صفحه 2 از 2 نخستنخست 12
نمایش نتایج: از شماره 11 تا 16 , از مجموع 16
  1. Top | #11


    تاریخ عضویت
    Feb 2013
    شماره کاربر
    1
    وضعيت
    عنوان کاربر
    مدیر کل سایت
    میانگین پست در روز
    6.98
    نوشته ها
    12,016
    تشکر
    1,522
    تشکر شده 9,514 بار در 4,090 ارسال
    حالت من : Khoshhal
    -ﭼﺮا ﺷﺒﺎ اﯾﻨﻘﺪر زود ﻣﯽ ﺧﻮاﺑﮫ ؟‬
    ‫-ﻧﮫ ! ﺷﻤﺎ دﯾﺮ ﺗﺸﺮﯾﻒ ﻣﯿﺎرﯾﻦ.‬
    ‫-اﻣﺮوز ﺟﺎﯾﯽ ﻧﺮﻓﺘﯽ ؟‬
    ‫ﺑﺎ ﺗﺮدﯾﺪ و ﺑﺪﮔﻤﺎﻧﯽ ﻧﮕﺎھﯽ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
    ‫-ﻧﮫ ﭼﻄﻮر ﻣﮕﮫ ؟‬
    ‫درﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدم آرام ﺑﺎﺷﻢ ﺷﺎﻧﮫ ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
    ‫-ھﯿﭽﯽ . ﺑﺮات ﺧﻮب ﻧﯿﺴﺖ ھﻤﺶ ﺧﻮﻧﮫ ﺑﻤﻮﻧﯽ .‬
    ‫-ازت ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺮام ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺑﺨﺮی ﮐﻮ ؟ ﻣﺠﺒﻮرم ﭘﺎی ﭘﯿﺎده اﯾﻦ ور و اون ور ﺑﺮم .‬
    ‫-ﭼﺸﻢ ﻋﺰﯾﺰ دﻟﻢ . ﻧﮕﻔﺘﻢ ﺑﺮات ﻧﻤﯽ ﺧﺮم . اﯾﻦ روزا دﺳﺘﻢ ﯾﮫ ﮐﻢ ﺗﻨﮕﮫ .‬
    ‫-ﺗﺎزﮔﯿﮭﺎ ﯾﺎد ﮔﺮﻓﺘﯽ ﻓﻘﻂ ﺑﮕﯽ ﻧﺪارم . ﻣﻦ از اﯾﻦ وﺿﻊ ﺧﺴﺘﮫ ﺷﺪم .‬
    ‫-ﺷﺎﯾﺪ دﻟﺖ ﯾﮫ ﮐﻮﭼﻮﻟﻮی ﺟﺪﯾﺪ ﻣﯽ ﺧﻮاد ھﺎن ؟‬
    ‫ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﺑﮫ ﭼﺸﻤﺎن ﻣﺸﺘﺎﻗﻢ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﺑﺎ ﺣﺮص ﮔﻔﺖ:‬
    ‫-ھﻤﻮن ﯾﮫ ﺑﺎر واﺳﻢ ﺑﺴﮫ . ﻣﻦ از اﯾﻨﮑﮫ ﭼﻨﺪ ﺳﺎل دﯾﮕﮫ ﭼﺎق و از رﯾﺨﺖ اﻓﺘﺎده ﺑﺎﺷﻢ ﻣﺘﻨﻔﺮم‬
    ‫. ھﻨﻮز ﮐﻠﯽ آرزو ﺑﺮای ﺧﻮدم دارم . دﯾﮕﮫ اﯾﻦ اﺷﺘﺒﺎه رو ﻣﺮﺗﮑﺐ ﻧﻤﯽ ﺷﻢ .‬
    ‫ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم و ﭘﺸﺖ ﺳﺮش اﯾﺴﺘﺎدم . ﺷﺎﻧﮫ ھﺎی ﻇﺮﯾﻔﺶ را ﺑﮫ دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﺑﺎ ﻧﺮﻣﺶ ﮔﻔﺘﻢ:‬
    ‫-ﻣﻨﻢ ﮐﻠﯽ ﺑﺮای ﺗﻮ و ﺧﻮدم و زﻧﺪﮔﯿﻤﻮن آرزو دارم . ﭘﺲ آرزوھﺎی ﻣﻦ ﭼﯽ ؟‬
    ‫ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ﺗﺎ از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون ﺑﺮود اﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ زﻧﺪﮔﯿﻢ را ، ﻋﺸﻘﻢ را ﺑﮫ اﯾﻦ آﺳﺎﻧﯽ از‬
    ‫دﺳﺖ ﺑﺪھﻢ . ﺷﺎﯾﺪ ﻋﺎﻗﻼﻧﮫ اش اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﮫ ﻣﺤﮑﻢ ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﻨﻢ . اﻣﺎ ھﺮ ﮐﺎری ھﻢ ﻣﯽ ﮐﺮد‬
    ‫ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﺎﻋﺚ رﻧﺠﺸﺶ ﺷﻮم . ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﻣﺤﺎﻓﻈﺘﺶ ﮐﻨﻢ اﻣﺎ دﻟﻢ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﮫ ﺑﻨﺪ‬
    ‫ﺑﮑﺸﻤﺶ . ﻣﻦ ﺗﺸﻨﮫ ﻟﺐ ﺑﻮدم و او آب ﺣﯿﺎت و زﻧﺪﮔﯿﻢ ﺳﺮاﺑﯽ در ﺑﺮھﻮت . ﺳﺎﻟﮭﺎ ﺑﺮای‬
    ‫آﻧﭽﮫ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺗﻼش ﮐﺮده ﺑﻮدم . از ﺧﺎﻧﻮاده ام ﮔﺬﺷﺘﮫ ام و از دوﺳﺘﺎﻧﻢ دل ﺑﺮﯾﺪه ﺑﻮدم .‬
    ‫ﻓﻘﻂ ﺑﺮای اﯾﻨﮑﮫ آﻧﺎ ﻣﺎل ﻣﻦ ﺑﺎﺷﺪ . ﺣﺎﻻ ﺑﺎ ھﺮ روزی ﮐﮫ ﻣﯽ ﮔﺬرد ﺷﮑﺎف ﺑﯿﻦ ﻣﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮ و‬
    ‫ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﯽ ﺷﻮد . ھﺮ روز ﺳﺮدﺗﺮ و ﺟﺮی ﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﻮد . ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﮫ اﺟﺒﺎر وادارش‬
    ‫ﮐﻨﻢ ﮐﮫ ﻗﻠﺒﺶ ﻓﻘﻂ ﺑﺮای ﻣﻦ ﺑﺎﺷﺪ اﻣﺎ ﺑﮫ ھﯿﭻ ﻃﺮﯾﻘﯽ ھﻢ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﺗﺴﺘﻢ ﺣﺘﯽ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﮐﮫ‬
    ‫اﺣﺴﺎﺳﺶ ﺑﮫ ﻣﻦ ﮐﻤﺮﻧﮓ و ﺷﺎﯾﺪ ھﻢ ﺑﯽ رﻧﮓ ﺷﻮد . ﻣﭻ ﻇﺮﯾﻔﺶ را ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﺑﮫ ﺳﻮی‬
    ‫ﺧﻮدم ﺑﺮش ﮔﺮداﻧﺪم . دﻧﺪاﻧﮭﺎﯾﺶ را ﺑﮫ ھﻢ ﻓﺸﺎر ﻣﯽ داد . آﺳﻤﺎن آﺑﯽ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻧﻮر ﻏﻀﺐ‬
    ‫ﻣﯽ درﺧﺸﯿﺪ . رﻧﮓ ﭼﮭﺮه اش ﺑﮫ ﺳﺮﺧﯽ ﻣﯽ زد و ﺧﺪای ﻣﻦ در ﻧﻈﺮم ﭼﻘﺪر زﯾﺒﺎ ﺷﺪه‬
    ‫ﺑﻮد . ﺑﺎزواﻧﺶ را در دﺳﺘﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﻣﺤﮑﻢ ﻧﮕﮭﺶ داﺷﺘﻢ . در ﻋﻤﻖ ﭼﺸﻤﺶ ﻣﺤﺒﺖ ﻧﻤﺎﯾﺎن‬
    ‫ﺑﻮد اﻣﺎ ﮔﻮﯾﯽ در ﺣﺎل ﻏﺮق ﺷﺪن ﺑﻮد . ﻣﯿﺎن ﺑﺎزواﻧﻢ ﮔﺮﻓﺘﻤﺶ و ﺳﺮم را روی ﻣﻮھﺎی‬
    ‫ﺧﯿﺴﺶ ﮔﺬاﺷﺘﻢ . ﺿﺮﺑﺎن ﻗﻠﺒﺶ را اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮدم . ﻣﺜﻞ ﮔﻨﺠﺸﮑﯽ اﺳﯿﺮ ﺑﻮد . ﻧﻤﯽ‬
    ‫ﺧﻮاﺳﺖ ﻣﺮا ﺑﺮﻧﺠﺎﻧﺪ اﻣﺎ ﺑﯽ ﻗﺮار ﺑﻮد . آﻧﺎ ﺑﺮای ﻣﻦ ﺑﻮد . ﺣﻖ ﻣﻦ ﺑﻮد . ﻋﺸﻖ ﻣﻦ ﺑﻮد .‬
    ‫ﺗﻤﺎم زﻧﺪﮔﯽ ﻣﻦ ﺑﻮد . ھﻤﺴﺮم و ﻣﺎدر ﻓﺮزﻧﺪم ﺑﻮد ، ﭼﮫ ﺣﺴﯽ از آن ﺑﺎﻻﺗﺮ وﺟﻮد داﺷﺖ .‬
    ‫ﺑﺮای اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﺧﻮدﺧﻮاه ﺷﺪم . ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺘﻢ را آرام ﮐﻨﻢ . ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﮫ او‬
    ‫ﺧﻮدم ﺛﺎﺑﺖ ﮐﻨﻢ ھﻨﻮز ﺑﺮای ﻣﻦ اﺳﺖ . ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ اﯾﻦ ھﻤﮫ ﻏﺮور و ﺳﺮﮐﺸﯽ را رام ﮐﻨﻢ‬
    ‫. ﺑﺮای اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﺑﺮاﯾﻢ ﻣﮭﻢ ﻧﺒﻮد او ﭼﮫ ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ . ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ و ﺣﺎﻻ ﮐﮫ ﻧﮕﺎھﺶ‬
