کنند. ]




  7. Top | #7


    تاریخ عضویت
    Feb 2013
    شماره کاربر
    1
    وضعيت
    عنوان کاربر
    مدیر کل سایت
    میانگین پست در روز
    4.96
    نوشته ها
    8,980
    تشکر
    1,497
    تشکر شده 9,450 بار در 4,031 ارسال
    حالت من : Mashghool
    عجب، عجب!
    صدای زنگ تلفن ما رو از جا پروند ولی قبل از این که بتونیم از تو اتاق بیاییم بیرون ماکه اخلاق مثل قهرمان پرش، شیرجه زد روی گوشی و قاپیدش: بله؟!
    حالش گرفته شد، دمغ گوشی روی رو گرفت طرف من: با تو کار دارن.
    رفتم گوشی رو گرفتم سودی جون بود، کلی حال و احوال کردیم و بعد ازش خواستم گوشی رو بده تورنگ، بالاخره باید بهش می گفتم و اونم می بایست تکلیفشو حداقل با دلش و شاداب روشن می کرد.
    خیلی اروم موضوع رو براش گفتم، بس که یواش حرف می زدم طفلک درست نمی شنید و هی می گفت: زهرمار بلند بگو ببینم چی میگی... این قدر پچ پچ نکن.
    بالاخره با هزار مصیبت براش همه چی رو گفتم، سکوتش نشون می داد از این مسئله راضی نیست، اروم گفتم: داداشی فقط بگو تو دلت چیه؟
    من من کرد، معلوم بود خجالت کشیده: خودت که بهتر می دونی!
    بلند خندید: یعنی سر طرفو بکوبم به طاق دیگه.
    صداش بلند شد: لات شدی.
    بازم خندیدم: بودم ولی تو پررو شدی... ببین پسرجون از این به بعد باید بهم باج بدی والا سر ضرب کاری می کنم که.....
    نذاشت حرفمو تموم کنم: خیلی خوب، روزی افتاده دست قوزی! هر چی شما بفرمایین... فقط حواست باشه که...
    منم پریدم وسط حرفش: حواسم هست، خوب دیگه دیر وقته برو بخواب که وقتش گذشته.
    - سلام برسون.
    به طعنه جواب دادم: سلامت باشی، بزرگیت رو می رسونم، مسواک یادت نره.
    قبل از اینکه جوابمو بده گوشی رو گذاشت.
    فصل 7
    نمی دونتسم موضوع رو چه جوری با شاداب در میون بذارم، مسئله یه عمر زندگی بود، بچه بازی و لوس بازی برنمی داشت. تا الانم از این کارا نکرده بودم و بلد نبودم خوب حرف بزنم، با این که با شاداب بزرگ شده بودم مطرح کردن این مسئله برام مشکل بود.
    دست به دامن ساغر شدم، اونم مسخره بازیش گل کرده بود و هی وسط حرفم می پرید و سر به سرم می ذاشت، بالاخره با بدبهتی ازش خواستم با شاداب حرف بزنه، آخرین چک و چونه ها رو زدیم که ملکه اخلاق در اتاقشو باز کرد و با اخم و تخم گفت: بابا موقع خوابه، نصفه شبی هم دست از سر و صدا برنمی دارین؟ یه ذره ملاحظه ام خوب چیزیه مام اسایش می خوایم...
    به داخل اتاقش اشاره کرد: این بدبخت بیچاره می خواد بخوابه.
    ساغر گفت: اون بدبخت بیچاره خودش زنده اس، وکیل وصی نمی خواد.
    ملکه اخلاق در رو محکم بست. من و ساغر ریز ریز خندیدیم. بعد پاورچین رفتیم اتاق خواب خودمون، شاداب کنج اتاق کز کرده بود و با پایین بلوزش ور می رفت، دست گذاشتم رو شونه اش: پاشو لباستو عوض کن که اگه بخوای همین طوری پیش بری تا صبح فقط چند کلاف کاموا ازش می مونه.
    ساغر نشست روبروش : مخصوصا این که یه خواستگار دیگه ام پیدا شده!
    چشمهای شاداب گرد شده بود و ناخواسته بلند گفت: نه!
    ساغر لبخند زد:آره!
    بعد با خنده گفت: حالا نمی خواد اینطوری قیافه بگیری.
    محکم زد رو پیشونیش: پیشونی منو کجا می شونی؟! نه به این جزغاله که تو یه روز دوتا خواستگار اونم از نوع پرو پا قرصش پیدا می کنه نه به من که.... ولش کن، شوهر کیلو چنده؟ چیه؟ این طوری نگام نکن، مثلا می خوای بگی تعجب کردی، نه؟ بایدم تعجب کنی، تازه باید از خوشحالی پشتک وارو بزنی، خدا زده پس کله دو تا جوون خام و پا شدن اومدن خواستگاری تو... ببین واسه من فیلم بازی نکن، من که می دونم تو دلت چه خبره، می دونم که باورت نمی شه اما خب....
    شاداب با حیرت نگام کرد: تو یه چیزی بگو ترمه....
    شونه بالا انداختم: من اگه بلد بودم که خودم می گفتم و به این ورور جادو نمی گفتم.
    شاداب آهانی گفت و ابرویی بالا انداخت، ساغر می خواست حرف بزنه که با دست اشاره کرد: نه، خودم فهمیدم جریان چیه.
    ساغر مشتاق پرسید: خوب جوابت چیه؟
    شاداب قرمز شد: همین طوری که نمی تونم چیزی بگم، خوب باید فکر کنم.
    ساغر پرسید: جواب اقای دکتر رو چی بدم، فردا می خواد سریش شه کی بیاد خواستگاری.
    شاداب نگاه شرمنده اشو دزدید و همون طور که با پنجه پا زیر ریشه های قالیچه ماشینی کف اتاق می زد، گفت: بهش بگو قصد ازدواج ندارم یا هرچی به ذهن خودت می رسه به شرط این که دوباره حرفشو پیش نکشه.
    ساغر جیغ کشید: وای مبارکه!
    بعد با ترس دست روی دهانش گذاشت و با چشمای گشاد شده اش به در نگاه کرد، بعد از چند ثانیه کوتاه یه نفس راحت کشید: آخیش! گفتم الانه که ملکه بیاد و پدرمو در بیاره...
    بعد یواشتر گفت: ای کلک! حالا دیگه واسه خودت یکی رو زیر سر داری؟
    شاداب از جا پرید: نه به خدا!
    صورتش رو که سرخ و ملتهب بود بوسیدم و به ساغر گفتم: زن داداش منو اذیت نکن.
    شاداب شرمگین خندید، منم همین طور: اگر تو نامزد می کردی تورنگ بیچاره درجا سکته می کرد، پررو نشی ها خیلی وقته دلش گیر کرده اما خوب تو این شرایط نمی خواست مطرح کنه.
    محکم به بازویش زد: از کی تا حالا این قدر خجالتی شدی؟
    ساغر به جاش جواب داد: از وقتی که قراره زن داداشت باشه، ببین ترمه جای تو بودم همین اول کاری گربه رو دم حجله می کشتم تا این یکی ام مثل اون گلپر دم بریده واست سوسه می آد....
    آه کشیدم: اگه شانس منه، این یکی گلپر رو می کنه تو جیب بغلش.
    شاداب بغلم کرد: این چه حرفیه ترمه جون!
    - به رابطه عروس و خواهر شوهر اصلا نمی شه اطمینان کردف هر قدرم دوست جون جونی و صمیمی باشن بعد از عروسی چشم دیدن همدیگه رو ندارن و سایه هم و با تیر می زنن.
    شاداب منو از خودش جدا کرد و با چشمهای مهربونش تو چشمهام حیره شد و انگشت روی بینی و لبش گذاشت وک هیس! حرف مفت نزن!
    بوسیدمش: باشه دیگه حرف مفت نمی زنم.
    ساغر گفتک من شیرینی می خوام، آهای خواهر شوهر با توام.
    یه نگاه به ساعت مچیم کردم: متاسفم واست، الان دوازده شبه و هیچ کدوم از قنادی ها باز نیستن.
    خیلی رو داشت: حداقل برو قندی، نباتی، نقلی چیزی بیار. خبر مرگت تو که قرار بود خواستگاری کنی از قبل یه چیزی می خریدی، آخه دختر تو به چه درد می خوری؟
    کف دستمو گرفتم جلوی بینیم: کف دستمو بو کرده بودم امشب قضیه لو می ره و من مجبورم جریانو به شاداب بگمف در ثانی اگر سودی جون زنگ نمی زد، من هنوزم حرف نزده بودم. با اینکه مدت هاست می دونم تورنگ به شاداب علاقه داره ولی بدون مشورت با اون و سرخود که نمی تونستم تصمیم بگیرم. حالا شیرینی هم چشم، فردا هر چی بخوای برات می گیرم.
    ساغر با بدجنسی گفت: می خوام در حضور من به گلپر اعلام کنی که داره جاری میشه. دوست دارم اون لحظه قیافه شو ببینم، باید خیلی دیدنی باشه، دوست ندارم از این موهبت محروم بشم.
    - بذار خودم ببینمش تا نوبت تو بشه، فعلا که....
    حرفمو خوردم، شاداب خمیازه کشید: بچه ها دیگه بخوابیم، دیر وقته.
    ساغر از جا بلند شد: این دیگه از اون حرفا بود، مگه تو خوابتم می بره؟ تو امشب از خوشحالی ذوق مرگی، بعید می دونم تا صبح چشم رو هم بذای.
    - تو به فکر من نباش.
    ساغر یه دسته مو گرفت جلوی صورتش و بهش زل زد، چشماش چپ شده بود: آره خوب من باید به فکر خودم باشم تکلیف تو که معلوم شد، موندیم من و این ترمه! ترمه ه خیلی ام بلاتکلیف نیست. بالاخره این خسرو خان هست... چیه اینطور نگام می کنی؟! مگه قاتل دیدی! حالا خوب یا بد بالاخره هست دیگه، می خوای سر به نیستش کنم؟ ... آه... پس بالاخره باید منم تکلیف پسر دایی بیچاره مو روشن کنم....
    من و شاداب همزمان گفتیم: پسر دایی؟
    ساغر دو قدم به راست برداشت و دست به کمرش زد و با اخم گفت: آره پسر دایی؟ چیه! چرا کپ کردین؟
    با غرور سرشو بالا گرفت: به من نمی آد عاشق دلخسته داشته باشم؟
    فوراً گفتم: این حرفا کدومه؟ فقط تعجب من از اینه که تو چه جوری تا الان زبون به دهن گرفتی و چیزی نگفتی؟
    - بالاخره دیگه، همه چی رو که نباید گفت، الانم دیدم ممکنه پیش شما دو تا کم بیارم یه دروغی گفتم.
    حالم گرفته شد: مسخره.
    - خودتی! حالا بمونین تو خماری شاید بعداً راجع به مرتضی حرف زدم، حالا بگیرین بخوابین که صبح شد.
    شاداب و ساغر رفتن تو تخت هاشون و منم جا پهن کردم روی زمین که صدای ساغر در اومد: شاداب یه ذرب ادب نداری! از کی تا حالا خواهر شوهر رو زمین می خوابه و عروس روی تخت؟! والا عروسم عروسای قدیم یه احترامی، عزتی می فهمیدن الان دیگه...
    شاداب نذاشت ادامه بده: بکپ!
    صدای خنده ریز ساغر بلند شد، ولی دیگه چیزی نگفت. چند لحظه بعد صدای نفس های آروم و یکنواختشون بهم گفت هر دو خوابیدن، اما خواب از چشمای من رفته بود و داشتم به زندگی و بازی هاش فکر می کردم.
    آه کشیدم و یه غلت زدم، چشمامو هم گذاشتم و سعی کردم بخوابم.
    چهره خندون شاداب و تورنگ مقابل چشمم بود، از این که تونسته بودم واسشون قدمی بردارم خوشحال بودم، اما فکر کردن به سرنوشتم داشت اذیتم می کرد.
    اون شب رو هر جور بود به صبح رسوندم، اما دریغ از یه خواب درست و حسابی. صبح تو سرم آشوب بود، چه حالی داشتم! همه جا جلوی چشمم سیاه، سفید بود و چپ و راست می شد. هر قدرم آب خنک به صورتم می زدم فایده نداشت.
    صبحونه می خوردم که تلفن زنگ زد، تورنگ بود: چی شد؟!
    دستمو گرفتم جلوی دهنی گوشی: چی می خواستی بشه؟ از دستم ناراحت شد.
    فهمیدم پشت گوشی وارفته، چند لحظه بعد با صدای لرزون گفت: آخه چرا؟!
    - چرا نداره که، اول می خواست بدونه من دوستشم یا دشمنش؟ بعد که فهمید واقعاً از روی دوستی این تقاضا رو کردم خیلی بهش برخورد! توقع نداشت من حاضر باشم با دستای خودم بدبختش کنم، یا به قول خودش بندازمش تو چاه ویل...
    صداش خش داشت: اما من فکر می کردم ...
    پریدم وسط حرفش: تو واسه خودت فکر می کردی، مهم فکر شادابه .... اون حاضر نیست که ...
    ادامه ندادم، اونم سکوت کرده بود، معلوم بود داره اذیت میشه، ولی نمی دونم چه مرضی بود که دست از سرم برنمی داشت، از اذیت کردن تورنگ کیف می کردم ولی بیشتر از این دلم نیومد ناامیدیشو ببینم. گفتم: ساکتی؟
    این دفعه صداش بغض داشت: کاری نداری؟
    خندیدم: کار که زیاد دارم، اولیش رسوندن پیغام شاداب. اون گفت « حاضر نیشت جز به تو به کس دیگه ای بعله رو بگه.»
    گوشی رو گذاشتم، می دونستم دو مرتبه زنگ میزنه ولی چند دقیقه بعد! برای همین رفتم و چائیمو که هنوز قابل خوردن بود خوردم. دوباره تلفن زنگ زن، گوشی رو که برداشتم تورنگ گفت: نه!
    جدی گفتم: آره چرا که نه!
    - بگو جون سودی جون.
    - زهرمار و جون سودی جون. مگه جون سودی جون نقل و نباته که دم به دقیقه بهش قسم میدی.
    - خوب بگو جون تورنگ!
    - حالا شد، جون تورنگ راست گفتم.
    صداش از ذوق می لرزید: مرسی ترمه جون، واست جبران می کنم.
    - چه جوری؟... آهان فهمیدم، لابد از هرکس که من خوشم بیاد خواستگاری می کنی؟
    معلوم بود خوشش نیومده: ترمه حد و اندازه خودتو نگهدار....
    - نرمال نرمالم، قد و وزنم با هم می خوره دریغ از ده گرم اضافه وزن. حالا اینم جای دستت درد نکنه اته دیگه. باشه آقا تورنگ بهم می رسیم. اونی که در عرض چند دقیقه می تونه جواب بعله رو بگیره، در عرض چند دقیقه م می تونه پسش بده، اینو یادت نره!
    - رحم کن ترمه جون، رحم کن خواهر.... باشه هر چی تو بگی! الان قرن بیشت و یکم نه قرن پونزده، پس اگه من برای تو خواستگاریم برم چیز عجیبی نیست...
    تائید کردم: الان دیگه هیچی عجیب نیست، حتی ممکنه آب سر بالا هم بره. حالا کاری نداری؟!
    - از قول من به شاداب سلام برسون.
    - باشه، راستی به کسی چیزی نگفتی؟
    - تا الان نه، ولی همین که گوشی رو قطع کنم میرم وسط حیاط و داد میزنم و همه عالم رو خبر می کنم.
    لبخند زدم: حتما این کارو بکن که به گوش خونواده شادابم برسه و بگن ما دختر به این پسره خل و چل نمیدیم.
    - اینم حرفیه.
    صداشو آورد پایین: راستی شاداب خونه اس؟
    - چی کارش داری؟
    - هیچی فقط یه سلام و علیک و احوالپرسی مختصر! همین!
    - پررو نشو دیگه. هر وقت من و شاداب اومدیم شیراز و همه چی جنبه رسمی پیدا کرد اون وقت...
    - تا اون موقع من میمیرم.
    - اگه بمیری که اول میشی، چون قبل از تو هیچ کس از جواب مثبت خواستگاری نمرده.
    - خیلی بدجنسی!
    - پس چی؟! مگه نمی دونستی؟!
    - راستی ترمه، خواهرشوهرگری در نیاری ها.
    زدم زیر خنده: هنوز هیچی نشده زن ذلیلی، بعد از تارخ چشمم به تو روشن آقا!
    اونم خندید: تو که خیلی خوبی!
    - اینم نگی دیگه چی بگی. حالا کاری نداری؟
    - نه خیلی مواظب خودت باش.
    خداحافظی کردم و گوشی رو گذاشتم، حرف تورنگ مثل خار دلم رو خراشیده بود، می دونستم منظوری نداره ولی...
    « چقدر حساس و زود رنج شدم طفلکی تورنگ قصدی نداشت. نباید به دل بگیرم.»

    فصل هشتم
    فکرم متمرکز نمی شد، یه صفحه رو ده مرتبه خوندم ولی حتی یه کلمه اشو نفهمیدم، معلوم نیست چه بلایی سرم اومده که اینقدر گیج شدم. جزوه امو بستم وتکیه دادم به پشتی صندلی.
    دلم داشت ضعف میرفت، فهمیدم از گرسنگی مغزم پوک شده و هیچی توش نمیره، وسایلمو جمع کردم تا برم بوفه و یه چیزی بخورم. از در کتابخونه اومدم بیرون، همین که خواستم یه قدم به طرف راه پله بردارم خسرو جلوی رام سبز شد: سلام خانوم خانوما!
    جواب ندادم، خواستم رد شم که مانع شد: کجا به این زودی؟ در خدمت باشیم.
    نگامو به موزائیک فرشای کف راهرو دوخته بودم:آقای محترم لطفاً دست از سر من بردارین.
    سرشو تکون داد: چیه؟ دو مرتبه مؤدب شدی!
    دلم می خواست از دستش داد بزنم، لبامو رو هم فشار دادم و خواستم رد شم که اجازه نداد: یه بارم حرفامو بشنوی بد نمی بینی.
    زیر لب استغفراللهی گفتم و خواستم برم، صداش تو گوشم زنگ زد: از این همه قیافه گرفتن منظورت چیه؟! می خوای نِرخو ببری بالا؟
    کفری شدم؛ دستمو آوردم بالا که سیلی محکمی حواله صورتش کنم... تو اون یه لحظه صد تا فکر اومد تو ذهنم، در نهایت دستمو انداختم پایین: برو کنار.
    دستشو زد به کمرش، چه انگشتریم دستش بود، اسکلت یه کله! با پررویی گفت: به به! دست بزنم که داری.
    گریه ام رفته بود، نمی دونم خدا یه فرشته نجاتو از کجا سبز کرد، یکی از بچه های دانشکده اومد جلو گفت: خانوم شما بفرمائین.
    خسرو پرید توی صورتش: جنابعالی چی کاره این؟ کلانتر محل؟!
    پسر جوون روبروش ایستاد: شما این طوری فرض کنین.
    ازشون فاصله گرفتم. نگران فرشته نجاتم بودم، اگه دوستای خسرو سر می رسیدن بدجوری دمار از روزگارش در می آوردن. پسر جوون ادامه داد: بار اول نیست مزاحم خانوم شدین.
    خسرو بهش نزدیک شد و سینه به سینه اش ایستاد: زاغ سیاه مردمو چوب می زنی؟
    با بی تفاوتی شونه بالا انداخت: مگه خودتو قاطی مردم می دونی؟
    خسرو با پررویی گفت: ببین داداش پاتو از کفش من بیار بیرون.
    بعدانگشتشو روی سینه پسر جوون گذاشت و گفت: ببین داداش برای بار آخر...
    نذاشت خسرو حرفش رو تموم کنه، دستشو با ضرب انداخت پایین: این دفعه رو تو ببین، خوب گوشاتو واکن، اگه دفعه دیگه طرفای کتابخونه آفتابی بشی من می دونم و تو؛ در ضمن بار آخرتم باشه واسه خانوم مزاحمت ایجاد می کنی.
    نمی دونم تو لحن حرف زدنش یا حالت نگاهش چی بود که خسرو عقب نشینی کرد، همین طور که می رفت، گفت: خدا خدا کن دیگه چشمت به چشمم نیفته و الا بلایی سرت می آرم که... حالا می بینی.
    بعد از رفتنش، نزدیک پسر جوون شدم، قد بلند، چهارشونه و خیلی خوش تیپ بود. نگامو دوختم به کفشای ورزشی شیک و خوشرنگش: نمی دونم با چه زبونی از شما تشکر کنم.
    - اختیار دارین وظیفه ام بود.
    - باید یه جوری از شرش خلاص شم.
    لبخند آرامش بخشی زد: نگران نباشین.
    - به هر حال ازتون ممنونم، نجاتم دادین.
    - خواهش می کنم.
    با اجازه ای گفتم و خداحافظی کردم. وقتی رسیدم بوفه پاک اشتهام کور شده بود. چند دقیقه پشت میز نشستم بعد رفتم چایی با کیک گرفتم. صورت پسر جوون جلوی نظرم بود، قبلاً چند باری دیده بودمش ولی بدون هیچ توجه خاصی از کنار هم ذشته بودیم. چایی بهم جون تازه داد. رفتم یکی دیگه خریدم و خانومی که متصدی فروش بود به جای بقیه پولم سه تا شکلات ذاشت جلوم: پول خرد نداریم.
    بار اولش نبود، فکر کنم شگردش همین بود. با چند تا شکلات سروته بقیه پولو هم می آورد، شکلاتارو برداشتم: یعنی اینا به جای پولن؟
    - خوب آره، هر کدوم پنج تومن، رو هم می کنه پونزده تومن.
    سرمو تکون دادم: یعنی اگه چند تا از این شکلاتا بیارم جاش به همون اندازه می تونم چیزی بگیرم؟
    با تعجب نگام کرد: آره دیگه.
    با لبخند گفتم: پس تا بعد.
    چند دقیقه بعد کلاسم شروع می شد، چایم رو خوردم و خودمو رسوندم سر کلاس، اون روز از وجود آقا خسرو محروم بودیم. رخورد یه ساعت پیش هر چی بود و نبود این خاصیت رو داشت که بنده یک ساعت و نیم سر کلاس نفس راحت بکشم.
    بعد از کلاس با بچه ها رفتیم بوفه و هرچی شکلات داشتیم ریختیم روی پیشخون و جاش بیسکوئیت گرفتیم، رو به متصدی بوفه گفتم: خودتون گفتین اینا مثل پولن.
    خانومه با دهن باز نگام کرد و حال من جا اومد.
    با بچه ها از دانشگاه اومدیم بیرون که خسرو مثل اجل معلق سرم خراب شد: می بینم هوادار پیدا کردی.
    بی اعتنا از کنارش رد شدیم، صداش روحمو آزرد: بچرخ تا بچرخیم، بد می بینی خانوم افاده ای.
    چند قدم که دور شدیم ساغر پرسید: جریان هوادار چیه؟
    ماجرا رو بی کم و کاست برای اون و شاداب تعریف کردم.
    ساغر گفت: خدا کنه یکی پیدا شه این بی شعور ازش حساب ببره، البته من که چشمم از این آدم آب نمی خوره.
    شاداب صورتشو جمع کرد: حیف آدم!
    بیشتر برای اطمینان قلبی خودم گفتم: تصمیم دارم اگه یه مرتبه دیگه مزاحمم بشه به حراست دانشکده شکایت کنم. از وقتی پامو می ذارم تو دانشکده استرس دارم تا لحظه ای که می رسم خونه. این طوری که نمی شه خودم کم بدبختی ندارم تا این یکی رو هم راحت تحمل کنم.
    ساغر دست زد روی شونه ام: ناراحت نباش. آقای هوادار دو مرتبه دیگه همین طوری پشتت دراد این پسره حساب کار خودشو می کنه و دمشو می ذاره روی کولش و دبِرو که رفتی.
    - راستی اسمش چی بود؟
    بی حوصله گفتم اسم کی؟
    - اسم آقای هوادار دیه.
    کاش به عقلم می رسید و می پرسیدم، اما حیف، زیر لب گفتم: نمی دونم.
    ساغر بند کیفمو کشید: تو کی می خوای از موقعیت های حساس زندگیت استفاده کنی من نمی دونم. حالا بگو چه جوری بود، ریخت و قیافه اش، تیپش، هرچی که می دونی.
    - همه چی تموم بود، مناسب و شیک و اندازه.
    شادا خندید: این صفاتی که گفتی بیشتر حکم تعریف کردن از یه لباسو داره نه آدم.
    راست می گفت: منظورم اینه که خوب بود.
    ساغر دستشو کرد توی جیب مانتوش: پس پسندیدی..
    بهم برخورد: واسه همینه که دلم نمی خواد پیشت یک کلمه حرف بزنم.
    - حالا قهر نکن. فردا که اومدیم دانشکده نشونم بده.
    - باشه اگه دیدمش... موافقین یه کم تندتر بریم خیلی سرده.
    هر سه قدمامونو تند کردیم. به خونه که رسیدیم هر کدوم یه گوشه ای ولو شدیم و استراحت کردیم. اون وقت یه شامی سرهم کردیم و بعد از شستن ظرفا جزوه هامونو آوردیم و شروع به خوندن کردیم. از سه روز دیگه امتحانا شروع می شد و ما می بایست بکوب درس می خوندیم. تنها شانسی که آوردیم اون سه روز تعطیل بودیم. منم با شاگردام تنظیم کرده بودم دو هفته ای برای تدریس نرم و به درسای خودم برسم. خوشبختانه طول ترم خوب درس خونده و بهشون اجازه تلنبار شدن نداده بودم.
    یه ساعت و نیم دو ساعتی که درس خوندیم گلومون خشک شد. رفتم آشپزخونه و کتری رو گذاشتم روی گاز، دو برگ جزوه امو گذاشتم روی کابینت و تا جوش اومدن آب شروع به مطالعه کردم.
    صدای قل قل آب متوجهم کرد که موقع دم کردن چائیه. اما یه دفعه دلم رفت. یاد سودی جون و چائیهای خوش عطرش افتادم، چایی دارچینی دم می کرد که حظ می کردی! چقدر دلم براش تنگ شده بود.
    چهار ماهی می شد که ندیده بودمش، نه گل روی اونو نه بقیه رو. از دلتنی زدم زیر گریه... اونقدر گریه کردم که دلم سبک شد. حوصله صبر کردن واسهدم کشیدن چایی رو نداشتم. به مدد چایی کیسه ای پنج تا چایی ریختم و بردم.
    ملکه اخلاقبا خوشرویی تشکر کرد «چه عجب»!
    نرس دوستش میل به چایی نداشت. منم دو تا چایی پشت هم خوردم و حسابی چسبید. بعدش دوباره درس خوندیم. یه ساعت بعد ساغر جزوه هاشو جمع کرد: مندیگه نمی تونم بخونم. از این جا به بعد هر چیم بخونم بی فایده اس و هیچی تو مغزم نمی ره. آخه من مثل کامپیوترم، الان هنگ کردم و باید خاموش شم. اولین نفری که صبح چشم باز کرد منم بیدار کنه.
    شاداب یه نگاه به ساعت کرد و خمیازه کشید: منم همینطور. دیگه باتری ندارم.
    ظاهراً خستگی مثل خمیازه مسری بود، منم بدنم رو کش و قوس دادم: مثل این که منم دست کمی از شماها ندارم.
    ملکه اخلاق لبخند زد: ترم اولین. ترمای بالاتر بهاین شب زنده داریا عادت می کنین.
    نرس ادامه داد: حالا درسا سبکه، چیزی نیست. در برابر سالهای بالاتر اصلاً حساب نمی شه. پس بهتره استراحت کنین تا وقتی درسا سخت می شه یاد این روزا دلخوشتون کنه و بگین عجب درسا سبک بود.
    ساغر گفت: آره، ولی ما الان داریم درسای پایه می خونیم. باید اینا رو سابی فول بشیم، بعداً به دردمون می خوره، هر قدر پایه محکم و قوی باشه ساختمون سازی بهتره!
    ملکه اخلاق سرجنبوند و رو کرد به دوستش: بد نمی گه نرگس. اگه ترمای اول درس ها خوب و حسابی خونده بشه بعداً آدم راحت تره، زیربنا مشکل نداره.
    نرگس خندید: آره... پس معلوم شد ما اون موقعی که می بایست حواسمونو جمع می کردیم، نکردیم.
    ما سه نفر همینطور خمیازه می کشیدیم که ملکه اخلاق و نرگس پاشدن: ما می ریم اتاقمون، شمام بخوابین.
    من اون قدر خسته بودم که حال تا اتاق رفتن نداشتم همون طور رو زمین خوابیدم و صبح متوجه شدم یکی زیر سرم بالش گذاشته و رومو با پتو پوشونده.
    از همه زودتر بیدار شدم، کرخت و بیحال بودم و دوست داشتم دومرتبه بخوابم، کنار شوفاژ خوابیدن و گرم شدن تو این هوای سرد چه لذتی داره، اما میبایست با نفسم مقابله کنم، پاشدم و رفتم یه دوش گرفتم تا خواب از سرم بپره، یه تیشرت آستین بلند لاجوردی با شلوار جین پوشیدمو موهامو شونه کردم و بالای سرم بستم تا همون جور خشک بشه، بعد بند و بساط سفره رو حاضر و سفره رو چیدم، اون موقع بود که بچه ها یکی یکی بیدار شدن.
    با هم صبحونه خوردیم، نرگس ظرفا رو شست و دوباره شروع کردیم به درس خوندن، ساغر برای ناهار عدس پلو درست کرد، البته اونقدر زیاد بود که برای شام هم موند.
    اون سه روز رو بکوب درس خوندیم و بعدش مشغول امتحانا شدیم، اونقدر سرگرم درس و کتاب و جزوه بودیم که به هیچ کار دیگه ای نمیرسیدیم، خونه وضعیت بلبشویی داشت که نگو، شکر خدا هر پنج تامون امتحانا رو موفق پشت سر گذاشتیم.
    بین دو ترم دو هفته تعطیل بودیم، همه امون از فرصت استفاده کردیم و رفتیم به خونواده هامون سر زدیم.
    نزدیک شیراز که شدیم، داشتم از خوشحالی پر در می آوردم:
    - وای نفس کشیدن تو هوای شهر زادگاه آدم چه لذتی داره...
    تو ترمینال همه منتظر من و شاداب بودن، تورنگ یه دست کت و شلوار قهوه ای تیره پوشیده و یه دسته گل پر از رز کرم هلندی دستش بود، آه کشیدم:
    - مطمئنم که مال من نیست.
    گونه های شاداب از شرم عشق گل انداخته بود، سقلمه ای تو پهلوش زدم:
    - خب دیگه نمیخواد خجالت بکشی، تا آخر هفته رسما می آیم خواستگاری.
    از اتوبوس که پیاده شدم تو بغل سودی جون جا گرفتم، مثل همیشه بوی عطر اوپیوم میداد، عطری که بیشتر از بیست و پنج سال، عوضش نکرده بود، هر دو سعی داشتیم گریه نکنیم و البته تلاشمون به سختی نتیجه داد، بعدا ترنج و بعد پدرم و آخر سر جناب داماد خوش تیپ.
    تورنگ دسته گل رو داد به من، آستین کتشو کشیدم:
    - خدا از ته دلت بشنوه که گل مال کیه، بیا بیا با هم بریم بدمش به صاحب اصلیش.
    تورنگ سرخ شد، لبخندی زدم:
    - حالا نمیخواد مثل لبو قرمز شی، من چند روز پیش با مامان شاداب صحبت کردم، از جریان خبر دارن.
    با هم رفتیم طرف شاداب، هر دو با شرم و خجالت زیر لب سلام کردن، هر دوشون آسفالت کف ترمینالو نگاه میکردن، تورنگ با دست لرزان گل رو به طرف شاداب دراز کرد، من دیگه نایستادم و به جمع بزرگ دو خانواده ملحق شدم و اون دو تا مرغ عشق رو به حال خودشون گذاشتم.
    تا سه نصف شب با سودی جون و ترنج حرف زدیم، از همه چیز و همه جا، طفلک سودی جون مرتب قربون صدقم میرفتو الهی بمیرم و خدا مرگم بده راه انداخته بود:
    - چقدر لاغر شدی عزیزم، خدا منو بکشه، معلومه که غذات درست و حسابی نبوده، این چند روزه باید حسابی تقویت شی.
    صورتشو بوسیدم:
    - قربون تو مامان مهربونم برم، اتفاقا خورد و خوراکم خوب بوده فقط درسام سنگین و زیاده.
    یه پرتقال درشت و آبدار پوست گرفت و گذاشت تو بشقاب:
    - بخور دخترم، بخور جون بگیری.
    آخ که چقدر دلم برای محبت های بی غل و غش مامانم تنگ شده بود، پرتقال رو با لذت خوردم،خوش طعم ترین پرتقالی بود که تو زندگیم خورده بودم، سرمو گذاشتم رو سینه اش:
    - هر شب دلم هواتو میکرد، دلم واست پر میکشید.
    اشک تو چشماش حلقه زد:
    - تو این مدت یه شبم خواب راحت نداشتم، همش دلم پیش تو بود.
    با یه آه بلند گفت:
    - راست گفتن که آدم سگ بشه مادر نشه.
    - این چه حرفیه سودی جون؟! مادر یعنی یه دنیا عشق، یه دنیا محبت، یه دنیا ایثار و گذشت.
    بعد خندیدم:
    -این همه ضرب المثل خوب و قشنگ راجع به مادر گفتن و اونوقت تو از بین پیغمبرا جرجیس رو انتخاب کردی، عجب سلیقه ای سودی جون! ببینم مطمئنی بابا رو خودت پسندیدی؟! با این سلیقه و طرز فکر من که بعید میدونم.
    هوم...بابا به این خوش تیپی!
    سودی جون همون طور که گریه میکرد، لبخند زد:
    -بابات پاشنه در خونه رو از جا در آورد تا بهش جواب مثبت دادم، یه سال تموم اومد و رفت و واسطه فرستاد تا بالاخره بابابزرگتون راضی شد.
    ترنج لباشو رو هم فشرد:
    - اون موقع عجب دوران خوبی بوده ها...خواستگارا جلو در خونه صف میکشیدن.
    سودی جون بهش چشم غره رفت:
    - آره والا.... اخه اون زمان دخترا حیا به چشمشون بود، مثل الان نبود که!
    ترنج روشو برگردوند:
    - آره خوب، نسل ما بی پروا و بی تربیت شدن، حاضر جواب و پررو، بزرگ و کوچیک هم سرشون نمیشه.
    روشو برگردوند طرف سودی جون:
    - همه رو گفتم؟ چیزی جا ننداختم؟
    سودی جون با اخم گفت:
    - چرا زیاد جا انداختی. بی چشم و رو هستین...خیلی هم دوست دارین بزرگتر از سنتون رفتار کنید. بددهن شدین... شلخته و نامرتب! دیگه چی؟ بازم بگم؟!
    ترنج لب ورچید و پاشد:
    - نه دیگه مرسی! مستفیض شدم.
    سودی جون لبخند زد:
    - خدا رو شکر تو از همسن و سالای خودت یه کم بهتری، البته فقط یه کم. حالا اینقدر قیافه نگیر.
    دست روی شونه ترنج گذاشتم:
    - خدمت اتاق من که نرسیدی! رسیدی؟!
    با بدجنسی موذیانه ای لبخند زد:
    - فقط زلم زیمبوهاتو رمان هات...
    دماغشو کشیدم:
    - زلم زیمبوها مال خودت، من بهش احتیاج ندارم، ولی رمان ها رو بعد از خوندن بذار سرجاش لطفا!
    به نشونه تفاهم لبخند زد:
    - مرسی از این همه دست و دل بازیت.
    یه ذره بهم زل زد:
    - تو هم بزرگ شدی ترمه! بزرگ و خانوم... یه جورایی عاقل تر شدی.
    حق داشت خودمم فهمیده بودم....خندیدم:
    - مرسی از لطفت.
    به جای یه خمیازه، سه تا کشیدم. سودی جون گفت:
    - پاشو دختر جون، پاشو برو بخواب...زیر چشمات گود افتاده. این یه هفته فقط باید استراحت کنی وبه خودت برسی.
    - پس خواستگاری چی؟!
    - اونم به موقعش، فقط حیف که تو این شرایط باید بریم خواستگاری.
    ترنج حرف سودی جون رو قطع کرد:
    - بابا دیشب گفت میخواد یکی از زمینارو بفروشه، میگفت نگران خواستگاری نباشین تازه میخواد به ترمه هم پول بده...
    ناراحت شدم:
    - مگه یه خواستگاری رفتن چقدر پول میخواد که بابا باید زمین بفروشه؟
    سودی جون دست پشت دست کوبید:
    - فقط این نیست. کارمندا و کارگرای کارخونه هم بلاتکلیف موندن، بابات باید به اونام برسه دیگه، میخواد حقوق اونا رو هم بده...
    ناراحت و غصه دار پاشدم:
    - کی این وضعیت تموم میشه؟
    سودی جون با غصه گفت:
    - دعا کن به زودی!
    یه نگاه به طرف بالا انداختم:
    - خدا کنه.
    شب بخیر گفتم و رفتم اتاقم. همون شکلی بود، درست مثل موقعی که ترکش کردم با ترکیب رنگ شیری و زرشکی!
    با خوشحالی خودمو انداختم روی تخت و یه نفس از روی سرخوشی کشیدم:
    - آخیش! راست گفتن هیچ جا خونه خود آدم نمیشه.
    همین که پلک رو هم گذاشتم، خوابم برد. وقتی چشم باز کردم آفتاب وسط اتاق بود، بدنمو کش و قوسی دادم. چند ماه بود اینقدر راحت و شیرین نخوابیده بودم.
    رفتم پشت پنجره و به حیاط باصفای خونمون نگاه کردم. خونه ای که نقشه و تزئیناتش مطابق سلیقه ی بابا و سودی جون بود. هر دو با عشق و علاقه حتی کلید و پریزهارو انتخاب کرده بودن. بابا حتی برای انتخاب سنگ کف خونه سودی جونو با خودش به کارگاه فروش سنگ برده بود.
    با این که هوا سرد بود، پنجره رو باز کردم و هوای لطیف و مطبوع شهرم رو که قابل مقایسه با هوای پر دود و دم تهران نبود به ریه کشیدم. چشمم افتاد به گل یخ هایی که سه سال پیش با بابا خریده و تو باغچه های پیچ در پیچ کاشته بودم. پنجره رو بستم. کاپشن کهنه ای که مال عهد بوق بود و نمیتونستم ازش دل بکنم رو روی پلیور سرخابی رنگم پوشیدم و دویدم تو حیاط. چندتا شاخه گل یخ چیدم. چند تایی توی گلدون کریستال میز بغل تلویزیون گذاشتم و چند تا هم بردم اتاقم. چه آرامشی داشتم، مدتها بود لذت آرامش رو حس نکرده بودم.
    داشتم گل می بوئیدم که سودس جون برای صبحانه صدام کرد.
    بعد از مدتها یه صبحونه ی درست و حسابی خوردم و بهم چسبید. با خانواده بودن چقدر خوبه!
    بعد از صبحونه، همونيور که با سودی جون حرف میزدیم، وسایل ناهار رو حاضر کردیم. سودی جون با زیرکی میخواست از زیر زبونم حرف بکشه و ببینه چرا زندگی تو خونه دانشجویی شادابو به کنار تارخ و گلپر بودن ترجیح دادم. در حال سیبزمینی پوست کندن خندیدم:
    - چه سوالایی میکنی سودی جون!؟ هیجان و شیرینی زندگی تو خونه دانشجویی، میون چهار تا همسن و سال پر شر و شور کجا، زندگی پیش گلپر حامله ی خوابالو کجا؟! نمیدونی که چقدر خوش میگذره، یه روز غذا میسوزه، یه روز شور میشه و اونوقت دعوا میشه... خلاصه تجربه خوبیه! برای اعتماد به نفس و روی پا ایستادن و استقلال حرف نداره. بعدشم اونجا راحتترم هر وقت بخوام درس میخونم، میرم، می آم... مزاحم کسی هم نمیشم.
    سودی جون که داشت میوه میشست با یه لبخند تلخ گفت:
    - خدا کنه...
    مسیر حرف رو عوض کردم و رسوندم به مراسم خواستگاری از شاداب. سودی جون شادابو دوست داشت و از خدا میخواست عروسش بشه. یه دختر خوب و نجیب از یه خونواده ی سرشناس و قدیمی!
    دختری که تا به اون روز دست به صورتش نبرده بود. که تو این دوره زمونه خیلی عجیبه!!!
    قرار بود فردا شب برای خواستگاری بریم. بعد از خوردن خورشت قیمه خوشمزه سودی جونو یه کم استراحت، رفتیم و برای شاداب پارچه خریدیم. یه تور خوشرنگ نیلی که با سنگ و نگین همرنگ تزئین شده بود. یه گل مصنوعی خوشگل که توی یه گلدون چوبی نرده ای مستطیل شکل بود و بس که قشنگ و ناز بودمنم سایز خیلی کوچیکش رو برای خودم خریدم. ترنج و تورنگ واسم دست گرفتن که از حسودیه. منم شونه بالا انواختم و بهشون محل نذاشتم.
    رفتیم قنادی و کیک سفارش دادیم. یه کیک یه طبقه که با گلهای زیر آبی و نیلی به شکل دلفریبی درست شده بود. بالاخره رفتیم و یک جلد قرآن با نقش و نگار نیلی هدیه کزدیم تا مجلس خواستگاری متبرک بشه.
    تورنگ از خوشحالی تو پوست خودش نمیگنجید. بابا خیلی بهش اصرار کرد واسه خودش کت و شلوار بگیره ولی اون در نهایت فروتنی قبول نکرد.
    خواستگاری به خوبی و خوشی انجام شد، دایی و عموی شادابم بودن ولی ما فقط خودمون بودیم، مهرتاش! یه خونواده پنج نفره، البته سودی جون به تارخ و گلپر گفته بود بیان ولی اونا به دلیل حامله بودن گلپر تشکر کرده و نیومده بودن.
    اون شب مهریه هم تعیین شد و با حضور عموی مادر شاداب که مردی مومن و پاک . معتقدی بود، دو تا جوون عاشق پیشه به هم محرم شدن.
    هر دوشون رو بغل کردم، بوسیدمو از صمیم قلب براشون آرزوی نیک بختی و سعادت کردم. روز بعدشم منو تورنگ و شاداب رفتیم حلقه خریدیم. یه جفت حلقه طلا سفید که یا پنج تا برلیان درخشان تزئین بخش دستهای مهربون و عاشقشون بود.
    بعد از یه هفته منو شاداب برگشتیم تهران، البته شادابی که با من اومد شیراز با شادابی که برمیگشت، زمین تا آسمون فرق کرده بود، با هم رفته بودیم آرایشگاه و صورت دخترونه شاداب به چهره زن جوون و تو دل برویی تبدیل شده بود. چشماش زیر هلال نازک ابروهاش درشتتر به نظر میرسید. طوری که تورنگ سفارش کرد:
    - اونجا که رفتی به صورتت دست نزن.
    همین جمله ساده دلانه و عاشقونش کافی بود که خود من یه عمر بهش بخندم و اذیتش کنم.
    چه دنیایی دارن این عاشقا!
    فصل 9ترم دوم دانشگاه شروع شد هفته اي چهار روز كلاس داشتم از شانس خوبم همه ي واحد هاي ترم قبل رو با نمره ي خوب پاس كرده و تونسته بودم ساعتهاي خوبي كلاس بردارم و نهايت ساعت تموم شدن كلاسم چهارونيم بود براي همين تو همين چهار روز به شاگردامم درس مي دادم رويهم رفته همه چي خوب پيش مي رفت مخصوصا اين كه يه درس مشترك بيشتر با خسرو نداشتم و خيلي قيافه نحسشو نمي ديدم بدجنسي نباشه ولي به لطف خدا بيشتر واحد هاشو افتاده بود....يه روز تعطيل توي خونه با بچه ها درس مي خونديم كه زنگ زدن وقتيم بهم گفتن با تو كار دارن از تعجب شاخ دراوردم اولين بار بود كه كسي با من كار داشت يه شلوار تريكو زانو انداخته پام بود.فورا با يه جين عوضش كردم و بعدشم يه بلوز تروتميز پرتقالي رنگ پوشيدم و رفتم پشت در واحد . چيزي كه ديدم خنده دار بود يه دختر كه به جاي صورت يه دست گل پر از زنبق و مريم داشت. دستمو زدم كمرم و با لحن عتاب الودي گفتم:بهي.همديگر رو بغل كرديم . تعارفش كردم بياد تو. به ملكه اخلاق و نرگس معرفيش كردم. نشست روي كاناپه زهوار در رفته اي كه توي هال بود خيلي بي معرفتي ترمه. مي دوني چند وقته ازت بي خبرم؟با انگشتاي دستم بازي كردم:حق داري بهي.ولي درگير امتحانا و انتخاب واحد و اين چيزا بودم اتفاقا مي خواستم تو ين چند روزه بهت زنگ بزنم ولي باور كن هر وقت مي خوام بيام سروقت تلفن يه كاري پيش مياد و يادم ميره.بهي پوزخندي زد:اره اين يه بهونه خوب ولي باورنكردنيه!-هر چي بهم بگي حق داري...بگو من ده دقيقه ساكت مي شينم تو هرچي دلت مي خوام بارم كن . باور كن تو اين ده دقيقه لب از لب باز نمي كنم.بهي خنديد:نه عيبي نداره هيچي بهت نمي گم به بزرگواري خودم مي بخشمت....بعد با تهديد گفت:البته من مي بخشمت ولي عمو و زن عموت به قدري از دستت ناراحت و عصباني ان كه حد نداره . مخصوصا عمو جونت كه اگه كارد بهش بزني خونش در نمي اد.تعجب كردم: اخه چرا؟-اين ديگه سوال نداره كه خودت خوب مي دوني....ساغر با يه سيني چاي تازه دم وخوشرنگ كه بخار از روش بلند مي شد از اشپزخوته اومد بيرون چطوري دختر عمو ؟!يه دقيقه گله و گله گذاري رو بذار كنار و گلويي تازه كن.بهي اطرافو نگاه كرد ساغر متوجه دليلش شد:عروس خانم يه ذره خجالتيه نشسته تو اتاق داره ناخوناشو مي جوه ....بهي خنديد:بارك ا...شاداب كه اينطوري نبود.پاشد و از ساغر پرسيد:تو كدوم اتاق؟!بايد برم سراغش...ساغر با انگشت اتاق رو نشون داد بهي از جا بلند شد و مانتوشو در اورد و رفت تو اتاق . سر يه دقيقه با شاداب اومد بيرون دور هم چايي خورديم و يه كم گوفتيم و خنديديم .نيم ساعت بعد ساغر و شاداب مارو تنها گذاشتن بهنوش دست گذاشت روي شونهم تو چشمام نگاه كن.توي چشم هاي خاكستري مهرنوش نگاه كردم در عرض يه ثانيه پر اشك شد:اين چه كاري بود كه كردي؟!هاج و واج پرسيدم:مگه چه كاري كردم؟نمي دونستم چه كاري كردم كه بهي اينقدر از دستم رنجيده پيش خودم فك كردم از اين كه براي خواستگاري نبوده ناراحته ولي يه لحظه بعد يادم اومد كه سودي جون به اونام زنگ زد و تعارف كرد . پس موضوع چي بود كه اينقدر ناراحتش كرده دوباره پرسيدم :چيه بهي جون حرف بزن.با صداي لرزوني گفت:تو خجالت نكشيدي؟!صدام از صداي اون لرزونتر بود:از چي؟تا موقعي كه بهنوش لب از لب وا كرد جون به لبم رسيد:چرا اومدي اينجا؟براي چي نيومدي خونه ما؟يه نفس راحتي كشيدم بهي ادامه داد: عموت خيلي از دستت ناراحته نمي دوني وقتي فهميد تو از خونه تارخ اومدي اينجا چه حالي شد مثل اسفند رو اتيش حالي داشت كه نگو يه جا بند نمي گرفت تو خونه راه مي رفت و با خودش حرف مي زد نمي دوني چقد دلخوره.اومدم حرفي بزنم كه با دست مانع شد يه مكث كوتاه كرد ديگه هيچي نگو حوصله اراجيف تو رو ندارم فقط اين كه همين الان مي ري وسايلتو جمع مي كني و بدون يك كلمه حرف با من مي اي .با بد اخلاقي پريد وسط حرفم : حرف نزن ترمه كه مي زنم توي دهنت همچين مي زنم نتوني از جات پاشي.عموت واست پيغام فرستاده كه اگه با من نياي ديگه هيچي اون قدر ناراحت بود كه محكم زد روي پيشونيش و گفت: مگه عموش مرده اين بچه رفته پيش دوستش؟-اما بهي من اينجا خيلي راحتم خودم خواستم.بهنوش اخم كرد :خوب ديگه حوصله ندارم برو وسايلتو جمع كن بريم مورچه چيه كه كله پاچش چي باشه توي يه غربيل خونه كه نمي شه پنج تا ادم گنده زندگي كنن!!!-اينجا جا افتادم راحتم.-اين قدر حرف نزن مگه اشي ؟ برو حاظر شو.-باهات مي يام اتفاقا دلم واسه عمو و زن عمو هم خيلي تنگ شده تازه شام هم مي مونم.بهنوش پوزخندي زد و با بي حوصلگي گفت:زحمت مي كشي برو با من چك و چونه نزن وسايلتو جمع كن بريم خونه ما اونجا به اندازه تو جا داريم.-ولي....-ولي نداره دختر جون !ولي نداره.اونجا يه لقمه نون و پنير گيرت مي اد كه دور هم بخوريم با لحن اروم تري گفت:اين جا موندن تو فايده اي نداره جز اين كه خرج اضافست.چشماشو روي هم گذاشت :ما كه غريبه نيستيم هستيم؟لحنش صميمي و گرم بود بازومو گرفت: بايد مي امدي خونه ما اين جا بايد تو خرج و مخارج شريك باشي هر چي باشه يه خونه دانشجوييه و همه چيش حساب كتاب داره.ارومتر و دل سوز تر گفت:مگه عمو چقدر به تو پول ميده كه باهاش اجاره خونه و پول غذام بدي؟صورتمو بوسيد: ترمه جون اگه نياي اون وقت نه من نه تو!-اخه...-اخه بي اخه بگو وسايلت كجاست ؟خودمم مي ام كمكت و همه چي رو جمع مي كنيم.به زور لبخند زدم:نمي خوام مزاحم باشمدستاشو به كمر زد و گفت: اولا كه مراحمي دوما اونجا خونه خودته عمو قاتف اونقدر حق به گردن ما داره كه اگه حتي با خوانواده بياي ده سالم خونه خودت بموني بازم يه گوشه محبت هاي عمو رو نمي گيره پس اينقدر تعارف نكن ... پاشو پاشو دختردو دل بودم بهنوش گفت:دست دست نكن به خدا بهت بد نمي گذرهاه كشيدم:چي بگم بهي؟منو بدجوري گذاشتي تو منگنه-تو منگنه عشق و محبت اگه رومو زمين بندازي حسابي بهم برمي خوره ها تا همين الانشم خيلي كار بدي كردي كه ما رو غريبه دونستي.وقتي سكوت و نگراني منو ديد خيلي اروم و شمرده گفت:ببين ترمه پريشب بابا گفت زنگ بزنم خونه تارخ و به تو بگم وسايلتو جمع كني و ديگه بياي خونه ما بموني بابا مي دونست گلپر حامله است مي گفت وقتي بچه به دنيا بياد رفت و امد تو خونه تارخ زياد مي شه و ديگه صلاح نيست تو ديگه اونجا بموني و از طرفي هم با سرو صداي وقت و بي وقت بچه نمي توني درس بخوني به همين دليل به من گفت اتاقمو تميز كنم بعدشم يه تخت از زيرزمين اورد و رنگ كرد وگذاشت تو اتاق من... منم بجاي پريشب ديشب زنگ زدم ... گلپرخانم پرنازو ادا تلفن جواب داد بعد از اين كه فهميد مي خوام بيام دنبالت گفت:متاسفانه ترمه جون رفته خونه دوستش . منه خنگ فكر كردم اومدي اين جا مهموني ولي زن داداش عزيزت منو از اشتباه در اورد و گفت نخير ترمه جون رفته اونجا بمونه و بقيه مدتي كه درس مي خونه همون جا باشه.فشار خونم افتاد پايين به زور تونستم ادرس اين جا رو بپرسم بابا اون قدر ناراحت شد كه نگو و نپرس حالام تا ديرتر نشده بريم وسايلتو جمع كن... اين طوري نگام نكن ترمه باور كن راست مي گم قبل از اين كه ما فهميديم تو اومدي اين جا تصميم داشتيم
    بیایم دنبالت . حالا اینقدر ناز نکن و راه بیفت .زن عموت به افتخار ورود تو رولت گوشت پخته که اگه دیر کنیم بهمون نمی رسه .پاشو دیگه دختر . نکنه توقع داری جلو پات زانو بزنم و التماست کنم ؟
    هیچی نگفتم . بهنوش ادامه داد : نه ظاهرا خیلی پررو شدی و توقعاتت رفته بالا . البته اینجاشو دیگه کور خوندی که جلو پات بیفتم و عجز و لابه کنم . ببین شده با پس گردنی و اردنگی از این خونه می برمت بیرون . پس کاری نکن جلو دوستات آبروت بره .
    خنده م گرفت . اتفاقا ازت برمیاد .
    - پس تو که می دونی دست بجنبون و برو حاضر شو ... زبونم کف کرد اینقدر حرف زدم .
    از جا بلند شدم . مستاصل و درمونده دستامو باز کردم : چی بگم بهی ؟! من تازه جا افتادم . همه چی رو غلتکه ، اوضاعم خوبه ...
    - همه اینا رو می دونم ولی تو این چند ساله نفهمیده بودم که مثل آش می پزی و تازه تازه وقت جا افتادنت رسیده ...پاشو ترمه . سلاخ خونه که نمی خوام ببرمت . اینقدر اما و اگر می آری .
    دیگه چاره ای نداشتم . حق با اون بود ...کرایه خونه و هزینه خورد و خوراک و پول آب و برق و تلفن کم نبود بهتر بود از شر هزینه های اضافی خودمو خلاص کنم .این طوری با چند ساعت تدریس و پولی که بابا می فرستاد راحت می تونستم از پس هزینه های شخصی خودم بر بیام و یه جورایی پادشاهی کنم ...
    لبخند نشست رو ی لبم :« زندگی چه بازی های عجیب و غریبی داره . تا همین چند وقت پیش دغدغه ام این بود که تو دانشگاه قبول شم و بابا برام یه ماشین مدل بالا بخره و حالا ... ولش کن فکر کردن به این چیزا جز رنج و عذاب هیچی نداره .»
    به طرف اتاق رفتم : بهی به تو احتیاج ندارم ، در عرض یه ربع وسایلمو جمع می کنم .
    بهنوش سرشو به پشتی کاناپه تکیه داد . قبل از اینکه وسایلتو جمع کنی یه چایی برام بیار . بعد از این سخنرانی غرا بخورم و گلوم تازه شه .
    دستمو گذاشتم روی چشمم : ای به چشم دختر عمو .
    رفتم آشپزخونه و براش چایی آوردم . با اخم گفت : ببین من واسه این گل پول دادما ! لااقل واسش ارزش قایل شو بذارش تو گلدون .
    زدم رو پیشونیم : شرمنده م بهی جون . اینقدر از دیدنت ذوق زده شده بودم که پاک یادم رفت . باشه الان می رم یه گلدون میارم .
    دوباره برگشتم تو آشپزخونه . همه کابینت ها رو گشتم ولی مگه توی یه خونه دانشجویی گلدون پیدا می شه ؟!
    آخر سر مجبور شدم یه پارچ رو پر آب کنم و گل و بذارم توش .
    جمع کردن وسایلم خیلی طول نکشید . مانتو که می پوشیدم شاداب اومد سراغم . چشمای مهربونش ناراحت و نگران بود : کجا داری می ری ؟
    شونه بالا انداختم : امان از خونه به دوشی .
    - مگه اینجا بهت سخت می گذره ؟
    لبخند زدم : نه عزیزم این چه حرفیه ؟!
    چند ثانیه نگاهش کردم : شاداب جون از این به بعد من و تو نمی تونیم با هم باشیم . به خاطر اینکه یه عروس و خواهر شوهر ماست و روغن چراغ می مونن و تا دنیا دنیاست آبشون با هم تو یه جوب نمی ره .

    شاداب لبخندتلخی زد : چه حرفایی می زنی ترمه ، تا دنیا دنیاست ما با هم دوستیم عروس و خواهر شوهر یعنی چی ؟
    با بدجنسی گفتم : همه اولش همینو می گن ولی امان از روزی که رسما عروس و خواهر شوهر بشن تنها چیزی که ندارن چوشم دیدن همدیگه س .
    - امان از دست زبون تو ... حالا چرا دکمه هاتو بالا و پایین بستی ؟
    خندید . از ذوق رفتن هول شدی و نمی دونی چطوری بری .
    دوبار زدم روی شونه ش : جاتون تنگ شده بود متاسفم .
    بغض نشست توی گلوش : ترمه داری ناراحتم می کنی .
    بغلم کرد : بری جات خالی میشه .
    سرمو گذاشتم روی شونه ش و چند تا ضربه آهسته به کتفش زدم . بهت تند تند سر می زنم .
    در اتاق وا شد و بهنوش اومد تو : چه خبره ...جداشین جداشین .
    با خنده ای موذیانه گفت : الان به زور از محبت جداتون می کنم . دو روز دیگه از کتک کاری و دعوا ... حالا ناراحت نباش شاداب ، اصلا تو هم بیا بریم خونه ما هر چی نباشه نامزد تورنگی ...اینو بدون شوخی می گم .
    شاداب از من جدا شد : تو لطف داری .
    - نه واقعیت رو می گم .
    - مرسی .
    - از شوخی گذشته اون جام که هست خونه خودته هر وقت دلت خواست بدون تعارف بیا .
    - مزاحمت می شم .
    - حالا که می خوای مزاحم شی مانتو بپوش و با ما بیا ، شب خودم می رسونمت .
    با خوشحالی گفتم : آره بیا بریم .
    شاداب گفت : موشو تو سوراخ راه نمی دن جارو به دمبش می بست .
    - زهر مار ، حالا دیگه من موشم ؟
    بهنوش ساعتشو نگاه کرد : اوه اوه دیر شد . راه بیفتین دیگه .
    شاداب سر جا خشکش زد : زشته .
    بهنوش ار اتاق رفت بیرون : قبلا به ترمه گفتم زشت به چی و به کی می گن ازش بپرس . – من منتظرم .
    شاداب بلاتکلیف نگام می کرد ، خیالشو راحت کردم . حاضر شو بریم شاداب بهت بد نمی گذره ...تازه عمو اینا خیلی خوشحال می شن تو رو ببینن .
    - آخه زشته همینطوری .
    - چیه می خوای رسما پاگشات کنن ؟
    - گمشو ترمه !
    - پس حاضر شو .
    - حالا چی بپوشم ؟
    به مانتوی شیری از چوب لباسی برداشتم : همین خوبه .
    - بلوز چی ؟
    - اون یاسی رنگه که دیروز خریدی رو بپوش .
    - شلوار چی ؟
    - همون سفیده که با مانتوت می پوشی خوبه . بابا عروسی که نمی ری زود باش بپوش .
    صداشو آورد پایین : آخه اولین باره که منو می بینن باید مرتب باشم .
    - راست می گی عزیزم فقط یه کم عجله کن .
    یه روسری برداشتم و سر کردم اول چمدونمو گذاشتم جلوی در و بعد ساکم رو . عجب روزگاری داشتم در عرض پنج ماه این بار سوم بود که ساک و چمدونمو می نداختم رو دوشم و می رفتم یه خونه جدید .
    آه کشیدم . تف به این روزگار !


    [فقط کاربران عضو شده و فعال شده میتوانند لینک ها را مشاهده کنند. ][فقط کاربران عضو شده و فعال شده میتوانند لینک ها را مشاهده کنند. ][فقط کاربران عضو شده و فعال شده میتوانند لینک ها را مشاهده کنند. ]




  8. Top | #8


    تاریخ عضویت
    Feb 2013
    شماره کاربر
    1
    وضعيت
    عنوان کاربر
    مدیر کل سایت
    میانگین پست در روز
    4.96
    نوشته ها
    8,980
    تشکر
    1,497
    تشکر شده 9,450 بار در 4,031 ارسال
    حالت من : Mashghool
    شاداب حاضر شده بود از ساغر و بقیه خداحافظی کردیم و سوار رنوی بهنوش شدیم. ضبط رو که روشن کرد گفت : سر راه اومدن به اینجا رفتم یه نوار قشنگ خریدم . کاست عصار .
    - چه عجب !

    - می خواستم غر نزنی ...حالا بریم که دیر شد !
    شاداب گفت : بهنوش جون بی زحمت جلوی شیرینی فروشی وایستا .
    بهنوش از توی آینه نگاهش کرد : مگه داری می ری خواستگاری ؟!
    - دست خالی روم نمی شه یبام .
    - این حرفا چیه ؟
    شاداب خیلی جدی گفت : گلم باید بگیرم والا نمیام .
    - ای بابا ! من که گل گرفته بودم خوب همونو می آوردیم کسی هم ندیده بودش می خوای دور بزنم ؟
    رو به بهنوش گفتم : شاداب راست می گه یه جای درست و حسابی نگه دار که هم گل بگیریم هم شیرینی ! صورت خوشی نداره دست خالی باشیم . هر چی باشه اولین باره عروس عمو داره میاد خونه اتون .
    بهنوش پاشو رو گاز فشار داد : یه جای خوب سراغ دارم ...یه گلفروشی عالی و یه قنادی که شیرینی هاش حرف نداره . از شانس خوب هر دوشون بغل همه .
    چند دقیقه بعد جلوی محل مورد نظر بودیم .شاداب یه کیک شکلاتی پسندیدو یه سبد گل آماده با گلای لیلیوم سفید گرفت . نیم ساعت دیگه جلوی خونه عمو بودیم .
    پیاده شدیم و زنگ زدیم . بهنوش پشت اف اف گفت : عروس خانمم همراهمونه .
    عمو و زن عمو خیلی گرم و مهربون از شاداب استقبال کردند و کلی تعریف و آرزوی شادمانی و خوشبختی واسش !
    زن عمو چپ و راست صورت شادابو بوسید : خودت گلی عزیزم ، چرا زحمت کشیدی ؟ ما رو بدجوری شرمنده کردی .
    عمو پیشانی شادابو بوسید : چوب کاری کردی دخترم .
    شاداب از این همه محبت به وجد آمده بود : وظیفه بود عمو جان ...
    زن عمو با مهربونی گفت : خوش اومدی خوشحالمون کردی ، قدم رو چشممون گذاشتی .
    عمو شوخی کرد : خبر می دادی ، گاوی ، گوسفندی چیزی سر می بریدیم .
    به خنده گفتم : عمو جون گاو و گوسفند بیچاره چه گناهی کردن که ما راه به راه اونا رو سر می بریم ؟
    عمو دستشو انداخت دور شونه م : خدمت تو بعدا می رسم .
    خودمو لوس کردم : مگه چی کار کردم عمو جون ؟
    عمو چینی به پیشانیش انداخت و چند تا ضربه ملایم زد به شونه م : دیگه می خواستی چیکار کنی ؟ قلب عموی پیرت رو شکوندی دختر جون .
    - خدا منو بکشه اگه می خواستم این کارو بکنم .
    - نفوس بد نزن خدا نکنه .
    - نترس عمو جون ، بادمجون بم آفت نداره .
    - می ترسم عمو ، می ترسم . مگه من چند تا برادر زاده گل دارم ؟
    - ای عمو جون دلت خوشه ها !
    زبون درازی نکن دختر جون عروس خانمو ببر تو اتاق حاضر شه .
    - هر چی شما بگین .
    با شاداب و بهنوش رفتیم اتاقش مانتو هامونو در آوردیم و اومدیم بیرون . عمو تعارف کرد : عروس خانم ترمه جون بفرمایین خیلی خوش اومدین .
    زن عمو چایی آورد : این سودابه جون خیلی خوش سلیقه ست . همیشه روی بهترینا دست می ذاره، ماشالا شاداب جون همه چی تمومه .
    دخالت کردم : والا سودی جون بی تقصیره . البته پسرای خوش سلیقه ای بار آورده . مخصوصا تورنگ رو حسابی خوب تربیت کرده درست طبق سلیقه من .
    بهنوش در گوشم گفت : این دفعه شانس باهات بوده ...
    رو به شاداب گفتم : جوجه رو آخر پاییز می شمرن .
    زن عمو گفت : عروس خوشگلمو اذیت نکنین . بیا عزیزم بیا پیش خودم بشین و برام تعریف کن ، بیا!
    شاداب رفت پیش زن عمو و مشغول صحبت کردن شدن . عمو سرشو تکون داد و با لحن تهدید آمیزی گفت : خب عمو جون باید خدمتت برسم .
    دستامو بردم بالای سرم : وای عمو جون منو ببخشین . باور کنین طاقت تنبیه ندارم .
    - تنبیهت که می کنم کار خیلی بدی کردی دیشب نزدیک بود سکته کنم .
    - خدا نکنه عمو جون .
    - خدا واسه بنده اش بد نمی خواد این بنده های خدان که همدیگه رو اذیت می کنن .
    سر تکون دادم و چیزی نگفتم . چند دقیقه بعد با کمک زن عمو میز نهار رو چیدم و غذا خوردیم هنوز از سر میز پانشده بودیم که تلفن زنگ زد ، بهنوش جواب داد و چند ثانیه بعد با خنده شادابو صدا کرد . بیا دختر جون ، بیا عروس خانم آقای داماد تو رو ردیابی کرده .
    شاداب با صورت گلگون رفت طرف تلفن . حرفش که تموم شد محجوبانه گفت : سلام رسوند .
    بهنوش مشغول شوخی با شاداب بود که عمو مانع شد : بهنوش جان ممکنه عروس خانم ناراحت بشه این طفلک که اخلاق تو رو نمی شناسه شاید بهش بربخوره .
    بهنوش گفت : برنمی خوره می دونم . وقتی این ترمه ی زبون دراز زبون تلخو تحمل می کنه پس از حرفای من ککش هم نمی گزه . مگه نه شاداب ؟!
    گفتم : بیچاره نمی تونه جواب بده . لقمه خونه تون هنوز از گلوش پایین نرفته طفلک روش نمی شه که برخلاف میل تو حرف بزنه .
    بهنوش بهم براق شد : هر وقت گفتم خاک انداز ... بقیه ش بمونه واسه تو اتاق .
    خندیدم : باز خوبه بقیه ش رو سانسور کردی .
    عمو سر تکون داد : شما دو تا بچه هم بودین با هم کنار نمی اومدین یه سره کتک کاری داشتین .
    رو به عمو گفتم : عمو جون بی زحمت سیم خار دار بیارین محوطه ی من و بهی رو از هم جدا کنین .
    عمو غش کرد از خنده : امان از شما جوونا .
    خودمو زدم به اون راه : مگه ما جوونا چمونه ؟
    بهنوش گفت : ترمه جون عزیزم از این لحظه به بعد هر چی بگی تصدیق می کنم که بعضی ها اشتباه برداشت نکنن . حالا یه دقیقه بریم تو اتاق کارت دارم .
    با تعجب پا شدیم و رفتیم اتاق بهنوش در و بست : به نظرت به شاداب چی بدیم ؟
    منظورشو نفهمیدم : یعنی چی که چی بدیم ؟
    - دختره خرفت ، شاداب اولین بارشه می آد خونه ما باید بهش کادو بدیم یا نه ؟
    دست و پامو گم کردم : نه بابا این کارا چیه مهمونی رسمی نیست که ...
    - بالاخره عروس که هست مامان گفته ازت بپرسم سکه بهتره یا آویز ؟
    کلافه نشستم روی تخت : من نمی دونم ، آخه ...
    - آخه بی آخه نکنه باید آویزو ببینی ؟! راست می گی ها ندیده که نمی تونی نظر بدی یه دقیقه صبر کن .
    قبل از اینکه من یک کلمه حرف بزنم بهنوش از اتاق رفت بیرون و سریع هم برگشت یه جعبه کوچک گذاشت کف دستمو گفت : بازش کن .
    با خجالت و شرمندگی بازش کردم یه آویز شیک ظریف با یه زنجیر نازک بود دادم دست بهنوش : می دونی که ما توقع نداریم .
    - تو از خودت حرف بزن ...البته به نظر من این بهتره چون می تونه استفاده کنه . تازه به حلقه شم میاد . هر دو طلا سفیدن . تو چی می گی ؟از رو تخت پا شدم : صلاح مملکت خویش خسروان دانند .
    - واسه من لفظ قلم حرف نزن که اعصاب ندارم . حالا زود بگو بریم . شاداب تنهاس زشته .
    چاره ای نداشتم . به زور لبخند زدم : دستتون درد نکنه ما رو شرمنده می کنین .
    دستشو گذاشت روی دستم : اصلا قابلی نداره ...نگفتی !
    منتظر بود دهنمو باز کردم . صدام از ته چاه در می اومد : به نظر منم همین خوبه .
    - قربون آدم چیز فهم .
    از اتاق بیرون اومدم و کنار شاداب نشستم . چند لحظه بعد زن عمو به ما ملحق شد . و آخر سر بهنوش اومد و یه جعبه گذاشت روی میز و با لبخند ملیح و دوست داشتنی ای گفت به خونه خودت خوش اومدی قابل تو رو نداره عروس عمو جون !
    جعبه عوض شده بود یه جعبه مشکی که با روبان قرمز براق تزیین شده بود بهنوش ادامه داد : معطل چی هستی ؟ برش دار و بازش کن ببین می پسندی یا نه ؟
    شاداب با دست لرزان جعبه رو برداشت : منو شرمنده کردین دستتون درد نکنه .
    بازش کرد : خیلی قشنگه خیلی ! دستتون درد نکنه لطف کردین .
    از جا بلند شد و صورت زن عمو و بهنوشو بوسید : ایشالا بتونم جبران کنم ، البته اگه بتونم .
    زن عمو با محبت مادرانه اش گفت : اون قدر ناقابله که من شرمنده م ایشالا موقع پاگشا تلافی شو در میارم .
    - وای زن عمو این حرفا چیه نمی دونم چجوری تشکر کنم .
    بهنوش انگشت گذاشت روی بینی اش : بهترین جور اینه که تند تند بیای اینجا .
    شاداب لبخند زد : حتما ! چرا که نه ؟ کجا برم از اینجا بهتر ؟
    بهنوش زنجیر و آویز رو داد دست شاداب : بنداز گردنت ببینم .
    شاداب زنجیر رو انداخت دور گردنش : خیلی قشنگه دست شما درد نکنه .زن عمو گفت : قابل تو عروس گل وخوشگل رو نداره .
    شاداب با شرم گفت : شما لطف دارین زن عمو جون .
    بهنوش رو به من گفت : ترمه پاشو یه دور چایی بیار ...
    زن عمو صورتشو چنگ زد : اوا بهنوش .... خودت پاشو . خدا مرگم بده .
    - نه بابا ، چه فرقی می کنه ، من و بهی نداریم که .
    رفتم آشپزخونه و یه سری چایی ریختم .
    فصل10