    ‫ﻣﯽ ﮐﻨﻢ دﻟﻢ ﻣﯽ ﮔﯿﺮد . ﻓﺮﺷﺘﮫ زﯾﺒﺎی ﻣﻦ آرام ﺧﻮاﺑﯿﺪه اﻣﺎ ﻣﻦ ھﻤﭽﻨﺎن ﺑﯽ ﻗﺮارم . دو ﺣﺲ‬
    ‫ﺟﺪاﮔﺎﻧﮫ آزارم ﻣﯽ دھﺪ ﻣﯽ ﺧﻮاھﻤﺶ و ﻧﻤﯽ ﺧﻮاھﻤﺶ . ﺣﺲ اول ﻗﻮی ﺗﺮ و ﺣﺲ دوم‬
    ‫ﻣﻮذی ﺗﺮ اﺳﺖ . اﻣﺎ ﺑﺎ ھﻤﮫ اﯾﻦ اﺗﻔﺎﻗﺎت ﻣﯽ ﺧﻮاھﻤﺶ .‬
    ‫آﻧﺎ ھﻨﻮز ﻣﺮا ﻧﺒﺨﺸﯿﺪه . ﻋﻠﻨﺎً از ﻣﻦ دوری ﻣﯽ ﮐﻨﺪ . دﻟﻢ ﺑﯽ ﺗﺎﺑﺎﻧﮫ ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪش اﻣﺎ ﻣﺠﺎﻟﯽ‬
    ‫ﺑﺮای ﺑﻮدن ﻧﺪارم . وﻗﺘﯽ ﺑﺎ در ﺑﺴﺘﮫ اﺗﺎق روﺑﺮو ﺷﺪم ﮔﻮﯾﯽ ﺗﻤﺎم دﻧﯿﺎی زﯾﺒﺎﯾﻢ ﺧﺮاب ﺷﺪ .‬
    ‫ﻏﺮورم ﺑﯿﺶ از اﯾﻦ ﺧﺮد ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﮫ دوﺑﺎره ﺧﻮدم را ﺗﺤﻤﯿﻞ ﮐﻨﻢ . ﺑﺮای اﺋﻠﯿﻦ ﺑﺎر ﮔﺮه‬
    ‫ﺑﻐﺾ را در ﮔﻠﻮ اﺣﺴﺎس ﮐﺮدم . دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ ھﻤﮫ ﭼﯿﺰ را در ھﻢ ﺑﺸﮑﻨﻢ . ھﯿﭻ ﭼﯿﺰ آراﻣﻢ‬
    ‫ﻧﻤﯽ ﮐﻨﺪ . دﺳﺘﮫ ﮔﻠﯽ ﮐﮫ ﺧﺮﯾﺪه ﺑﻮدم ﺑﺪون آﻧﮑﮫ از ﻟﻔﺎﻓﮫ ﺑﯿﺮون آﯾﺪ و در ﮔﻠﺪان ﺟﺎی ﮔﯿﺮد‬
    ‫ﺧﺸﮏ ﺷﺪ . ﺧﺎﻧﮫ ﺳﻮت و ﮐﻮر ﺷﺪه . ﺑﮭﺮام ﻋﺎﺻﯽ و ﻋﺼﺒﯽ ﺷﺪه . اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﻨﻢ دﯾﮕﺮ‬
    ‫ﺗﺤﺖ ﮐﻨﺘﺮل ﻧﯿﺴﺖ . ﺷﺒﮭﺎ ﻣﯿﻠﯽ ﺑﮫ ﺧﺎﻧﮫ آﻣﺪن ﻧﺪارم . ھﯿﭻ ﻧﮕﺎه ﮔﺮﻣﯽ ﭼﺸﻢ ﺑﮫ راھﻢ ﻧﯿﺴﺖ‬
    ‫.ھﯿﭻ ﮔﺮﻣﯽ آﻏﻮﺷﯽ ﭘﺬﯾﺮاﯾﻢ ﻧﯿﺴﺖ . ھﯿﭻ ﺧﻨﺪه ای دﻟﻢ را ﺷﺎد ﻧﻤﯽ ﮐﻨﺪ . ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯽ دھﻢ‬
    ‫وﻗﺘﯽ ﺑﮫ ﺧﺎﻧﮫ ﺑﯿﺎﯾﻢ ﮐﮫ از ﺧﺴﺘﮕﯽ ﺑﯿﮭﻮش ﺷﻮم.‬
    ‫ﻧﮫ ﺣﺎل و ﺣﻮﺻﻠﮫ ﻣﺮﺗﺐ ﺑﻮدن را دارم و ﻧﮫ رﻣﻘﯽ ﺑﺮای ﮐﺎر ﮐﺮدن . ﻣﻮھﺎی ﺳﺮم ژوﻟﯿﺪه‬
    ‫ﺷﺪه و ﭼﮭﺮۀ اﺻﻼح ﻧﮑﺮده ام ﻣﺮا ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺷﺒﯿﮫ ﺑﯿﻤﺎرھﺎ ﮐﺮده . در ﮐﺎرھﻢ ﻓﻘﻂ ﺿﺮر ﻣﯽ‬
    ‫ﮐﻨﻢ . ھﯿﭻ دﻟﮕﺮﻣﯽ ﻧﺪارم . آرزوی ﺳﺎﻟﮭﺎی ﮔﺬﺷﺘﮫ را دارم . ﺳﺎﻟﮭﺎی ﺷﯿﺮﯾﻦ زﻧﺪﮔﯿﻢ.‬
    ‫اﻣﺸﺐ ﻃﺎﻗﺖ ﻧﯿﺎوردم . از اﯾﻦ ﺳﮑﻮت و ﺗﻨﮭﺎﯾﯽ ﺧﺴﺘﮫ ﺷﺪه ﺑﻮدم . ﻧﻮری ﮐﮫ از اﺗﺎق ﺧﻮاب‬
    ‫ﺑﯿﺮون ﻣﯽ آﻣﺪ ﺗﺸﻮﯾﻘﻢ ﮐﺮد ﮐﮫ اﻣﯿﺪی ھﺴﺖ . آرام ﺑﮫ در زدم و آﻧﺎ را ﺻﺪا زدم اﻣﺎ ﺟﻮاﺑﯽ‬
    ‫ﻧﺸﻨﯿﺪم . دوﺑﺎره در زدم . اﻣﺎ ﺑﺎز ﺳﮑﻮت ﺑﻮد و ﺳﮑﻮن . دوﺑﺎره و دوﺑﺎره و دوﺑﺎره در‬
    ‫زدم . داﺷﺘﻢ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﻣﯽ ﺷﺪم وﻗﺘﯽ ﺑﯽ ﺗﻮﺟﮭﯽ اش را دﯾﺪم ﻣﺸﺘﯽ ﺑﮫ در ﮐﻮﺑﯿﺪم و ﻓﺮﯾﺎد‬
    ‫زدم:‬
    ‫-ﺑﺎز ﮐﻦ اﯾﻦ ﻟﻌﻨﺘﯽ رو...‬
    ‫ﺻﺪای ﺑﻐﺾ آﻟﻮدش را ﺷﻨﯿﺪم ﮐﮫ ﮔﻔﺖ:‬
    ‫-ﺧﺴﺘﮫ ام ، ﺣﻮﺻﻠﮫ ﻧﺪارم . راﺣﺘﻢ ﺑﺬار.‬
    ‫-آﻧﺎ ﺑﺎزش ﮐﻦ وﮔﺮﻧﮫ ﻣﯽ ﺷﮑﻨﻤﺶ . ﺑﺎزش ﮐﻦ.
    اﻧﻌﮑﺎس ﺻﺪاﯾﻢ در ﺳﮑﻮت ﺧﺎﻧﮫ وﺣﺸﺘﻨﺎک ﺑﻮد . ﺻﺪای ﭼﺮﺧﺶ ﮐﻠﯿﺪ ﮐﻤﯽ آراﻣﻢ ﮐﺮد . در‬
    ‫ﺑﺎز ﺷﺪ و ﭼﮭﺮۀ ﺑﺮاﻓﺮوﺧﺘﮫ و ﺧﯿﺲ از اﺷﮏ آﻧﺎ ﻧﻤﻮدار ﺷﺪ . از ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻧﻔﺮت ﻣﯽ ﺑﺎرﯾﺪ‬
    ‫. اﺣﺴﺎس ﮐﺮدم ﺣﺘﯽ ﺣﺎﺿﺮ اﺳﺖ ﺑﺎ دﺳﺘﺎن ﺧﻮدش ﺧﻔﮫ ام ﮐﻨﺪ . ﺑﺎ ﭘﺮﺧﺎش ﮔﻔﺖ:‬
    ‫-دﯾﮕﮫ ﭼﯽ ﻣﯽ ﺧﻮای از ﺟﻮﻧﻢ . ﭼﺮا راﺣﺘﻢ ﻧﻤﯽ ذاری.‬
    ‫-آﻧﺎ ﭼﺮا ﺑﺎ ﻣﻦ و ﺧﻮدت اﯾﻨﺠﻮری ﻣﯽ ﮐﻨﯽ . ﻣﮕﮫ ﻣﻦ ﺑﺮات ﭼﯽ ﮐﻢ ﮔﺬاﺷﺘﻢ . ﺑﮫ ﺧﺪا‬
    ‫دوﺳﺘﺖ دارم.‬
    ‫ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﺑﺎزواﻧﺶ را در دﺳﺖ ﺑﮕﯿﺮم اﻣﺎ درﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺑﺎ ﻣﺸﺖ ﺑﮫ ﺳﯿﻨﮫ ام ﻣﯽ ﮐﻮﺑﯿﺪ ﻓﺮﯾﺎد‬
    ‫زد:‬
    ‫-اﻣﺎ ﻣﻦ از ﺗﻮ ﻣﺘﻨﻔﺮم . از ﺗﻮ و ﺧﻮدﺧﻮاھﯿﺎت و اﯾﻦ ﺑﭽﮫ ای ﮐﮫ ﻧﻤﯽ ﺧﻮام.‬
    ‫و ﺑﺎ ﻣﺸﺖ روی ﺷﮑﻤﺶ زد . ﺑﺎورم ﻧﻤﯽ ﺷﺪ . ﯾﮫ ﺑﭽﮥ دﯾﮕﮫ ، ﺑﭽﮥ ﻣﻦ ! از ﺷﺎدی دﻟﻢ‬
    ‫ﻟﺮزﯾﺪ ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺘﻢ:‬
    ‫-ﭼﺮا زودﺗﺮ ﺑﮭﻢ ﻧﮕﻔﺘﯽ ؟‬
    ‫-ﭼﻮن ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﻣﺶ . ﻧﮫ ﺧﻮدش رو ﻧﮫ ﭘﺪرش رو . دﺳﺖ از ﺳﺮم ﺑﺮدار.‬
    ‫اﺣﺴﺎس ﮐﺮدم ﺗﺎ دﯾﻮاﻧﮕﯽ ﻣﺮزی ﻧﺪارد . ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪم ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺮ ﺧﻮدش ﺑﯿﺎورد ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ‬
    ‫ﮐﺮدم ﺣﺮﻓﮭﺎﯾﺶ اوﻧﻘﺪر از ﺗﮫ دل ﺑﺎﺷﺪ . او ﮔﻔﺘﮫ ﺑﻮد ﺑﭽﮫ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاھﺪ . اﻣﺎ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم‬
    ‫دوﻣﯽ ﮐﮫ ﺑﮫ دﻧﯿﺎ ﺑﯿﺎﯾﺪ ﺑﮫ ﻣﻦ و زﻧﺪﮔﯽ دﻟﺒﺴﺘﮫ ﺗﺮ ﺷﻮد . دﺳﺘﺎﻧﺶ را ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺗﺎ ﺑﮫ ﺑﭽﮫ آﺳﯿﺒﯽ‬
    ‫ﻧﺮﺳﺎﻧﺪ . ﺑﺮای آﻧﮑﮫ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺗﻘﻼ ﻧﮑﻨﺪ در آﻏﻮش ﮔﺮﻓﺘﻤﺶ و روی ﺗﺨﺖ ﺧﻮاﺑﺎﻧﺪﻣﺶ . دﺳﺘﺶ‬
    ‫را روی ﺻﻮرﺗﺶ ﮔﺬاﺷﺖ و ھﻖ ھﻖ ﮔﺮﯾﮫ ھﺎﯾﺶ را در آن ﭘﻨﮭﺎن ﮐﺮد . دﻟﻢ آﺗﺶ ﮔﺮﻓﺘﮫ‬
    ‫ﺑﻮد . ﻣﻦ ﺑﺎﻋﺚ اﯾﻦ ھﻤﮫ ﻋﺬاب او ﺷﺪه ﺑﻮدم . ﺧﻮاﺳﺘﻢ آراﻣﺶ ﮐﻨﻢ ﮐﮫ ﻓﺮﯾﺎد زد:‬
    ‫-ﺑﮫ ﻣﻦ دﺳﺖ ﻧﺰن . ﻧﮫ ﻣﯽ ﺧﻮام ﺧﻮدت رو ﺑﺒﯿﻨﻢ ﻧﮫ ﺻﺪات رو ﺑﺸﻨﻮم . از اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺮو.‬
    ‫ﻗﺒﻞ از آﻧﮑﮫ ﺑﺎﻟﺶ را ﺑﮫ ﻃﺮﻓﻢ ﭘﺮﺗﺎب ﮐﻨﺪ ﺗﺮﺟﯿﺢ دادم ﺗﻨﮭﺎ ﺑﮕﺬارﻣﺶ . ﺑﯿﺶ از آن‬
    ‫ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺑﻮد ﮐﮫ ﻣﻦ ﻣﺎﯾﮫ آراﻣﺸﺶ ﺷﻮم . ﺣﺎﻻ در ﻋﯿﻦ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ از اﯾﻨﮑﮫ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ دﯾﮕﮫ‬
    ‫ﺑﮫ ﺟﻤﻌﻤﻮن اﺿﺎﻓﮫ ﻣﯽ ﺷﮫ ﻧﮕﺮاﻧﻢ . ﻣﻮﺟﻮد ﮐﻮﭼﮑﯽ ﮐﮫ ﻧﯿﺎﻣﺪه ﻣﻮرد ﻏﻀﺐ ﻣﺎدرش ﻗﺮار‬