    روزای خوبی رو می گذروندم،زندگی تو خونه عمو خیلی بهتر از اون چیزی بود که تصور می کردم.همه چی خوب پیش می رفت.دغدغه خاصی م نداشتم و راحت بودم.هر چند روز یه مرتبه با بهی و ساغر و شاداب می رفتیم سینما یا این که بیرون نهار می خوردیم.با خیال راحت به تدریسم می رسیدم و به موقع درس می خوندم و از این بابت خدا رو شکر می کردم.تو همین موقع ها بود که کیوان اومد خواستگاری بهنوش.خونواده خوب و اصیل و مهربونی بودن!خود کیوان هم فورا جای خودش رو تو دل عمو و زن عمو باز کرد و قرار بله برون و نامزدی رو هم گذاشتن.
    بهنوش از خوشحالی تو پوست خودش نمی گنجید و مرتب بهم یادآوری می کرد:دیدی بهت گفتم!دیدی می ترسیدی منو سر کار بذاره؛دیدی همچین آدمی نبود؟!
    روزی هزار مرتبه خدا رو شکر می کردم که کیوان چنین آدمی نبود و قدر بهنوش رو می دوسنت.
    یه روز روی تخت دراز کشیده و رمان می خوندم که در باز شد و بهنوش با یه پاکت بزرگ اومد تو:از بهرود نامه اومده...
    کتابو بستم:به سلامتی!
    بهنوش پاکتو سبک ،سنگین کرد:نامه این قدر سنگین نمیشه...احتمالا عکسه...
    لب و لوچه اش آویزون شد:تو عصر ایمیل و اینترنت که دیگه آدم عکس پست نمی کنه...
    کنارم نشست:باز کنم ببینم چی فرستاده؟
    به زور می خواست در پاکت رو باز کنه:لامصب چه چسبیه!
    بالاخره باز شد،بهنوش لبخند پیروزمندانه ای زد و دستشو داخل پاکت کرد،سه تا کارت پستال خیلی قشنگ با چند تا عکس توش بود،عکسها رو ازش گرفتم:ببینم آقا داداش شما چقدر تو این مدت عوض شده.
    یکی از عکسها بهرود رو به صورت تکی نشون می داد،یه شلوارک زیر زانوی مشکی با تی شرت قرمز تنش بود،قیافه اش خیلی عوض نشده بود.عکس بعدیش رو با دو تا دختر و یه پسر انداخت بود.هر دو تا دختر بلوند و چشم آبی بودن...
    بهنوش عکسو از دستم گرفت:لابد یکی از این دخترا دوست دختر جدیدشه.
    با ناامیدی اوفی گفت:حداقل یه رنگ و رو دارشو پیدا نمی کنه دست می ذاره هرچی دختر بی نمکه،کاش یه کم سلیقه داشت.
    عکسو از دستش کشیدم:اینا که خیلی خوشگلن...
    _بری تو اتاقش می بینی یه عالمه دیگه از این عکسا هست!
    پوزخند زدم:بنازم به این اشتها...
    _بدبختی اینه روش زیاده و با هر کس که می گه«حالت چطوره» عکس میندازه و پشت سرش می فرسته واسه ما!بیچاره مامان کلی حرص میخوره.
    با دست یه کم هلش دادم:برو اونور می خوام کتاب بخونم.
    بدون اعتراض پاشد و رفت روی تخت خودش نشست:به نظرت مهریه ام چی باشه؟
    _چه سوالیه؟!مهم اینه که خوشبخت بشی؛چی بودن مهریه خیلی مهم نیست.
    _چطوره تعداد سکه ها سال تولدم باشه.
    نفس بلندی کشیدم و غلت زدم:من به مهریه زیاد اعتقاد ندارم.
    چشماشو تنگ کرد:منم همین طور،ولی این روزا مهریه زیاد همه گیر شده،منم نمی خوام از کسی عقب بیفتم.
    _عزیزم چه یه سکه،چه ده هزار تا.اگر خدای نکرده،خدای نکرده یه زمانی تو زندگی مشکلی پیش بیاد،برای آدم فرق نمی کنه که مهریه اش چی و چقدر باشه،اون لحظه براش مهم اینه که خلاص شه،حتی حاضره یه چیزی م دستی به شوهرش بده دست از سرش برداره و...
    بهنوش پرید وسط حرفم:اینا رو خودم بهتر از تو می دونم ولی خوب هر چیزی یه رسم و رسومی داره.
    _آره!ولی رسم رسوم که نباید دست و پاگیر باشه.بعضی اوقات ماها اونقدر تو چیزای ظاهری غرق می شیم که به کل اصل مطلب رو فراموش می کنیم.
    _مهریه زن تنها پشتوانه اشه.
    _به نظر من عشق و علاقه پشتوانه قوی تریه!
    سرشو تکون داد:آره!ولی تو این دوران وانفسا اینا رو بذار سر کوزه و آبشونو بخور!
    خندید و دهنشو کج کرد:عشق و علاقه!ببخشین کیلویی چنده؟!
    کتابمو برداشتم:اصلا چرا بحث می کنیم،بذار شب بله برون خودش معلوم میشه.
    _نچ یعنی نه!می خوام قبل از اینکه دعوا راه بیفته خودم و کیوان توافق کنیم و قبلش با خونواده خودمون صحبت کنیم حرف دو تا نشه.
    _بدفکری نیست...حالا ببین نظر کیوان چیه،شاید خودش خواست صدهزار تا سکه مهرت کنه!
    بلند خندید:نه بابا از این شانسا نداریم.
    _حالا ساکت شو که می خوام کتاب بخونم.
    کتابو از دستم کشید:چه وقت کتاب خوندنه؟!ناسلامتی سه روز دیگه بله برون منه!کلی کار ریخته رو سرم؛هنوز لباس ندارم.
    _تو کمدت این همه لباسه،یه چیزی بپوش دیگه.
    اخم کرد:واسه همچین مراسم خاصی که تو زندگیم فقط یه بار پیش میاد باید لباس نو بپوشم...شگون نداره لباس کهنه بپوشم؛حالا حاضر شو که بریم خرید.
    اصلا حوصله نداشتم:وای نه!
    _زهر مار و نه؛پاشو حاضر شو که به یه جایی برسیم.
    با لحن تهدید آمیزی گفت:اگر غر بزنی معلومه داره حسودیت میشه...
    با حرص بلند شدم:آخه حسودیم داری...از خود راضی...
    _بجنب.هم لباس میخوام،هم کفش.
    _بهی جون بیا و از خیر کفش بگذر،به نظرم اگه کفشت نو نباشه شگونش بیشترِ.
    _اوف!چقدر تنبلی...اون مانتو چیه ترمه؟!یه آبرومندانه تر بپوش.
    نگامو دوختم به مانتوی تو دستم:مگه چشه؟
    از دستم مانتو رو گرفت:دانشگاه که نمیزی...مانتو آبیت رو بپوش که خیلی م بهت میاد.
    _در ضمن مهمونی نمی ریم.
    _خب بارونی شکلاتی ات رو بپوش...فقط بپوش.
    در عرض پنج دقیقه هر دومون حاضر شدیم.بهنوش سراپامو برانداز کرد:خیلی شیک شدی.
    فورا یه آیه الکرسی خوندم و به خودم فوت کردم:این برای این که به زمین گرم نخورم،آخه چشمت شوره.
    بهنوش برام پشت چشم نازک کرد:دیگه اون قدرام چشمام شور نیست.
    همونطور که روسری سر می کردم گفتم:هنوز یادم نرفته که سه هفته پیش چشم خوردم و دو روز زیر سرم بودم.
    هلم داد:دیر شد ترمه جون،زود باش.
    هر دو از خونه اومدیم بیرون،از شانس خوب من تو دومین مغازه بهنوش یه دست لباس پسندید که خیلی م برازنده اش بود مغازه کناریس هم یه جفت کفش شیک داشت که خرید.با لبخند گفت:در عرض نیم ساعت هر چی لازم بود خریدم،حالا بیام بریم کافی شاپ ته پاساژ یه چیزی بخوریم.
    من قهوه ترک خوردم و بهنوش بستنی!خیلی خوشحال بود و منم به خاطرش شاد بودم.همونطور که تو پاساژ قدم می زدیم و مغازه ها رو نگاه می کردیم یه صدای آشنا ولی منزجر کننده به گوشم رسید:به به،خانوم خانوما!تو آسمونا دنبالت می گشتم...
    بدون توجه به راهم ادامه دادم:عجب سر و تیپی م بهم زدی!
    چهارستون بدنم می لرزید،روز خوشم خراب شده بود.
    بهنوش آروم پرسید:می شنایسش؟
    آروم جواب دادم:آره هم دانشگاهیمه!
    بهنوش متعجب شد:پس این حرفا چیه که می زنه؟!
    _از دستش آسایش ندارم.
    صدای خسرو از جا پروندم:راستی میگن کوه به کوه نمیرسه ولی آدم به آدم میرسه.
    دوست داشتم بگم:عجب اعتماد به نفسی!خودتو آدم حساب می کنی؟!
    ولی هیچی نگفتم،ترجیح دادم بهش بی اعتناء باشم.بهنوش می خواست چیزی بگه که دستشو کشیدم و یواش گفتم:دنبال شر میگرده،اهمیت نده.
    _تو دانشگاه از دستش چی می کشی؟
    سر تکون دادم:می بینی که!
    با یه حرکت ناگهانی خسرو چرخید و روبروم وایساد.انگشت اشاره اشو به حالت تهدید جلوی صورتش تکون داد و در حالیکه چپ چپ نگام می کرد،گفت:تا همین الانشم خیلی صبر و حوصله به خرج دادم.اولین باره که این قدر بهم توهین شده...اما یادت نره که این رفتارا فقط به تو ضرر می زنه.
    از کنارش رد شدم،پاشو محکم کوبید به زمین:اَه!
    با ناراحتی نشستم تو ماشین، بهنوش یه شکلات از کیفش در آورد: بذار دهنت. رنگت بدجوری پریده.

    دستم می لرزید. بهنوش سلفون شکلاتو باز کرد: نمی شه که! نباید بذاری مزاحمت بشه.
    سرمو گرفتم بین دستام: چی کار می تونم بکنم؟! الان که خوبه، ترک گذشته همه کلاسامون مشترک بود، نمیدونی چه شکنجه ای تحمل می کردم. ولی این ترم فقط یه درس مشترک داریم که اونم فقط رنج و عذابه.
    ـ باید یه فکری واسش بکنی.
    آه تلخی کشیدم: عقلم به جایی قد نمی ده، حالا راه بیفت بریم.
    بهنوش استارت زد: ولی این طوری درس و دانشکده زهرمارت میشه.
    ـ شده دیگه.
    سرمو تکیه دادم به صندلیی و چشامو بستم: بیا دیگه راجع بهش حرف نزنیم اعصابم خرد می شه.
    ماشین پیچید: هر جور که راحتی!
    اتفاقا راحت نبودم ولی میل نداشتم راجع به خسرو حرف بزنم، سرم درد گرفته بود، تازه داشت یه آبی زیر پوستم می رفت و یه نفسی تازه می کردم که سر و کله این مخل آسایش پیدا شد. چقدر پر مایه بود هر کس جاش بود و این همه بی محلی می دید، از رو می رفت و دست از سرم بر می داشت!
    اما نمی دونم چرا نمی تونستم از شر خسرو خلاص شم. تو سکوت و آرامش برگشتیم خونه؛ روز خوبم پاک خراب شده بود. یه جورایی از حرفا و حرکات خسرو واهمه داشتم. هر قدر سعی می کردم از ذهنم بیرونش کنم نمی شد که نمی شد.
    مانتومو در آوردم و روی تخت دراز کشیدم، بازومو گذاشتم روی چشام. سعی کردم بخوابم ولی بی فایده!
    صورت خسرو جلوی نظرم اومد، داشت سبیل می جوید، جلو و عقب می رفت. کج و کوله می شد، سیاه و خاکستری و قهوه ای رنگ!! صورت جلوی چشمم می چرخید، حالت تهوع داشتم اومدم بشینم که سرم گیج رفت. شقیقه هام می زد و حال خوشی نداشتم.
    اولین بار بود این وضعیت رو تجربه می کردم، چشمام سیاهی می رفت... سرم به سنگینی افتاد روی بالش، همین موقع بهنوش اومد تو اتاق، تا منو دید گفت: دستت درد نکنه ترمه، خوابیدی؟ می خوام دکور سالن رو تغییر بدم، باید نظر بدی.
    یه ذره اومد جلوتر و چشمش به من افتاد، صداش پر از نگرانی شد: اوا ترمه... چرا رنگت این قدر پریده؟! چی شده...
    دستش به صورتم خورد: زیر چشماتم گود رفته...
    با سستی گفتم: سرم گیج می ره.
    ـ باید بریم کتر.
    ـ نا ندارم قدم از قدم بردارم...
    از جا بلند شد و از اتاق بیرون رفت، چند لحظه بعد امد تو، داشت توی لیوان چیزی رو تند تند هم می زد، دستشو گذاشت زیر سرم و کمک کرد نیم خیز شم، لیوان آب قند و گرفت جلوی دهنم: بخور شاید فشارت پایین اومده.
    به زور همه آب قند و بهم داد، دوباره دراز کشیدم. بهنوش رومو با پتو پوشوند: دستم به اون پسره نفهم برسه می دونم چی کارش کنم، قبل از این که چشمت به اون بیفته خوب بودی.
    کنارم روی لبه تخت نشست، دستمو گرفت: بهتری؟!
    چشم باز کردم، نگاهش مهربون و مضطرب بود، لبخند زدم: آره بهترم، تو برو به کارت برس.
    چین قشنگی به پیشونیش انداخت: چه کاری مهمتر از تو؟ یه ذره استراحت کن بهتر بشی، اگه خدای نکرده تا نیم ساعت دیگه روبراه نشدی می ریم دکتر.
    ـ بهتر می شم نگران نباش.
    ـ چشاتو ببند و راحت باش. به هبچی فکر نکن. من پیشت می مونم اگه کاری داشتی صدام کن.
    بحث باهاش بی فایده بود، می دونستم هر کار کنم نمی ره. برای همین چشامو بستم، یه کم بهتر بودم.
    بهنوش رفت روی صندلی نشست و از صدای کاغذ متوجه شدم داره مجله می خونه.
    حرارت پتو کم کم اثر کرد و خوابم برد. چشم که باز کردم نه از سردرد خبرب بود و نه از روشنایی هوا!
    نشستم، بهنوش سرشو گذاشته بود رو میز، پتو رو که کنار زدم، نشست و گفت: بهتری؟!
    بلند شدم: آره خیلی.
    داشتم پتو رو تا می کردم که بهنوش از دستم گرفت: حوصله داری ها، سه چهار ساعت دیگه می خوای بخوابی و دوباره بهم می ریزی.
    خندیدم: چه تنبلی هستی دختر.
    چشمک زد: نه می خوام نیروت هدر نره. چون الان باید کلی نظر بدی.
    ـ بنده در خدمت شمام، هر چند که جنابعالی خودتون طراح و دکوراتور تشریف دارین.
    به سرش اشاره کرد: از قدیم گفتن دو تا کله بهتر از یه کله کار می کنه.
    اون شب تا دیر وقت مشغول تغییر دکور بودیم، البته من روی مبل نشسته بودم و دست به سیاه و سفید نمی زدم. تا می خواستم کمک کنم یه نفر مانع می شد واجازه نمی داد: ترمه جون می خوای کار دستمون بدی؟! تو فقظ بشین یه گوشه و نظر بده...
    بالاخره دکوراسیون سالن تغییر کرد، بهنوش خیلی راضی بود و می گفت: دلبازتر شد.
    وقتی بهنوش خوشحال بود، چشماش برق می زد و من همیشه به شوخی می گفتم: درست شکل گربه شدی هر آن منتظرم پنجول بکشی، چون تو از اون گربه بی چشم و روها هستی...
    بهنوش می خندید و چیزی نمی گفت.
    صبح فردا که از خواب بیدار شدم حالم خوب خوب بود و دیگه مشکلی نداشتم. با اشتها صبحونه خوردم و رفتم دانشگاه، خسرو جلوی در به دیوار تکیه زده بود، نگاهش پر خشم بود، از کنارش که رد شدم و روشو برگردوند و با حالت زشتی روی زمین آب دهن انداخت.
    یه لحظه به خودم لرزیدم اما خیلی زود به خودم مسلط شدم و در حالی که سعی داشتم ندیده بگیرمش از کنارش رد شدم و رفتم تو دانشکده. خوشبختانه اونم پشت سرم نیومد و تا ساعت آخر هم ندیدمش.
    وقتی برگشتم خونه متوجه شدم بهنوش و زن عمو سر یه مسئله دارن بحث می کنن و البته به توافق نمی رسن.
    بعد از سلام و علیک رفتم تو اتاق، درست نبود بیرون بمونم، بالاخره مادر و دختر بودن و یه جوری با هم کنار می اومدن.
    لباس عوض کردم؛ یه تی شرت صورتی با شلوار راحتی خاکستری پوشیدم و روی تخت دراز کشیدم که استراحتکنم و بعد درس بخونم. هنوز سرم به بالش نرسیده صدای بهنوش از جا پروندم: بیا دیگه ترمه. چقدر معطل می کنی؟! یه ساعته رفتی تو اتاق لباس عوض کنی. زود باش بیا منتظرم.
    از اتاق اومدم بیرون: خونه رو گذاشتی روی سرت بهی جون. چه خبره!
    زن عمو به سرش اشاره کرد: کله من بی چاره رو خورده، هر چی می گم تو سرش نمی ره که نمی ره. زبونم مو درآورد.
    با خوشرویی گفتم: حرص نخورین زن عمو جون، موضوع چیه؟!
    قبل از این که زن عمو حرفی بزنه، بهنوش شروع کرد: مامان خانوم فکر می کنه داریم تو عصر حجر زندگی می کنیم، ناسلامتی پس فردا شب مجلس بله برون منه و یه سری از فامیلای کیوان قراره برای اولین بار منو ببینن، اون وقت زشت نیست با این قیلفه بیام جلوشون؟
    حیرت کردم: مگه ریختت چشه؟ به این خوبی و خوشگلی هستی. بهنوش با حرص زد تو سرش: چرا نمی گیری؟ آخه خنگ خدا منظورم این نبود...
    زن عمو با بی حوصلگی گفت: منظورش اینه بره ابروشو به باد بده.
    بهنوش پا روی پا انداخت: نمی خوام به باد بدم، می خوام مرتبش کنم.
    زن عمو از در صلح و آشتی در اومد: آخه عزیزم، جانم، دختری گفتن، زنی گفتن... هنوز که تو عقد نکردی، بده، زشته! هزار جور حرف و حدیث پشت سرمون در می آرن.
    بهنوش دستاشو با هیجان تکون می داد: مادر من، عزیز من آخه کی می خواد پشت سر ما حرف در بیاره؟
    زن عمو اجازه نداد بهنوش حرفشو تموم کنه: اولیش همین عمه همدم خودت. می دونی منتظر آتو بگیره و تا دنیا دنیا ست بزنه توی سرمون.
    ـ اگه موضوع عمه اس اون که قرار نیست بیاد.
    ـ هه قراره بیاد، بلیط هواپیما گیرش نیومده، بعدازظهر با اتوبوس راه می افته و فردا صبح این جاس. گفته هرطور شده خودمو می رسونم واسه بهنوش پارزو دارم.
    بهنوش حسابی عصبانی بود: خوب بیاد و ببینه. مگه می خوام چی کار کنم؟! جرم و جنایت که نیست، بله برونمه می خوام ابروهامو بردارم، خلاف شرع که نمی کنم.
    زن عمو استغفراللهی گفت و چشماشو تو حدقه چرخوند: اگه مادر کیوان خوشش نیومد چی! اگه گفت دختره دست به صورتش برده چی؟!
    ـ نمی گه مامان، نمی گه... بابا جون الان همه روشنفکر شدن و از این فکرا نمی کنن، مگه دوستای من نیستن.
    -من اختیار دختر خودمو دارم بچه های مردم به من مربوط نیستن.
    بهنوش از سر استیصال به من نگاه کرد:تو یه چیزی بگو ترمه.
    درمونده بودم،چیزی نمی تونستم بگم،اومدم حرفی بزنم که نه سیخ بسوزه،نه کباب،تا دهن باز کردم زن عمو گفت:ترمه چی بگه،به خودش نگاه کن...مگه دست به صورتش برده؟
    بهنوش کلافه روی مبل جا به جا شد و همون طوری که پاشو تکون تکون می داد گفت:بله برون ترمه که نیست،وا...منم اگه قرار نبود ازدواج کنم به صورتم دست نمی زنم.
    به سقف نگاه کرد و ادامه داد:چقدر بدبختم من!
    رو به من گفت:باور کن ترمه تنها کسی که تو دانشگاه ابروهاشو برنداشته منم.همه مسخره ام می کنن ولی چیزی نمی گم،اما حالا دیگه دارم وارد مرحله جدیدی از زندگی می شم پس حق دارم یه کم تغییر کنم،دوست دارم پس فردا شب خوش آب و رنگ تر باشم.
    -من نمی دونم دختر جون،الان وقتش نیست!این قدر با من سر و کله نزن که فشار خونم می ره بالا.ایشالله پس اون فردا می ری آرایشگاه...
    بهنوش پوزخند زد:لباس بعد از عید واسه گل منار خوبه...اصلا مگه من بله رو نگفتم پس حق دارم ابروهام رو بردارم.
    -وقتی پای دفتر رو امضا کردی بله رو گفتی...این بله رو هواس.
    کار داشت به جاهای باریک می کشید،هم بهنوش حق داشت هم زن عمو!باید یه جوری میونه رو می گرفتم.
    رفتم کنارزن عمو نشستم و صورتشو بوسیدم:زن عمو جون شما راست می گین ولی طفلی بهنوش هم حرف بدی نمی زنه،باور کنین توقع زیادی نداره،دلش می خواد تو مجلس بله برونش یه سر و گردن از بقیه بالاتر باشه،دوست داره تغییر کنه،می خواد تو اون شب بخصوص متفاوت باشه.
    -جواب عمه و مادر شوهرشو کی بده؟
    -مادر شوهرش که قبلا اونو دیده،پس می فهمه بهنوش از اون دخترایی نبوده قبل از این که اسم کسی روش بیاد به صورتش دست بزنه،پس می دونه می خواسته اون شب جلوه کنه،عمه بیچاره هم دیگه از تنگ و تا افتاده،،فکر نمی کنم به این چیزا کاری داشته باشه،زبونم لال اگه حرفی زد من خودم حلش می کنم.
    زن عمو یه نگاه به من و یه نگاه به بهنوش کرد:من خودم روز عقد کنونم تازه صورتمو بند انداختم و ابرو برداشتم...اونم از سر مجبوری والا حاضر بودم همو شکلی بشینم پای سفره عقد.بعدشم از خجالت داشتم می مردم.چادر سر کرده و رومو سفت گرفته بودم مبادا چشمم به چشم کسی بیفته...اون وقت حالا دخترا راست تو چشم مادرا نگاه می کنن و هزار تا حرف می زنن...دوره آخرالزمون شده به خدا...
    سر تکون دادم:راست می گین زن عمو،همه چی عوض شده.آدم چیزایی می بینه که باور نمی کنه،ولی خوب باید قبول کرد نسل جدید عوض شده،البته همه چیش خوب نیست ولی اتفاقیه که افتاده،الان معیار خوب و بدی تغییر کرده...
    از جا بلند شدم:برم چای بیارم.
    رو به بهنوش پرسیدم:می خوری؟
    سر تکون داد که بله.رفتم تو آشپزخونه یک سری چای تو فنجون نعلبکی های جهیزیه زن عمو ریختم.سینی رو که گرفتم جلوی زن عمو خندیدم:چه فنجون های خوشگلی ان زن عمو!
    -پیشکش ترمه جون،قابل تو رو نداره.
    -زنده باشین.
    چائیمو برداشتم و نشستم:تو این فنجونا چایی خیلی به من می چسبه.
    زن عمو آه کشید:یادش بخیر چه دورانی بود.روزی که با مادر خدا بیامرزم رفتیم بازار هیچوقت یادم نمیره.تو همون نظر اول چشمم اینارو گرفت،فروشنده هم کلی بازار گرمی کرد که این فنجونها چنین و چنانه.حسابی م بهم احسنت و آفرین گفت و از سلیقه ام تعریف...الحق والانصافم خیلی خوب از آب دراومدن.هیچ جام مثل این فنجونا ندیدم،همه چیش خوبه...
    بهنوش پرید وسط حرف مامانش:به جای مرور خاطره بگین من چی کار کنم؟
    یه دفعه تغییر موضع داد،اومد نشست پیش زن عمو و قیافه مظلومانه ای به خودش گرفت:مامان جون،قربونت برم الهی...جون من یه بارم که شده به حرف این دختر جوون بی چاره ات گوش کن.
    -اوه اوه...تو بی چاره ای؟
    بهنوش صورت زن عمو رو بوسید:دلمو نشکن مامان جون،تو رو خدا!
    زن عمو زد رو پاش:قسم خدا رو نخور دختر...
    -باشه،هر چی تو بگی ولی این مرتبه رو کوتاه بیا،باور کن گناه دارم،بیین دو روز دیگه که برم سر خونه زندگیم یادت میاد چه جوری دل منو شکستی،اون وقت دلت می سوزه...
    زن عمو فنجون خالی رو گذاشت روی میز:دلم واسه این چیزا نمی سوزه.
    -حالاشاید سوخت.
    زن عمو بی حوصله بلندشد:من نمی دونم،هر غلطی دلت می خواد بکن،به من هیچ ربطی نداره.من که هر چی می گم نره تو می گی بدوش.
    بهنوش دستاشو از خوشحالی کوبید به هم:درد و بلات بخوره تو سرم مامان جون.
    زن عمو لبشو گزید:وا دوره آخرالزمون شده...
    بعد بدو بدو رفت تو اتاق.لبخندی صمیمی تحویل زن عمو دادم:خودتونو اذیت نکنین زن عمو!هیچ کس چیزی نمی گه،راستش الان کسی به این چیزا کاری نداره.
    زن عمو دوباره روی مبل نشست:چه می دونم.
    -یه چای دیگه بیارم؟
    -قربون دست!اگه بریزی که ممنونم می شم.
    پا شدم:خودمم هوس کرده بودم یه چایی دیگه بخورم.
    صدای بهنوش از اتاق اومد:منم یکی می خورم.
    زن عمو سر تکون داد:رو نیست که،سنگ پا قزوین.
    خندیدم و رفتم آشپزخونه.پشت سرم بهنوش اومد تو:دستت درد نکنه ترمه،خوب ذهن مامانو منحرف کردی،باور کن تو حال خودش نبود والا به این راحتی رضایت نمی داد،شایدم اصلا راضی نمی شد.می دونی که مامانم چقدر به سنت ها پایبنده...از ترسش جرات نمی کنم دوستامو دعوت کنم.
    تعجب کردم:چرا؟زن عمو که خیلی مهمون نوازه!
    -آخه هم کلاسیای دانشگام همه ابرو برداشته و مو رنگ کرده ان...
    -خوب باشن!زن عمو به کسی کاری نداره...
    شونه بالا انداخت،شاید حق با تو باشه!
    همونطوری که فنجونا رو می چیدم تو سینی گفت:دلم شور می زنه.
    -شور چی؟بالاخره که مامانتو راضی کردی...
    -نه بابا!شور فردا شبو.می ترسم مشکلی پیش بیاد،حرفی ،حدیثی!
    آروم به شونه اش ضربه زدم:بیخودی فکر خودتو خراب نکنن.ایشالله همه چی به خوبی و خوشی ختم به خیر میشه!
    -دعا کن...
    لبخند زدم:حتما عزیزم...آرزوم خوشبختی توئه.

    از دست خسرو آسایش نداشتم،حرفی نمی زد ولی بیشتر اوقات سر رام سبز می شد و حرکات ناشایست نشون می داد.حسابی عصبی بودم و سعی داشتم ندیده بگیرمش ولی مگه امکان داشت؟
    نگاه های تلخ و زننده اش آزارم می داد.دانشگاه برام محیط شیرینی نداشت . همه اش دور و برم رو می پاییدم مبادا خسرو سر برسه.بدبختی این بود که راه کتابخونه م رو هم یاد گرفته بود و هر وقت می رفتم اون جا سرو کله اش پیدا می شد.یه جایی نزدیکم می نشست و با یه پوزخند کجکی نگام می کرد،کاش می دونستم منظورش از این کارا چیه!؟
    بالاخره تعطیلات نوروز رسید و به مدت پونزده روز از دستش خلاص شدم.
    دو سه روز قبل از شروع تعطیلات رسمی تعطیل شده،می خواستم همون موقع همراه شاداب برم شیراز ولی به اصرار بهنوش مجبور شدم بمونم آخه قرار بود خونواده کیوان برای بهنوش عیدی بیارن.
    با کمک بهنوش میوه ها رو تزئین کردیم و چند نوع دسری که حاضر کرده بودیم رو چیدیم.هنوز تا اومدن مهمونا وقت داشتیم ،هر دو لباس عوض کرده و مرتب بودیم.
    بهنوش یه سره جلوی آیینه بود:رنگ رژم خوبه یا عوضش کنم؟
    -این مدل مو بهم میاد؟می خوای ببندمشون؟!
    -به جای شلوار،دامن بپوشم قشنگ تر نیست؟رسمی و شیک تر!
    خلاصه وسواس عجیبی داشت،همون طور که داشت با من سر و کله می زد زنگ زدن،با تعجب ساعت دیواری رو نگاه کرد:قرارمون ساعت هفت بود،الان تازه شش و ربعه!بعدشم اونا عادت دارن حداقل نیم ساعت کلاس بذارن و دیر کنن،عجیبه اینقدر زود اومدن. 11
    بهش دلداری دادم: نگران چی هستی؟ همه چی که روبراهه پس خیالت راحت باشه.
    بهنوش هول هولکی اخرین نگاه رو تو آینه به خودش انداخت، رنگش قرمز شده بود، دقیقا مثل اولین باری که کیوان اومده بود به خواستگاریش. لبخند زدم: زود باش بهی جون! الان می آن تو و یکی باید باشه دسته گل رو از دستشون بگیره، وا... به خدا خیلی م خوبی فقط این قدر معطل نکن.
    هر دو با هم از اتاق رفتیم بیرون. صدای زن عمو را می شنیدم که داره تعارف می کنه: خوش اومدین، قدم رنجه فرمودین، چه عجب از این طرفا؟ راه گم کردین!
    صدای تارخ منو سر جا خشک کرد: این حرفا چیه؟ هر پنج شنبه می گم امشب می ریم یه سر خونه عمو، ولی اونقدر کار و زندگی پیش می آد که پاک یادم می ره.
    زن عمو با خوشروئی گفت: زمونه اس دیگه! بفرمائین ... بفرمائین بشینین، گل پر جون زود بشین مادر ، سرپا نایست، خیلی خوش اومدین خبر می دادین گاوی، گوسفندی سر می بریدیم.
    با تارخ و گلپر چشم تو چشم شدم، خیلی عادی رفتم جلو و سلام کردم، تارخ اول پیش اومد و دست دادیم و روبوسی کردیم. گلپر برخلاف آخرین برخوردمون گرم و صمیمی گفت: سلام ترمه جون.
    تعجب کردم، اومد طرفم و صوزت هم رو بوسیدیم. بینی گلپر یه کم ورم داشت ولی از زیبایی صورتش کم نشده بود، شکمش کاملا بالا اومده بود. دستشو گرفتم تا بشینه. اما تازه نوبت بهنوش بود که خوش آمد بگه. وقتی همه نشستیم تارخ به اطراف اشاره کرد: مثل اینکه قراره واسشون مهمون بیاد و ما بد موقع مزاحم شدیم، شرمنده ما نمی ...
    زن عمو حرفش را قطع کرد: چه مهمونی عزیزتر از شما. خیلی م خوشحالمون کردین ...
    بهنوش رفت چایی بیاره و گلپر رو به من گفت: ترمه جون رفتی حاجی خاجی مکه؟!
    خندیدم: ای بابا اونقدر درس ریخته رو سرم که نگو! فرصت سر خاروندن ندارم.
    تارخ گله مندانه گفت: اونقدر که رفتی و پشت سرتم نگاه نکردی؟ آخه دختر خوب می اومدی یه سراغی می گرفتی.
    نخواستم به یاد خودم و خودش بیارم با چه وضعیتی از خونشون بیرون اومدم، چون خودش خیلی خوب می دونست. یه نگاه به گلپر انداختم، گلپر چند ماه پیش نبود. یه لبخند شیرین و مهربون رو صورتش بود، گفتم: می خواستم بیام ولی نشد.
    گلپر گفت: اگه می خواستی می اومدی. مگه این کوچولو چند تا عمه تو تهران داره که همون یکی م بهش سر نزنه؟!
    زن عمو به بهانه شیرینی آوردن بلند شد، می دونستم می خواست ما رو تنها بزاره که راحت باشیم. بعد از رفتنش گلپر با ملاطفت دستمو گرفت: معذرت می خوام ترمه جون. می دونم از دست من خیلی ناراحتی.
    - خواهش می کنم دختر! چرا ناراحت باشم؟
    - نه می دونم ناراحتی. البته حق داری.
    خندید و با شرمندگی اضافه کرد: مثل اینکه آدم حامله بد ادا و اصول می شه. خیلی بدخلق و عصبی بودم، کنترل یه سری حرفا و رفتارم و نداشتم، به هر حال منو ببخش.
    - چه حرفیه گلپر، من خیلی مزاحم بودم، تو مگه چکار کردی؟ بخوایم عمقی نگاه کنیم تو هم کار بدی نکردی. همه تو زندگیشون می خوان راحت و مستقل باشن.
    با خنده ادامه دادم: از قدیم و ندیم گفتن<مهمون یکی دو روزه ... نه که هر روز هر روزه...>
    تارخ که به هوای دیدن تابلوهایی که شاید تا اون موقع صد مرتبه دیده، رفته بود به سالن پذیرایی برگشت و نشست. احتمالا نمی خواسته موقعی که گلپر می خواد دل منو بدست بیاره این جا باشه. تارخو گلپر با یه نگاه عاشقانه و پر از تفاهم همدیگه رو بر انداز کردن. همون موقع بهنوش با یه سینی چای اومد، برای همه چایی گرفت، گلپر چایی رو که برداشت، گفت: به سلامتی نامزد کردی؟!
    بهنوش خندید: اره دیگه، حوصله م سر رفته بود، دیدم از بی کاری بهتره.
    زن عمو که پشت سر بهنوش اومده بود لبشو گزید: این حرفا چیه که می زنی بهنوش خوبیت نداره.
    گلپر یه جرعه چایی خورد : عیب نداره زن عمو، بین خودمون می مونه.
    دخالت کردم: اتفاقا امشب قراره برای عروس خانم عیدی بیارن.
    تارخ سر تکون داد: پس حسابی بد موقع اومدیم، البته زود رفع زمت می کنیم که ...
    زن عمو زد توی صورتش: خدا مرگم نده. مگهمی زارم شما برین، حالا مونده تا اونا بیان، بعدشم بیان ... شما که غریبه نیستین، به هر حال باید با هم آشنا شین. به جون بهنام نمی زارم شام برین.
    گلپر جواب داد: وقت بسیاره، ایشا... یه موقع مناسب.
    بهنوش یه شیرینی برداشت: کی از الان مناسب تر؟! هم آقای داماد رو می بینین هم این که همه چی هست، میوه، شیرینی! شام هم قراره از بیرون بگیریم ... حالا اگه دفعه دیگه بیایین ما دوباره باید میوه و شیرینی بخریم، اینطوری به صرفه تره، مگه نه؟
    تارخ خندید: تو هنوز بزرگ نشدی؟
    زن عمو که صورتش از خجالت گل انداخته بود، گفت: هزار بار بهش می گم اول فکر کن بعد حرف بزن، به خرجش نمی ره، همه اش تنم به لرزه اس این دختر حرفی بزنه که درست نباشه.
    تارخ 1ا رو 1ا انداخت و دستاشو قفل کرد دور زانوش، برق نگین حلقه ازدواجش چشممو زد، عجب خوش سلیقه بودن، چند سال پیش این مدل حلقه تو بازار نبود معلوم نیست چطوری خریدنش...
    حواسمو دادم به تارخ: ما که غریبه نیستیم زن عمو، خوب راست میگه، تو این گرونی آدم باید حساب همه چی رو داشته باشه، با این همه میوه شما می تونین از پنجاه نفر پذیرایی کنین، تازه من دست پایین گرفتم.
    بهنوش خندید: تازه کل مهمونای ما بیست و یه نفرن، پس اگه از نظر اقتصادی م بخوایم بگیم شما باید بدونین ... متاسفانه تعدادمون بازم کمه و به حد نصاب نمی رسیم.
    تارخ دو و بر رو نگاه کرد و گفت: عمو جان کجان؟!
    زن عمو گفت: می آد خدمتتون، حمومه. الانا دیگه باید پیداش شه.
    تارخ به ساعتش نگاه کرد: عرض از مزاحمت این بود که بیاییم ترمه رو ببینیم و بهش بگیم اگه دوست داره با ما بیاد شیراز، ایشاله ما پس فردا صبح حرکت می کنیم.
    گلپر اخم پر نازی کرد : اگه دوست داره چیه؟ اومدیم دنبالش که با هم بریم، مگه چند نفریم؟ ماشین خالی که داره میره خو ترمه م بیاد، تاز شادابم بیاد.
    - مرسی گلپر جون، شاداب دیروز بعدازظهر رفت.
    - ا به سلامتی، خوب تو که با ما می آی؟!
    نمی دونم سوال بود یا دستور، جواب دادم: نمی دونم، می ترسم مزاحم باشم.
    گلپر ابرو بالا انداخت: نقطه شو بردار .... چه تعارفی شدی.
    تارخ دنباله حرف خانمشو گرفت: وسایلتو جمع کن فردا می آم دنبالت.
    - باشه جمغ می کنم.
    - تارخ از جا بلند شد: زن عمو ما می ریم و یه بار دیگه خدمت می رسیم، از قول من به غمو جون هم سلام برسونین، مثل اینکه قسمت نبود امشب ببینمشون.
    زن عمو با اصرار گفت: ناراحت می شیم تارخ جون، این جوری احساس می کنم غریبه ایم، بمونین شام یه چیزی دور هم می خوریم.
    - آخه بد موقع است والا ما که تعارف نداریم.
    زن عمو دست گلپر را گرفت: بعد از این همه وقت اومدین پس بمونین.
    بهنوشم اصرار کرد: بمونین دیگه، حالا بعد از نود و بوقی اومدین، این قدرم کلاس می زارین.
    تارخ با خنده گفت: فردا می آیم و دخل بقیه میوه ها و شیرینی ها رو در می آریم.
    بهنوش هم که تو حرف کم نمی آورد جواب داد: فردا کی حال و حوصله داره این طوری میوه ها رو با سلیقه بچینه و تزئین کنه؟! امشب که همه چی این قدر مرتب و درست حسابیه بمونین. از کجا معلوم شاید میوه های درشت و خوب امشب تموم شد و به فردا نرسید.
    زن عمو اومد حرفی بزنه که صدای عمو توجه همه را جلب کرد: ببین کی اومده؟1 به به خوش اومدین، صفا آوردین، حالا مطمئنین راهو درست اومدین و جای دیگه نمی خواستین برین؟!
    تارخ به سمت عمو رفت: چون کاریمون نکنین.
    عمو بعد از دست دادن با تارخ و احوالپرسی با گلپر نشست. بعد از پنج دقیقه تارخ ه نیت رفتن بلند شد که با اصرارهای عمو و زن عمو مجبور شد بشینه. همون موقع زنگ در زده شد و چند دقیقه بعد مهمونا که بیشتر از بیست نفر بودن اومدن تو، با آرنجم سقلمبه ای به پهلوی بهنوش زدم: ده هزار تومن عیدی واست آوردن، به اندازه دویست هزار تومن خرج شام انداختن گردنتون!
    بهنوش پچ پچ کرد: غلط کردی، دستبندی که خریدیم فقط ششصدهزار تومنه، پارچه و کفش و لباس هم تازه هست...
    خندیدم: برو به مادر شوهر آینده بوس بده، بدو بدو که دیر شد. داره چپ چپ نگات می کنه.
    - زهرمار، اونکه پشتش به منه و داره با گبپر و مامان روبوسی می کنه.
    هلش دادم جلو: برو دیگه یه کم سیاست داشته باش.
    بهنوش لبخند به لب جلو رفت و به مهمونا خوش آمد گفت. تارخ به همه عرفی شد، بعد همه نشستن و مهمونی جنبه رسمی پیدا کرد، تا آخر شب مهمونا بودن. بعد از شام یه کم بزن و بکوب کردیم و هدیه های عید رو باز کردیم.
    خانواده کیوان سنگ تموم گذاشته بودن و همه چی بی کم و کسر بود.
    بعد از رفتن اونا، تارخ هم قرار روز بعد رو با من فیکس کرد، گلپر کلی تعارف کرد همین الان بیا ولی بالاخره متقاعد شد به فرصت احتیاج دارم تا وسایلمو جمع کنم.
    ن و بهنوش می خواستیم خونه رو مرتب کنیم و بعد بخوابیم. اما زن عمو نگذاشت: فردا صبح ساعت نه قراره یه نفر بیاد و هم ظرفا رو بشوره، هم خونه رو تر و تمیز کنه. شما دو تا بخوابین و به هیچ چی فکر نکنین.
    بهنوش مثل بچه ها تمام هدیه هاشو دورش چیده بود. خونواده داماد رسم داشتن تک تک به عروس هدیه بدن برای همین تموم اونایی که همراه کیوان و خوانوادش اومده بودن واسه بهنوش هدیه اورده بود. از روسری ابریشمی گرفته تا سکه طلا!
    بزور راضی اش کردم وسایلشو جمع کنه : بهی بخواب، فردا راجع به هر کدوم از این کادوهات نیم ساعت بحث می کنیم، در مورد هر کدومشون کلی نظر می دم ولی الان چشام درست نمی بینن، رنگ و مدلارو درست تشخیص نمی دن مثلا اون پارچه قرمزه که ...
    بهنوش لب ورچید: کجاش قرمزه؟! مگه کوررنگی گرفتی، این پارچه پوست پیازیه.
    بی حوصله گفتم: چه می دونم، خوب پوست پیازیه، من که می گم چشام خوب نمی بینه.
    - باشه می خوابیم، ولی یادت باشه چه فیلمی واسه من اجرا می کنی ها! من دلم می خواد یه ساعت اینا رو تماشا کنم.
    [فقط کاربران عضو شده و فعال شده میتوانند لینک ها را مشاهده کنند. ][فقط کاربران عضو شده و فعال شده میتوانند لینک ها را مشاهده کنند. ][فقط کاربران عضو شده و فعال شده میتوانند لینک ها را مشاهده کنند. ]