    ‫ﮔﺮﻓﺘﮫ ﺑﻮد . ﺗﺮس و ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﺑﺎ ھﻢ در دﻟﻢ ﺟﻤﻊ ﺷﺪه .‬
    ‫آﻧﺎ روز ﺑﮫ روز ﻋﺼﺒﯽ ﺗﺮ و ﻻﻏﺮﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﻮد .دﯾﮕﺮ ﺗﺤﻤﻞ ﻣﻦ را ھﻢ ﻧﺪارد . ﺑﺮای آﻧﮑﮫ‬
    ‫ﺑﺎ دﯾﺪﻧﻢ آزار ﻧﺒﯿﻨﮫ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﮐﺎری ﺑﮫ ﮐﺎرش ﻧﺪاﺷﺘﮫ ﺑﺎﺷﻢ . ﺗﻤﺎم روز دﻟﻮاﭘﺲ و ﻧﮕﺮاﻧﻢ‬
    ‫اﻣﺎ ﻣﯽ داﻧﻢ اﺟﺎزه ﻧﻤﯽ دھﺪ ﺣﻤﺎﯾﺘﺶ ﮐﻨﻢ . اﻣﺮو ز دوﺑﺎره وارد اﺗﺎﻗﺶ ﺷﺪم اﻣﺎ اﯾﻦ اﺗﺎق‬
    ‫دﯾﮕﺮ اﺗﺎق ﻋﺸﻖ ﻣﺎ ﻧﯿﺴﺖ . ﻋﮑﺲ روی ﻣﯿﺰ آراﯾﺶ ﮐﮫ ﻋﮑﺲ دو ﻧﻔﺮﯾﻤﺎن ﺑﻮد ﺣﺎﻻ دﯾﮕﺮ‬
    ‫ﺳﺮ ﺟﺎﯾﺶ ﻧﯿﺴﺖ . دﯾﮕﺮ آﻏﻮش ﮔﺮﻣﯽ ﺑﮫ اﻧﺘﻈﺎرم ﻧﯿﺴﺖ . دﯾﮕﺮ ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ ﻣﺸﺘﺎﻗﻢ ﻧﯿﺴﺖ .‬
    ‫ﺑﺎ دﯾﺪﻧﻢ روﯾﺶ را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ . ﭼﻘﺪر از دﯾﺪن ﭼﮭﺮه اﻓﺴﺮده و ﺑﯽ رﻧﮕﺶ ﻏﻤﮕﯿﻦ ﺷﺪم .‬
    ‫ﮐﻨﺎرش رﻓﺘﻢ و ﻟﺒﮫ ﺗﺨﺖ ﻧﺸﺴﺘﻢ . دﺳﺘﻢ را ﺑﺮای ﻟﻤﺲ ﮐﺮدﻧﺶ ﺟﻠﻮ ﺑﺮدم اﻣﺎ ﺑﺎ ﻧﻮاﺋﯽ آرام‬
    ‫اﻣﺎ ﺑﯽ اﺣﺴﺎس ﮔﻔﺖ:‬
    ‫-ﺑﮫ ﻣﻦ دﺳﺖ ﻧﺰن.‬
    ‫ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﻧﺸﻮم . ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﮐﮫ ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﻣﮭﺮﺑﺎن ﺑﺎﺷﮫ ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫-ﻋﺰﯾﺰ دﻟﻢ ﭼﺮا ﺑﺎ ﺧﻮدﺗﻮ ﻣﻦ اﯾﻨﺠﻮری ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ؟ ﺑﮭﺮام ﺗﺎزﮔﯿﮭﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﻧﺎآروم ﺷﺪه .‬
    ‫ﭘﺮﺳﺘﺎر ﮐﮫ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﮫ ﺟﺎی ﭘﺪر و ﻣﺎدر رو ﺑﺮای ﺑﭽﮫ ﺑﮕﯿﺮه . ﺗﻮ اﻻن ﺗﻨﮭﺎ ﻧﯿﺴﺘﯽ . ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮫ‬
    ‫ﻓﮑﺮ ﺧﻮدت ﺑﺎﺷﯽ ﺑﮫ ﻓﮑﺮ ﻣﻮﺟﻮدی ﮐﮫ و ﺟﻮدش ﺑﮫ وﺟﻮد ﺗﻮ ﺑﺴﺘﮫ اﺳﺖ.‬
    ‫ﺑﮫ ﺳﻤﺘﻢ ﺑﺮﮔﺸﺖ . ﺧﺪای ﻣﻦ اﯾﻦ ﭼﺸﻤﺎن آﻧﺎی ﻣﻦ ﺑﻮد . دﺧﺘﺮک ﺷﯿﻄﺎن و ﻣﮭﺮﺑﺎﻧﯽ ﮐﮫ ﻣﻦ‬
    ‫ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺧﺘﻢ و ﻋﺎﺷﻘﺶ ﺷﺪه ﺑﻮدم او ﻧﯿﺴﺖ . ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎد ﮔﻔﺖ:‬
    ‫-اﯾﻦ ﻟﻌﻨﺘﯽ رو ﻧﻤﯽ ﺧﻮام ! ﺗﻤﺎم زﻧﺪﮔﯽ و آﯾﻨﺪه و آرزوھﺎی ﻣﻨﻮ ﺑﮫ ھﻢ رﯾﺨﺖ . ازت‬
    ‫ﻣﺘﻨﻔﺮم ﭼﻮن ﺗﻮ ﺑﺎﻋﺜﺶ ھﺴﺘﯽ . اﯾﻦ ﺑﭽﮫ ھﻢ ﻣﺜﻞ ﺗﻮ ﺳﻤﺠﮫ . دو دﺳﺘﯽ ﭼﺴﺒﯿﺪه ﺑﮫ ﻣﻦ و‬
    ‫ھﯿﭻ ﺟﻮری ھﻢ وﻟﻢ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﮫ . ﻣﺜﻞ ﺗﻮﺋﮫ ... ﺧﻮدﺧﻮاه . داره ﻣﻨﻮ ﻧﺎﺑﻮد ﻣﯽ ﮐﻨﮫ .‬
    ‫ﺑﺎ اوﻟﯿﻦ ﻣﺸﺘﯽ ﮐﮫ ﺑﺮ ﺷﮑﻤﺶ وارد ﮐﺮد اﻧﮕﺎر ﺧﻨﺠﺮی ﺑﺮ ﻗﻠﺒﻢ ﻧﺸﺴﺖ . ھﯿﭻ و ﻗﺖ ﻓﮑﺮش‬
    ‫رو ھﻢ ﻧﻤﯽ ﮐﺮدم ﮐﮫ ﺑﺨﻮاد ﺑﭽﮫ را از ﺑﯿﻦ ﺑﺒﺮه . ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ دﺳﺘﮭﺎﯾﺶ را ﮔﺮﻓﺘﻢ و‬
    ‫ﺗﮑﺎﻧﺶ دادم و ﻓﺮﯾﺎد زدم:‬
    ‫-ھﺮ ﮐﺎری ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﮐﺮدی ﺗﺤﻤﻞ ﮐﺮدم و ﭼﯿﺰی ﻧﮕﻔﺘﻢ . اﻣﺎ ﻗﺴﻢ ﻣﯽ ﺧﻮرم ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﯾﻦ‬
    ‫ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺮ اﯾﻦ ﺑﭽﮫ ﺑﯿﺎد زﻧﺪه ﻧﻤﯽ ذارﻣﺖ . ﻓﮭﻤﯿﺪی ﯾﺎ ﻧﮫ...‬
    ‫ﺗﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮد . ﺗﺎ ﺑﮫ ﺣﺎل ﺑﮫ اﯾﻦ ﺻﻮرت ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺘﻢ را ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮد . اﺣﺴﺎس ﺧﻔﮕﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدم‬
    ‫. روی ﺗﺨﺖ رھﺎﯾﺶ ﮐﺮدم و از اﺗﻖ ﺑﯿﺮون آﻣﺪم . اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮدم در و دﯾﻮارھﺎی ﺧﺎﻧﮫ‬
    ‫ﻓﺸﺎرم ﻣﯽ دھﻨﺪ و ﺧﺮدم ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ . از ﺧﺎﻧﮫ ﺑﯿﺮون رﻓﺘﻢ . ﺑﻌﺪ از ﮐﻤﯽ ﻗﺪم زدن و ﻗﺘﯽ‬
    ‫اﺣﺴﺎس آراﻣﺶ ﮐﺮدم ﺑﮫ ﺧﺎﻧﮫ ای ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ ﮐﮫ دﯾﮕﺮ ﺧﺎﻧﮫ ﻋﺸﻘﻢ ﻧﺒﻮد.‬
    ‫و ﺣﺎﻻ در اﯾﻦ ﺷﺐ ﺗﺎرﯾﮏ اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ھﻤﮫ ﭼﯿﺰ از اﺑﺘﺪا اﺷﺘﺒﺎه ﺑﻮد .ﺷﺎﯾﺪ دل ﺷﮑﺴﺘﮫ‬
    ‫ﺧﺎﻧﻮاده ام ﻣﺮا ﺑﮫ اﯾﻦ روز ﻧﺸﺎﻧﺪ . اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﻨﻢ رو ﺣﻢ و ﺟﺴﻤﻢ ھﺮ دو ﺧﺴﺘﮫ اﻧﺪ ،‬
    ‫دﯾﮕﺮ ﺗﻮان اداﻣﮫ راه را ﻧﺪارم . ﺑﮫ اﺗﺎق ﺑﮭﺮام ﻣﯽ روم . ﭘﺴﺮ ﮐﻮﭼﮑﻢ ﮐﮫ اﯾﻦ روزھﺎ ﮐﻤﺘﺮ‬
    ‫وﻗﺘﻢ را ﺑﺎ او ﻣﯽ ﮔﺬراﻧﻢ .ﻃﻔﻠﮏ ﺑﯽ ﻧﻮاﺋﯽ ﮐﮫ ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ اﺷﺘﺒﺎھﺎت و ﺧﻮدﺧﻮاھﯿﮭﺎی ﭘﺪر و‬
    ‫ﻣﺎدرش ﺷﺪه.‬
    ‫اﯾﻦ روزھﺎ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺎ آﻧﺎ ﺑﺮﺧﻮرد داﺷﺘﮫ ﺑﺎﺷﻢ و ﺑﯿﺸﺘﺮ اوﻗﺎﺗﻢ را ﺑﺎ ﺑﮭﺮام ﻣﯽ‬
    ‫ﮔﺬراﻧﻢ اﻣﺎ او دﯾﮕﺮ اﻧﺲ ﻗﺪﯾﻤﯽ را ﺑﺎ ﻣﺎ ﻧﺪارد . آﻧﻘﺪر ﮐﮫ ﺑﮫ ﭘﺮﺳﺘﺎرش و ﺑﭽﮫ ھﺎی‬
    ‫ﺳﺮاﯾﺪار واﺑﺴﺘﮫ ﺷﺪه ، ﺑﮫ ﻣﻦ و ﻣﺎدرش ﻣﺤﺒﺖ ﻧﺪارد . ﺑﮫ ﭼﮫ ﻋﺸﻘﯽ اﯾﻦ ﺧﺎﻧﮫ را ﺳﺎﺧﺘﻢ .‬
    ‫ﺑﺎ ﭼﮫ ﺷﻮﻗﯽ دﺳﺘﺎن ﻇﺮﯾﻒ ﺑﮭﺮام را در دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺗﺎ راه رﻓﺘﻦ ﺑﯿﺎﻣﻮزد . ﭼﮫ ﺑﺮ ﺳﺮ آن‬
    ‫روزھﺎی ﺷﺎد و زﯾﺒﺎ آﻣﺪ . ﺣﺎﻻ اﯾﻦ ﺧﺎﻧﮫ ﻓﻘﻂ ﺳﮑﻮت اﺳﺖ و دﻟﮕﺮﻓﺘﮕﯽ . اﺷﺘﺒﺎھﻢ ﮐﺠﺎ‬
    ‫ﺑﻮده ؟ ﻧﻤﯽ داﻧﻢ.