  9. Top | #9


    تاریخ عضویت
    Feb 2013
    شماره کاربر
    1
    وضعيت
    عنوان کاربر
    مدیر کل سایت
    میانگین پست در روز
    4.96
    نوشته ها
    8,980
    تشکر
    1,497
    تشکر شده 9,450 بار در 4,031 ارسال
    حالت من : Mashghool
    مثل بچه های پنج ساله ای . بهنوش با غرغر وسایلشو چید توی کمد : قول دادی فردا درموردش حرف بزنیمها . بعد رفت توی تخت ، گفتم : با همین لباس میخوای بخوابی ؟ بهم اشاره کرد : خود جنابعالی چطور ؟ ! با همین لباس قراره بخوابی ؟ ! به خودم نگاه کردم ، بلوز دامن مشکیم هنوز تنم بود ، حتی صندلم رو در نیاورده بودم . آه کشیدم : تو که هوش و هواس واسه آدم نمیذاری ... پاشدم و لباس عوض کردم ، بهنوش همونطور که با احتیاط بندهای صندل گرانقیمتش رو باز میکرد ، گفت : امشب گلپر بدجوری مهربون بود . خندیدم : راستش یه فکری از غروبی مثل خوره داره دیوونه ام میکنه ، این قضیه دو حالت داره یکی خوش بینانه ، یکی بد بینانه . البته فردا معلوم میشه . الان باید بگی ، بیخود میکنی فکر منو مشغول کنی ، اگه قراره فردا معلوم شه پس حرفشم نباید بزنی . آخه میترسم بدجنسی باشه . حالت خوشبینانه اینه که بخواد از دل من دربیاره و واقعا قصدی نداشته . حالت بدبینانه اشم اینه که این مدت بهش خیلی سخت گذشته و دیده با ودن من یه جورایی آسایش داره ، برای همین از اینکه یه کلفت مفت و مسلم رو از دست داده ناراحته . شونه بالا انداختم : نمیدونم شایدم هیچ کدوم از اینا نباشه و قضیه چیز دیگه اس . ممکنم هست هر دوش درست باشه ، بالاخره دو سه ماه دیگه بچه به دنیا میاد و هزار تا کار داره . خونه زندائیم که از خونه تارخ دوره ، و گلپر دست تنهاس ، بالاخره هر چی باشه من عمه بچه اشم و جوناً دلاً بهش میرسم . بهنوش یه پیراهن بلند سفید تریکو پوشید : مگه تو فرصت داری به بچه اون برسی ، اون قدر درس و مشغله داری که نگو ... شایدم چنین چیزی تو ذهنش نبوده و صرفاً میخواسته کدورتا رو برداره . نشستم رو تخت : گلپر دختر بد ذاتی نیست ، خدائیشم اولین باری بود که میدیدم اخلاقش اینقدر بده ، شایدم بقول خودش ار حاملگیش بوده ... حالا هر چی ! فکر نمیکردم پیش قدم بشه . راستش منم همینطور ! حداقلش شب عیدی هیچ کس با کس دیگه سر سنگین نیست ، چراغو خاموش کنم ؟ خودم خاموش میکنم به من نزدیکتره . پتو رو کشیدم روی خودم : شب بخیر بهی ... بهنوش همونطور که خمیازه میکشید گفت : شب بخیر . *** وسایلمو جمع کردم ، سر ساعت پنج بعد از ظهر تارخ اومد دنبالم و با هم رفتیم خونه اش ؛ راستش انتظار داشتم وقتی میرسم خونه ، اون جا رو مثل زمین شخم خورده ببینم . اما با دیدن خونه تمیز و مرتب جا خوردم ، تازه یادم اومد ده عیده و همه خونه تکونی کردن ! نفس راحتی کشیدم و نشستم . هر چند که زحمت چایی دم کردن و آوردن و پذیرایی به عهده خودم بود ! آقا تارخ ما رو شرمنده کرد و شام از بیرون کباب گرفت و بعدشم ظرفا رو شستم . صبح خیلی زود راه افتادیم ، تمام مدت توی راه گلپر نالید و شکوه و شکایت کرد . یه لحظه سردش میشد ، بعد از شدت گرما خفه میشد ، یه بار دستشویی داشت ، یه بار گرسنه اش بود و چند دقیقه دیگه هوس چیزی میکرد . اگه تارخ یواش میروند بهش تشر میزد که تندتر ! اگه تند رانندگی میکرد جیغ و ویغ راه مینداخت که میخوای ما رو بکشتن بدی و از این حرفا ! و صد البته تارخ به هر سازی که خانوم میزد ، میرقصید ... من که حسابی کلافه شده بودم و تو دلم صد مرتبه خودمو لعنت کردم که چرا با اتوبوس نرفتم . موقع نهار توی رستوران دلم میخواست بزنم توی سرش . اون قدر ادا درآورد و پیف و پوف کرد تا غذا زهرمارم شد ، چنان قیافه ای برای غذا گرفته بود که بیا و ببین ، دماغشو گرفته و میگفت : حالم داره بهم میخوره . دیگه آخر سر طاقت نیاوردم : گلپر جون دیگه هفت ماهته ، ویار مال ماهای اول حاملگیه . دماغشو جمع کرد : کی گفته ؟ یه نفس پر صدا و بلند کشید : من بیچاره که از همون اول حاملگیم روز خوش نداشتم . دستی به شکم برآمده اش کشید : معلوم نیست به دنیا که بیاد میخواد چه بلایی سرم بیاره . شکلک درآوردم : قول میده بچه خوبی باشه و خیلی مامان و بابا رو اذیت نکنه ، بویژه مامانشو ! خدا از دهنت بشنوه . به غذا اشاره کردم : بخور گلپر جون ، از دهن میفته ! چنان قیافه ای به خودش گرفت که منم از غذا خوردن پشیمون شدم : اینم غذاست ؟ اگه بخورم حالم بد میشه و تا خود شیراز وبال گردنتون میشم . نیمه شوخی و نیمه جدی بشقاب رو از جلوش برداشتم : یه بسته بیسکوییت بخور ، حداقلش مریض نمیشی . نه من و نه تارخ دیگه اشتهایی واسه خوردن نداشتیم بعد از اینکه با غذا بازی بازی کردیم ، تارخ پول غذا رو حساب کرد و دوباره سوار ماشین شدیم و راه افتادیم . خوشبختانه خوابم برد و دیگه از فیض شنیدن نق و نوق گلپر خلاص شدم . چشم که باز کردم دم دروازه قرآن بودیم . اشک توی چشمم پر شد ، با اینکه هوا نسبتا سرد بود شیشه رو پایین آوردم تا هوای پاک و تمیز شهر قشنگم رو استشمام کنم ... درختا تک و توک جوونه زده بودن و تو شهر غوغای عجیبی بود ... موقع سال نو همه چی عوض میشه ، عطر صفا و صمیمیت با بوی پاکیزگی مخلوط میشه و حال آدمو جا میاره ... داشتم به رفت و آمد سریع مردم که دست اکثرشون پر از نایلون خرید بود نگاه میکردم که صدای گلپر دراومد : ترمه جان ، شیشه رو بده بالا . پهلوهام یخ زد میترسم بچه قولنج کنه . با حرص شیشه رو دادم بالا . تارخ گفت : هر وقت می آم شیراز ناخواسته دلم پر از شادی میشه . منکه اصلا دلم نمیخواد برگردم تهران ، اگه درسم تموم شه دیگه یه لحظه معطل نمیکنم و یه راست می آم اینجا . آه کشیدم : حیف که واسه اردیبهشت اینجا نیستم و نمیتونم قشنگیهاشو ببینم . درختای پر شکوفه و عطر بهارنارنج که آدمو مست میکنه و نمیذاره ... گلپر حرفمو برید و با طعنه گفت : قراره دندونپزشک بشی ولی ظاهرا داری شاعر میشی . شایدم دندونپزشک شاعر بشم مگه بده ؟ ! شونه بالا انداخت : بر منکرش لعنت . تارخ گفت : خوبه سروقت رسیدیم والا مامان و بابا نگران میشدن . با خنده گفتم : اونا از صبح که ما راه افتادیم نگرانن ، در ثانی مطمئن باش همین الانم که برسیم بابا جلوی در وایستاده و مدام به ساعتش نگاه میکنه و سر کوچه رو میپاد . تجسم بابا تو اون حالت لبخند رو مهمون لبام کرد ، آخه طاقت انتظار رو نداره همیشه وامیسته جلوی در و یه نگاه به ساعت میکنه و یه نگاه به سر کوچه . ساعت مقرر که رد بشه قدم زدن هم به دوتا کار قبلی اضافه میشه یه کم دلشوره م چاشنیش ! امان از وقتی که دیر بشه . اون وقت دیگه بابا دور از جونش ، دور از جونش مثل مرغ سر کنده این ور و اون ور میره ! وقتی دانش آموز بودم گاهی بابا میومد دنبالم ، همیشه سر ساعت ! امکان نداشت یک ثانیه دیر کنه ، حتی گاهی پنج دقیقه م زودتر می اومد ؛ واسه همین توقع داره همه مثل اون باشن و کاراشونو سر ساعت و به وقت انجام بدن . گاهی فکر میکنم بابا اشتباهی کارخونه دار شده ، ببخشین شده نه بود !!! بهتر بود ارتشی باشه ! هر چند روحیه نظامی گری نداره فقط دقیق و وقت شناسه . چهره مهربونش جلوی نظرم مجسم شد : « آخی ! قربونت برم باباجون ، دلم واست یه ذره شده . » از بدشانسی خیابونا شلوغ بود و البته طبیعی بود . همه در حال رفت و آمد و انجام کارای سال نو بودن . بالاخره رسیدیم خونه و پیش بینی من درست از آب دراومد بابا دم در منتظر و نگران وایستاده بود . ما رو که دید صورتش روشن شد و با چهره گشاده و یه لبخند پت و پهن اومد به استقبالمون . پیاده که شدم بدنم درد میکرد . بابا اول از همه رفت سراغ گلپر ، خوش آمد گفت و روش رو بوسید . تا خواست با تارخ روبوسی کنه پریدم وسط و آویزون گردنش شدم ، چقدر دلم واسش تنگ شده بود . همین که وارد حیاط شدیم سودی جون و ترنج اومدن پیشواز ، بعد از کلی اظهار دلتنگی و رد و بدل کردن تعارفات معمول رفتیم تو . از سودی جون سراغ تورنگ رو گرفتم و فهمیدم رفته شیرینی بخره ، و حسابی هم دیر کرده و البته طبق معمول بابا رو نگران .
    169-174 دلداریش دادم : خیابونا قیامته . فکر کنم همه مردم که نه ولی حداقل نصف مردم ریختن تو خیابونا و دارن خرید میکنن . سودی جون ظرف میوه رو روی میز گذاشت : اینطوریه دیگه ، همه شب عید یاد کاراشون می افتن . بابا انگشت اشاره اشو به نشونه نفی تکون داد : اگه همه کارا با برنامه باشه بازم بیشترش میمونه واسه آخر . ترنج تایید کرد : واقعا ! من همیشه به خودم میگم دیگه نمیذارم درسام تلنبار بشه واسه شب امتحان ، اما همین که شب امتحان میرسه میبینم هیچ کاری نکردم و اون وقت دلشوره می افته به جونم ! سودی جون از ته دل خندید : بیا اینم نمونه اش . بابا داشت همه رو متقاعد میکرد اما من با دقت داشتم صورت سودی جونمو نگاه میکردم ، دلم لرزید . در عرض این مدت پیر و شکسته شده بود ، البته شاید به نظر کسی نمیرسید ولی من کاملا حس میکردم . گوشه چشمش چروک شده و صورتش رنگ و روی سابق رو نداشت . معلوم بود تو این مدت خیلی اذیت شده . طفلک پشت ظاهر خندونش غم بزرگی رو پنهون کرده . بغض گلومو گرفت ، پا شدم . بابا فورا پرسید : کجا ؟ ! به زور یه لبخند کج و معوج زدم : میخوام ببینم اتاقم عوض شده یا نه ؟ ترنج با موذی گری گفت : خیالت راحت باشه ، همه چی سر جاشه . دقت کردم هیچ وسیله ای حتی یه سانت هم تکون نخوره ، هر چی که برداشتم ، دقیقا میذاشتم سرجاش . بیتوجه به خنده هاش رفتم تو اتاقم . حق با ترنج بود ، ظاهرا هیچی دست نخورده بود . نسشتم و سرمو گرفتم بین دستام ، میدونستم بابا و سودی جون دارن فشار زیادی رو تحمل میکنن و با سیلی صورتشونو سرخ نگه میدارن . تا این لحظه م دوتا زمین فروخته بودن . از یه طرف هزینه شهریه من ، از طرف دیگه هزینه وکیل و مهمتر از همه حقوق کارگرای بیکار که بابام دلش نمی اومد بهشون نده ! آخر شب تحویل سال بود و من اصلا حس و حال نداشتم به استقبال سال جدید برم ، سالی که میگذشت بدترین سال زندگیم بود . دو سه ساعت قبل از تحویل سال سودی جون در اتاقو باز کرد و اومد تو : عزیزم چرا اومدی این جا ؟ ! بیا پیشم تا سیر ببینمت ، میدونی چقدر دلم واست تنگ شده بود ؟ جات خیلی خالی بود . کنارم روی تخت نشست ، سرمو گذاشتم روی سینه اش و بوی عطر همیشگی اشو به مشام کشیدم : منم خیلی دلم تنگ شده بود ، تازه شما اینجا تورنگ و ترنج رو هم داشتین ، بابام بود و جای خالی من زیاد به چشم نمی اومد . انگشتاش بین موهام لغزید : هر گلی یه بویی داره عزیزم ، حالا پاشو بریم بیرون و سفره هفت سین رو بچین ... کاری که هر سال از روز قبل انجام میدادی ! آه کشیدم : اون موقع دل و دماغ داشتم ؛ ولی حالا ؟ ! با صدای گرم و مهربونش گفت : همه چی درست میشه ، خدا بخواد داره مشکلمون حل میشه دیگه آخراشه . بعدشم تو فقط باید به درس خودت فکر کنی ، مهم اونه ، حالا پاشو برو یه دوش بگیر و یه دست لباس مرتب بپوش . اون وقت سرحال و قبراق برو سفره هفت سین رو بچین ، همه وسایلشم حاضر کردم . آخه پارسال خودم همه چی رو درست کرده بودم و خیلی قشنگ بود ... یه لحظه فکری به ذهنم رسید : سودی جون اون کاسه کوچولوها که از همدان خریده بودی رو داری ؟ ! آره همون آبی ها دیگه ! پس تا من میرم حموم اون بقچه ترمه اتم بیار ، همون سفید قدیمیه ، امسال میخوام سفره امون رنگ و بوی سنتی داشته باشه . خیلی قشنگ میشه . راستی تورنگ نیومده ؟ ! چرا ، ولی فرستادمش گل بخره ، حالا توام پاشو که سر فرصت به کارات برسی و هول هولکی انجام ندی ؟ قربونت برم سودی جون . من قربون تو برم دختر عزیزم ، خانم دکتر ! خندیدم : سر به سرم نذار . دستشو گرفت و بلند شدیم ، از اتاق بیرون اومدیم و رفتم حموم داغ گرفتم که حسابی چسبید و خستگی راهو از تنم بیرون آورد . حوله رو طبق عادت قدیمی دور سرم بستم و اومدم بیرون ، وارد حال که شدم تورنگ داد کشید : داشتم سراغت رو میگرفتم ، کجا بودی ؟ ! به سرم اشاره کردم : میبینی که . با هم روبوسی کردیم ، صورتش گل انداخته بود ، آروم گفتم : شادابو دیدی ؟ ! تعجب کرد : از کجا فهمیدی ؟ با ادا گفتم : حالا ! رفتم سراغ میز ناهار خوری ، همه چی اونجا بود ، بغچه ترمه رو که جهاز مامان بود پهن کردم ، آینه و قرآن رو گذاشتم و بعد وسایل هفت سین رو ریختم تو کاسه های سفالی آبی ، سیبها رو چیدم تو یه بشقاب از همون سرویس و گلا رو هم تو پارچ سفالی آبی ! شمع ها رو سر جاشون گذاشتم و تنگ آبی ماهی ها رو هم وسط قرار دادم ، جالب شده بود ، یه سفره ساده و در عین حال جذاب ! ظرفهای سفالی خیلی قشنگ بودن . یادم اومد روزی که سودی جونم داشت اونارو میخرید کلی بهش غر زدم : آخه اینارو میخوای چی کار ؟ ! این همه چیز خوب و جدید و شیک هست ، اومدی چسبیدی به این کاسه های آبی و پارچ و بشقاب و لیوان ! و سودی جون با لبخند کار خودشو کرده و هر چی دلش میخواست خریده بود و اون وقت همونا یه سفره قشنگ واسم درست کرده بودن ، آخرین تغیرات رو دادم و رفتم تو اتاقم . حوله رو باز کردم و اجازه دادم موهام همون شکلی خشک بشه تا فرهاش خوش حالت بشه ! یه بلوز و شلوار سبز برداشتم ، بلوزم آستین کوتاه و خوش دوخت بود ، سبز روشن با راه های سبز تیره ، شلوارم به رنگ راه راه های بلوزم بود . دو سال پیش خریده بودم و خیلی بهم میومد . یه جفت صندل یشمی م داشتم که پا کردم . رفتم جلوی آینه و خودمو برانداز کردم ، خوب بودم و بی هیچ نقصی ! یه رژ لب صورتی کم رنگ م برداشتم زدم به لب هام . خیلی فوق نکردم ، در کل زیاد اهل آرایش نبودم ، به قول ساغر از خود متشکر و پر رو بودم و فکر میکردم به آرایش احتیاج ندارم . از اتاق اومدم بیرون ، دیگه چیزی به سال تحویل نمونده و همه دور میز نشسته بودن ، بین گلپر و تورنگ یه جای خالی بود که نشستم ، تلویزیون روشن بود و داشت برنامه های مربوط به شروع سال نو رو پخش میکرد . بابا قرآن خودش رو دست گرفته بود و میخوند . بقیه م مشغول صحبت بودن . دو سه دقیقه قبل از سال تحویل چشمامو بستم و شروع به دعا خوندن کردم . هیچ صدایی جز صدای تلویزیون نبود . قبل از تحویل به ماهی های کوچولو نگاه کردم که ثابت و بیحرکت وایساده بودن ، طبق عادت دوران بچگی به تخم مرغها زل زدم ببینم میچرخن یا نه ، صدای شلیک توپ که از تلویزیون پخش شد دیدم بازم مثل همیشه تخم مرغها تکون نخوردن . دعای تحویل سال نو رو خوندیم و همگی مشغول روبوسی شدیم . بابا اسکناسهای نو و تا نخورده متبرک شده با قرآن رو بین ما پخش کرد . تارخ و سودی جون م به همه عیدی دادن .همگی رفتیم تو هال و مشغول میوه خوردن و تخمه شکستن شدیم . یه ساعت بعدم خوابیدیم . از صبح اول فروردین دید و بازدید شروع شد و برای من چه لذتی داشت . روز 175-179 چهارم عمو هادی ، زن عمو ، بهنوش و بهنام به اتفاق آقا کیوان داماد جدید به ما ملحق شدن ، البته دو روز بیشتر نموندن و رفتن بندر عباس . تا سیزدهم فروردین دور هم بودیم و گل گفتیم و گل شنفتیم و لذت بردیم . صبح روز چهاردهم بارو بندیلمون رو گذاشتیم تو ماشین و راه افتادیم به طرف تهران . این مرتبه شاداب همراهمون بود و به لطف حضورش گلپر غر نمیزد چون باهاش رودربایستی داشت . تو طول راه با شاداب در مورد روزهای خوبی که گذرونده بودیم حرف میزدیم ، شیرین ترین خاطره شاداب مربوط به روز اول فروردین بود که ما براش عیدی برده بودیم . منم که از تموم لحظه هام لذت برده و موقع برگشتن حسابی غمگین و ناراحت بودم ، البته سعی میکردم به روی خودم نیارم ولی نمیشد که نمیشد ! فصل 12 به قیافه خوشکلت مبالی ؟ ببین فکر نکن همیشه این شکلی میمونی ، میتونم کاری کنم که از هر چی آینه است بیزار شی ، حالیته ؟ ! اونم فقط در عرض چند ثانیه ... حالا خوب فکراتو بکن . وقتی آقا خسرو بیفته رو دنده لج دیگه افتاده ... خسرو همونطور که دندوناش رو رو هم فشار میداد ، این حرفا رو بهم زد ، نفسم سنگین شده و پاهام نای رفتن نداشت . دستمو گرفتم به دیوار ، پوزخند تهدید آمیزی زد : بایدم بترسی ، بترس ، چون بیربط نمیگم مایه اش یه ظرف اسیده . از الان به بعدم فقط میخوام ازت انتقام بگیرم ، فهمیدی ؟ انتقام ! یه زنجیر باریک طلایی رو دور انگشتش میچرخوند ، سرتا پامو نگاه کرد : خود دانی . یه دفعه به خودم اومدم و با غیظ گفتم : هیچ غلطی نمیتونی بکنی . یه قدم نزدیکم شد : تا الان که پس افتاده بودی ، چیه ؟ ! زبون درآوردی . صاف ایستادم : یه بار دیگه منو تهدید کنی و بیای سر رام و مزاحم بشی دیگه صبر ... نذاشت حرفم تموم بشه ، انگشت اشاره اشو به نشونه تهدید جلوی صورتم تکون داد : ببین دختر خانوم ، اونقدر برام قیافه گرفتی و ادا در آوردی که نگو ! اگه چند ماه پیش بهم جواب بله رو داده بودی ، جات رو چشم ما بود ولی حالا ... چشماشو دروند : فقط میخوام رو تو کم کنم ، از این به بعد خیلی مواظب خودت باش خانوم ترمه مهتاش ! خیلی مواظب خودت باش . تو چشماش برق عجیبی بود ، ترسناک و غیر قابل تحمل ، کم مونده بود بزنم زیر گریه ، یه قدم دیگه نزدیکم شد که یه مرتبه با صدای بلندی گفتم : چرا دست از سرم بر نمیداری ؟ چرا مزاحم میشی ! همین که گفتم مواظب باش ، بدجوری قاپت پیش من کج افتاده . سر ظهر بود و خیابان دانشکده خلوت ! خواستم از کنارش رد بشم ، مقابلم ایستاد : بد کاری کردی ، بد کاری کردی دست رد به سینه ام زدی ، پشیمون میشی ، کاری میکنم به دست و پام بیفتی و التماسم کنی . غرورم سخت جریحه دار شده و بغض گلومو گرفته بود ، با این حال تو چشماش زل زدم و گفتم : تو خواب ببینی ، حالا برو کنار میخوام رد شم . سبیل هاشو جوید : اگه رد نشم مثلا چیکار میکنی ؟ یه دفعه صدای گرم و مردانه ای شنیدم : هیچی با من طرفی . من و خسرو به طرف صدا برگشتیم ، فرشته نجات قبلیم بود ، جون تازه ای گرفتم . خسرو به طرفش رفت : بازم تو ! این قدر موی دماغ من نشو . پاتو از رو دم من بردار . آخه دم جنابعالی خیلی درازه ، هر جا پا میذارم روی دم توئه . به به ! حاضر جوابم که هستی . اصلا تو رو سننه . خسرو یقه ناجی منو گرفت : از آدم فضول خوشم نمیاد . پسر جوون دستهای خسرو رو گرفت و هلش داد عقب : اتفاقا منم از آدم مزاحم بدم میاد . شدن ضربه طوری بود که خسرو هول شد ، اصلا توقع نداشت . احساس کرد حریف از او قویتره ، سرشو تکون داد : برو دعا کن دیگه منو نبینی . جوون با تمسخر گفت : هر شب ، شبی دو ساعت ! خسرو رفت . به آرومی به اون جوون نزدیک شدم : نمیدونم چرا دست از مزاحمت بر نمیداره ؟ ! سری به علامت تایید تکون داد : بهتره ازش شکایت کنین ، این طوری کارش به کمیته انظباتی میکشه و ممکنه دست از مزاحمتاش برداره . سرم درد میکرد ، ناخودآگاه اخم کردم . پسر جوون با مهربونی پرسید : حالتون خوب نیست ؟ ! خیلی فشار تحمل کردم . شاهد بودم . لبخند زدم : از لطفتون ممنونم ، منو نجات دادین . متفکرانه گفت : بالاخره باید یه فکر اساسی بکنین ، اینطوری نمیشه . حق با شماست آقای ... به دهنش چشم دوختم بدونم اسمش چیه ، آدم خوب و مودبی به نظر میرسید ، قد بلند ، چهار شونه و ورزیده بود ، موهای مشکی خوش حالتی داشت که خیلی دقیق و مرتب کوتاه شده بود . یه پیراهن مردونه سرمه ای با شلوار جین پوشیده بود که به کفشهای ورزشی آبی اش میومد . صورت مردونه جذابی داشت و در کل به دل خیلی مینشست . به آرومی گفت : پارسا انصاری هستم . دانشجوی ترم آخر دندونپزشکی . آقای انصاری شما واقعا به من کمک بزرگی کردین . خواهش میکنم خانوم ... حالا نوبت من بود که در برابر نگاه پرسشگرش خودمو معرفی کنم : ترمه مهرتاش هستم ، دانشجوی سال اول . با لبخند گفت : از آشنایی با شما خوشوقت شدم . منم همینطور . بعد از یک مکث کوتاه گفت : اگه کمکی چیزی از دستم بر میاد بهم بگین . تشکر کردم : مرسی ، حتما . دستاشو بهم مالید : در ضمن من مربی کنگ فو ام . ناخوداگاه نفس بلندی کشیدم ، دیگه خیالم راحت شده بود موتونه در برابر شرارتهای خسرو از خودش دفاع کنه . چون مطمئن بودم از این به بعد راحتش نمیذاره . وقت خونه رفتن بود ، از پارسا خداحافظی کردم و به طرف ایستگاه اتوبوس رفتم . اتوبوس اولی اصلا جا نداشت ، دومی ام که نگو ... سومی که رسید ناامید شدم و یه کم رفتم جلوتر منتظر تاکسی ایستادم . بالاخره تاکسی گرفتم و نیم ساعت بعد خونه بودم . خونه عمو ولوله بود ، همه مشغول بودن ، یه عالمه مهمون قرار بود واسه شام بیان و دسته جمعی بریم فرودگاه . قرار بود بهرود ساعت دو نصفه شب برسه . اونم بعد از شش هفت سال . عمو و زن عمو خیلی خوشحال بودن ، رفتارشون دستپاچه بود و برق شادی تو نگاهشون ! حق داشتن . سالها بود که پسر بزرگ خونواده رو ندیده بودن ، وقتی که میرفت یه پسر جوون نوزده ساله بود و حالا یه مهندس قابل که هنوز قصد داشت ادامه تحصیل بده . دایی ها و خاله های بهرود و عمه همدم و خونواده کیوان همه بودن . آخر شب همگی به طرف فرودگاه رفتیم . بر خلاف بقیه من هیچ هیجانی نداشتم . در کمال بدجنسی یه ذره هم ناراحت بودم . چون با اضافه شدن بهرود به جمع خونواده عمو راحتی و آسایشی که داشتم ، سلب میشد . ته دلم خدا رو شکر میکردم که بعد از جشن عقد بهنوش و کیوان برمیگرده ! از خودم بدم می اومد ، به خاطر خودم حاضر بودم عمو و زن عمو پسر بزرگشون رو کمتر ببینن . « چی میشد زودتر مشکل بابا حل شه و من بتونم یه خونه مستقل بگیرم و سربار و مزاحم کسی نباشم ؟ ! » از صفحه 180 تا 185 ساعت یک صبح با دسته گل به طرف فرودگاه رفتیم قشنگترین سبد گل رو کیوان و خوانوادش گرفته بودن به هر حال داماد جدید در عین این که نقاب خونسردی به صورتش زده بود قلبا مایل بود جلوی برادر بزرگ همسرش خودی نشون بده . زن عمو خیلی هیجانزاده بود و از پشت شیشه تکون نمیخورد بالاخره پس از انتظاری کوتاه بهرود اومد. زن عمو چنان اونو بغل کرد و اشک ریخت که گریه همه در اومد بالاخره بعد از ده دقیقه زن عمو اجازه داد بقیه هم به بهرود خوش آمد بگن و سلام و احوالپرسی کنن. بهرود همونی بود که تو عکسا دیده بودم ظاهرش نیمچه اروپایی بود تیپش خیلی به آقایون مهندس نمیخورد یه کلمه فارسی حرف می زد یه کلمه انگلیسی و بالاخره صدای عمو در اومد : -پسر جون این چه مدل حرف زدنه یعنی تو بعد از شش هفت سال زبون مادریت یادت رفته ؟ بهرود خندید : نه یادمه فقط بعضی از لغت ها رو forget (فراموش) کردم. عمو اخم کرد : خودتو لوس نکن بعضی ها تو خارج به دنیا میان و بزرگ میشن ولی مثل تو وانمود نمیکنن فارسی بلد نیستن . زن عمو میانه رو گرفته : یکی دوساعت دیگه درست میشه بچه ام چند ساله با هیچ ایرونی هم کلام نشده . غائله ختم شد ولی زن عمو هم خوب میدونست اینا ادا و اطوار بهرود و دلیل دیگه ای نداره . یه عده از استقبال کننده ها از همون فرودگاه رفتن خونه هاشون ولی دایی و خونواده با ما اومدن خونه . عمه همدم که تکلیفش روشن بود از یه هفته قبل اومده بود و قرار بود یه هفته دیگه ام بمونه تا یه دل سیر برادرزادشو ببینه و هر وقت فرصت کنه یه نیش و کنایه اسیدی به زن عمو ی بیچاره که آزارش به یه مورچه هم نمیرسید بزنه . بیچاره زن عمو کوتاه می اومد و فقط لبشو با دندون گاز میگرفت من و بهی تا جا داشت حرص میخوردیم ولی از ترس زن عمو جرات جواب دادن نداشتیم البته منم از نیش و کنایه کم نمی آوردم و به موقع یه حرفی میزدم . اون شب همه نزدیک صبح خوابیدیم و وقتی بیدار شدیم نزدیک ظهر بود ولی بهرود بیدار نشد که نشد تا شب خوابید طوری که صدای عمو هادی در اومد : این بچه شورشو دراورده چقدر میخوابه ؟ زن عمو گفت : خسته اس بچه ام خسته راهه . عمو دستشو تکون داد : شاخ غول که نشکسته ... -هنوز از راه نرسیده نمیخواد بهش گیر سه پیچ بدی . عمو بادی به غبغب انداخت و دستی به چونه اش کشید : از وقتی یه الف بچه بود همینارو گفتی که اینطوری بار اومد حرف زدنش پاک آبرمونو برد ... زن عمو خوب بلد بود چه جوری عمو رو آروم کنه : خون خودتو کثیف نکن یه ذره به حرکاتش توجه نکنی خوب میشه زیاد مته به خشخاشش نذار ولش کن چند روزه مهمونه و چند ساله دعا گو حالا چائیت رو بخور از دهن افتاد اگرم سرد شده عوضش کنم . عمو دستی به استکان چایی زد : نه خوبه همیشه وقتی عمو چایی میخورد ازش فاصله میگرفتم بدجوری هورت میکشید اما صدای هورت کشیدن عمو تو صدای بهرود گم شد : سلام بابا جون سلام ماما . چای پرید به گلو عمو و سرفه کرد بهرود با ادا اطوار نزدیکش شد : وای بابا جون چی شد ؟ رنگ صورت عمو قرمز شده بود بهرود چند ضربه ملایم به پشتش زد : باید احتیاط کنین ... نمیتونستم جلو خنده مو بگیرم یه نگا به بهنوش کردم اونم دست کمی از من نداشت هر دو تا به اتاق پناه بردیم حالا نخند کی بخند دلمو گرفتم و نشستم زمین : این آقا داداشت چرا این طوری حرف میزنه ؟ بهنوش محکم کوبید رو پاش : چه میدونم برو از خودش بپرس چه قدر لوس شده اگه این طور ادامه بده بابا خودش بلیط برگشتش رو میگیره و راهیش میکنه . هنوز صدای سرفه عمو میومد صدای غرغر های عمه همدم ولی بیشتر بود : این همه پول خرج بچه کن ... بهرود جواب داد : خیلی ام خوبم عمه جون . -عمه فدات شه کی گفته بدی ؟ عجب تو یه چشم بهم زدن جمله شو عوض کرد. راستی عمه همدن یه دختر 24 ساله داره که بدش نمی اد زن بهرود شه : خوب عمه جون بیا اینجا کنارم بشین و تعریف کن الهی واست بمیرم شدی چار پاره استخون اونجا به خورد و خوراکت خوب نمیرسیدی لابد . -نه عمه جون اتفاقا همه چی خوب بود اوکی اوکی. صدای جیغ مانند عمه مارو پروند :چی کی ؟ -یعنی اینکه مشکلی نبود اوکی بود . آهان پس حسابی خارجکی شدی اما عمه جون ایندفعه دیگه تنها برنگرد جون عزب رو فرشته ها نفرین میکنن تا الانم تنبلی از مامان و بابات بوده آستین واست بالا نزدن ایندفعه خودم دست یه دختر خوب و نجیب و بساز رو میگیرم و می ذارم تو دستت عمه لاقل یکی باشه تو مملکت غریب یه لیوان آب بده دستت و شب که خسته و هلاک برمیگردی چراغ خونتو روشن نگه داشته باشه. بهنوش سر تکون داد : یعنی بیا دست دختر منو بگیر و با خودت ببر -بیچاره دختر عمه اگه بفهمعه مامانش چه خوابی براش دیده سینه خیز از شیراز تا اینجا میاد طفلکی اگه بدونه ناراحت میشه این همه زحمت کشیده و درس خونده مادرش با زبون بی زبونی به هر جوونی که میرسه میگه بیا دخترمو بگیر بابا از این کارش حسابی کفریه و چند مرتبه تا حالا بهش گفته کارت درست نیست اما مگه به خرجش میره دختره هم از دست مادرش هر چند وقت یه بار پناه می آره به بابا و گله و شکایت ... بهنوش آه کشید : دختر به اون خوبی . چند لحظه فکر کرد و بعد آروم گفت : بهرود برادرمه جونم براش در میره اما من یکی حاضر نیستم برای زن گرفتنش پیش قدم بشم چون میدونم اهل زندگی و این حرفا نیست . راست میگفت منم تو این مدتی که تو خونه عمو زندگی کرده بودم از نامه ها و عکساش فهمیده بودم مرد زن و زندگی و خانواده نیست بهنوش ادامه داد : فردا تموم عکسایی که بهرود با دخترای رنگ و وارنگ انداخته میارم نشون عمه خانوم میدم تا دیگه از این نسخه ها واسه دخترش نپیچه من یکی حاضر نیستم دختر عمه مو دستی دستی بدبخت کنم بهرود خودش باید زنش رو انتخاب کنه اونم یکی مثل خودش رو . قیافه عمه موقع دیدن عکسای بهرود دیدنی بود چشاش از تعجب هشت تا شده بود هی لب به دندون میگزید و دست پشت دست می کوبید : از این بچه انتظار نداشتم ... ااا دختره رو ببین حیا رو خورده و آبرو رو سر کشیده ننه بابای اینا کی ان و کجان ؟ نمیگن این چه طرز لباس پوشیدنه ؟ جلوی خنده مو گرفتم : نه عمه خارجیا به این چیزا اهمیت نمیدن ... -حالا اونا اهمیت نمیدن این پسره چی ؟ بهنوش با بدجنسی گفت : ای عمه چقدر ساده ای این پسره از اونا بدتره ... عمه چینی به دماغش انداخت : باید به کم نصیحتش کنیم بالاخره ما بزرگترا چار تا پیراهن بیشتر پاره کردیم نباید بزاریم جونا اینطوری خودشونو تباه کنن ... من خودم با بهرود حرف میزنم. بهنوش آهی کشید و با ناراحتی ساختگی گفت : یه عالمه باهاش حرف زدم هر بار که تلفن میزد کلی در گوشش میخوندم و میگفتم ولی چه فایده : نرود میخ آهنین در سنگ -به هر حال گناه داره باید بهش فهموند حالا ببینم راستی راستی اونجا درس خونده یا نه ؟ -اونکه آره عمه . . . بچه همه چیش به جا و اصولی بوده به موقع درس خونده به موقع به کارای دیگه اش رسیده حالام که میخواد تا دکترا ادامه بده و ... -تا اون موقع حتما دیگه عاقل شده و ... آره جونم یه کم که پخته شه زندگی رو جدی تر میگیره و دست از این کاراش برمیداره. تلفن زنگ خورد بهنوش اشاره کرد جواب بدم گوشی رو برداشتم : بله ؟ یه صدای زنگ دار آشنا پیچید تو گوشی : خودتی ؟ گوشی رو دست به دست کردم : عذر میخوام شما ؟ خندید کریه و زشت ... خودش بود خسرو آب دهانم خشک شد رنگم پرید ... محکم گوشی رو گذاشتم پاهام سخت و کرخت شده بود بهنوش نگام کرد : کی بود ؟ به زور گفتم : مزاحم .. «یعنی شماره خونه رو چه جوری پیدا کرده ؟» دلم میخواست میدیدمش و دو تا کشیده حسابی میخوابوندم بیخ گوشش ، پسره هرزه دوباره تلفن زنگ زد برنداشتم بهنوش گفت : بردار دیگه سرمو تکون دادن : نمی خواد مزاحمه ... مگه قطع میکرد بهنوش با خنده گفت : مزاحم سمجی هم هست . بالاخره صدای زنگ خفه شد دیگه دل و دماغ شنیدن حرفای عمه رو نداشتم پا شدم عمه گفت : رنگت پریده عمه حالت خوب نیست ؟ -چرا خوبم . با مهربونی گفت : برو بخواب منم برات گل گاو زبون دم میکنم می آرم ... آروم میشی همون طور که داشتم میرفتم اتاقم شنیدم :الهی بمیرم برات عمه ...بچه ام دلش خونه ... حسابی غصه باباشو میخوره ... عمه همدم مهربون و خوش قلب بود ولی به همون اندازه بد زبون اوایل همه از دستش میرنجیدن اما مدتها فهمیده بودن نیش عقرب نه از ره کین است ولی خوب یه وقتایی میشد که امثال من و بهی از کوره در میرفتیم و یه چیزی میگفتیم ولی عمه بیچاره هیچ به روی خودش نمی آورد. به تختم پناه بردم بالشو گذاشتم رو سرم تا صدای زنگ تلفن رو که تو خونه میپیچید نشنوم چرا دست بردار نبود ؟چرا ولم نمی کرد ... حالا که قصدش انتقام جویی بود میخواست چه بلایی سرم بیاره 186-190 فصل13 صدای عاقد رو برای مرتبه اول شنیدم : عروس خانوم وکیلم ؟ قندها رو کوبیدم به همدیگه : عروس رفته گل بچینه . عاقد با شوخ طبعی گفت : گلش رو که چیده و حالام کنارش نشسته . میتونستم قیافه بهنوش رو تصور کنم که داره زیر تور سفید ادا در میاره ؛ عاقد برای مرتبه دوم خطبه رو با مقدار مهریه خوند و پرسید : وکیلم ؟ ! با لبخند نگامو چرخوندم به اطراف ، چشمم به چشم بهرود افتاد که مات من شده ، معلوم بود خیلی وقته بهم زل زده ، روم رو برگردوندم ، چند لحظه بعد زیر چشمی نگاش کردم ، هنوز میخ من بود ... عروس خانم بعله رو داد و همه کل کشیدن و دست زدن ... سفره عقد رو جمع کردم و خاک قندها رو ریختم رو سر عروس و داماد که زندگیشون مثل قند شیرین بشه . هر جا که میرفتم نگاه خیره بهرود رو یدک میکشیدم ، بعد از دو هفته انگار اولین بارش بود که منو میدید ، حرصم گرفته بود ، اصلا ملاحظه هیچی رو نمیکرد ، اونقدر با نگاهش تعقیبم کرد که همه فهمیدن . شاداب در گوشم گفت : دل برادر عروس خانوم رو بردیها ! پشت چشم نازک کردم : خدا بدور ! مگه چشه ؟ بچه مهندس و خارج رفته هم که هست ! با حرص گفتم : بخوره تو سرش . شاداب خندید : بیچاره حق داره ، امروز بدجوری تو دل برو شدی ! چشم خیلی های دیگه م دنبالته . با حالت وحشتناکی گفتم : بگو چشم کیا تا با این ناخونام درشون بیارم . خطرناک شدی دختر ! حالا کجا شو دیدی ؟ ! شاداب خیلی جدی گفت : پسر بدی به نظر نمیاد ها ! بدجوریم دهنش واست بازمونده ... گناه داره ! جوونه !! شونه بالا انداختم : تو به فکر اون نباش ، این بنده خدا عادتشه ، دهنش یه روز درموین واسه یکی باز میمونه . حالام قرعه به نام من بیچاره افتاد ... با یه آه تلخ گفتم : اگه من شانس داشتم که تو قنداق خفه میشدم و میمردم . طفلک پسره ، این وصله ها بهش نمیچسبه ! یواش در گوشش گفتم : الان که وقتش نیست ، اما سر فرصت عکسای شازده رو با دو نیم جین دخترای سور و بور و شرقی و غربی ببین ! دهن شاداب وا موند و چشماش قد دو نعلبکی گرد شد : نه ! منم اولش مثل تو داشتم شاخ درمیاوردم . زن عمو نزدیکم شد ، هیکل گرد و قلنبه اش تو کت و دامن خردلی حسابی با نمک شده بود : زن عمو جان ترمه ! قربونت برم ! زحمت اعلام کردن کادوها رو تو بکش ، مادر داماد خواسته یه نفر از طرف ما کادوها رو بگه ، کی از تو بهتر عزیز دلم ... چشم زن عمو ... قربونت برم ، ایشا ا... عروسی خودت ! به منظور گفتم : حالا تا درسم تموم شه شش هفت سالی مونده ... زن عمو دست گذاشت روی شونه ام و تقریبا داد زد : برو عزیزم ... بعد رو به شاداب کرد : تو چرا اینجا واستادی مادر ؟ تو هم برو کنار دست ترمه ، هم تنها نباشه ، هم کادو ها رو بریز توی کیف ... شاداب با تعجب به خودش اشاره کرد : چرا من ؟ ! برای اینکه تازه عروسی ، حضورت شگون داره ! زن عمو با مهربونی شاداب رو بوسید : خوشبخت شی عزیزم . زیر نگاه سنگین و خیره آقا بهرود کادوها رو اعلام کردم . همچین نگام میکرد که تورنگ و سودی جون ام فهمیدن ، فکر کنم تورنگ بدجوری غیرتی شده بود ، گوشاش قرمز و داغ بنظر میرسید و سگرمه هاش تو هم بود . بعد از چند دقیقه به جمع خونواده پیوستم ، کارد به تورنگ میزدی خونش در نمی اومد : پسره اینجا رو با اروپا عوضی گرفته ، خجالتم نمیکشه . بازوشو از دستم بیرون کشید : دلم میخواد همیچی بزنم توی دهنش که دندوناش بریزه تو حلقش . یه لحظه دلم خواست بهش بگم : این بیچاره رو ولش کن مشکل من یکی دیگه اس ، یه آدم بی سر و پا که بدجوری اعصابمو بهم ریخته . تو دلم به شیطون لعنت فرستادم ، حوصله درگیری و جر و بحث نداشتم ، « تورنگ خیلی جوشی و عصبیه میترسم از سر جوونی و نادونی یه کاری دست خودش بده و پشیمونی بار بیاره . » اون شب تا آخرین لحظات نگاه شیفته و خیره بهرود دنبالم بود . هر جا میرفتم به یه بهونه نزدیکم میشد و میخواست سر صحبت رو باز کنه ، تعجبم از این بود که چطور تو این چند روزی که پیش هم بودیم این رفتارا ازش سر نزده بود ، موضوع رو که به شاداب گفتم خندید : بیچاره برو یه نگاه تو آینه به خودت بنداز اون وقت میفهمی ، مثل ماه شب چارده شدی . شوخیم گل کرد : ماه شب چارده با دیدن من خودشو قایم میکنه ، اون کجا و من کجا ؟ ! به گرد پام نمیرسه . دیگه از این خبرام نیست . ابرو بالا انداختم : چرا نیست ؟ تو این جمع هیچ کس به من نمیرسه بس که خوشکل و نازم . اخمشو که دیدم ادامه دادم : البته بجز تو و گلپر و بهنوش ... هنوز اخماش باز نشده بود ، دستمو گذاشتم زیر چونم : ترنج یادم رفت . خیلی از خود راضی شدی . تقصیر خودته که اینقدر ازم تعریف میکنی ، یادت رفته چقدر بی جنبه ام ؟ دستاشو بهم گره زد : یادم اومد . با پررویی گفتم : تا تو باشی از من تعریف نکنی . سودی جون تذکر داد : بسه دیگه بچه ها ، بده جلوی بقیه ، الان باورشون میشه ، نمیدونن که شما یه عمره با هم اینطور رفتار میکنین . خندیدم : درست مثل دوتا خواهر ! موقعی که رفتیم خواستگاری گلپر ، یه روز سودی جون من و ترنج رو صدا زد و بعد از کلی نصیحت گفت : باید با گلپر مهربون باشین ، رفتارتون مثل دوتا خواهر باشه ! مثل خودتون دوتا . ترنج جیغ کشید : آخه نمیشه ! سودی جون یه ابرو بالا انداخت : چرا نمیشه ؟ ! من که کاملا متوجه منظور ترنج شده بودم در حالیکه سعی میکردم از خنده نترکم گفتم : بچه حق داره ، اگه ما بخوایم با اون مثل خواهر رفتار کنیم ، صبح تا شب باید باهاش بجنگیم . بعد از این فلاش بک ماجرا رو واسه شاداب گفتم و هر دو خندیدیم . جشن تا بعد از نیمه شب ادامه داشت ، اون قدر به مهمونا خوش گذشته بود که هیچ کدوم دلشون نمیخواست برن خونه اشون . حسابی خسته بودم . عادت به پوشیدن کفشای پاشنه بلند نداشتم ، در ضمن تو اون ماکسی تنگ و بلند معذب بودم ، از همه بدتر موهام بود که روی سرم سنگینی میکرد ، سنجاقها بدجور به پوست سرم فشار می آوردن ، پوست صورتم خسته شده بود . هیچ وقت عادت نداشتم آرایش کنم ، ولی اون روز نتونستم از پس آرایشگر بر بیام و به زور آرایشم کرد . با این که همه خوششون اومده بود ولی خودم راضی نبودم ، صورت بدون آرایشم برام مانوس تر بود ، یه جورایی با خودم غریبه بودم برای همین دعا دعا میکردم مهمونا برن و منم از شر آرایش و سنجاقهای مو خلاص شم . پیش سودی جون نشستم و به بهی خیره شدم که صورتش از خوشحالی میدرخشید ، کیوان دست کمی از اون نداشت ، نگاهش پر از پاکی و عشق بود ، ناخواسته لبخند زدم و تو دلم براشون آرزوی سعادت کردم . کم کم غر غر گلپر بلند شد و البته این مرتبه از ته دل حق رو به اون دادم : بدجوری پاهام ورم کرده ، خسته شدم دیگه پاشو بریم . تارخ یه لبخند زورکی زد : آخه زشته هنوز هیچ کس پا نشده . گلپر با حرص گفت : آخه جز من کس دیگه ای حامله نیست ، اومدیمو بقیه خواستن تا صبح بمونن ، من که نمیتونم ؛ همین حالاشم بیشتر از حد توانم نشستم . سودی جون با مهربونی گفت : تارخ حق با گلپره ، طفلی نمیتونه پا به پای بقیه بیدار بمونه و روی این صندلیا سیخ بشینه ، شما برین کسی ناراحت نمیشه . تارخ با دودلی پرسید : شما چی ؟ سودی جون لبخند زد : ما همین جا میمونیم . آخه هنوز خونه ما نیومدین ... به وضوح قیافه گلپر تو هم رفت ، سودی جون گفت : وقت بسیاره ، الان وقت اومدن خونه شما نیست ، سر فرصت اون جام میایم . تارخ از جا بلند شد : بلیط دارین ؟ آره ، واسه فردا بعد از ظهر . پس میام دنبالتون تا ترمینال میبرمتون که هم ... 191 _ 195:-)سودی جون حرفشو قطع کرد:نه مادر،راه که یه ذره دو ذره نیست،تو این شلوغی و ترافیکک کی از تو توقع داره؟خودمون اژانس میگیریم میریمگلپر مانتوشو پوشید:عمه جون پس ممکنه دیگه شما رو نبینم.بهتره همین جا خداحافظی کنیم،هرچند اگه می اومدین خونمون خیلی خوشحال میشدیمتو دلم گفتم:خدا از ته دلت بشنوه.سودی جون صورتشو بوسید:فعلا استراحت کن،مهمون داری رو بذار برای یه فرص بهتر.بالاخره بعد از پاره کردن تعارف های صدتا یه غاز،تارخ و گلپر خداحافظی کردن،بعد از اونا بقیه هم به صرافت رفتن افتادن و یکی یکی پا شدن،اخرین مهمونا نزدیک ساعت سه بود که از خونه خارج شدن،تو خونه انگار بمب منفجر شده بود؛هرجا پا میذاشتی اشغال بود...از خستگی روی پا بند نبودم ولی خونه رو هم نمیشد اونطوری ولش کردمنو شاداب و بهنوش رفتیم تو اتاق و لباس راحتی پوشیدیمو کله های بیچاره رو از شر سنجاق سر ها خلاص کردیم،بعد هم برگشتیم تو سالن تا یه سرو سامون یبدیم.همه دست به دست هم دادیم و در عرض یه ساعت خونه قابل تحمل شدتا من می اومدم به چیزی دست بزنم انگار موی بهرود رو اتیش زدن،بدو بدو نزدیکم میشد:ترمه برای چی این میز رو داری جا به جا میکنی؟باید یکی کمکت کنه.خلاصه حسابی دورو بر من میپلکید،طوری که دیگه تورنگ رو با یه من عسل نمیشد خورد.بهنوشم در عرض اون یه ساعت کاملا متوجه شد،خودشو بهم رسوند:مثل اینکه بهرود بد جوری کنه شده؟اوف بلند و غلیظی گفتم:صد رحمت به کنهشونه بالا انداخت:باید دست به سرش کنی-نگران نباش،این داداش تو کفتر جلد نیست،فردا یادش میره-اگرم یادش نره از یادش میبریمبا هم خند ای از سر تفاهم رد و بدل کردیم.شب از پا درد و خستگی نمیتونستم بخوابم،عادت به اون همه هیاهو سر و صدا نداشتم وسرم سنگین و گیج بودئ وقتی بیدار شدم اقتاب وسط خونه پهن بود.از بیرون صدای خنده و شوخی میاومد،سریع حاضر شدم و به جمع پیوستمفتازه داشتن صبحونهخ میخوردنصورتمو اب زدم و نشستم سر سفره کنار تورنگ.همون موقع با پچ پچ کلی صحبت کردیم بالاخره خیالش از بابت بهرود راحت شد.بیچاره برادرم تا صبح پلک رو هم نذاشت و فکر میکرد این ادا اطوار همیشگی اونه.اما براش توضیح دادم اینطوری نیست و عملا ما همدیگرو نمیبینیم.میدونم دلش راضی نشد،اما با توجه به رفتارهای اقامنشانه اون نسبت به دیشب یه کم ارومتر شدولی ته دل خودم مثل سیرو سرکه میجوشید،از همون روز صبح نگاه زن عمو و عمو طور دیگه ای شده بود،براشون ترمه سابق نبودم،یه جورایی عوض شده بودن،از خدا خواستم برام نقشه نکشیده باشن...سعی کردم فکرمو منحرف کنم و به این چیزا اهمیت ندم.بعد از صبحونه ای که به وقت نهار خوردیم با بهنوش و شاداب ظرفا رو شستیم،یه کارگر اومده بود که داشت بیرون رو نظافت میکرد.از اشپزخونه اومدم بیرون،بابا صدام کرد:ترمه جون بابا.-جونم بابا....با لبخند مهربون و پدرانه اش گفت:می ای بریم تو اتاقت چند کلوم حرف بزنیم؟دستشو گرفتم:چند کلوم که کمه،دوست دارم یه عمر شما بگی و من بشنومپیشونیمو رو بوسید.هر دو رفتیم تو اتاق،در رو بستم،نگاه بابا نمناک بود .من هنوز پشت در وایساده بودم.بابا به تخت اشاره کرد:بشین دخترم.دلم شور میزد،فکر کنم حرفای بابا بیربط به رفتار عمو و زن عمو نبود،انگار واسم خیالاتی داشتند،بابا که شروع به صحبت کرد فهمیدم حدس درست در اومده و عمو همون روز صبح توی لفافه و بدون اشاره مستقیم منو واسه بهرود خواستگاری کرده...مصیبت از این بزرگتر؟!!بابا جوابی نداده بود،به قول خودمون"نه،ها گفته بود نه،نه یه جوری خودشو زده بود به اون راه"من با دهن باز حرفای بابا رو گوش میکردم و تو ذهن خودم مسئله رو حلاجی.نمیدونستم چی کار کنم؟تو بد مخمصه ای گیر افتاده بودم،بعد از اون همه لطف و محبتی که عمو و خوانوادش در حقم کرده بودن اگه ازم میپرسیدن جواب"نه"دادن خیلی سخت بود،اما زندگی کنار بهرود....این یکی غیر قابل تحمل بود،باید یه راهی پیدا میکردم،باید یه جوری جواب میدادم که نه سیخ بسوزه،ن کباب..بابا متوجه دودلی و ناراحتی من بود دستاشو تو هم کره زد:ترمه جون بابا.معلومه راضی نیستی ولی اگه موضوع مطرح شه سخته که به برادر بزرگم جواب رد بدم،هرچند که خوشبختی تو بزرگترین ارزومه!خودتم خوب میدونی چرا سخته،شرایط فعلی ما اینطوری ایجاب میکنه،مدتیه اینجا زندگی میکنی،عمو و زن عموت بین تو و بهنوش هیچ فرقی نمیذارن...بابا چند لحظه سکوت کرد،ادامه داد:هرجور کهه خودت صلاح میدونی،من انتخاب رو میذارم به عهده خودت،چون میدونم عاقلی و تصمیم غلط نمیگیری.فقط یه مسئله اس...بابا دوباره سکوت کرد،تو صورتش رنج و درد رو میدیدم،ناخواسته گفتم:خدا لعنت کنه اون مرتیکه بیخبر و که اینطوری دستمونو گذاشت تو پوست گردو...بابا خوب میدونست منظورم کیه و چیه؟!دستی به چونش کشید:خود دانی بابا!رفتم کنارش نشستم،سرمو گذاشتم روی شونه اش:بابا بهرود ادم زندگی نیست،پسری نیست که بشه بهش تکیه کرد.اینجا خیلی چیزا دستگیرم شده،بهرود خیلی با عمو فرق داره،دوست ندارم زندگیمو رو پوست موزی بسازم که هر دقیقه ممکنه لیز بخوره و تو هوا معلق شم.-خدا نکنه دخترم،زبونتو گاز بگیر،من اصلا نمیخوام کاری بر خلاف میلت انجام بدی....اشک تو چشمم حلقه زد:اگه اینجا زندگی نمیکردم خیلی راحت میتونستم جواب رد بدم،نون و نمکشون رو میخورم واسم سخته...بابا با اه تلخی گفت:همینه که گلومو خشک کرده...ولی مهمتر از این رو دربایستی سعات و خوشبختی توئه و عموت پیشنهاد داده اگه قبول کنی،هزینه تحصیلاتت رو تو هر رشته ای که دلت بخواد اون ور اب پرداخت کنه...البته خودت میدونی اینا همه رو سر بسته گفت،اسمی از کسی نبرد،منتها منظورش کاملا واضح بود که فقط من سکوت کردم و بدون هیچ اضهار و نظری سر تکون دادم.سرمو از شونه بابا برداشتم:چقدر مونده مشکلات شما حل بشه؟!بابا نگاهی به بالا کرد:نمیدونم.خدا عالمه سه ماه،یه سال...نمیدونم!من مه دارم میبرمفورا در صدد دلداریش بر اومدم:این حرفا چیه بابا!تموم چشم امید ما به شماست...-چشم امیدت به خدا باشه-البته،البته!بعد از خدا به شماست،این حرفا رو نزنین،هیچ وقت تو زندگی مال کسی رو نبردین که حالا کسی بخواد مال شما رو بخوره،خق به خق دار میرسه نگران نباشین...چشمای مهربون و نگرانش رو بهم دوسخت:من فقط نگران توام.یه دفعه از جا بلند شد:تو فکرتو مشغول نکن،من که بالاخره باید پنتایی دیگه زمین بفروشم،دیر و زود دارهه ولی سوخت و سوز نداره،برای کی از تو واجب تر؟!همین که رسیدیم یه زمین میفروشم،واسه تو و شاداب یه خونه رهن میکنیم،من که هنوز نمردم دخترم بخواد غصه بخوره.-خدا نکنه بابا،ایشا...صد و بیست سال دیگه زنده باشین.خندید:اینا همش تعارفه.یه ذره فکر کردم:نه بابا،رفتن من از اینجا صورت خوشی نداره،نباید ناراحت شن .باید یهجوری بهونه بتراشیم،یه بهونه درست و حسابی!یه چیزی بگیم که اونام ناراحت نشن...بهرود تا کی اینجاست؟!-این جور که عموت میگفت تا اخر هفته.-پس زیاد نمیمونه-احتمالا بعد از رفتنه اون با تو حرف میزنن،که از تجواب بگیرنسرمو بالا انداختم:صد البته که جوابم منفیه ولی این جواب منفی رو باید جوری بگم که به دل نگیرنیکم فکر کردم:اگه من یه ط.ری پسر برادر شما رو از سرم باز کنم نارحت نمیشین؟!بابا لبخند زد،یه لبخند پت و پپهن و مهربون:نه ولی به شرط اینکه بی احترامی و توهین در کار نباشه.صورتشو بوسیدم:خیالتون راحت باشه،یه نقشه میکشم و تو اولین فرصت بهتون میگم،شمام سعی کنید خیلی با عمو حرف نزنید که یه دفعه رک و راست حرفشو بزنه و دستمون بمونه تو حنایه چشمک زدم:همه چی رو بسپرین به من و غمتون نباشه-ببینم چی کار میکنی دهتر،فقط حواست جمع باشه که...پریدم وسط حرفش:حواسم هست باباشونه بالا انداخت و با مهربونی گفت:پس دیگه سفارش نکنم...-میل خودتونه اگه دوست داشته باشین میتونین تا لحظه رفتن همینطور سفارش[!!] _ای دختر بد!لب هامو ورچیدم: خیلی م دختر خوبیم._ بر منکرش لعنت.حالا دیگه از اتاق بریم بیرون که زشته._ شما برو من چند دقیقه دیگه میام، فک کنم اینطوری بهتر باشه.بابا رفت منم نفسمو با صدا بیرون دادم و خودمو پرت کردم رو تخت: کم بدبختی داشتم آخه!اینم رو بقیش، حالا چیکار کنم؟!صورت مهربون عمو با اون لبخند گرم و پدرونه اش جلوی نظرم مجسم شد ،هیچ دلم نمیخواست دلشو بشکنم ولی موضوع یه عمر زندگی در بین بود، ممکن بود با جواب رد من چند روزی دمغ و دلخور بشن ولب بعدها دردسرها و ناراحتی ها بیشتر و بدتر خودشو نشون میدن.« من و بهرود اصلا وصله تن هم نیستیم ،من گل قاصدک نیستم که با یه باد بیام و با یه باد برم...نه!الان به هیچ وجه بهرود نباید ازدواج کنه چون از نظر روحی شرایطشو نداره ئ به بلوغ فکری نرسیده! اون احتیاج به یه تحول اساسی داره. یه تحول خوب و مثبت!»تو حال و هوای خودم بودم که در باز شدو شاداب اومد تو: خلوت کردی؟!به دیوار تکیه داده بودمو نشستم: دارم فکر میکنم.قیافه متعجبی به خودش گرفت : ا با چی؟به سرم اشاره کردم: با اونی که من دارم تو نداری...کنارم نشست: بعید میدونم.با نگرانی پرسید: چیه ترمه؟! نگرانی؟!یه دفعه واقعا نگران شدم «یعنی چطوری میتونم عمو و زن عمو رو قانع کنم بدون ناراحتی و کدورت از خواستگاری منصرف بشن؟!»شاداب پرسید: چرا حرف نمیزنی, بگو ببینم چی شده؟جریانو از سیر تا پیاز واسش تعریفو آخر سر گفتم: حالا مثل خر موندم تو گل!پشت دستمو نوازش کرد: ناراحت نباش خودت میگی گل ، باتلاق نیست که فرو بری بالاخره یه جویر در میای فکرامونو باهم یکی می کنیم و یه راه حل خوب پیدا میکنیم احتمال داره ساغر یه فکر بکر بکنه.بی اختیار گفتم : شایدم بهنوش.از جا پریدو با خوشحالی گفت:آره ، هرچی باشه بهنوش رگ خواب باباش رو بهتر میدونه بذار برم صداش کنم بیاد...با حرکت دست منعش کردم: نه الان نه! بعد از ظهر بابا و تورنگ و سودی جون میرن شب باهم میشینیم و تصمیم میگیریم._ راستی ملکه اخلاق چند روزه نیست میتونیم امشب بریم خونه ما و یه جلسه مشورت درست و حسابی تشکیل بدیم ، اونجوری هرقدرم دوست داشته باشیم میتونیم هیجان به خرج بدیم و هیچ کس هم نفهمه داریم راجع بهچی حرف میزنیم._ بد فکریم نیست, چهارتا کله بیشتر از یه کله کار میکنه.شاداب صداشو آور پایین و با شیطنت گفت: اونم چهارتا کله ناقص و پوک که اندازه یه کله م کار نمیکنه، ولی بین خودمون بمونه ها ، بقیه بفهمن دست از سرمون بر نمیدارن و یه سره بهمون میگن خل و چل.داشتیم بلند میخندیدیم که بهنوش اومد تو: خنده موقوف. اونم بدون من.همونطوری که میخندیدم گفتم: توهم بخند خنده خیلی خوبه، برای قلب ،گردش خون ،روحیه،عضلات صورت... برای همه اینا خیلی خوبه.شاداب با سکسکه گفت: بخند تا دنیا بهت بخنده.بهنوش لبخند به لب روی صندلی گردون نشست: پس به منم بگید تا بخندم...بعد بدون اینکه از ماجرا با خبر بشه زد زیر خنده ، حالا نخندو کی بخند. 14با صروصدا ظرفارو جمع کردیم، نرگس که معذب بود به بهونه درس خوندن عذر خواهی کرد و رفت اتاقش. دختر بدی نبود از مکله اخلاق خیلی بهتر بود ولی تنهایی رو بیشتر دوست داشت و اغلب توی یه اتاق در بسته درس میخوند.شاداب و بهنوش ظرفا رو شستن من و ساغر چایی دم کردیم و وسایل رو سر جای خودش چیدیم. با ظرف میوه و سینی چایی برگشتیم تو هال ،ساغر گفت: صد بار گقتم ولی اگه هزار بار بگم حالیتون نمیشه که... بین غذا و چایی حداقل باید نیم ساعت فاصله داشته باشه و الا آهن غذا جذب نمیشه.شاداب بهش توپید: حالا خوبه خودت چایی دم کردی._ تقصیر ترمه س, هی گفت الان چایی دم کن بعد از کوکوی سیب زمینی میچسبه.با بد جنسی گفتم: حالا خیلی کوکوهات خوشمزه بود؟! به زور ماستو سبزی خوردن پایین رفت._ چشمتو بگیره گربه خانوم! از بعد از ظهر که خبر دادین میخواین مثل اجل معلق سرم خراب بشین دو دقیقه هم استراحت نداشتم, پدرم درومد تا غذا حاظر کن،خودم میخواستم یه نیمروی بی دردسر بخورم، اینم عوض تشکرته دیگه!صورتشو بوسیدم: خیلی م عالی بود...با عشوه گفت: اینو که خودمم میدونم ، کوکو های من حرف نداره علی الخصوص کوکوی سیب زمینی م ،مخصوصا اگه شوید خشکم توش بریزم ،مرتضی همیشه میگه محشره...شاداب گفت: امشب نوبت تو و مرتضی نیست نوبت این ترمه س، بیچاره تو بد هچلی افتاده.بهنوش یه گاز گنده و صدا دار به خیار زد: طفلکی.با حرص گفتم: زهرمار،این چه طرز خیار خوردنه خودت میدونی چقدر از ملچ و ملوچ بدم میاد.خیلی بی تفاوت گفت: این طوری بهم بیشتر میچسبه.بعد دو زانو نشست: اگه قرار باشه رو حرف خواهر شوهرت حرف بزنی همچین میزنم تو دهنت که پر خون بشه، فکر نکن من مثه تو بی عرضه ام و میذارم شاداب خانوم و گلپر خانوم هر بلایی دلشون میخواد سرم در بیارن و منم لال مونی بگیرم ،یه پدر ازت درارم که....پریدم وسط حرفش: کاش از این عرضه هام داشتی.یه گاز دیگه به خیار زد و همونطور که خرت و خورتشو در میاورد گفت: اینم حرفیه.ساغر انگشتش رو به نشونه پیروزی گرفت طرف ما: ما که عقلمون به جایی قد نمیده بذار زنگ بزنم ملیحه و یه صلاح و مشورتی بکنیم. هرچی باشه اون با از ما بهترون در تماسه.با هیجان بیشتری گفت: خودش که از کارش خیلی راضیه بعضی از بچه هام میگن که تو کار احضار روح خیلی وارده، میتونیم بگیم بیاد و تخته «وی یا» ش رو هم بیاره اونوقت یه روح احضار میکنیم و مشکل ترمه رو میگیم تا ببینیم راه حلش چیه.با حرص گفتم: دلم میخواد بزنم تو سرت ساغر،یعنی ما چهار نفر آدم گنده عرضه نداریم یه فکر درست و حسابی کنیم؟! حالا حتما باید آرامش مرده هارو سلب کنیم؟!شاداب که ترس تو چشماش موج میزد, گفت: تازه من شنیدم این کار خیلی خطر داره...جوابشو دادم: خطر بخوره توی سر من! حتی اگه این کار شدنی باشه گناه کبیره ،من که حاضر نیستم!بهنوش خیلی جدی گفت : دیگه حرفشو نزنیمچقدر صورتش ناز شده بود ، با اون چشمای روشن و پوست گندمی تیره اش جذاب تر و دلنشین تر از همیشه بود ، یه بلوز آستین حلقه ای شیری با شلوار مشکی پوشیده بود که خیلی بهش می اومد ، خواستم بهش بگم اما اون قدر بی دل و دماغ بودم که گذاشتم برای بعد...بهنوش نگاهی پر از محبت به من انداخت : برادر من خیلی بچه اس ، هنوز مونده تا بتونه خودشو پابند زن و زندگی کنه ، می دونم از ترمه خیلی خوشش اومده اما دوست ندارم خدای نکرده موجب پشیمونی بشه ، تو این شرایط اصلا صلاح نیست ترمه و بهرود حتی باهم نامزد کنن، ممکنه چار روز دیگه آقا بهرود هوس کنه با دوست های اروپائیش بره سینما ، کافی شاپ...چه می دونم ، کوه، پارک ... حالا دوستاش ممکنه دخترم باشن ، من مطمئنم ترمه طاقت نمی آره ، نه تنها ترمه ، هیچ دختره دیگه ایرانیم طاقت نمی آره، من اصلا" دوست ندارم مشکلی برای ترمه پیش بیاد ... هنوز بابا به من حرفی نزده ولی اگه بگه من به صراحت مخالفتم رو اعلام می کنم ، هیچ دلم نمی خواد ترمه تو آینده دل نگرون و پریشون باشه ، هرچند بهرود قلبا" آدم بدی نیست ولی خوب متاسفانه...شونه بالا انداخت و با تاسف گفت : همون قدر که خوب داره علم و تکنولوژی یاد می گیره به همون نسبت هم خوب داره اخلاق و فرهنگ اونا رو به خودش می گیرهشاداب با همدردی گفت : ممکنه یکی دو سال دیگه متوجه اشتباهش بشهساغر گفت : حالا تا یکی دو سال دیگه؟!شایدم شد خدا رو چه دیدی؟!اما اگه نشه چی؟!نمی شه که آدم دلشو به فردا خوش کنه ، اونم به فردایی که ازش مطمئن نیست .دستامو تو هم گره زدم و رو به بهنوش گفتم : باور کن من بهرود رو دوست دارم، مثل برادرم می مونه آرزوم اینه خوشبخت شه ، اما خودت می دونی با من خوشبخت نمی شه.سکوت کردم ،همه چشم به دهن من داشتن، ادامه دادم : من از روی عمو و زن عمو شرمنده ام ، در حق من خیلی لطف کردن ، دلم نمی خواد نا سپاسی کنم تا خدای نکرده از من برنجن . می خوام یه بهونه محکم داشته باشم از دستم ناراحت نشن.دوباره سکوت کردم ، ساغر با شوخ طبعی گفت : اون قدر حرف زدیم که این چایی ها از دهن افتاد ، پاشو شاداب برو یه سری دیگه چایی بیار.شاداب پاشد ، پاچه شلوارش زیر پاش گیر کرد و داشت می خورد زمین. بهنوش گفت : دست و پا چلفتی شست پات نره تو چشمت!ساغر با اخم گفت : صد بار گفتم بده این شلوار رو کوتاه کنن ، آخر کار دستت می ده ها . ولی مگه به خرجش می ره ، می گه تا می زتن درست می شه ولی همیشه م تاش باز می شه.شاداب گفت : فضول رو...ساغر گفت : بس که گفتی حالن از این ضرب المثل بهم می خوره ، برو دیگه... تا الانم نیم ساعت گذشته و فقر آهن نمی گیرم ، چائیش خوش رنگ باشه ها.شاداب رفت آشپزخونه ، من داشتم فکر می کردم ، ساغر یه بشقاب میوه پرکرد گذاشت جلوم . : بخور ویتامین به مغزت برسه شاید به کار افتاد.ناخنم گوشه کرده بود ، با دندون جویدمش : خدا کنه ، فعلا که هنگ کرده!بهنوش زد پشت دستم : برو ناخن گیر بیار.بی توجه ادامه دادم : هر کی ندونه شماها که خوب می دونین من سرم تو لاک خودمه و اهل خیلی کارا که دخترای همسن و سال ما می کنن ، نیستم...می ترسم جواب رد من به خواستگاری بهرود باعث شه عمو اینا پیش خودشون خیال کنن ، کسی رو زیر سر دارم که نمی خوام قبول کنم.شاداب که با سینی چایی اومده بود جیغ کشید : چه فکر بکری ، چی از این بهتر !با تعجب گفتم : چه فکر بکری ، چی تو ذهنته؟!با خوشحالی نشست و پاچه های شلوارش رو با دقت و حوصله تا کرد ، حالا مگه حرف می زد ، عصبانی شدم : جونت در بیاد ، چه فکر بکری ؟خونسرد لبخند زد : فکر از خودت بود ، باید بگی یکی رو زیر سر داری.محکم گونه امو چنگ زدم : خاک تو سرم دیگه چی؟!همین یه سر سوزن آبروییم که دارم پاک میره.بهنوش استکان چایی رو برداشت : فکر بدی نیستبا عصبانیت جابجا شدم : چی چی فکر بدی نیست ، عمو پیش خودش نمی گه عجب دختر جلف و سر به هوایی؟!نمی خوام که با حیثیت بابای بی چاره ام بازی کنم ، اگه بشنوه از دستم می رنجهبهنوش با دقت و وسواس یه قند خیلی ریز جدا کرد :دیوونه نمی خوایم بگیم که دوست پسر داری .از روی ناراحتی خندیدم : ببخشین خانوم دانشمند ، پس اسمش چی میشه؟!به جای بهنوش شاداب جواب داد : یه نامزد غیر رسمی!خون داشت خونم می خورد : این با دوست پسر چه فرقی داره؟!خوب می دونین من نه اهل این کارام و نه از این کارا خوشم میاد ، حالا یه کاره بیام اسم خودمو بندازم سر زبون ها که چی ؟!نخواستیم آقا ، مشورت شما رو نخواستیم ، گل نیستین ، خارم نباشین.ساغر که تا اون لحظه سکوت کرده بود گفت :پنج دقیقه چیزی نگین ، یه چیزی تو سرمه که درست و حسابی شکل نگرفته ، دودقیقه دندون رو جیگر بذارین ، تکه های گمشده رو می ذارم سرجاش و می گم چی بگیم بهتره.همه امون آشفته و سردرگم چشم به ساغر داشتیم ، با خیال راحت چائیشو خورد و گفت : شمام چائیتون رو بخورین تا عرض کنمدل تو دلم نبود ، با این حال چائی رو خوردم ، آخر سر دیدم دهنم تلخ و گس و بدمزه اس ، اون وقت بود یادم اومد نه قند خوردم بعد از چند لحظه سکوت ساغر شروع کرد به حرف زدن: همه ما وضعیت ترمه رو خوب میدونیم ، بهترین راه اینه مطرح کنیم همون اولی که ترمه دانشگاه قبول شد یه نفر بد جوری دلش پیشش گیر کرد.ناخواسته فکرم به طرف خسرو رفت و حالم بد شد ، باعصبانیت در حالی که میلرزیدم گفتم: نکنه منظورت اون پسره احمقه؟ همونی که چشم دیدنشو ندارم.ساغر دهنش وا موند: مگه من از کسی اسم بردم که وحشی میشی؟! یه دقیقه زبون به دهن بگیر و فقط گوش کن ، من کس خاصی رو در نظر ندارم ، ما مجبوریم اون یه نفر رو بتراشیم.پوزخند زدم: از چوب یا سنگ...ساغر با ناراحتی گفت: چند دقیقه خفه شو لطفا.شاداب بهم براق شد: توام یه دقیقه دندون رو جیگر بذار و این قدر وسط حرف ساغر نپر، اگه خرفش درست نبود یه فکری میکنیم.حق با اون بود اونقدر بهم ریخته بودم که مغزم کار نمیکرد, ساغرادامه داد: خلاصه از همون اول ترمه یه عاشق خسته دل سینه چاک پیدا میکنه ، از ترمه اجازه میخواد با خانواده برای خواستگاری اقدام کنه اما ترمه شرایط رو توضیح میده و میگه این کار فعلا مقدور نیست.بعد آقای عاشق پیشه اصرار میکنه, اونقدر پا فشاری میکنه و میره و میاد تا ترمه راضی میشه تلفنی با پدرش حرف بزنه ، خلاصه ارتباط خانواده ها از طریق تلفن شکل میگیره.بابای ترمه م که متوجه علاقه دوتا جوون میشه از طریق یکی از دوستای قدیمیش که تو تهران زندگی میکرده راجع به خانواده جوون خاطرخواه تحقیق میکنه و میبینه خانواده خوب و محترم و خوشنامی هستن, این طوری میشه که خونواده جوون یه سفر کوتاه میرن شیراز و با خونواده ترمه آشنا میشن و خیلی خصوصی حرفا رو میزنن و بین خودشون شرط میکنن تا حل نشدن مشکل پدر ترمه موضوع محرمانه بمونه و هیچ کس خبردار نشه ، این طوری نامزدی غیر رسمی شکل میگیره...شاداب دست زد: فکر خوبیه...بد فکری نبود فقط نمیدونم بابا قبول میکرد یا نه: ممکنه بابام قبول نکنه ، اگرم قبول کنه میگه برادرم از دستم ناراحت میشه و میگه چرا همون موقع خواستگاری نگفتی ترمه نامزد دار ، حالا چطور یه شبه نامزد کرده؟! تازه ممکنه عمو اینطوری بیشتر ناراحت شه و بگه « یعنی ما اینقدر غریبه و نامحرمیم که نخواستین ما تو جریان باشیم؟!» این جوری ممکنه یه جور دیگه کدورت پیش بیاد ، به جای اینکه ابروشو برداریم بزنیم چشمشم کور کنیم.بهنوش خندید: اونش با من ، اگه قرار باشه نقشه رو پیاده کنیم من به بابا میگم از اول درجریان بودم ، فقط به خاطر شرایط خاص ترمه و خونواده اش و اینکه مادر پسره زیاد راضی نبوده و دم به دم سوسه میومده نخواستیم کسی بفهمه ، که اگه خدای نکرده مادر پسره حرفشو به کرسی نشوند و نذاشت این دوتا جوون به هم برسن، ترمه خیلی تو دهنا نیفتاده باشه.بهنوش ساکت شد و ساغر ادامه داد: اینجوری اگه خواستی بگی نامزدی بهم خورده دیگه مشکل خاصی به وجود نمیاد چون بهونه اش از قبل جور شده, عمو و زن عموت به دل نمیگیرن و تازه واسه تو وعشق بر باد رفته ات هم غصه میخورن, البته باید ازشون بخواین این مسئله بین خودون بمونه و جایی درز پیدا نکنه.شاداب گفت: حتی گلپر و تارخ هم نفهمن.با بدجنسی در حالی که لپاش گل انداخته بود گفت: البته چون منم از روز اول با ترمه تو دانشگاه بودم از موضوع خبردار شدم والا کسی به منم حرفی نمیزد.نقشه جالبی به نظر میرسید بهنوش گفت: ترمه فکر عمو هاتف نباش، خودم بهش زنگ میزنم و شرایط بهرود رو میگم و راضیش میکنم با نامزدی ظاهری تو موافقت کنه.یه دفعه دلم هری ریخت پائین :حالا اگه عمو بخواد با نامزد من آشنا بشه چی؟اگه بخواد ببیندش چی؟همه ساکت شدیم ،فکر اینجای قضیه رو نکرده بودیم ،, به هر حال حق داشت داماد برادرش رو ببینه و باهاش آشنا شه ،حتی اگه یه نامزد غیر رسمی باشه !!! چون تو خونه اش زندگی می کردم حق داشت بدونه با کی مراوده می کنم.ساغر با صدای بلند گفت : این که کاری نداره یه نفر رو پیدا می کنیم و ازش می خوایم خیلی آقا منشانه و محترم یه مدتی نقش نامزد ترمه رو بازی کنه.با خنده گفت : پولم بهش می دیم . یه نامزد کرایه ای؟!شاداب خیلی جدی گفت : اون وقت اگه دست از سر ترمه برنداشت و بعدا" براش مزاحمت ایجاد کرد چی؟! اگه هر روز پاپی دختره شد و روزگارشو سیاه کرد چی؟!ساغر گفت :آقا جون باید بگردیم یه آدم اصل و نسب دار مطمئن پیدا کنیم ، یه آدم حسابی نه یه لات سر چهارراه.با لحن خاصی اضافه کرد :یه آدمی که سرش به تنش بیارزه ، کل ماجرارم براش تعریف می کنیم که بعد ها مشکلی پیش نیاد.شاداب شروع به شکستن انگشت های دستش کرد ، عادتش بود، هر وقت عصبی می شد این کار رو می کرد.صد بار بهش تذکر داده بودم این عادتشو ترک کنه .محکم زدم رو دستش ، طوری که دست خودمم سوخت : نکن ، برای بار هزارم می گم نکن ، چهار روز دیگه که لقوه گرفتی و دستات لرزید حالت جا میاد.بهنوش گفت :تو هم گیرمی دی ها ، به این بی چاره چی کار داری؟- مثلا" زن دادشمه ، دوست ندارم بند های انگشتش پت و پهن بشه.همه زدیم زیر خنده ، دوباره جنجال شروع شد ، حالا مونده بودیم با کی حرف بزنیم که راضی شه چند هفته ای به عنوان نامزد من خودشو به خانواده عمو البته در صورت
    [فقط کاربران عضو شده و فعال شده میتوانند لینک ها را مشاهده کنند. ][فقط کاربران عضو شده و فعال شده میتوانند لینک ها را مشاهده کنند. ][فقط کاربران عضو شده و فعال شده میتوانند لینک ها را مشاهده کنند. ]