    اﻣﺸﺐ وﻗﺘﯽ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﺑﺎ آﻧﺎ روﺑﺮو ﺷﺪم ﻟﺤﻈﮫ ای دﻟﻢ ﺑﺮاﯾﺶ ﭘﺮ ﮐﺸﯿﺪ اﻣﺎ ﺑﮫ روی ﺧﻮدم‬
    ‫ﻧﯿﺎوردم . ﺳﻼﻣﻢ را ﺑﮫ ﺳﺮدی ﺟﻮاب ﮔﻔﺖ . ﻓﻘﻂ ﻓﺮﺻﺖ ﯾﺎﻓﺘﻢ ﺑﮫ ﺑﺮﺟﺴﺘﮕﯽ ﮐﻮﭼﮏ‬
    ‫ﺷﮑﻤﺶ ﻧﮕﺎھﯽ ﮐﻨﻢ . ﺷﺎﯾﺪ ﺧﻮاﺳﺘﻦ ﺑﭽﮫ ای دﯾﮕﺮ اﺷﺘﺒﺎه ﺑﻮد . اﯾﻦ ﮐﻮدک ﻧﯿﺎﻣﺪه ھﻤﮫ ﭼﯿﺰ‬
    ‫را ﺑﮫ ھﻢ رﯾﺨﺘﮫ ﺑﻮد . ﺑﻌﻀﯽ اوﻗﺎت ﺗﮫ دﻟﻢ آرزو ﻣﯽ ﮐﺮدم آﻧﺎ ھﻤﺎن روزھﺎ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﮫ اﻧﺠﺎم‬
    ‫ﺧﻮاﺳﺘﮫ اش ﻣﯽ ﺷﺪ . ﺷﺎﯾﺪ اﻻن زﻧﺪﮔﯿﻤﺎن ﻣﺜﻞ ﮔﺬﺷﺘﮫ ﺑﻮد اﻣﺎ دوﺑﺎره ﻋﺬاب وﺟﺪان ﺑﮫ‬
    ‫ﺳﺮاﻏﻢ ﻣﯽ آﯾﺪ و اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﻣﺸﮑﻼﺗﯽ ﮐﮫ ﺑﮫ وﺟﻮد آﻣﺪه اﯾﻦ ﺑﭽﮫ ﻧﺪﯾﺪه را‬
    ‫دوﺳﺖ دارم . او ﭼﮫ ﮔﻨﺎھﯽ داﺷﺖ ؟ ﮔﻨﺎه از ﻣﻦ ﻋﺎﺷﻖ و ﻣﺎدر ﺧﻮدﺧﻮاھﺶ ﺑﻮد .‬
    ‫ﺑﮭﺮام ﻣﻘﺎﺑﻞ ﭼﺸﻤﻢ ﺑﺎﻻ و ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽ ﭘﺮﯾﺪ و ﻣﻦ ﺑﺎ ﻟﺬت ﻧﮕﺎھﺶ ﻣﯽ ﮐﺮدم .ﻣﺪﺗﮭﺎ ﺑﻮد ﭘﺎرک‬
    ‫ﻧﯿﺎﻣﺪه ﺑﻮد و ﺑﮫ اﯾﻦ ﺟﮭﺖ ﺷﺎدﻣﺎﻧﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد . درﺣﺎﻟﯿﮑﮫ دﻟﻢ ﻧﮕﺮان آﻧﺎ ﺑﻮد . ﺑﮭﺮام را ﺻﺪا‬
    ‫ﮐﺮدم ﮐﮫ ﺑﮫ ﺧﺎﻧﮫ ﺑﺮﮔﺮدﯾﻢ . ﺑﺎ ﺑﯽ ﻣﯿﻠﯽ ﺟﻠﻮﺗﺮ آﻣﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
    ‫-ﻧﻤﯽ ﺷﮫ ﻧﺮﯾﻢ ﺧﻮﻧﮫ ؟‬
    ‫-ﭼﺮا ﻋﺰﯾﺰم ؟ ﻣﺎﻣﺎن ﺗﻨﮭﺎﺳﺖ.‬
    ‫-ﺧﻮب اون دوﺳﺖ داره ﺗﻨﮭﺎ ﺑﺎﺷﮫ ﺑﺎﺑﺎ ، ﭼﺮا ﻣﺎﻣﺎن دﯾﮕﮫ ﻣﻨﻮ دوﺳﺖ ﻧﺪاره ؟‬
    ‫ﻟﺤﻈﮫ ای ﺟﺎ ﺧﻮردم . ذھﻦ ﮐﻮﭼﮏ ﭘﺴﺮم ﺑﺎ ﭼﮫ ﻣﺴﺎﯾﻠﯽ درﮔﯿﺮ ﺑﻮد . ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﮔﻔﺘﻢ:‬
    ‫-ﮐﯽ ﮔﻔﺘﮫ دوﺳﺘﺖ ﻧﺪاره ؟ ﻣﺎﻣﺎن داره ﺑﺮات ﯾﮫ ﺧﻮاھﺮ ﯾﺎ ﺑﺮادر ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ ﻣﯽ ﯾﺎره . ﺑﺮای‬
    ‫ھﻤﯿﻦ ﺑﯽ ﺣﻮﺻﻠﮫ اﺳﺖ.‬
    ‫-وﻗﺘﯽ ﻗﺮار ﺑﻮد ﻣﻨﻮ ﺑﮫ دﻧﯿﺎ ﺑﯿﺎره ھﻢ اﯾﻨﺠﻮری ﺑﻮد ؟‬
    ‫-ﻧﮫ ﭘﺴﺮ ﮔﻠﻢ . ﻣﺎﻣﺎن ﯾﮫ ﮐﻤﯽ ﻣﺮﯾﺾ ﺷﺪه زود ﺧﻮب ﻣﯽ ﺷﮫ .‬
    ‫-ﻣﻦ ﭼﮫ ﮐﺎر ﮐﻨﻢ ﺗﺎ ﻣﺎﻣﺎن زود ﺧﻮب ﺑﺸﮫ ؟‬
    ‫-ﺗﻮ ﭘﺴﺮ ﺧﻮﺑﯽ ﺑﺎش و ﺣﺮف ﮔﻮش ﮐﻦ .‬
    ‫-اﻣﺎ اون ﺑﺎھﺎم ﺣﺮف ﻧﻤﯽ زﻧﮫ ﮐﮫ ﮔﻮش ﮐﻨﻢ . ھﻤﺶ ﺗﻮ اﺗﺎﻗﮫ .‬
    ‫-ﺧﻮدم ﺑﺎھﺎت ﺣﺮف ﻣﯽ زﻧﻢ ﻋﺰﯾﺰم . ﺣﺎﻻ ﺑﺪو ﮐﮫ ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﮕﯿﺮﻣﺖ.‬
    ‫ﺑﺎ وﺟﻮدی ﮐﮫ در اﯾﻦ روزھﺎ اﺻﻼً ﺣﺎل و روز ﺧﻮﺷﯽ ﻧﺪارم ﺑﮫ ﺧﺎﻃﺮ ﺑﮭﺮام ﻣﺠﺒﻮرم‬
    ‫ﻓﻀﺎی ﺧﺎﻧﮫ را دﻟﭙﺬﯾﺮﺗﺮ ﮐﻨﻢ . ﮔﺎھﯽ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ اﮔﺮ اﯾﻦ دﻓﺘﺮ ﻧﺒﻮد از ﺳﮑﻮت و ﺗﻨﮭﺎﯾﯽ‬
    ‫دق ﻣﯽ ﮐﺮدم . راﺳﺘﯽ ﻣﻨﯽ ﮐﮫ ھﻤﯿﺸﮫ اﻃﺮاﻓﻢ ﭘﺮ از دوﺳﺘﺎی رﻧﮕﺎرﻧﮓ ﺑﻮد ﭼﻄﻮر ﺷﺪ ﮐﮫ‬
    ‫اﯾﻦ ھﻤﮫ ﺗﻨﮭﺎ ﺷﺪم ؟‬
    ‫دﻟﻢ ﺑﺮای ﻣﺎدرم ﭘﺮ ﻣﯽ زد . ﻗﺒﻞ از آﻣﺪن ﺑﮫ ﺧﺎﻧﮫ ﺑﮫ ﻣﺤﻠﮫ ﻗﺪﯾﻤﯿﺎن رﻓﺘﻢ . ﺑﮫ ھﻤﺎن ﮐﻮﭼﮫ‬
    ‫ھﺎی ﭘﺮ درﺧﺖ . ﺧﺎﻧﮫ ھﺎی آﺷﻨﺎ ، ﺻﺪای ﺟﻮی آب . ھﻤﺎن ﺟﺎﯾﯽ ﮐﮫ ﺧﺎﻃﺮات ﮐﻮدﮐﯽ و‬
    ‫ﺟﻮاﻧﯿﻢ ﺷﮑﻞ ﮔﺮﻓﺘﮫ ﺑﻮد . ﻣﻘﺎﺑﻞ در ﮐﮫ اﯾﺴﺘﺎدم ﻗﻠﺒﻢ ﺑﮫ ﺗﮑﺎﭘﻮ اﻓﺘﺎد . دﺳﺘﻢ را ﺑﮫ ﺳﻤﺖ زﻧﮓ‬
    ‫ﺑﺮدم اﻣﺎ ﺑﻌﺪ ﭘﺸﯿﻤﺎن ﺷﺪم . دﯾﺪن ﻣﻦ ﺑﺮای آﻧﮭﺎ ﺛﻤﺮی ﻧﺪاﺷﺖ . ﺑﮫ ﺳﻤﺖ دﯾﮕﺮی رﻓﺘﻢ و ﺑﮫ‬
    ‫درﺧﺖ ﺗﮑﯿﮫ زدم . ﭼﻘﺪر از ﺗﺮک ﮐﺮدن آﻧﮭﺎ ﭘﺸﯿﻤﺎن ﺑﻮدم . ﺑﺎ و ﺟﻮدی ﮐﮫ ھﻨﻮز ﻗﻠﺒﻢ‬
    ‫ﻣﺎﻻﻣﺎل از ﻋﺸﻖ آﻧﺎ ﺑﻮد اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮدم ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮای ﺟﻠﺐ رﺿﺎﯾﺖ ﺧﺎﻧﻮاده ام ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺗﻼش‬
    ‫ﻣﯽ ﮐﺮدم . ﭼﻘﺪر ﺑﮫ و ﺟﻮدﺷﺎن اﺣﺘﯿﺎج داﺷﺘﻢ . وﻗﺘﯽ وارد ﺧﺎﻧﮫ ام ﺷﺪم از ﺧﺎﻣﻮﺷﯽ آن دﻟﻢ‬
    ‫ﮔﺮﻓﻔﺖ . ﺑﮫ اﺗﺎق ﺑﮭﺮام رﻓﺘﻢ و ﭼﮭﺮۀ ﺧﻮاب آﻟﻮدش را ﺑﻮﺳﯿﺪم . ﻗﻠﺒﻢ ﻣﺮا ﺑﮫ ﺳﻤﺖ اﺗﺎق‬
    ‫ﺧﻮاب ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ . آرام دﺳﺘﮕﯿﺮه را ﺑﮫ دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻢ و در را ﺑﺎز ﮐﺮدم . ﭘﯿﮑﺮ ﻇﺮﯾﻒ آﻧﺎ‬
    ‫در ھﺎﻟﮫ ی از ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﻣﺸﺨﺺ ﺑﻮد ، دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﮐﻨﺎرم ﺑﻮد . دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺎز ﭘﻨﺎه‬
    ‫ﺧﺴﺘﮕﯽ ھﺎﯾﻢ ﻣﯽ ﺷﺪ . ﺑﯿﻦ ﻣﺎ ﭼﯽ ﻋﻮض ﺷﺪ . ﭼﯽ ﮐﮭﻨﮫ ﺷﺪ ، ﭼﯽ از ﺑﯿﻦ رﻓﺖ ﮐﮫ ﺣﺎﻻ‬
    ‫ھﺮ ﮐﺪوم از ﻣﺎ ﮔﻮﺷﮫ ای ﻧﺸﺴﺘﮫ اﯾﻢ ؟‬
    ‫آﻧﺎ روزھﺎی آﺧﺮ ﺑﺎرداری را ﻣﯽ ﮔﺬراﻧﺪ . ﺳﺮدی رﻓﺘﺎرﻣﺎن ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺮای او ﻋﺎدی ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ‬
    ‫اﻣﺎ ھﻤﭽﻨﺎن ﺑﺮای ﻣﻦ ﻏﺬاب آور اﺳﺖ . ﻋﺸﻖ ﺑﮫ او و ﺑﮭﺮام و آن ﻣﻮﺟﻮد ﮐﻮﭼﮏ ھﻨﻮز‬
    ‫ﻣﺮا ﺑﮫ ﺳﻤﺖ آن ﺧﺎﻧﮫ ﻣﯽ ﮐﺸﺪ . ھﻨﻮز وﻗﺘﯽ در را ﺑﺎز ﻣﯽ ﮐﻨﻢ اﻣﯿﺪ دارم ﭼﮭﺮۀ ﺧﻨﺪان آﻧﺎ‬
    ‫ﻧﻮازﺷﮕﺮم ﺑﺎﺷﺪ و او ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﮫ ﺑﮫ ﭘﯿﺸﻮازم ﺑﯿﺎﯾﺪ .ھﻨﻮز اﻣﯿﺪ دارم وﻗﺘﯽ ﺧﺴﺘﮫ ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮدم ،‬
    ‫ﻣﯿﺰ ﻏﺬا ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺎﺷﺪ و آﻧﺎ ﮐﺘﻢ را ﺑﮕﯿﺮد و ﻣﺮا ﺑﮫ آراﻣﺶ دﻋﻮت ﮐﻨﺪ . اﻣﺎ ﺑﻌﺪ از اﯾﻦ ھﻤﮫ‬
    ‫روز اﯾﻦ آرزوھﺎ رﻧﮓ و رو ﺑﺎﺧﺘﮫ ﺗﺮ و ﻏﯿﺮﻣﻤﮑﻦ ﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﻮد . ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ ﺑﺎ وﺿﻊ‬
    ‫روﺣﯽ آﻧﺎ ﻣﺸﮑﻠﯽ ﺑﺮای زاﯾﻤﺎﻧﺶ ﭘﯿﺶ ﺑﯿﺎﯾﺪ . ھﺮ روز ﮐﮫ از ﺧﺎﻧﮫ ﻣﯽ روم ﺗﺎ ﺷﺐ ﻧﮕﺮاﻧﻢ‬
    ‫. ﺣﺘﯽ ﺳﺮدی او ھﻢ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﮫ ﻋﺸﻖ ﻣﺮا ﺑﮫ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ ﺑﻨﺸﺎﻧﺪ.‬
    ‫ﻧﯿﻤﮫ ھﺎی ﺷﺐ ﺑﻮد ﮐﮫ از ﺻﺪای ﻓﺮﯾﺎد آﻧﺎ ﺑﯿﺪار ﺷﺪم . وﻗﺘﯽ ﮐﺎﻣ ً ﺧﻮاب از ﺳﺮم ﭘﺮﯾﺪ و‬
    ‫ﻼ‬
    ﺑﯿﺪار ﺷﺪم ﮐﮫ آﻧﺎ در آﻏﻮﺷﻢ ﺑﻮد و از درد ﺑﮫ ﺑﺎزواﻧﻢ ﭼﻨﮓ ﻣﯽ زد . ھﯿﮑﻞ ﻇﺮﯾﻔﺶ را ﺑﻠﻨﺪ‬
    ‫ﮐﺮدم و درﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺳﺮاﯾﺪار را ﺻﺪا ﻣﯽ ﮐﺮدم ﺑﮫ ﺳﻤﺖ ﻣﺎﺷﯿﻦ دوﯾﺪم . در ﻃﻮل راه آﻧﻘﺪر‬
    ‫ﺑﮫ ﺳﺮﻋﺖ ﻣﯽ رﻓﺘﻢ ﮐﮫ ﺧﻮدم ھﻢ ﺗﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮدم اﻣﺎ ﻓﺮﯾﺎدھﺎی آﻧﺎ ﺟﮕﺮم را آﺗﺶ ﻣﯽ زد .‬
    ‫ﺗﻤﺎم راه ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﺑﺎ ﺟﻤﻠﮫ ھﺎی ﻣﺤﺒﺖ آﻣﯿﺰ ﻗﻮت ﻗﻠﺒﺶ ﺑﺎﺷﻢ . ﮔﻮﯾﯽ ﺗﻤﺎم ﻣﺤﺒﺘﮭﺎی اﯾﻦ‬
    ‫ﭼﻨﺪ ﻣﺎھﮫ را ﯾﮑﺠﺎ ﻧﺜﺎرش ﻣﯽ ﮐﺮدم . وﻗﺘﯽ وارد اﺗﺎق زاﯾﻤﺎن ﺷﺪ ﺧﯿﺎﻟﻢ ﮐﻤﯽ راﺣﺘﺘﺮ ﺷﺪ .‬
    ‫ﺗﻤﺎم ﻣﺪﺗﯽ ﮐﮫ ﻣﻘﺎﺑﻞ در اﺗﺎق زاﯾﻤﺎن ﻗﺪم ﻣﯽ زدم ﻧﮕﺮاﻧﺶ ﺑﻮدم . ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪم اﯾﻦ ﺑﺎر دوام‬
    ‫ﻧﯿﺎورد . ﺑﺎ اوﻟﯿﻦ ﻃﻠﯿﻌﮫ ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﭘﺮﺳﺘﺎر ﻣﮋده ﺑﮫ دﻧﯿﺎ آﻣﺪن دﺧﺘﺮم را داد . ﻣﺎدر و ﺑﭽﮫ‬
    ‫ھﺮ دو ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻮدﻧﺪ . از ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﺮﯾﮫ ﻣﯽ ﮐﺮدم . دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ آﻧﺎ را ﻣﯽ دﯾﺪم .‬
    ‫ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺑﮫ ﺳﺮﻋﺖ از ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﺧﺎرج ﺷﺪم و ﺑﮫ ﺳﻤﺖ ﺧﺎﻧﮫ رﻓﺘﻢ . ﺳﺮوﯾﺲ ﺑﺮﻟﯿﺎﻧﯽ ﮐﮫ‬
    ‫ﺑﺮای ھﻤﯿﻦ روز ﺧﺮﯾﺪه ﺑﻮدم ﺑﺮداﺷﺘﻢ . ﺑﮭﺮام را از ﺧﻮاب ﺑﯿﺪار ﮐﺮدم و ﺑﮫ ﻣﺪرﺳﮫ‬
    ‫رﺳﺎﻧﺪم . دﺳﺘﮫ ﮔﻠﯽ ﺑﺰرگ ﺧﺮﯾﺪم و ﺑﮫ ﺳﻤﺖ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن راه اﻓﺘﺎدم . دﺧﺘﺮم در ﺳﺤﺮ ﯾﮏ‬
    ‫روز زﻣﺴﺘﺎﻧﯽ ﺑﮫ دﻧﯿﺎ آﻣﺪ و ﻣﻦ ﺗﻨﮭﺎ آرزوﯾﻢ اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﮫ ﺑﺎ وﺟﻮدش ﮔﺮﻣﯽ ﺑﺨﺶ ﺧﺎﻧﮫ ام‬
    ‫ﺑﺎﺷﺪ .‬
    ‫آﻧﺎ رﻧﮓ ﭘﺮﯾﺪه روی ﺗﺨﺖ دراز ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد و ﭼﺸﻤﮭﺎﯾﺶ را ﺑﺴﺘﮫ ﺑﻮد . ﺷﺒﯿﮫ ﻓﺮﺷﺘﮫ ھﺎی‬
    ‫آﺳﻤﺎﻧﯽ ﺑﻮد . ﻣﻮھﺎی ﻃﻼﺋﯿﺶ ، ﭼﮭﺮۀ ﺳﻔﯿﺪش و ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ ﮐﮫ دﯾﮕﺮ از ﻣﻦ درﯾﻐﺸﺎن ﻣﯽ‬
    ‫ﮐﺮد . ﮐﻨﺎرش ﻧﺸﺴﺘﻢ و ﺳﯿﺮ ﺗﻤﺎﺷﺎﯾﺶ ﮐﺮدم . ﭼﻘﺪر ﺑﯽ رﺣﻢ ﺑﻮد ﮐﮫ از ﻋﺸﻖ ﻣﻦ ﺧﺒﺮ‬
    ‫داﺷﺖ و اﯾﻦ ﻋﺸﻖ را از ﻣﻦ درﯾﻎ ﻣﯽ ﮐﺮد . ﺑﮫ ﺟﺒﺮان اﯾﻦ ﻣﺪت ﻓﻘﻂ ﻧﮕﺎھﺶ ﮐﺮدم ﺗﺎ‬
    ‫اﯾﻨﮑﮫ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﮔﺸﻮد . ھﻨﻮز ھﻤﺎن زﯾﺒﺎﯾﯽ را داﺷﺖ . ھﻤﺎن ﭼﺸﻤﺎن آﺑﯽ ﻣﺎﯾﻞ ﺑﮫ ﺳﺒﺰ .‬
    ‫ھﻤﺎن ﺑﺮق ﻧﮕﺎه ﺣﺘﯽ ھﻤﺎن ﻋﺸﻘﯽ ﮐﮫ در ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻣﯽ درﺧﺸﯿﺪ . آذرﺧﺸﯽ ﮐﮫ ﺗﻨﮭﺎ ﻟﺤﻈﮫ‬
    ‫ای ﻧﻤﺎﯾﺎن ﺷﺪ و ﺑﻌﺪ ﺟﺎی ﺧﻮد را ﺑﮫ ﺑﯽ ﺗﻔﺎوﺗﯽ داد . دﺳﺘﺎن ﺳﺮدش را ﺑﮫ دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻢ و‬
    ‫ﮔﻔﺘﻢ:‬