  10. Top | #10


    تاریخ عضویت
    Feb 2013
    شماره کاربر
    1
    وضعيت
    عنوان کاربر
    مدیر کل سایت
    میانگین پست در روز
    4.96
    نوشته ها
    8,980
    تشکر
    1,497
    تشکر شده 9,450 بار در 4,031 ارسال
    حالت من : Mashghool
    مثل بچه های پنج ساله ای .
    بهنوش با غرغر وسایلشو چید توی کمد : قول دادی فردا درموردش حرف بزنیمها .
    بعد رفت توی تخت ، گفتم : با همین لباس میخوای بخوابی ؟
    بهم اشاره کرد : خود جنابعالی چطور ؟ ! با همین لباس قراره بخوابی ؟ !
    به خودم نگاه کردم ، بلوز دامن مشکیم هنوز تنم بود ، حتی صندلم رو در نیاورده بودم .
    آه کشیدم : تو که هوش و هواس واسه آدم نمیذاری ...
    پاشدم و لباس عوض کردم ، بهنوش همونطور که با احتیاط بندهای صندل گرانقیمتش رو باز میکرد ، گفت : امشب گلپر بدجوری مهربون بود .
    خندیدم : راستش یه فکری از غروبی مثل خوره داره دیوونه ام میکنه ، این قضیه دو حالت داره یکی خوش بینانه ، یکی بد بینانه . البته فردا معلوم میشه .
    الان باید بگی ، بیخود میکنی فکر منو مشغول کنی ، اگه قراره فردا معلوم شه پس حرفشم نباید بزنی .
    آخه میترسم بدجنسی باشه . حالت خوشبینانه اینه که بخواد از دل من دربیاره و واقعا قصدی نداشته . حالت بدبینانه اشم اینه که این مدت بهش خیلی سخت گذشته و دیده با ودن من یه جورایی آسایش داره ، برای همین از اینکه یه کلفت مفت و مسلم رو از دست داده ناراحته .
    شونه بالا انداختم : نمیدونم شایدم هیچ کدوم از اینا نباشه و قضیه چیز دیگه اس . ممکنم هست هر دوش درست باشه ، بالاخره دو سه ماه دیگه بچه به دنیا میاد و هزار تا کار داره . خونه زندائیم که از خونه تارخ دوره ، و گلپر دست تنهاس ، بالاخره هر چی باشه من عمه بچه اشم و جوناً دلاً بهش میرسم .
    بهنوش یه پیراهن بلند سفید تریکو پوشید : مگه تو فرصت داری به بچه اون برسی ، اون قدر درس و مشغله داری که نگو ...
    شایدم چنین چیزی تو ذهنش نبوده و صرفاً میخواسته کدورتا رو برداره .
    نشستم رو تخت : گلپر دختر بد ذاتی نیست ، خدائیشم اولین باری بود که میدیدم اخلاقش اینقدر بده ، شایدم بقول خودش ار حاملگیش بوده ... حالا هر چی ! فکر نمیکردم پیش قدم بشه .
    راستش منم همینطور !
    حداقلش شب عیدی هیچ کس با کس دیگه سر سنگین نیست ، چراغو خاموش کنم ؟
    خودم خاموش میکنم به من نزدیکتره .
    پتو رو کشیدم روی خودم : شب بخیر بهی ...
    بهنوش همونطور که خمیازه میکشید گفت : شب بخیر .
    ***
    وسایلمو جمع کردم ، سر ساعت پنج بعد از ظهر تارخ اومد دنبالم و با هم رفتیم خونه اش ؛ راستش انتظار داشتم وقتی میرسم خونه ، اون جا رو مثل زمین شخم خورده ببینم . اما با دیدن خونه تمیز و مرتب جا خوردم ، تازه یادم اومد ده عیده و همه خونه تکونی کردن ! نفس راحتی کشیدم و نشستم . هر چند که زحمت چایی دم کردن و آوردن و پذیرایی به عهده خودم بود ! آقا تارخ ما رو شرمنده کرد و شام از بیرون کباب گرفت و بعدشم ظرفا رو شستم .
    صبح خیلی زود راه افتادیم ، تمام مدت توی راه گلپر نالید و شکوه و شکایت کرد . یه لحظه سردش میشد ، بعد از شدت گرما خفه میشد ، یه بار دستشویی داشت ، یه بار گرسنه اش بود و چند دقیقه دیگه هوس چیزی میکرد . اگه تارخ یواش میروند بهش تشر میزد که تندتر ! اگه تند رانندگی میکرد جیغ و ویغ راه مینداخت که میخوای ما رو بکشتن بدی و از این حرفا ! و صد البته تارخ به هر سازی که خانوم میزد ، میرقصید ...
    من که حسابی کلافه شده بودم و تو دلم صد مرتبه خودمو لعنت کردم که چرا با اتوبوس نرفتم . موقع نهار توی رستوران دلم میخواست بزنم توی سرش . اون قدر ادا درآورد و پیف و پوف کرد تا غذا زهرمارم شد ، چنان قیافه ای برای غذا گرفته بود که بیا و ببین ، دماغشو گرفته و میگفت : حالم داره بهم میخوره .
    دیگه آخر سر طاقت نیاوردم : گلپر جون دیگه هفت ماهته ، ویار مال ماهای اول حاملگیه .
    دماغشو جمع کرد : کی گفته ؟
    یه نفس پر صدا و بلند کشید : من بیچاره که از همون اول حاملگیم روز خوش نداشتم .
    دستی به شکم برآمده اش کشید : معلوم نیست به دنیا که بیاد میخواد چه بلایی سرم بیاره .
    شکلک درآوردم : قول میده بچه خوبی باشه و خیلی مامان و بابا رو اذیت نکنه ، بویژه مامانشو !
    خدا از دهنت بشنوه .
    به غذا اشاره کردم : بخور گلپر جون ، از دهن میفته !
    چنان قیافه ای به خودش گرفت که منم از غذا خوردن پشیمون شدم : اینم غذاست ؟ اگه بخورم حالم بد میشه و تا خود شیراز وبال گردنتون میشم .
    نیمه شوخی و نیمه جدی بشقاب رو از جلوش برداشتم : یه بسته بیسکوییت بخور ، حداقلش مریض نمیشی .
    نه من و نه تارخ دیگه اشتهایی واسه خوردن نداشتیم بعد از اینکه با غذا بازی بازی کردیم ، تارخ پول غذا رو حساب کرد و دوباره سوار ماشین شدیم و راه افتادیم .
    خوشبختانه خوابم برد و دیگه از فیض شنیدن نق و نوق گلپر خلاص شدم . چشم که باز کردم دم دروازه قرآن بودیم . اشک توی چشمم پر شد ، با اینکه هوا نسبتا سرد بود شیشه رو پایین آوردم تا هوای پاک و تمیز شهر قشنگم رو استشمام کنم ... درختا تک و توک جوونه زده بودن و تو شهر غوغای عجیبی بود ... موقع سال نو همه چی عوض میشه ، عطر صفا و صمیمیت با بوی پاکیزگی مخلوط میشه و حال آدمو جا میاره ...
    داشتم به رفت و آمد سریع مردم که دست اکثرشون پر از نایلون خرید بود نگاه میکردم که صدای گلپر دراومد : ترمه جان ، شیشه رو بده بالا . پهلوهام یخ زد میترسم بچه قولنج کنه .
    با حرص شیشه رو دادم بالا . تارخ گفت : هر وقت می آم شیراز ناخواسته دلم پر از شادی میشه .
    منکه اصلا دلم نمیخواد برگردم تهران ، اگه درسم تموم شه دیگه یه لحظه معطل نمیکنم و یه راست می آم اینجا .
    آه کشیدم : حیف که واسه اردیبهشت اینجا نیستم و نمیتونم قشنگیهاشو ببینم . درختای پر شکوفه و عطر بهارنارنج که آدمو مست میکنه و نمیذاره ...
    گلپر حرفمو برید و با طعنه گفت : قراره دندونپزشک بشی ولی ظاهرا داری شاعر میشی .
    شایدم دندونپزشک شاعر بشم مگه بده ؟ !
    شونه بالا انداخت : بر منکرش لعنت .
    تارخ گفت : خوبه سروقت رسیدیم والا مامان و بابا نگران میشدن .
    با خنده گفتم : اونا از صبح که ما راه افتادیم نگرانن ، در ثانی مطمئن باش همین الانم که برسیم بابا جلوی در وایستاده و مدام به ساعتش نگاه میکنه و سر کوچه رو میپاد .
    تجسم بابا تو اون حالت لبخند رو مهمون لبام کرد ، آخه طاقت انتظار رو نداره همیشه وامیسته جلوی در و یه نگاه به ساعت میکنه و یه نگاه به سر کوچه . ساعت مقرر که رد بشه قدم زدن هم به دوتا کار قبلی اضافه میشه یه کم دلشوره م چاشنیش ! امان از وقتی که دیر بشه . اون وقت دیگه بابا دور از جونش ، دور از جونش مثل مرغ سر کنده این ور و اون ور میره !
    وقتی دانش آموز بودم گاهی بابا میومد دنبالم ، همیشه سر ساعت ! امکان نداشت یک ثانیه دیر کنه ، حتی گاهی پنج دقیقه م زودتر می اومد ؛ واسه همین توقع داره همه مثل اون باشن و کاراشونو سر ساعت و به وقت انجام بدن . گاهی فکر میکنم بابا اشتباهی کارخونه دار شده ، ببخشین شده نه بود !!! بهتر بود ارتشی باشه ! هر چند روحیه نظامی گری نداره فقط دقیق و وقت شناسه .
    چهره مهربونش جلوی نظرم مجسم شد : « آخی ! قربونت برم باباجون ، دلم واست یه ذره شده . »
    از بدشانسی خیابونا شلوغ بود و البته طبیعی بود . همه در حال رفت و آمد و انجام کارای سال نو بودن .
    بالاخره رسیدیم خونه و پیش بینی من درست از آب دراومد بابا دم در منتظر و نگران وایستاده بود .
    ما رو که دید صورتش روشن شد و با چهره گشاده و یه لبخند پت و پهن اومد به استقبالمون . پیاده که شدم بدنم درد میکرد . بابا اول از همه رفت سراغ گلپر ، خوش آمد گفت و روش رو بوسید . تا خواست با تارخ روبوسی کنه پریدم وسط و آویزون گردنش شدم ، چقدر دلم واسش تنگ شده بود .
    همین که وارد حیاط شدیم سودی جون و ترنج اومدن پیشواز ، بعد از کلی اظهار دلتنگی و رد و بدل کردن تعارفات معمول رفتیم تو . از سودی جون سراغ تورنگ رو گرفتم و فهمیدم رفته شیرینی بخره ، و حسابی هم دیر کرده و البته طبق معمول بابا رو نگران .