    ‫-ﻋﺰﯾﺰ دﻟﻢ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ﺳﺎﻟﻤﯽ ، دﻟﻢ ﺑﺮات ﺗﻨﮓ ﺷﺪه ﺑﻮد.‬
    ‫ﺟﻮاﺑﻢ ﻓﻘﻂ ﺳﮑﻮت ﺑﻮد . ﻧﮕﺎه ﻣﻤﻠﻮ از اﺷﮑﺶ را ب ﺳﻘﻒ دوﺧﺘﮫ ﺑﻮد . آرام ﮔﻔﺘﻢ:‬
    ‫-ﻗﺸﻨﮕﻢ ، ﻧﻤﯽ ﺧﻮای ﻧﮕﺎم ﮐﻨﯽ ؟ ﯾﺎ ﭼﯿﺰی ﺑﮕﯽ ؟ﻧﻤﯽ ﺧﻮای دﺧﺘﺮﻣﻮن رو ﺑﺒﯿﻨﯽ ؟ ﻣﻦ‬
    ‫ھﻨﻮز ﻧﺪﯾﺪﻣﺸﺎ...‬
    ‫-ﻧﻤﯽ ﺧﻮام ﺑﺒﯿﻨﻤﺶ ...‬
    ‫-ﭼﻄﻮر دﻟﺖ ﻣﯽ ﯾﺎد ؟ اون ﮐﮫ ﮔﻨﺎھﯽ ﻧﺪاره . ھﻤﻮن ﻗﺪر ﮐﮫ ﺑﭽﮫ ﻣﻨﮫ ﺑﭽﮫ ﺗﻮ ھﻢ ھﺴﺖ .‬
    ‫-ﺧﺴﺘﮫ ام راﺣﺘﻢ ﺑﺬار.‬
    ‫ﺑﺎ ﺑﺴﺘﻦ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ رودی از اﺷﮏ ﺑﺮ ﭼﮭﺮه اش روان ﺷﺪ . ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﭼﮫ ﮐﺎر ﮐﻨﻢ .‬
    ‫ﭼﮕﻮﻧﮫ رﻓﺘﺎر ﮐﻨﻢ ﮐﮫ ﺑﺎﻋﺚ آراﻣﺸﺶ ﺑﺎﺷﻢ ، ﭼﮫ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﺗﺎ دوﺑﺎره ھﻤﺎن زن ﮔﺬﺷﺘﮫ ﺷﻮد .‬
    ‫وﻗﺘﯽ دﺳﺘﺶ را از ﻣﯿﺎن دﺳﺘﺎﻧﻢ ﺑﯿﺮون آورد از ﺟﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم و ﺑﮫ ﺳﻤﺖ ﭘﺮﺳﺘﺎر رﻓﺘﻢ . ﻣﯽ‬
    ‫ﺧﻮاﺳﺘﻢ دﺧﺘﺮم را ﺑﺒﯿﻨﻢ .دﺧﺘﺮی ﮐﮫ آرزو داﺷﺘﻢ ﻻاﻗﻞ ﮐﻤﯽ ﺷﺒﯿﮫ ﻣﺎدرش ﺷﻮد . وﻗﺘﯽ در‬
    ‫آﻏﻮش ﮔﺮﻓﺘﻤﺶ ﻋﺸﻘﯽ آﻣﯿﺨﺘﮫ ﺑﺎ ﻏﻢ در دﻟﻢ رﯾﺨﺖ . ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺑﺴﺘﮫ ﺑﻮد . ﭘﻮﺳﺘﺶ ﺳﺮخ و‬
    ‫ﻣﻮھﺎﯾﺶ ﮐﻢ ﭘﺸﺖ ﺑﻮد . ﻣﻮﺟﻮد ﮐﻮﭼﮑﯽ ﮐﮫ ﺑﺮای ﺑﮫ دﺳﺖ آوردﻧﺶ ﺑﮭﺎی ﺑﺰرﮔﯽ ﭘﺮداﺧﺘﮫ‬
    ‫ﺑﻮدم . ﺑﮭﺎﯾﯽ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺰرگ...‬
    ‫ﺑﯿﮭﻮده ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم آﻧﺎ ﺑﻌﺪ از زاﯾﻤﺎن ﺑﮭﺘﺮ ﻣﯽ ﺷﻮد . ﺣﺘﯽ ﺣﺎﺿﺮﻧﺸﺪه دﺧﺘﺮﻣﺎن را در‬
    ‫آﻏﻮش ﺑﮕﯿﺮد . ﺗﻼﺷﮭﺎی ﻣﻦ ﺑﺮای اﯾﺠﺎد ﯾﮏ راﺑﻄﮫ ﻋﺎﻃﻔﯽ ﺑﮫ ﺑﻦ ﺑﺴﺖ رﺳﯿﺪه . ھﺴﺘﯽ‬
    ‫ﻣﻦ ﺣﺎﻻ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮده ، ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ ﮐﮫ ھﺎﻟﮫ ای از رﻧﮓ ﺳﺒﺰ دارد . ﭘﻮﺳﺘﯽ ﺳﻔﯿﺪ و‬
    ‫ﺑﯽ ﻧﮭﺎﯾﺖ آرام ... دﻟﻢ ﺑﺮاﯾﺶ ﻣﯽ ﺳﻮزد . ھﻨﻮز آﻏﻮش ﻣﺎدر ﺑﮫ ﺧﻮد ﻧﺪﯾﺪه و ﻣﻦ ﺑﺎ اﯾﻦ‬
    ‫وﺿﻊ روﺣﯽ ﺧﺮاب ﺷﺎﯾﺪ ﺗﻨﮭﺎ ﺑﺘﻮاﻧﻢ ﮔﻮﺷﮫ ای از آن ھﻤﮫ ﻣﺤﺒﺖ ﻣﻮرد ﻧﯿﺎزش را ﺟﺒﺮان‬
    ‫ﮐﻨﻢ . ﺑﺎز ﭘﺮﺳﺘﺎری دﯾﮕﺮ ﺑﮫ ﯾﺎرﯾﻤﺎن آﻣﺪه ﺗﺎ ﺟﺎی ﻣﺎدرش را ﺑﮕﯿﺮد .‬
    ‫وﻗﺘﯽ در اﺗﺎق را ﺑﺎز ﮐﺮدم . آﻧﺎ ﻣﻘﺎﺑﻞ آﯾﻨﮫ ﻧﺸﺴﺘﮫ ﺑﻮد و ﻣﻮھﺎﯾﺶ را ﺷﺎﻧﮫ ﻣﯽ ﮐﺮد . ﺑﺮ دﻟﻢ‬
    ‫ﻧﮭﯿﺐ زدم ﺗﺎ ﺑﮫ ﻋﺸﻖ اﺟﺎزه ﺧﻮدﻧﻤﺎﯾﯽ ﻧﺪھﻢ . درﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺑﮫ ﭼﺎرﭼﻮب در ﺗﮑﯿﮫ زده ﺑﻮدم‬
    ‫ﮔﻔﺘﻢ:‬
    ‫-آﻧﺎ ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﺎھﺎت ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻢ.‬
    ‫ھﻤﯿﺸﮫ ﺑﺎ ﺳﮑﻮﺗﺶ دﯾﻮاﻧﮫ ام ﻣﯽ ﮐﺮد.
    -ﮔﻮش ﮐﻦ ﻣﯽ ﺧﻮام اﯾﻦ وﺿﻊ ﺗﻤﻮم ﺑﺸﮫ . ھﺴﺘﯽ اﺣﺘﯿﺎج ﺑﮫ ﺗﻮ داره . ﺑﮭﺮام ھﻢ ھﻤﯿﻦ‬
    ‫ﻃﻮر ، ﺣﺘﯽ ﻣﻦ ھﻢ از اﯾﻦ وﺿﻊ ﺧﺴﺘﮫ ﺷﺪم . آﺧﮫ درد ﺗﻮ ﭼﯿﮫ ؟‬
    ‫ﺷﺎﻧﮫ را روی ﻣﯿﺰ ﮐﻮﺑﯿﺪ و ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺳﻤﺖ ﮐﻤﺪ ﻟﺒﺎﺳﮭﺎﯾﺶ رﻓﺖ . درش را ﺑﺎز ﮐﺮد و‬
    ‫ﻟﺒﺎﺳﮭﺎ را ﺗﮏ ﺗﮏ ﺑﮫ روی ﺗﺨﺖ ﭘﺮﺗﺎب ﮐﺮد و ﻓﺮﯾﺎد زد:‬
    ‫-اﯾﻨﺎھﺎش ، ﺑﺒﯿﻦ ... ھﯿﭻ ﮐﺪوﻣﺸﻮن اﻧﺪازم ﻧﯿﺴﺖ . ﭘﻮﺳﺘﻢ ﻟﮏ آورده ... ﻣﻦ از اﯾﻦ وﺿﻊ‬
    ‫ﻣﺘﻨﻔﺮم.‬
    ‫-وﻟﯽ ﻋﺰﯾﺰم اﯾﻨﺎ ﻣﮭﻢ ﻧﯿﺴﺖ . ﺗﻮ ﺑﮫ ﭼﺸﻢ ﻣﻦ از ھﻤﯿﺸﮫ زﯾﺒﺎﺗﺮی ، ﺗﻮ دو ﺗﺎ دﺳﺘﮫ ﮔﻞ‬
    ‫داری ﮐﮫ ﺧﻮدت ﭘﺮورﺷﺸﻮن دادی.‬
    ‫-اﻣﺎ ﺑﺮای ﻣﻦ ﻣﮭﻤﮫ ... ﺑﻌﺪ از ﺑﮫ دﻧﯿﺎ اوﻣﺪن ﺑﮭﺮام ﭘﺸﯿﻤﻮن ﺷﺪم . ﺗﻮ ﻣﺠﺒﻮرم ﮐﺮدی.‬
    ‫-ﭼﺮا ﮔﻨﺎه ﻣﻨﻮ ﭘﺎی اون ﺑﭽﮫ ﻣﯽ ذاری ؟‬
    ‫-ﺷﻤﺎھﺎ ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻦ ﻣﻨﻮ ﻓﺪای ﺧﻮدﺗﻮن ﺑﮑﻨﯿﺪ ! ﻣﻦ ھﻨﻮز ﺟﻮوﻧﻢ و زﯾﺒﺎ . اون ﻣﻮﻗﻊ ﯾﮫ‬
    ‫دﺧﺘﺮ ﮐﻢ ﺳﺎل و ﺑﯽ ﭘﻨﺎه ﺑﻮدم ﮐﮫ ﺗﻮ ﺗﻮی زﻧﺪﮔﯿﻢ اوﻣﺪی ﻣﻦ دوﺳﺖ ﻧﺪارم اﯾﻨﺠﻮری زﻧﺪﮔﯽ‬
    ‫ﮐﻨﻢ . ﻣﻦ ﺑﺮای ﺧﻮدم ﮐﻠﯽ آرزو دارم . ﺗﻮی اﯾﻦ ﺧﻮﻧﮫ ﻣﻨﻮ زﻧﺪوﻧﯽ ﮐﺮدی .‬
    ‫-آﺧﮫ ﻋﺰﯾﺰ ﻣﻦ ﮐﯽ ﺗﻮ رو زﻧﺪوﻧﯽ ﮐﺮده ؟‬
    ‫-ﺗﻮ ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﺑﺎ ﺑﭽﮫ دﺳﺖ و ﭘﺎم رو ﺑﺒﻨﺪی اﻣﺎ ﮐﻮر ﺧﻮﻧﺪی ، از اﯾﻦ ﺧﺒﺮا ﻧﯿﺴﺖ .‬
    ‫-آﻧﺎ ﺻﺒﺮ ﻣﻨﻢ ﺣﺪی داره . اﯾﻨﺠﻮری ﺗﻮﯾﯽ ﮐﮫ ﺿﺮر ﻣﯽ ﮐﻨﯽ.‬
    ‫ﺑﮫ ﺳﻤﺘﻢ ﺑﺮﮔﺸﺖ . در ﻧﮕﺎھﺶ ﺣﺴﯽ ﺑﻮد ﮐﮫ دﻟﻢ را ﭘﺲ زد . ﺗﺎ ﮐﺠﺎ ﭘﯿﺶ رﻓﺘﮫ ﺑﻮد . ﺑﺎ‬
    ‫ﻓﺮﯾﺎد ﮔﻔﺖ:‬
    ‫-ﻣﻨﻮ ﺗﮭﺪﯾﺪ ﻧﮑﻦ . ﻣﻦ ﺑﺮده ﺗﻮ ﻧﻤﯽ ﺷﻢ .‬