    169-174
    دلداریش دادم : خیابونا قیامته . فکر کنم همه مردم که نه ولی حداقل نصف مردم ریختن تو خیابونا و دارن خرید میکنن .
    سودی جون ظرف میوه رو روی میز گذاشت : اینطوریه دیگه ، همه شب عید یاد کاراشون می افتن .
    بابا انگشت اشاره اشو به نشونه نفی تکون داد : اگه همه کارا با برنامه باشه بازم بیشترش میمونه واسه آخر .
    ترنج تایید کرد : واقعا ! من همیشه به خودم میگم دیگه نمیذارم درسام تلنبار بشه واسه شب امتحان ، اما همین که شب امتحان میرسه میبینم هیچ کاری نکردم و اون وقت دلشوره می افته به جونم !
    سودی جون از ته دل خندید : بیا اینم نمونه اش .
    بابا داشت همه رو متقاعد میکرد اما من با دقت داشتم صورت سودی جونمو نگاه میکردم ، دلم لرزید . در عرض این مدت پیر و شکسته شده بود ، البته شاید به نظر کسی نمیرسید ولی من کاملا حس میکردم . گوشه چشمش چروک شده و صورتش رنگ و روی سابق رو نداشت . معلوم بود تو این مدت خیلی اذیت شده . طفلک پشت ظاهر خندونش غم بزرگی رو پنهون کرده . بغض گلومو گرفت ، پا شدم . بابا فورا پرسید : کجا ؟ !
    به زور یه لبخند کج و معوج زدم : میخوام ببینم اتاقم عوض شده یا نه ؟
    ترنج با موذی گری گفت : خیالت راحت باشه ، همه چی سر جاشه . دقت کردم هیچ وسیله ای حتی یه سانت هم تکون نخوره ، هر چی که برداشتم ، دقیقا میذاشتم سرجاش .
    بیتوجه به خنده هاش رفتم تو اتاقم . حق با ترنج بود ، ظاهرا هیچی دست نخورده بود . نسشتم و سرمو گرفتم بین دستام ، میدونستم بابا و سودی جون دارن فشار زیادی رو تحمل میکنن و با سیلی صورتشونو سرخ نگه میدارن . تا این لحظه م دوتا زمین فروخته بودن . از یه طرف هزینه شهریه من ، از طرف دیگه هزینه وکیل و مهمتر از همه حقوق کارگرای بیکار که بابام دلش نمی اومد بهشون نده !
    آخر شب تحویل سال بود و من اصلا حس و حال نداشتم به استقبال سال جدید برم ، سالی که میگذشت بدترین سال زندگیم بود . دو سه ساعت قبل از تحویل سال سودی جون در اتاقو باز کرد و اومد تو : عزیزم چرا اومدی این جا ؟ ! بیا پیشم تا سیر ببینمت ، میدونی چقدر دلم واست تنگ شده بود ؟ جات خیلی خالی بود .
    کنارم روی تخت نشست ، سرمو گذاشتم روی سینه اش و بوی عطر همیشگی اشو به مشام کشیدم : منم خیلی دلم تنگ شده بود ، تازه شما اینجا تورنگ و ترنج رو هم داشتین ، بابام بود و جای خالی من زیاد به چشم نمی اومد .
    انگشتاش بین موهام لغزید : هر گلی یه بویی داره عزیزم ، حالا پاشو بریم بیرون و سفره هفت سین رو بچین ... کاری که هر سال از روز قبل انجام میدادی !
    آه کشیدم : اون موقع دل و دماغ داشتم ؛ ولی حالا ؟ !
    با صدای گرم و مهربونش گفت : همه چی درست میشه ، خدا بخواد داره مشکلمون حل میشه دیگه آخراشه . بعدشم تو فقط باید به درس خودت فکر کنی ، مهم اونه ، حالا پاشو برو یه دوش بگیر و یه دست لباس مرتب بپوش . اون وقت سرحال و قبراق برو سفره هفت سین رو بچین ، همه وسایلشم حاضر کردم .
    آخه پارسال خودم همه چی رو درست کرده بودم و خیلی قشنگ بود ...
    یه لحظه فکری به ذهنم رسید : سودی جون اون کاسه کوچولوها که از همدان خریده بودی رو داری ؟ !
    آره همون آبی ها دیگه !
    پس تا من میرم حموم اون بقچه ترمه اتم بیار ، همون سفید قدیمیه ، امسال میخوام سفره امون رنگ و بوی سنتی داشته باشه .
    خیلی قشنگ میشه .
    راستی تورنگ نیومده ؟ !
    چرا ، ولی فرستادمش گل بخره ، حالا توام پاشو که سر فرصت به کارات برسی و هول هولکی انجام ندی ؟
    قربونت برم سودی جون .
    من قربون تو برم دختر عزیزم ، خانم دکتر !
    خندیدم : سر به سرم نذار .
    دستشو گرفت و بلند شدیم ، از اتاق بیرون اومدیم و رفتم حموم داغ گرفتم که حسابی چسبید و خستگی راهو از تنم بیرون آورد . حوله رو طبق عادت قدیمی دور سرم بستم و اومدم بیرون ، وارد حال که شدم تورنگ داد کشید : داشتم سراغت رو میگرفتم ، کجا بودی ؟ !
    به سرم اشاره کردم : میبینی که .
    با هم روبوسی کردیم ، صورتش گل انداخته بود ، آروم گفتم : شادابو دیدی ؟ !
    تعجب کرد : از کجا فهمیدی ؟
    با ادا گفتم : حالا !
    رفتم سراغ میز ناهار خوری ، همه چی اونجا بود ، بغچه ترمه رو که جهاز مامان بود پهن کردم ، آینه و قرآن رو گذاشتم و بعد وسایل هفت سین رو ریختم تو کاسه های سفالی آبی ، سیبها رو چیدم تو یه بشقاب از همون سرویس و گلا رو هم تو پارچ سفالی آبی !
    شمع ها رو سر جاشون گذاشتم و تنگ آبی ماهی ها رو هم وسط قرار دادم ، جالب شده بود ، یه سفره ساده و در عین حال جذاب ! ظرفهای سفالی خیلی قشنگ بودن . یادم اومد روزی که سودی جونم داشت اونارو میخرید کلی بهش غر زدم : آخه اینارو میخوای چی کار ؟ ! این همه چیز خوب و جدید و شیک هست ، اومدی چسبیدی به این کاسه های آبی و پارچ و بشقاب و لیوان !
    و سودی جون با لبخند کار خودشو کرده و هر چی دلش میخواست خریده بود و اون وقت همونا یه سفره قشنگ واسم درست کرده بودن ، آخرین تغیرات رو دادم و رفتم تو اتاقم . حوله رو باز کردم و اجازه دادم موهام همون شکلی خشک بشه تا فرهاش خوش حالت بشه ! یه بلوز و شلوار سبز برداشتم ، بلوزم آستین کوتاه و خوش دوخت بود ، سبز روشن با راه های سبز تیره ، شلوارم به رنگ راه راه های بلوزم بود . دو سال پیش خریده بودم و خیلی بهم میومد . یه جفت صندل یشمی م داشتم که پا کردم .
    رفتم جلوی آینه و خودمو برانداز کردم ، خوب بودم و بی هیچ نقصی ! یه رژ لب صورتی کم رنگ م برداشتم زدم به لب هام . خیلی فوق نکردم ، در کل زیاد اهل آرایش نبودم ، به قول ساغر از خود متشکر و پر رو بودم و فکر میکردم به آرایش احتیاج ندارم .
    از اتاق اومدم بیرون ، دیگه چیزی به سال تحویل نمونده و همه دور میز نشسته بودن ، بین گلپر و تورنگ یه جای خالی بود که نشستم ، تلویزیون روشن بود و داشت برنامه های مربوط به شروع سال نو رو پخش میکرد . بابا قرآن خودش رو دست گرفته بود و میخوند . بقیه م مشغول صحبت بودن .
    دو سه دقیقه قبل از سال تحویل چشمامو بستم و شروع به دعا خوندن کردم . هیچ صدایی جز صدای تلویزیون نبود .
    قبل از تحویل به ماهی های کوچولو نگاه کردم که ثابت و بیحرکت وایساده بودن ، طبق عادت دوران بچگی به تخم مرغها زل زدم ببینم میچرخن یا نه ، صدای شلیک توپ که از تلویزیون پخش شد دیدم بازم مثل همیشه تخم مرغها تکون نخوردن .
    دعای تحویل سال نو رو خوندیم و همگی مشغول روبوسی شدیم . بابا اسکناسهای نو و تا نخورده متبرک شده با قرآن رو بین ما پخش کرد . تارخ و سودی جون م به همه عیدی دادن .
    همگی رفتیم تو هال و مشغول میوه خوردن و تخمه شکستن شدیم . یه ساعت بعدم خوابیدیم . از صبح اول فروردین دید و بازدید شروع شد و برای من چه لذتی داشت . روز
    چهارم عمو هادی ، زن عمو ، بهنوش و بهنام به اتفاق آقا کیوان داماد جدید به ما ملحق شدن ، البته دو روز بیشتر نموندن و رفتن بندر عباس . تا سیزدهم فروردین دور هم بودیم و گل گفتیم و گل شنفتیم و لذت بردیم .
    صبح روز چهاردهم بارو بندیلمون رو گذاشتیم تو ماشین و راه افتادیم به طرف تهران . این مرتبه شاداب همراهمون بود و به لطف حضورش گلپر غر نمیزد چون باهاش رودربایستی داشت .
    تو طول راه با شاداب در مورد روزهای خوبی که گذرونده بودیم حرف میزدیم ، شیرین ترین خاطره شاداب مربوط به روز اول فروردین بود که ما براش عیدی برده بودیم . منم که از تموم لحظه هام لذت برده و موقع برگشتن حسابی غمگین و ناراحت بودم ، البته سعی میکردم به روی خودم نیارم ولی نمیشد که نمیشد !
    به قیافه خوشکلت مبالی ؟ ببین فکر نکن همیشه این شکلی میمونی ، میتونم کاری کنم که از هر چی آینه است بیزار شی ، حالیته ؟ ! اونم فقط در عرض چند ثانیه ... حالا خوب فکراتو بکن . وقتی آقا خسرو بیفته رو دنده لج دیگه افتاده ...
    خسرو همونطور که دندوناش رو رو هم فشار میداد ، این حرفا رو بهم زد ، نفسم سنگین شده و پاهام نای رفتن نداشت . دستمو گرفتم به دیوار ، پوزخند تهدید آمیزی زد : بایدم بترسی ، بترس ، چون بیربط نمیگم مایه اش یه ظرف اسیده . از الان به بعدم فقط میخوام ازت انتقام بگیرم ، فهمیدی ؟ انتقام !
    یه زنجیر باریک طلایی رو دور انگشتش میچرخوند ، سرتا پامو نگاه کرد : خود دانی .
    یه دفعه به خودم اومدم و با غیظ گفتم : هیچ غلطی نمیتونی بکنی .
    یه قدم نزدیکم شد : تا الان که پس افتاده بودی ، چیه ؟ ! زبون درآوردی .
    صاف ایستادم : یه بار دیگه منو تهدید کنی و بیای سر رام و مزاحم بشی دیگه صبر ...
    نذاشت حرفم تموم بشه ، انگشت اشاره اشو به نشونه تهدید جلوی صورتم تکون داد : ببین دختر خانوم ، اونقدر برام قیافه گرفتی و ادا در آوردی که نگو ! اگه چند ماه پیش بهم جواب بله رو داده بودی ، جات رو چشم ما بود ولی حالا ...
    چشماشو دروند : فقط میخوام رو تو کم کنم ، از این به بعد خیلی مواظب خودت باش خانوم ترمه مهتاش ! خیلی مواظب خودت باش .
    تو چشماش برق عجیبی بود ، ترسناک و غیر قابل تحمل ، کم مونده بود بزنم زیر گریه ، یه قدم دیگه نزدیکم شد که یه مرتبه با صدای بلندی گفتم : چرا دست از سرم بر نمیداری ؟ چرا مزاحم میشی !
    همین که گفتم مواظب باش ، بدجوری قاپت پیش من کج افتاده .
    سر ظهر بود و خیابان دانشکده خلوت ! خواستم از کنارش رد بشم ، مقابلم ایستاد : بد کاری کردی ، بد کاری کردی دست رد به سینه ام زدی ، پشیمون میشی ، کاری میکنم به دست و پام بیفتی و التماسم کنی .
    غرورم سخت جریحه دار شده و بغض گلومو گرفته بود ، با این حال تو چشماش زل زدم و گفتم : تو خواب ببینی ، حالا برو کنار میخوام رد شم .
    سبیل هاشو جوید : اگه رد نشم مثلا چیکار میکنی ؟
    یه دفعه صدای گرم و مردانه ای شنیدم : هیچی با من طرفی .
    من و خسرو به طرف صدا برگشتیم ، فرشته نجات قبلیم بود ، جون تازه ای گرفتم .
    خسرو به طرفش رفت : بازم تو ! این قدر موی دماغ من نشو . پاتو از رو دم من بردار .
    آخه دم جنابعالی خیلی درازه ، هر جا پا میذارم روی دم توئه .
    به به ! حاضر جوابم که هستی . اصلا تو رو سننه .
    خسرو یقه ناجی منو گرفت : از آدم فضول خوشم نمیاد .
    پسر جوون دستهای خسرو رو گرفت و هلش داد عقب : اتفاقا منم از آدم مزاحم بدم میاد .
    شدن ضربه طوری بود که خسرو هول شد ، اصلا توقع نداشت . احساس کرد حریف از او قویتره ، سرشو تکون داد : برو دعا کن دیگه منو نبینی .
    جوون با تمسخر گفت : هر شب ، شبی دو ساعت !
    خسرو رفت . به آرومی به اون جوون نزدیک شدم : نمیدونم چرا دست از مزاحمت بر نمیداره ؟ !
    سری به علامت تایید تکون داد : بهتره ازش شکایت کنین ، این طوری کارش به کمیته انظباتی میکشه و ممکنه دست از مزاحمتاش برداره .
    سرم درد میکرد ، ناخودآگاه اخم کردم . پسر جوون با مهربونی پرسید : حالتون خوب نیست ؟ !
    خیلی فشار تحمل کردم .
    شاهد بودم .
    لبخند زدم : از لطفتون ممنونم ، منو نجات دادین .
    متفکرانه گفت : بالاخره باید یه فکر اساسی بکنین ، اینطوری نمیشه .
    حق با شماست آقای ...
    به دهنش چشم دوختم بدونم اسمش چیه ، آدم خوب و مودبی به نظر میرسید ، قد بلند ، چهار شونه و ورزیده بود ، موهای مشکی خوش حالتی داشت که خیلی دقیق و مرتب کوتاه شده بود . یه پیراهن مردونه سرمه ای با شلوار جین پوشیده بود که به کفشهای ورزشی آبی اش میومد . صورت مردونه جذابی داشت و در کل به دل خیلی مینشست .
    به آرومی گفت : پارسا انصاری هستم . دانشجوی ترم آخر دندونپزشکی .
    آقای انصاری شما واقعا به من کمک بزرگی کردین .
    خواهش میکنم خانوم ...
    حالا نوبت من بود که در برابر نگاه پرسشگرش خودمو معرفی کنم : ترمه مهرتاش هستم ، دانشجوی سال اول .
    با لبخند گفت : از آشنایی با شما خوشوقت شدم .
    منم همینطور .
    بعد از یک مکث کوتاه گفت : اگه کمکی چیزی از دستم بر میاد بهم بگین .
    تشکر کردم : مرسی ، حتما .
    دستاشو بهم مالید : در ضمن من مربی کنگ فو ام .
    ناخوداگاه نفس بلندی کشیدم ، دیگه خیالم راحت شده بود موتونه در برابر شرارتهای خسرو از خودش دفاع کنه . چون مطمئن بودم از این به بعد راحتش نمیذاره .
    وقت خونه رفتن بود ، از پارسا خداحافظی کردم و به طرف ایستگاه اتوبوس رفتم . اتوبوس اولی اصلا جا نداشت ، دومی ام که نگو ... سومی که رسید ناامید شدم و یه کم رفتم جلوتر منتظر تاکسی ایستادم .
    بالاخره تاکسی گرفتم و نیم ساعت بعد خونه بودم .
    خونه عمو ولوله بود ، همه مشغول بودن ، یه عالمه مهمون قرار بود واسه شام بیان و دسته جمعی بریم فرودگاه . قرار بود بهرود ساعت دو نصفه شب برسه . اونم بعد از شش هفت سال .
    عمو و زن عمو خیلی خوشحال بودن ، رفتارشون دستپاچه بود و برق شادی تو نگاهشون ! حق داشتن . سالها بود که پسر بزرگ خونواده رو ندیده بودن ، وقتی که میرفت یه پسر جوون نوزده ساله بود و حالا یه مهندس قابل که هنوز قصد داشت ادامه تحصیل بده .
    دایی ها و خاله های بهرود و عمه همدم و خونواده کیوان همه بودن . آخر شب همگی به طرف فرودگاه رفتیم . بر خلاف بقیه من هیچ هیجانی نداشتم . در کمال بدجنسی یه ذره هم ناراحت بودم . چون با اضافه شدن بهرود به جمع خونواده عمو راحتی و آسایشی که داشتم ، سلب میشد . ته دلم خدا رو شکر میکردم که بعد از جشن عقد بهنوش و کیوان برمیگرده !
    از خودم بدم می اومد ، به خاطر خودم حاضر بودم عمو و زن عمو پسر بزرگشون رو کمتر ببینن . « چی میشد زودتر مشکل بابا حل شه و من بتونم یه خونه مستقل بگیرم و سربار و مزاحم کسی نباشم ؟ ! »
    ساعت یک صبح با دسته گل به طرف فرودگاه رفتیم قشنگترین سبد گل رو کیوان و خوانوادش گرفته بودن به هر حال داماد جدید در عین این که نقاب خونسردی به صورتش زده بود قلبا مایل بود جلوی برادر بزرگ همسرش خودی نشون بده .
    زن عمو خیلی هیجانزاده بود و از پشت شیشه تکون نمیخورد بالاخره پس از انتظاری کوتاه بهرود اومد. زن عمو چنان اونو بغل کرد و اشک ریخت که گریه همه در اومد بالاخره بعد از ده دقیقه زن عمو اجازه داد بقیه هم به بهرود خوش آمد بگن و سلام و احوالپرسی کنن.
    بهرود همونی بود که تو عکسا دیده بودم ظاهرش نیمچه اروپایی بود تیپش خیلی به آقایون مهندس نمیخورد یه کلمه فارسی حرف می زد یه کلمه انگلیسی و بالاخره صدای عمو در اومد :
    -پسر جون این چه مدل حرف زدنه یعنی تو بعد از شش هفت سال زبون مادریت یادت رفته ؟
    بهرود خندید : نه یادمه فقط بعضی از لغت ها رو forget (فراموش) کردم.
    عمو اخم کرد : خودتو لوس نکن بعضی ها تو خارج به دنیا میان و بزرگ میشن ولی مثل تو وانمود نمیکنن فارسی بلد نیستن .
    زن عمو میانه رو گرفته : یکی دوساعت دیگه درست میشه بچه ام چند ساله با هیچ ایرونی هم کلام نشده .
    غائله ختم شد ولی زن عمو هم خوب میدونست اینا ادا و اطوار بهرود و دلیل دیگه ای نداره .
    یه عده از استقبال کننده ها از همون فرودگاه رفتن خونه هاشون ولی دایی و خونواده با ما اومدن خونه . عمه همدم که تکلیفش روشن بود از یه هفته قبل اومده بود و قرار بود یه هفته دیگه ام بمونه تا یه دل سیر برادرزادشو ببینه و هر وقت فرصت کنه یه نیش و کنایه اسیدی به زن عمو ی بیچاره که آزارش به یه مورچه هم نمیرسید بزنه .
    بیچاره زن عمو کوتاه می اومد و فقط لبشو با دندون گاز میگرفت من و بهی تا جا داشت حرص میخوردیم ولی از ترس زن عمو جرات جواب دادن نداشتیم البته منم از نیش و کنایه کم نمی آوردم و به موقع یه حرفی میزدم .
    اون شب همه نزدیک صبح خوابیدیم و وقتی بیدار شدیم نزدیک ظهر بود ولی بهرود بیدار نشد که نشد تا شب خوابید طوری که صدای عمو هادی در اومد : این بچه شورشو دراورده چقدر میخوابه ؟
    زن عمو گفت : خسته اس بچه ام خسته راهه .
    عمو دستشو تکون داد : شاخ غول که نشکسته ...
    -هنوز از راه نرسیده نمیخواد بهش گیر سه پیچ بدی .
    عمو بادی به غبغب انداخت و دستی به چونه اش کشید : از وقتی یه الف بچه بود همینارو گفتی که اینطوری بار اومد حرف زدنش پاک آبرمونو برد ...
    زن عمو خوب بلد بود چه جوری عمو رو آروم کنه : خون خودتو کثیف نکن یه ذره به حرکاتش توجه نکنی خوب میشه زیاد مته به خشخاشش نذار ولش کن چند روزه مهمونه و چند ساله دعا گو حالا چائیت رو بخور از دهن افتاد اگرم سرد شده عوضش کنم .
    عمو دستی به استکان چایی زد : نه خوبه
    همیشه وقتی عمو چایی میخورد ازش فاصله میگرفتم بدجوری هورت میکشید اما صدای هورت کشیدن عمو تو صدای بهرود گم شد : سلام بابا جون سلام ماما .
    چای پرید به گلو عمو و سرفه کرد بهرود با ادا اطوار نزدیکش شد : وای بابا جون چی شد ؟
    رنگ صورت عمو قرمز شده بود بهرود چند ضربه ملایم به پشتش زد : باید احتیاط کنین ...
    نمیتونستم جلو خنده مو بگیرم یه نگا به بهنوش کردم اونم دست کمی از من نداشت هر دو تا به اتاق پناه بردیم حالا نخند کی بخند دلمو گرفتم و نشستم زمین : این آقا داداشت چرا این طوری حرف میزنه ؟
    بهنوش محکم کوبید رو پاش : چه میدونم برو از خودش بپرس چه قدر لوس شده اگه این طور ادامه بده بابا خودش بلیط برگشتش رو میگیره و راهیش میکنه .
    هنوز صدای سرفه عمو میومد
    صدای غرغر های عمه همدم ولی بیشتر بود : این همه پول خرج بچه کن ...
    بهرود جواب داد : خیلی ام خوبم عمه جون .
    -عمه فدات شه کی گفته بدی ؟
    عجب تو یه چشم بهم زدن جمله شو عوض کرد. راستی عمه همدن یه دختر 24 ساله داره که بدش نمی اد زن بهرود شه : خوب عمه جون بیا اینجا کنارم بشین و تعریف کن الهی واست بمیرم شدی چار پاره استخون اونجا به خورد و خوراکت خوب نمیرسیدی لابد .
    -نه عمه جون اتفاقا همه چی خوب بود اوکی اوکی.
    صدای جیغ مانند عمه مارو پروند :چی کی ؟
    -یعنی اینکه مشکلی نبود اوکی بود .
    آهان پس حسابی خارجکی شدی اما عمه جون ایندفعه دیگه تنها برنگرد جون عزب رو فرشته ها نفرین میکنن تا الانم تنبلی از مامان و بابات بوده آستین واست بالا نزدن ایندفعه خودم دست یه دختر خوب و نجیب و بساز رو میگیرم و می ذارم تو دستت عمه لاقل یکی باشه تو مملکت غریب یه لیوان آب بده دستت و شب که خسته و هلاک برمیگردی چراغ خونتو روشن نگه داشته باشه.
    بهنوش سر تکون داد : یعنی بیا دست دختر منو بگیر و با خودت ببر
    -بیچاره دختر عمه اگه بفهمعه مامانش چه خوابی براش دیده سینه خیز از شیراز تا اینجا میاد طفلکی اگه بدونه ناراحت میشه این همه زحمت کشیده و درس خونده مادرش با زبون بی زبونی به هر جوونی که میرسه میگه بیا دخترمو بگیر بابا از این کارش حسابی کفریه و چند مرتبه تا حالا بهش گفته کارت درست نیست اما مگه به خرجش میره دختره هم از دست مادرش هر چند وقت یه بار پناه می آره به بابا و گله و شکایت ...
    بهنوش آه کشید : دختر به اون خوبی .
    چند لحظه فکر کرد و بعد آروم گفت : بهرود برادرمه جونم براش در میره اما من یکی حاضر نیستم برای زن گرفتنش پیش قدم بشم چون میدونم اهل زندگی و این حرفا نیست .
    راست میگفت منم تو این مدتی که تو خونه عمو زندگی کرده بودم از نامه ها و عکساش فهمیده بودم مرد زن و زندگی و خانواده نیست بهنوش ادامه داد : فردا تموم عکسایی که بهرود با دخترای رنگ و وارنگ انداخته میارم نشون عمه خانوم میدم تا دیگه از این نسخه ها واسه دخترش نپیچه من یکی حاضر نیستم دختر عمه مو دستی دستی بدبخت کنم بهرود خودش باید زنش رو انتخاب کنه اونم یکی مثل خودش رو .
    قیافه عمه موقع دیدن عکسای بهرود دیدنی بود چشاش از تعجب هشت تا شده بود هی لب به دندون میگزید و دست پشت دست می کوبید : از این بچه انتظار نداشتم ... ااا دختره رو ببین حیا رو خورده و آبرو رو سر کشیده ننه بابای اینا کی ان و کجان ؟ نمیگن این چه طرز لباس پوشیدنه ؟
    جلوی خنده مو گرفتم : نه عمه خارجیا به این چیزا اهمیت نمیدن ...
    -حالا اونا اهمیت نمیدن این پسره چی ؟
    بهنوش با بدجنسی گفت : ای عمه چقدر ساده ای این پسره از اونا بدتره ...
    عمه چینی به دماغش انداخت : باید به کم نصیحتش کنیم بالاخره ما بزرگترا چار تا پیراهن بیشتر پاره کردیم نباید بزاریم جونا اینطوری خودشونو تباه کنن ... من خودم با بهرود حرف میزنم.
    بهنوش آهی کشید و با ناراحتی ساختگی گفت : یه عالمه باهاش حرف زدم هر بار که تلفن میزد کلی در گوشش میخوندم و میگفتم ولی چه فایده : نرود میخ آهنین در سنگ
    -به هر حال گناه داره باید بهش فهموند حالا ببینم راستی راستی اونجا درس خونده یا نه ؟
    -اونکه آره عمه . . . بچه همه چیش به جا و اصولی بوده به موقع درس خونده به موقع به کارای دیگه اش رسیده حالام که میخواد تا دکترا ادامه بده و ...
    -تا اون موقع حتما دیگه عاقل شده و ... آره جونم یه کم که پخته شه زندگی رو جدی تر میگیره و دست از این کاراش برمیداره.
    تلفن زنگ خورد بهنوش اشاره کرد جواب بدم گوشی رو برداشتم : بله ؟
    یه صدای زنگ دار آشنا پیچید تو گوشی : خودتی ؟
    گوشی رو دست به دست کردم : عذر میخوام شما ؟
    خندید کریه و زشت ... خودش بود خسرو آب دهانم خشک شد رنگم پرید ... محکم گوشی رو گذاشتم پاهام سخت و کرخت شده بود بهنوش نگام کرد : کی بود ؟
    به زور گفتم : مزاحم ..
    «یعنی شماره خونه رو چه جوری پیدا کرده ؟»
    دلم میخواست میدیدمش و دو تا کشیده حسابی میخوابوندم بیخ گوشش ، پسره هرزه دوباره تلفن زنگ زد برنداشتم بهنوش گفت : بردار دیگه
    سرمو تکون دادن : نمی خواد مزاحمه ...
    مگه قطع میکرد بهنوش با خنده گفت : مزاحم سمجی هم هست .
    بالاخره صدای زنگ خفه شد دیگه دل و دماغ شنیدن حرفای عمه رو نداشتم پا شدم عمه گفت : رنگت پریده عمه حالت خوب نیست ؟
    -چرا خوبم .
    با مهربونی گفت : برو بخواب منم برات گل گاو زبون دم میکنم می آرم ... آروم میشی
    همون طور که داشتم میرفتم اتاقم شنیدم :الهی بمیرم برات عمه ...بچه ام دلش خونه ... حسابی غصه باباشو میخوره ...
    عمه همدم مهربون و خوش قلب بود ولی به همون اندازه بد زبون اوایل همه از دستش میرنجیدن اما مدتها فهمیده بودن نیش عقرب نه از ره کین است ولی خوب یه وقتایی میشد که امثال من و بهی از کوره در میرفتیم و یه چیزی میگفتیم ولی عمه بیچاره هیچ به روی خودش نمی آورد.
    به تختم پناه بردم بالشو گذاشتم رو سرم تا صدای زنگ تلفن رو که تو خونه میپیچید نشنوم چرا دست بردار نبود ؟چرا ولم نمی کرد ... حالا که قصدش انتقام جویی بود میخواست چه بلایی سرم بیاره ؟

    صدای عاقد رو برای مرتبه اول شنیدم : عروس خانوم وکیلم ؟
    قندها رو کوبیدم به همدیگه : عروس رفته گل بچینه .
    عاقد با شوخ طبعی گفت : گلش رو که چیده و حالام کنارش نشسته .
    میتونستم قیافه بهنوش رو تصور کنم که داره زیر تور سفید ادا در میاره ؛ عاقد برای مرتبه دوم خطبه رو با مقدار مهریه خوند و پرسید : وکیلم ؟ !
    با لبخند نگامو چرخوندم به اطراف ، چشمم به چشم بهرود افتاد که مات من شده ، معلوم بود خیلی وقته بهم زل زده ، روم رو برگردوندم ، چند لحظه بعد زیر چشمی نگاش کردم ، هنوز میخ من بود ... عروس خانم بعله رو داد و همه کل کشیدن و دست زدن ...
    سفره عقد رو جمع کردم و خاک قندها رو ریختم رو سر عروس و داماد که زندگیشون مثل قند شیرین بشه .
    هر جا که میرفتم نگاه خیره بهرود رو یدک میکشیدم ، بعد از دو هفته انگار اولین بارش بود که منو میدید ، حرصم گرفته بود ، اصلا ملاحظه هیچی رو نمیکرد ، اونقدر با نگاهش تعقیبم کرد که همه فهمیدن . شاداب در گوشم گفت : دل برادر عروس خانوم رو بردیها !
    پشت چشم نازک کردم : خدا بدور !
    مگه چشه ؟ بچه مهندس و خارج رفته هم که هست !
    با حرص گفتم : بخوره تو سرش .
    شاداب خندید : بیچاره حق داره ، امروز بدجوری تو دل برو شدی ! چشم خیلی های دیگه م دنبالته .
    با حالت وحشتناکی گفتم : بگو چشم کیا تا با این ناخونام درشون بیارم .
    خطرناک شدی دختر !
    حالا کجا شو دیدی ؟ !
    شاداب خیلی جدی گفت : پسر بدی به نظر نمیاد ها ! بدجوریم دهنش واست بازمونده ... گناه داره ! جوونه !!
    شونه بالا انداختم : تو به فکر اون نباش ، این بنده خدا عادتشه ، دهنش یه روز درموین واسه یکی باز میمونه . حالام قرعه به نام من بیچاره افتاد ...
    با یه آه تلخ گفتم : اگه من شانس داشتم که تو قنداق خفه میشدم و میمردم .
    طفلک پسره ، این وصله ها بهش نمیچسبه !
    یواش در گوشش گفتم : الان که وقتش نیست ، اما سر فرصت عکسای شازده رو با دو نیم جین دخترای سور و بور و شرقی و غربی ببین !
    دهن شاداب وا موند و چشماش قد دو نعلبکی گرد شد : نه !
    منم اولش مثل تو داشتم شاخ درمیاوردم .
    زن عمو نزدیکم شد ، هیکل گرد و قلنبه اش تو کت و دامن خردلی حسابی با نمک شده بود : زن عمو جان ترمه ! قربونت برم ! زحمت اعلام کردن کادوها رو تو بکش ، مادر داماد خواسته یه نفر از طرف ما کادوها رو بگه ، کی از تو بهتر عزیز دلم ...
    چشم زن عمو ...
    قربونت برم ، ایشا ا... عروسی خودت !
    به منظور گفتم : حالا تا درسم تموم شه شش هفت سالی مونده ...
    زن عمو دست گذاشت روی شونه ام و تقریبا داد زد : برو عزیزم ...
    بعد رو به شاداب کرد : تو چرا اینجا واستادی مادر ؟ تو هم برو کنار دست ترمه ، هم تنها نباشه ، هم کادو ها رو بریز توی کیف ...
    شاداب با تعجب به خودش اشاره کرد : چرا من ؟ !
    برای اینکه تازه عروسی ، حضورت شگون داره !
    زن عمو با مهربونی شاداب رو بوسید : خوشبخت شی عزیزم .
    زیر نگاه سنگین و خیره آقا بهرود کادوها رو اعلام کردم . همچین نگام میکرد که تورنگ و سودی جون ام فهمیدن ، فکر کنم تورنگ بدجوری غیرتی شده بود ، گوشاش قرمز و داغ بنظر میرسید و سگرمه هاش تو هم بود .
    بعد از چند دقیقه به جمع خونواده پیوستم ، کارد به تورنگ میزدی خونش در نمی اومد : پسره اینجا رو با اروپا عوضی گرفته ، خجالتم نمیکشه .
    بازوشو از دستم بیرون کشید : دلم میخواد همیچی بزنم توی دهنش که دندوناش بریزه تو حلقش .
    یه لحظه دلم خواست بهش بگم : این بیچاره رو ولش کن مشکل من یکی دیگه اس ، یه آدم بی سر و پا که بدجوری اعصابمو بهم ریخته .
    تو دلم به شیطون لعنت فرستادم ، حوصله درگیری و جر و بحث نداشتم ، « تورنگ خیلی جوشی و عصبیه میترسم از سر جوونی و نادونی یه کاری دست خودش بده و پشیمونی بار بیاره . »
    اون شب تا آخرین لحظات نگاه شیفته و خیره بهرود دنبالم بود . هر جا میرفتم به یه بهونه نزدیکم میشد و میخواست سر صحبت رو باز کنه ، تعجبم از این بود که چطور تو این چند روزی که پیش هم بودیم این رفتارا ازش سر نزده بود ، موضوع رو که به شاداب گفتم خندید : بیچاره برو یه نگاه تو آینه به خودت بنداز اون وقت میفهمی ، مثل ماه شب چارده شدی . شوخیم گل کرد : ماه شب چارده با دیدن من خودشو قایم میکنه ، اون کجا و من کجا ؟ ! به گرد پام نمیرسه .
    دیگه از این خبرام نیست .
    ابرو بالا انداختم : چرا نیست ؟ تو این جمع هیچ کس به من نمیرسه بس که خوشکل و نازم .
    اخمشو که دیدم ادامه دادم : البته بجز تو و گلپر و بهنوش ...
    هنوز اخماش باز نشده بود ، دستمو گذاشتم زیر چونم : ترنج یادم رفت .
    خیلی از خود راضی شدی .
    تقصیر خودته که اینقدر ازم تعریف میکنی ، یادت رفته چقدر بی جنبه ام ؟
    دستاشو بهم گره زد : یادم اومد .
    با پررویی گفتم : تا تو باشی از من تعریف نکنی .
    سودی جون تذکر داد : بسه دیگه بچه ها ، بده جلوی بقیه ، الان باورشون میشه ، نمیدونن که شما یه عمره با هم اینطور رفتار میکنین .
    خندیدم : درست مثل دوتا خواهر !
    موقعی که رفتیم خواستگاری گلپر ، یه روز سودی جون من و ترنج رو صدا زد و بعد از کلی نصیحت گفت : باید با گلپر مهربون باشین ، رفتارتون مثل دوتا خواهر باشه ! مثل خودتون دوتا .
    ترنج جیغ کشید : آخه نمیشه !
    سودی جون یه ابرو بالا انداخت : چرا نمیشه ؟ !
    من که کاملا متوجه منظور ترنج شده بودم در حالیکه سعی میکردم از خنده نترکم گفتم : بچه حق داره ، اگه ما بخوایم با اون مثل خواهر رفتار کنیم ، صبح تا شب باید باهاش بجنگیم .
    بعد از این فلاش بک ماجرا رو واسه شاداب گفتم و هر دو خندیدیم . جشن تا بعد از نیمه شب ادامه داشت ، اون قدر به مهمونا خوش گذشته بود که هیچ کدوم دلشون نمیخواست برن خونه اشون .
    حسابی خسته بودم . عادت به پوشیدن کفشای پاشنه بلند نداشتم ، در ضمن تو اون ماکسی تنگ و بلند معذب بودم ، از همه بدتر موهام بود که روی سرم سنگینی میکرد ، سنجاقها بدجور به پوست سرم فشار می آوردن ، پوست صورتم خسته شده بود . هیچ وقت عادت نداشتم آرایش کنم ، ولی اون روز نتونستم از پس آرایشگر بر بیام و به زور آرایشم کرد . با این که همه خوششون اومده بود ولی خودم راضی نبودم ، صورت بدون آرایشم برام مانوس تر بود ، یه جورایی با خودم غریبه بودم برای همین دعا دعا میکردم مهمونا برن و منم از شر آرایش و سنجاقهای مو خلاص شم .
    پیش سودی جون نشستم و به بهی خیره شدم که صورتش از خوشحالی میدرخشید ، کیوان دست کمی از اون نداشت ، نگاهش پر از پاکی و عشق بود ، ناخواسته لبخند زدم و تو دلم براشون آرزوی سعادت کردم .
    کم کم غر غر گلپر بلند شد و البته این مرتبه از ته دل حق رو به اون دادم : بدجوری پاهام ورم کرده ، خسته شدم دیگه پاشو بریم .
    تارخ یه لبخند زورکی زد : آخه زشته هنوز هیچ کس پا نشده .
    گلپر با حرص گفت : آخه جز من کس دیگه ای حامله نیست ، اومدیمو بقیه خواستن تا صبح بمونن ، من که نمیتونم ؛ همین حالاشم بیشتر از حد توانم نشستم .
    سودی جون با مهربونی گفت : تارخ حق با گلپره ، طفلی نمیتونه پا به پای بقیه بیدار بمونه و روی این صندلیا سیخ بشینه ، شما برین کسی ناراحت نمیشه .
    تارخ با دودلی پرسید : شما چی ؟
    سودی جون لبخند زد : ما همین جا میمونیم .
    آخه هنوز خونه ما نیومدین ...
    به وضوح قیافه گلپر تو هم رفت ، سودی جون گفت : وقت بسیاره ، الان وقت اومدن خونه شما نیست ، سر فرصت اون جام میایم .
    تارخ از جا بلند شد : بلیط دارین ؟
    آره ، واسه فردا بعد از ظهر .
    پس میام دنبالتون تا ترمینال میبرمتون که هم ...
    سودی جون حرفشو قطع کرد:نه مادر،راه که یه ذره دو ذره نیست،تو این شلوغی و ترافیکک کی از تو توقع داره؟خودمون اژانس میگیریم میریم
    گلپر مانتوشو پوشید:عمه جون پس ممکنه دیگه شما رو نبینم.بهتره همین جا خداحافظی کنیم،هرچند اگه می اومدین خونمون خیلی خوشحال میشدیم
    تو دلم گفتم:خدا از ته دلت بشنوه.
    سودی جون صورتشو بوسید:فعلا استراحت کن،مهمون داری رو بذار برای یه فرص بهتر.
    بالاخره بعد از پاره کردن تعارف های صدتا یه غاز،تارخ و گلپر خداحافظی کردن،بعد از اونا بقیه هم به صرافت رفتن افتادن و یکی یکی پا شدن،اخرین مهمونا نزدیک ساعت سه بود که از خونه خارج شدن،تو خونه انگار بمب منفجر شده بود؛هرجا پا میذاشتی اشغال بود...از خستگی روی پا بند نبودم ولی خونه رو هم نمیشد اونطوری ولش کردمنو شاداب و بهنوش رفتیم تو اتاق و لباس راحتی پوشیدیمو کله های بیچاره رو از شر سنجاق سر ها خلاص کردیم،بعد هم برگشتیم تو سالن تا یه سرو سامون یبدیم.همه دست به دست هم دادیم و در عرض یه ساعت خونه قابل تحمل شد
    تا من می اومدم به چیزی دست بزنم انگار موی بهرود رو اتیش زدن،بدو بدو نزدیکم میشد:ترمه برای چی این میز رو داری جا به جا میکنی؟باید یکی کمکت کنه.خلاصه حسابی دورو بر من میپلکید،طوری که دیگه تورنگ رو با یه من عسل نمیشد خورد.بهنوشم در عرض اون یه ساعت کاملا متوجه شد،خودشو بهم رسوند:
    مثل اینکه بهرود بد جوری کنه شده؟
    اوف بلند و غلیظی گفتم:صد رحمت به کنه
    شونه بالا انداخت:باید دست به سرش کنی
    -نگران نباش،این داداش تو کفتر جلد نیست،فردا یادش میره
    -اگرم یادش نره از یادش میبریم
    با هم خند ای از سر تفاهم رد و بدل کردیم.شب از پا درد و خستگی نمیتونستم بخوابم،عادت به اون همه هیاهو سر و صدا نداشتم وسرم سنگین و گیج بودئ وقتی بیدار شدم اقتاب وسط خونه پهن بود.از بیرون صدای خنده و شوخی میاومد،سریع حاضر شدم و به جمع پیوستمفتازه داشتن صبحونهخ میخوردنصورتمو اب زدم و نشستم سر سفره کنار تورنگ.همون موقع با پچ پچ کلی صحبت کردیم بالاخره خیالش از بابت بهرود راحت شد.بیچاره برادرم تا صبح پلک رو هم نذاشت و فکر میکرد این ادا اطوار همیشگی اونه.اما براش توضیح دادم اینطوری نیست و عملا ما همدیگرو نمیبینیم.میدونم دلش راضی نشد،اما با توجه به رفتارهای اقامنشانه اون نسبت به دیشب یه کم ارومتر شد
    ولی ته دل خودم مثل سیرو سرکه میجوشید،از همون روز صبح نگاه زن عمو و عمو طور دیگه ای شده بود،براشون ترمه سابق نبودم،یه جورایی عوض شده بودن،از خدا خواستم برام نقشه نکشیده باشن...سعی کردم فکرمو منحرف کنم و به این چیزا اهمیت ندم.
    بعد از صبحونه ای که به وقت نهار خوردیم با بهنوش و شاداب ظرفا رو شستیم،یه کارگر اومده بود که داشت بیرون رو نظافت میکرد.از اشپزخونه اومدم بیرون،بابا صدام کرد:ترمه جون بابا.
    -جونم بابا....
    با لبخند مهربون و پدرانه اش گفت:می ای بریم تو اتاقت چند کلوم حرف بزنیم؟
    دستشو گرفتم:چند کلوم که کمه،دوست دارم یه عمر شما بگی و من بشنوم
    پیشونیمو رو بوسید.هر دو رفتیم تو اتاق،در رو بستم،نگاه بابا نمناک بود .من هنوز پشت در وایساده بودم.بابا به تخت اشاره کرد:بشین دخترم.
    دلم شور میزد،فکر کنم حرفای بابا بیربط به رفتار عمو و زن عمو نبود،انگار واسم خیالاتی داشتند،بابا که شروع به صحبت کرد فهمیدم حدس درست در اومده و عمو همون روز صبح توی لفافه و بدون اشاره مستقیم منو واسه بهرود خواستگاری کرده...مصیبت از این بزرگتر؟!!
    بابا جوابی نداده بود،به قول خودمون"نه،ها گفته بود نه،نه یه جوری خودشو زده بود به اون راه"
    من با دهن باز حرفای بابا رو گوش میکردم و تو ذهن خودم مسئله رو حلاجی.
    نمیدونستم چی کار کنم؟تو بد مخمصه ای گیر افتاده بودم،بعد از اون همه لطف و محبتی که عمو و خوانوادش در حقم کرده بودن اگه ازم میپرسیدن جواب"نه"دادن خیلی سخت بود،اما زندگی کنار بهرود....این یکی غیر قابل تحمل بود،باید یه راهی پیدا میکردم،باید یه جوری جواب میدادم که نه سیخ بسوزه،ن کباب..بابا متوجه دودلی و ناراحتی من بود دستاشو تو هم کره زد:ترمه جون بابا.معلومه راضی نیستی ولی اگه موضوع مطرح شه سخته که به برادر بزرگم جواب رد بدم،هرچند که خوشبختی تو بزرگترین ارزومه!
    خودتم خوب میدونی چرا سخته،شرایط فعلی ما اینطوری ایجاب میکنه،مدتیه اینجا زندگی میکنی،عمو و زن عموت بین تو و بهنوش هیچ فرقی نمیذارن...
    بابا چند لحظه سکوت کرد،ادامه داد:هرجور کهه خودت صلاح میدونی،من انتخاب رو میذارم به عهده خودت،چون میدونم عاقلی و تصمیم غلط نمیگیری.فقط یه مسئله اس...
    بابا دوباره سکوت کرد،تو صورتش رنج و درد رو میدیدم،ناخواسته گفتم:خدا لعنت کنه اون مرتیکه بیخبر و که اینطوری دستمونو گذاشت تو پوست گردو...
    بابا خوب میدونست منظورم کیه و چیه؟!دستی به چونش کشید:خود دانی بابا!
    رفتم کنارش نشستم،سرمو گذاشتم روی شونه اش:بابا بهرود ادم زندگی نیست،پسری نیست که بشه بهش تکیه کرد.اینجا خیلی چیزا دستگیرم شده،بهرود خیلی با عمو فرق داره،دوست ندارم زندگیمو رو پوست موزی بسازم که هر دقیقه ممکنه لیز بخوره و تو هوا معلق شم.
    -خدا نکنه دخترم،زبونتو گاز بگیر،من اصلا نمیخوام کاری بر خلاف میلت انجام بدی....
    اشک تو چشمم حلقه زد:اگه اینجا زندگی نمیکردم خیلی راحت میتونستم جواب رد بدم،نون و نمکشون رو میخورم واسم سخته...
    بابا با اه تلخی گفت:همینه که گلومو خشک کرده...ولی مهمتر از این رو دربایستی سعات و خوشبختی توئه و عموت پیشنهاد داده اگه قبول کنی،هزینه تحصیلاتت رو تو هر رشته ای که دلت بخواد اون ور اب پرداخت کنه...البته خودت میدونی اینا همه رو سر بسته گفت،اسمی از کسی نبرد،منتها منظورش کاملا واضح بود که فقط من سکوت کردم و بدون هیچ اضهار و نظری سر تکون دادم.
    سرمو از شونه بابا برداشتم:چقدر مونده مشکلات شما حل بشه؟!
    بابا نگاهی به بالا کرد:نمیدونم.خدا عالمه سه ماه،یه سال...نمیدونم!من مه دارم میبرم
    فورا در صدد دلداریش بر اومدم:این حرفا چیه بابا!تموم چشم امید ما به شماست...
    -چشم امیدت به خدا باشه
    -البته،البته!بعد از خدا به شماست،این حرفا رو نزنین،هیچ وقت تو زندگی مال کسی رو نبردین که حالا کسی بخواد مال شما رو بخوره،خق به خق دار میرسه نگران نباشین...
    چشمای مهربون و نگرانش رو بهم دوسخت:من فقط نگران توام.
    یه دفعه از جا بلند شد:تو فکرتو مشغول نکن،من که بالاخره باید پنتایی دیگه زمین بفروشم،دیر و زود دارهه ولی سوخت و سوز نداره،برای کی از تو واجب تر؟!همین که رسیدیم یه زمین میفروشم،واسه تو و شاداب یه خونه رهن میکنیم،من که هنوز نمردم دخترم بخواد غصه بخوره.
    -خدا نکنه بابا،ایشا...صد و بیست سال دیگه زنده باشین.
    خندید:اینا همش تعارفه.
    یه ذره فکر کردم:نه بابا،رفتن من از اینجا صورت خوشی نداره،نباید ناراحت شن .باید یهجوری بهونه بتراشیم،یه بهونه درست و حسابی!یه چیزی بگیم که اونام ناراحت نشن...بهرود تا کی اینجاست؟!
    -این جور که عموت میگفت تا اخر هفته.
    -پس زیاد نمیمونه
    -احتمالا بعد از رفتنه اون با تو حرف میزنن،که از تجواب بگیرن
    سرمو بالا انداختم:صد البته که جوابم منفیه ولی این جواب منفی رو باید جوری بگم که به دل نگیرن
    یکم فکر کردم:اگه من یه ط.ری پسر برادر شما رو از سرم باز کنم نارحت نمیشین؟!
    بابا لبخند زد،یه لبخند پت و پپهن و مهربون:نه ولی به شرط اینکه بی احترامی و توهین در کار نباشه.
    صورتشو بوسیدم:خیالتون راحت باشه،یه نقشه میکشم و تو اولین فرصت بهتون میگم،شمام سعی کنید خیلی با عمو حرف نزنید که یه دفعه رک و راست حرفشو بزنه و دستمون بمونه تو حنا
    یه چشمک زدم:همه چی رو بسپرین به من و غمتون نباشه
    -ببینم چی کار میکنی دهتر،فقط حواست جمع باشه که...
    پریدم وسط حرفش:حواسم هست بابا
    شونه بالا انداخت و با مهربونی گفت:پس دیگه سفارش نکنم...
    -میل خودتونه اگه دوست داشته باشین میتونین تا لحظه رفتن همینطور سفارش
    _ای دختر بد!
    لب هامو ورچیدم: خیلی م دختر خوبیم.
    _ بر منکرش لعنت.حالا دیگه از اتاق بریم بیرون که زشته.
    _ شما برو من چند دقیقه دیگه میام، فک کنم اینطوری بهتر باشه.
    بابا رفت منم نفسمو با صدا بیرون دادم و خودمو پرت کردم رو تخت: کم بدبختی داشتم آخه!اینم رو بقیش، حالا چیکار کنم؟!
    صورت مهربون عمو با اون لبخند گرم و پدرونه اش جلوی نظرم مجسم شد ،هیچ دلم نمیخواست دلشو بشکنم ولی موضوع یه عمر زندگی در بین بود، ممکن بود با جواب رد من چند روزی دمغ و دلخور بشن ولب بعدها دردسرها و ناراحتی ها بیشتر و بدتر خودشو نشون میدن.« من و بهرود اصلا وصله تن هم نیستیم ،من گل قاصدک نیستم که با یه باد بیام و با یه باد برم...نه!
    الان به هیچ وجه بهرود نباید ازدواج کنه چون از نظر روحی شرایطشو نداره ئ به بلوغ فکری نرسیده! اون احتیاج به یه تحول اساسی داره. یه تحول خوب و مثبت!»
    تو حال و هوای خودم بودم که در باز شدو شاداب اومد تو: خلوت کردی؟!
    به دیوار تکیه داده بودمو نشستم: دارم فکر میکنم.
    قیافه متعجبی به خودش گرفت : ا با چی؟
    به سرم اشاره کردم: با اونی که من دارم تو نداری...
    کنارم نشست: بعید میدونم.
    با نگرانی پرسید: چیه ترمه؟! نگرانی؟!
    یه دفعه واقعا نگران شدم «یعنی چطوری میتونم عمو و زن عمو رو قانع کنم بدون ناراحتی و کدورت از خواستگاری منصرف بشن؟!»
    شاداب پرسید: چرا حرف نمیزنی, بگو ببینم چی شده؟
    جریانو از سیر تا پیاز واسش تعریفو آخر سر گفتم: حالا مثل خر موندم تو گل!
    پشت دستمو نوازش کرد: ناراحت نباش خودت میگی گل ، باتلاق نیست که فرو بری بالاخره یه جویر در میای فکرامونو باهم یکی می کنیم و یه راه حل خوب پیدا میکنیم احتمال داره ساغر یه فکر بکر بکنه.
    بی اختیار گفتم : شایدم بهنوش.
    از جا پریدو با خوشحالی گفت:آره ، هرچی باشه بهنوش رگ خواب باباش رو بهتر میدونه بذار برم صداش کنم بیاد...
    با حرکت دست منعش کردم: نه الان نه! بعد از ظهر بابا و تورنگ و سودی جون میرن شب باهم میشینیم و تصمیم میگیریم.
    _ راستی ملکه اخلاق چند روزه نیست میتونیم امشب بریم خونه ما و یه جلسه مشورت درست و حسابی تشکیل بدیم ، اونجوری هرقدرم دوست داشته باشیم میتونیم هیجان به خرج بدیم و هیچ کس هم نفهمه داریم راجع بهچی حرف میزنیم.
    _ بد فکریم نیست, چهارتا کله بیشتر از یه کله کار میکنه.
    شاداب صداشو آور پایین و با شیطنت گفت: اونم چهارتا کله ناقص و پوک که اندازه یه کله م کار نمیکنه، ولی بین خودمون بمونه ها ، بقیه بفهمن دست از سرمون بر نمیدارن و یه سره بهمون میگن خل و چل.
    داشتیم بلند میخندیدیم که بهنوش اومد تو: خنده موقوف. اونم بدون من.
    همونطوری که میخندیدم گفتم: توهم بخند خنده خیلی خوبه، برای قلب ،گردش خون ،روحیه،عضلات صورت... برای همه اینا خیلی خوبه.
    شاداب با سکسکه گفت: بخند تا دنیا بهت بخنده.
    بهنوش لبخند به لب روی صندلی گردون نشست: پس به منم بگید تا بخندم...
    بعد بدون اینکه از ماجرا با خبر بشه زد زیر خنده ، حالا نخندو کی بخند.

    با صروصدا ظرفارو جمع کردیم، نرگس که معذب بود به بهونه درس خوندن عذر خواهی کرد و رفت اتاقش. دختر بدی نبود از مکله اخلاق خیلی بهتر بود ولی تنهایی رو بیشتر دوست داشت و اغلب توی یه اتاق در بسته درس میخوند.
    شاداب و بهنوش ظرفا رو شستن من و ساغر چایی دم کردیم و وسایل رو سر جای خودش چیدیم. با ظرف میوه و سینی چایی برگشتیم تو هال ،ساغر گفت: صد بار گقتم ولی اگه هزار بار بگم حالیتون نمیشه که... بین غذا و چایی حداقل باید نیم ساعت فاصله داشته باشه و الا آهن غذا جذب نمیشه.
    شاداب بهش توپید: حالا خوبه خودت چایی دم کردی.
    _ تقصیر ترمه س, هی گفت الان چایی دم کن بعد از کوکوی سیب زمینی میچسبه.
    با بد جنسی گفتم: حالا خیلی کوکوهات خوشمزه بود؟! به زور ماستو سبزی خوردن پایین رفت.
    _ چشمتو بگیره گربه خانوم! از بعد از ظهر که خبر دادین میخواین مثل اجل معلق سرم خراب بشین دو دقیقه هم استراحت نداشتم, پدرم درومد تا غذا حاظر کن،خودم میخواستم یه نیمروی بی دردسر بخورم، اینم عوض تشکرته دیگه!
    صورتشو بوسیدم: خیلی م عالی بود...
    با عشوه گفت: اینو که خودمم میدونم ، کوکو های من حرف نداره علی الخصوص کوکوی سیب زمینی م ،مخصوصا اگه شوید خشکم توش بریزم ،مرتضی همیشه میگه محشره...
    شاداب گفت: امشب نوبت تو و مرتضی نیست نوبت این ترمه س، بیچاره تو بد هچلی افتاده.
    بهنوش یه گاز گنده و صدا دار به خیار زد: طفلکی.
    با حرص گفتم: زهرمار،این چه طرز خیار خوردنه خودت میدونی چقدر از ملچ و ملوچ بدم میاد.
    خیلی بی تفاوت گفت: این طوری بهم بیشتر میچسبه.
    بعد دو زانو نشست: اگه قرار باشه رو حرف خواهر شوهرت حرف بزنی همچین میزنم تو دهنت که پر خون بشه، فکر نکن من مثه تو بی عرضه ام و میذارم شاداب خانوم و گلپر خانوم هر بلایی دلشون میخواد سرم در بیارن و منم لال مونی بگیرم ،یه پدر ازت درارم که....
    پریدم وسط حرفش: کاش از این عرضه هام داشتی.
    یه گاز دیگه به خیار زد و همونطور که خرت و خورتشو در میاورد گفت: اینم حرفیه.
    ساغر انگشتش رو به نشونه پیروزی گرفت طرف ما: ما که عقلمون به جایی قد نمیده بذار زنگ بزنم ملیحه و یه صلاح و مشورتی بکنیم. هرچی باشه اون با از ما بهترون در تماسه.
    با هیجان بیشتری گفت: خودش که از کارش خیلی راضیه بعضی از بچه هام میگن که تو کار احضار روح خیلی وارده، میتونیم بگیم بیاد و تخته «وی یا» ش رو هم بیاره اونوقت یه روح احضار میکنیم و مشکل ترمه رو میگیم تا ببینیم راه حلش چیه.
    با حرص گفتم: دلم میخواد بزنم تو سرت ساغر،یعنی ما چهار نفر آدم گنده عرضه نداریم یه فکر درست و حسابی کنیم؟! حالا حتما باید آرامش مرده هارو سلب کنیم؟!
    شاداب که ترس تو چشماش موج میزد, گفت: تازه من شنیدم این کار خیلی خطر داره...
    جوابشو دادم: خطر بخوره توی سر من! حتی اگه این کار شدنی باشه گناه کبیره ،من که حاضر نیستم!
    بهنوش خیلی جدی گفت : دیگه حرفشو نزنیم
    چقدر صورتش ناز شده بود ، با اون چشمای روشن و پوست گندمی تیره اش جذاب تر و دلنشین تر از همیشه بود ، یه بلوز آستین حلقه ای شیری با شلوار مشکی پوشیده بود که خیلی بهش می اومد ، خواستم بهش بگم اما اون قدر بی دل و دماغ بودم که گذاشتم برای بعد...
    بهنوش نگاهی پر از محبت به من انداخت : برادر من خیلی بچه اس ، هنوز مونده تا بتونه خودشو پابند زن و زندگی کنه ، می دونم از ترمه خیلی خوشش اومده اما دوست ندارم خدای نکرده موجب پشیمونی بشه ، تو این شرایط اصلا صلاح نیست ترمه و بهرود حتی باهم نامزد کنن، ممکنه چار روز دیگه آقا بهرود هوس کنه با دوست های اروپائیش بره سینما ، کافی شاپ...چه می دونم ، کوه، پارک ... حالا دوستاش ممکنه دخترم باشن ، من مطمئنم ترمه طاقت نمی آره ، نه تنها ترمه ، هیچ دختره دیگه ایرانیم طاقت نمی آره، من اصلا" دوست ندارم مشکلی برای ترمه پیش بیاد ... هنوز بابا به من حرفی نزده ولی اگه بگه من به صراحت مخالفتم رو اعلام می کنم ، هیچ دلم نمی خواد ترمه تو آینده دل نگرون و پریشون باشه ، هرچند بهرود قلبا" آدم بدی نیست ولی خوب متاسفانه...
    شونه بالا انداخت و با تاسف گفت : همون قدر که خوب داره علم و تکنولوژی یاد می گیره به همون نسبت هم خوب داره اخلاق و فرهنگ اونا رو به خودش می گیره
    شاداب با همدردی گفت : ممکنه یکی دو سال دیگه متوجه اشتباهش بشه
    ساغر گفت : حالا تا یکی دو سال دیگه؟!شایدم شد خدا رو چه دیدی؟!اما اگه نشه چی؟!نمی شه که آدم دلشو به فردا خوش کنه ، اونم به فردایی که ازش مطمئن نیست .
    دستامو تو هم گره زدم و رو به بهنوش گفتم : باور کن من بهرود رو دوست دارم، مثل برادرم می مونه آرزوم اینه خوشبخت شه ، اما خودت می دونی با من خوشبخت نمی شه.
    سکوت کردم ،همه چشم به دهن من داشتن، ادامه دادم : من از روی عمو و زن عمو شرمنده ام ، در حق من خیلی لطف کردن ، دلم نمی خواد نا سپاسی کنم تا خدای نکرده از من برنجن . می خوام یه بهونه محکم داشته باشم از دستم ناراحت نشن.
    دوباره سکوت کردم ، ساغر با شوخ طبعی گفت : اون قدر حرف زدیم که این چایی ها از دهن افتاد ، پاشو شاداب برو یه سری دیگه چایی بیار.
    شاداب پاشد ، پاچه شلوارش زیر پاش گیر کرد و داشت می خورد زمین. بهنوش گفت : دست و پا چلفتی شست پات نره تو چشمت!
    ساغر با اخم گفت : صد بار گفتم بده این شلوار رو کوتاه کنن ، آخر کار دستت می ده ها . ولی مگه به خرجش می ره ، می گه تا می زتن درست می شه ولی همیشه م تاش باز می شه.
    شاداب گفت : فضول رو...


    [فقط کاربران عضو شده و فعال شده میتوانند لینک ها را مشاهده کنند. ][فقط کاربران عضو شده و فعال شده میتوانند لینک ها را مشاهده کنند. ][فقط کاربران عضو شده و فعال شده میتوانند لینک ها را مشاهده کنند. ]





 
صفحه 1 از 2 12 آخرینآخرین

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
Powered by vBulletin® Version 4.1.11
Copyright © 2018 vBulletin Solutions, Inc. All rights reserved.
Persian Language By MyPersianForum - Update By VBIran
اکنون ساعت 05:29 PM برپایه ساعت جهانی (GMT - گرینویچ) +3.5 می باشد.