    ‫آﺧﺮﯾﻦ ﭘﺮده ھﺎی اﺣﺘﺮام ﺑﯿﻦ ﻣﺎ ﭘﺎره ﺷﺪ . در ﺧﻠﻮت ﺗﻨﮭﺎﯾﯿﻢ ﺧﻮن ﮔﺮﯾﮫ ﻣﯽ ﮐﺮدم و در‬
    ‫ﻇﺎھﺮ ﺳﺮد و ﻏﻀﺒﻨﺎک ﺑﻮدم . از دﺳﺖ ھﻢ ﻓﺮار ﻣﯽ ﮐﺮدﯾﻢ . ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯽ دادم ﺷﺒﮭﺎ دﯾﺮﺗﺮ‬
    ‫و دﯾﺘﺮ ﺑﮫ ﺧﺎﻧﮫ ﺑﯿﺎﯾﻢ . ﺗﺎ از آن ﻣﺤﯿﻂ ﺧﻔﻘﺎن آور ﻓﺮار ﮐﻨﻢ . در ﻣﻨﺰل ﺧﻮدم ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻮاده‬
    ‫ﺧﻮدم ﻏﺮﯾﺒﮫ ﺷﺪم . اﻧﮕﺎر اﺻ ً وﺟﻮد ﻧﺪارم . اوﻟﯿﻦ ﺷﺒﯽ ﮐﮫ آﻧﺎ دﯾﺮﺗﺮ از ﻣﻦ ﺑﮫ ﺧﺎﻧﮫ آﻣﺪ‬
    ‫ﻼ‬
    ‫دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺧﻔﮫ اش ﮐﻨﻢ . وﻗﺘﯽ وارد ﺷﺪ ﺑﺎورم ﻧﻤﯽ ﺷﺪ ﮐﮫ ﺧﻮدش ﺑﺎﺷﺪ . ﻟﺒﺎﺳﯽ ﺗﻨﮓ‬
    ‫و ﮐﻮﺗﺎه و آراﯾﺸﯽ ﻏﻠﯿﻆ و ﻣﻮھﺎﺋﯽ درﺳﺖ ﺷﺪه ، و ﺣﺎﻻﺗﯽ ﮐﮫ ﻃﺒﯿﻌﯽ ﻧﺒﻮد . ﺣﺴﺎﺑﺲ ﻻﻏﺮ‬
    ‫ﺷﺪه ﺑﻮد و ﻟﺒﺎﺳﯽ ﺑﺮ ﺗﻦ داﺷﺖ ﮐﮫ ﺗﺎ ﺑﮫ ﺣﺎل ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮدم . درﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺳﯿﮕﺎرم را ﺑﺎ ﺣﺮص‬
    ‫ﻟﮫ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﮔﻔﺘﻢ:‬
    ‫-ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﮐﺠﺎ ﺗﺸﺮﯾﻒ داﺷﺘﯿﻦ ؟‬
    ‫ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﺳﺮﺧﻮش و ﺑﯽ ﺗﻔﺎوت ﮔﻔﺖ:‬
    ‫-ﺑﮫ ﺗﻮ رﺑﻄﯽ ﻧﺪاره.‬
    ‫ھﻨﻮز آﻧﻘﺪر ﻏﯿﺮت داﺷﺘﻢ ﮐﮫ ﻗﯿﺪ ﻋﺸﻖ و آﯾﻨﺪه ام را ﺑﺰﻧﻢ . دﺳﺖ ﻻی ﻣﻮھﺎﯾﺶ اﻧﺪاﺧﺘﻢ و‬
    ‫ﻓﺮﯾﺎد زدم:‬
    ‫-ﺗﻮ ﻏﻠﻂ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﺣﺮف ﺑﯽ ﺧﻮد ﻣﯽ زﻧﯽ . ﺧﻮدت رو از ﻣﻦ ﮐﮫ ﺷﻮھﺮﺗﻢ ﻗﺎﯾﻢ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ‬
    ‫... ﺑﺎ اﯾﻦ ﻗﯿﺎﻓﮫ ﺗﺎ آﺧﺮ ﺷﺐ ﮐﺪوم ﮔﻮری ﻣﻮﻧﺪی ؟‬
    ‫ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﺳﺮﺷﺎر از ﻧﻔﺮت ﮔﻔﺖ:‬
    ‫-دوﺳﺖ دارم . ﺗﻮ ﻟﯿﺎﻗﺖ ﻣﻨﻮ ﻧﺪاری . ﻣﻦ دوﺳﺖ دارم از زﻧﺪﮔﯿﻢ ﻟﺬت ﺑﺒﺮم .‬
    ‫-ﺑﺎ ھﺮزﮔﯽ ؟ ﺣﯿﻒ اون ﺑﭽﮫ ھﺎ ﻧﯿﺴﺖ ؟‬
    ‫-ﻣﺎل ﺧﻮدت ، ﻧﺨﻮاﺳﺘﻤﺸﻮن . از اﯾﻦ ﺑﮫ ﺑﻌﺪ ھﺮ ﮐﺎری ﺑﺨﻮام ﻣﯽ ﮐﻨﻢ .‬
    ‫ﻧﻔﮭﻤﯿﺪم ﺑﻌﺪش ﭼﯽ ﺷﺪ . اوﻧﻘﺪر ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺑﻮدم ﮐﮫ ﻧﮫ ﺻﺪاﯾﯽ ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪم و ﻧﮫ ﭼﯿﺰی ﻣﯽ‬
    ‫دﯾﺪم ، ﻓﻘﻂ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺗﻼﻓﯽ اﯾﻦ ھﻤﮫ آزار را ﺳﺮش درﺑﯿﺎرم . ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺧﺮدش ﮐﻨﻢ‬
    ‫رام و ﻣﻄﯿﻌﺶ ﮐﻨﻢ . ﺧﺴﺘﮫ ﺑﻮدم . ﺑﺮﯾﺪه ﺑﻮدم . ﻓﻘﻂ ﻟﺤﻈﮫ ای ﺑﮫ ﺧﻮدم آﻣﺪم ﮐﮫ ﺑﮭﺮام ﭘﺎﯾﻢ‬
    ‫را در آﻏﻮش ﮔﺮﻓﺘﮫ ﺑﻮد و ﺟﯿﻎ ﻣﯽ زد . ﭼﮭﺮۀ آﻧﺎ ﺑﮫ ﮐﺒﻮدی ﻣﯽ زد و ﭼﺸﻤﺎن آراﯾﺶ ﺷﺪه‬
    ‫اش ﺑﮫ وﺿﻊ ﭼﻨﺪش آوری از ﺣﺪﻗﮫ ﺑﯿﺮون زده ﺑﻮد . دﺳﺘﻢ را از روی ﮔﻠﻮﯾﺶ ﺑﺮداﺷﺘﻢ و‬
    ‫روی زﻣﯿﻦ ﻧﺸﺴﺘﻢ . ﻓﻘﻂ ﺧﺪا رو ﺷﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﮐﮫ ﭘﺮﺳﺘﺎر ﺑﭽﮫ ﻣﺮﺧﺼﯽ ﺑﻮد و اﯾﻦ ﺻﺤﻨﮫ‬
    ‫را ﻧﺪﯾﺪ . اﮔﺮ ﺑﮭﺮام زودﺗﺮ ﻧﻤﯽ آﻣﺪ ﻣﻦ ﭼﮫ ﻣﯽ ﮐﺮدم ؟ آﻧﺎ ﮔﻠﻮﯾﺶ را ﮔﺮﻓﺘﮫ ﺑﻮد و ﺳﺮﻓﮫ‬
    ‫ﻣﯽ ﮐﺮد . دﯾﮕﺮ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﻧﺒﻮدم ، ﻓﻘﻂ ﭘﺸﯿﻤﺎن ﺑﻮدم . اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮدم ھﻤﮫ ﭼﯿﺰ را از‬
    ‫دﺳﺖ داده ام . آﺧﺮﯾﻦ ﭘﻞ ھﻢ ﺧﺮاب ﺷﺪه ﺑﻮد . ﺑﺎ ﻧﻔﺮت ﻧﮕﺎھﯽ ﮐﺮد و ﺑﮭﺮام را ﮐﮫ ﮔﺮﯾﺎن‬
    ‫ﺑﮫ داﻣﺎﻧﺶ آوﯾﺨﺘﮫ ﺑﻮد ﮐﻨﺎر زد و ﺑﮫ اﺗﺎق رﻓﺖ . ﺻﺪای ﻣﺤﮑﻢ ﮐﻮﺑﯿﺪه ﺷﺪن در ، ﻣﯿﺎن ھﻖ‬
    ‫ھﻖ ﮔﺮﯾﮫ ھﺎی ﺑﮭﺮام ﮔﻢ ﺷﺪ . ﺑﮭﺮام ﮐﮫ ھﻨﻮز ﺧﻮاب زده ﺑﻮد ﺑﮫ آﻏﻮش ﻣﻦ ﭘﻨﺎه آورد و ﺑﮫ‬
    ‫اﻟﺘﻤﺎس از ﻣﻦ ﺧﻮاﺳﺖ ﺷﺐ ﮐﻨﺎرش ﺑﺎﺷﻢ و ﻣﻦ ﮐﮫ ﺧﻮد ﮐﺎﺑﻮس زده ﺑﻮدم ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﻓﻘﻂ‬
    ‫اﺷﮑﮭﺎی ﺗﻠﺦ ﭘﺴﺮﮐﻢ را ﭘﺎک ﻣﯽ ﮐﺮدم . ﺑﻌﺪ از دو روز ﮐﮫ آﻧﺎ را دﯾﺪم از ﺧﻮدم ﺑﺪم آﻣﺪ .‬
    ‫ﮔﻮﺷﮫ ﻟﺒﺶ زﺧﻢ ﺑﻮد و ھﻨﻮز ﭼﮭﺮه اش ورم داﺷﺖ ﺟﺎی دﺳﺘﺎﻧﻢ دور ﮔﺮدﻧﺶ ﮐﺒﻮد ﺷﺪه ﺑﻮد‬
    ‫. ﻧﺒﺎﯾﺪ آﻧﻘﺪر زﯾﺎدروی ﻣﯽ ﮐﺮدم ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ از دﻟﺶ در ﺑﯿﺎورم . ﺟﻠﻮ رﻓﺘﻢ و ﺻﺪاﯾﺶ‬
    ‫ﮐﺮدم . ﺣﺘﯽ ﻟﺤﻈﮫ ای ﻣﮑﺚ ﻧﮑﺮد ، ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺳﯿﻠﯽ ﻣﺤﮑﻤﯽ ﺑﺮ ﭼﮭﺮه ام زد . ﻟﺤﻈﮫ ای‬
    ‫از دﯾﺪن ﭼﮭﺮه اش ﺷﻮﮐﮫ ﺷﺪم . ﻓﺮﯾﺎد زد:‬
    ‫-وﺣﺸﯽ ﮐﺜﺎﻓﺖ ! دﯾﮕﮫ ﻧﻤﯽ ﺧﻮام ﺑﺒﯿﻨﻤﺖ.
    و ﻣﺤﮑﻢ در اﺗﺎق را ﺑﺴﺖ و ﺣﺎﻻ اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺑﮫ اﻧﺘﮭﺎی دﻧﯿﺎ رﺳﯿﺪه ام ، ﺧﺴﺘﮫ ام و‬
    ‫وﯾﺮان ﺷﺪه ام . ﺧﺪاﯾﺎ ﮐﻤﮑﻢ ﮐﻦ .‬
    ‫ﺳﮫ ﺷﺐ ﮔﺬﺷﺘﮫ را ﺑﮫ ﺧﺎﻧﮫ ﺑﺮﻧﮕﺸﺘﻢ . ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ھﺮدوﯾﻤﺎن ﻓﺮﺻﺘﯽ داﺷﺘﮫ ﺑﺎﺷﯿﻢ . اﻣﺎ‬
    ‫ﺷﺐ ﺳﻮم دﻟﻢ ﺑﺮای دﯾﺪﻧﺶ ﺑﯽ ﺗﺎب ﺑﻮد . ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻤﺶ ﺑﺎ ھﻤﮥ ﺑﺪﯾﮭﺎﯾﺶ . دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ ا‬
    ‫ز اول ﺷﺮوع ﮐﻨﯿﻢ . وﻗﺘﯽ در ﯾﮏ ﺧﺎﻧﮫ ﺑﻮدﯾﻢ ﺣﺘﯽ اﮔﺮ ﻧﻤﯽ دﯾﺪﻣﺶ ھﻢ ﺑﺮاﯾﻢ ﻏﻨﯿﻤﺖ ﺑﻮد .‬
    ‫ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺗﻤﺎم روزھﺎی ﻗﺸﻨﮕﻤﺎن را ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﻨﺪ . ﺧﺎﻧﮫ ای ﮐﮫ ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﺑﺮاﯾﺶ ﺳﺎﺧﺘﮫ‬
    ‫ﺑﻮدم . ﻧﮫ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ . دوﺑﺎره دﺳﺘﮫ ای ﮔﻞ ﺧﺮﯾﺪم . ﺑﺮاﯾﻢ ﻣﮭﻢ ﻧﺒﻮد ﭼﻘﺪر ﺑﺪھﮑﺎرم ،‬
    ‫ﮔﺮاﻧﺘﺮﯾﻦ ﺟﻮاھﺮ را اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮدم و زﯾﺒﺎﺗﺮﯾﻦ ﻟﺒﺎس را و ﻗﯿﻤﺘﯽ ﺗﺮﯾﻦ ﻋﻄﺮ را . ﻣﯽ‬
    ‫داﻧﺴﺘﻢ ﭼﻘﺪر ﺑﮫ اﯾﻦ ﭼﯿﺰھﺎ اھﻤﯿﺖ ﻣﯽ دھﺪ . ﮐﺖ و ﺷﻠﻮاری ﻧﻮ ﺧﺮﯾﺪم و ﺑﮫ ﺳﻠﻤﺎﻧﯽ رﻓﺘﻢ .‬
    ‫ﺑﺮای ﺑﮭﺮام اﺳﺒﺎب ﺑﺎزی ﺧﺮﯾﺪم . آری ھﻤﯿﺸﮫ وﻗﺖ ھﺴﺖ.‬
    ‫وﻗﺘﯽ ﺑﺎ ذوق وارد ﺧﺎﻧﮫ ﺷﺪم . ﺑﮭﺮام ﮔﺮﯾﺎن ﺧﻮدش را در آﻏﻮﺷﻢ اﻧﺪاﺧﺖ . دﻟﻢ ﺑﺮاﯾﺶ‬
    ‫ﺗﻨﮓ ﺷﺪه ﺑﻮد . درﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺑﮭﺮام را ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﺳﺮﺧﻮﺷﺎﻧﮫ ﮔﻔﺘﻢ:‬
    ‫-ﺧﺠﺎﻟﺖ ﺑﮑﺶ دﯾﮕﮫ ﻣﺮد ﺷﺪی .‬
    ‫و ﺑﮫ ﺳﻤﺖ اﺗﺎق ﺧﻮاﺑﻤﺎن ﺑﮫ راه اﻓﺘﺎدم . دﯾﮕﺮ ﻧﻤﯽ ﮔﺬاﺷﺘﻢ اﺗﺎﻗﻤﺎن را ﺟﺪا ﮐﻨﺪ . اﻣﺎ در‬
    ‫اﺗﺎﻗﺶ ﻧﺒﻮد . آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﮫ ھﻢ ﻧﺒﻮد . ﭘﺮﺳﺘﺎر را ﺻﺪا زدم . ﺧﺪا ﺧﺪا ﻣﯽ ﮐﺮدم دوﺑﺎره ﺗﺎ اﯾﻦ‬
    ‫ﻣﻮﻗﻊ ﺷﺐ ﺑﯿﺮون ﻧﻤﺎﻧﺪه ﺑﺎﺷﺪ . ﺧﺎﻧﻢ ﻣﻨﺼﻮری درﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ھﺴﺘﯽ در آﻏﻮﺷﺶ ﺑﻮد از ﭘﻠﮫ ھﺎ‬
    ‫ﭘﺎﯾﯿﻦ آﻣﺪ . دﺧﺘﺮ ﮐﻮﭼﮏ و ﻇﺮﯾﻒ ﻣﻦ ﺣﺎﻻ ﺗﭙﻞ و ﺳﺮﺣﺎل ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﺑﺎ ﺷﻮق دﺳﺖ و‬
    ‫ﭘﺎﯾﺶ را ﺗﮑﺎن ﻣﯽ داد . دﺳﺘﺎﻧﺶ را ﺑﻮﺳﯿﺪم و ﭘﺮﺳﯿﺪم:‬
    ‫-ﺧﺎﻧﻢ ﻣﻨﺼﻮری ، از ﺧﺎﻧﻢ ﺧﺒﺮی ﻧﺪارﯾﻦ .‬
    ‫ﻟﺤﻈﮫ ای ﭘﺎ ﺑﮫ ﭘﺎ ﮐﺮد . ﭼﯿﺰی در دﻟﻢ ﻓﺮو رﯾﺨﺖ . ﺑﺎ ﺗﺮدﯾﺪ ﮔﻔﺖ:‬
    ‫-ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺮﯾﺮوز رﻓﺘﻨﺪ . اﯾﻦ ﻧﺎﻣﮫ رو ھﻢ ﺑﺮای ﺷﻤﺎ دادن.‬

    ‫ﺑﮭﺮام را زﻣﯿﻦ ﮔﺬاﺷﺘﻢ. ﮔﯿﺞ و ﻣﻨﮓ ﺑﻮدم. اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮدم وزن ﻧﺎﻣﮫ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺗﺮ از‬
    ‫ﻗﺪرت ﻣﻦ اﺳﺖ. در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﺳﮑﻨﺪری ﺧﻮردم ﺑﮫ اﺗﺎق رﻓﺘﻢ و ﭼﺮاغ را روﺷﻦ‬
    ‫ﮐﺮدم در را از داﺧﻞ ﻗﻔﻞ ﮐﺮدم. ﻋﮑﺲ ﻋﺮوﺳﯿﻤﺎن رﯾﺰ رﯾﺰ ﺷﺪه ﺑﻮد. در ﮐﻤﺪ را ﺑﺎز‬
    ‫ﮐﺮدم اﻣﺎ اﺛﺮی از ﻟﺒﺎﺳﮭﺎﯾﺶ ﻧﺒﻮد. ھﻤﮫ ﺟﺎ را ﮔﺸﺘﻤﺎﻣﺎ ھﯿﭻ ﮐﺪام از وﺳﺎﯾﻠﺶ ﻧﺒﻮد .ھﻤﮫ ﺟﺎ‬
    ‫را ﮔﺸﺘﻢ اﻣﺎ ھﯽ چ ﮐﺪام از وﺳﺎﯾﻠﺶ ﻧﺒﻮد. اﻧﮕﺎر روﯾﺎﯾﯽ ﺑﻮد ﮐﮫ ھﯿﭻ ﮔﺎه ﺣﻘﯿﻘﺖ ﻧﺪاﺷﺘﮫ.‬
    ‫ﺑﺮای اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪ ﮔﺮﯾﺴﺘﻢ. دﯾﮕﺮ ﻣﮭﻢ ﻧﺒﻮد ﮐﺴﯽ ﺻﺪای ﮔﺮﯾﮫ ام را ﺑﺸﻨﻮد.‬
    ‫روی زﻣﯿﻦ زاﻧﻮ زدم و ﺷﮑﺴﺘﻢ. ﺳﺮم را روی ﺗﺨﺖ ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﺑﻐﺾ ﻣﺎھﮭﺎ ﺳﺮﺧﻮردﮔﯽ‬
    ‫را رھﺎ ﮐﺮدم ﺑﺎ ﺗﻤﺎم وﺟﻮد ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯽ زدم.)) ﭼﺮا ﺑﯽ اﻧﺼﺎف ﭼﺮا؟ ﭼﯽ ﺑﺮات ﮐﻢ ﮔﺬاﺷﺘﮫ‬
    ‫ﺑﻮدم؟ ھﻤﮫ اﯾﻦ ﮐﺎرات ﺑﺮای اﯾﻨﮫ ﮐﮫ اﻣﺘﺤﺎﻧﻢ ﮐﻨﯽ. ﻣﯽ دوﻧﻢ ﻧﺮﻓﺘﯽ. ھﻤﮫ دروغ ﻣﯽ ﮔﻦ.‬
    ‫ھﻨﻮز دوﺳﺘﻢ داری. ﻣﺜﻞ ﻣﻦ ﮐﮫ ھﻨﻮز ﻋﺎﺷﻘﺘﻢ، ﻣﺜﻞ روز اول. ﻣﺜﻞ ھﻤﻮن اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﮐﮕﮫ‬
    ‫دﯾﺪﻣﺖ. ﺣﺘﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ از اون ﻣﻮﻗﻊ. ﺑﯽ اﻧﺼﺎف ﺑﺮای ﭼﯽ اوﻧﻘﺪر ﻋﺬاﺑﻢ ﻣﯽ دی. ﺧﺪاﯾﺎ ﻣﻦ‬
    ‫ﺑﺪون اون ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﻨﻢ؟ ﺧﺪاﯾﺎ ﻣﻦ ﻣﯽ ﻣﯿﺮم. ﻧﮫ ﻣﻦ ﻃﺎﻗﺖ ﻧﻤﯽ ﯾﺎرم. اﯾﻨﺠﻮری اﻣﺘﺤﺎﻧﻢ‬
    ‫ﻧﮑﻦ. اﯾﻦ ھﻤﮫ ﺷﮑﻨﺠﮫ ﮐﺎﻓﯽ ﻧﺒﻮد؟ ای ﺧﺪا ﻧﮫ... ای ﺧﺪا...(( از ﺗﮫ دل داد ﻣﯽ زدم و‬
    ‫ﺿﺠﮫ ﻣﯽ زدم. ﻣﺜﻞ ﮐﺴﯽ ﮐﮫ ﺑﺮ ﻣﺰار ﻋﺰﯾﺰش ﻣﺮﺛﯿﮫ ﺧﻮاﻧﯽ ﮐﻨﺪ. ﻧﻤﯽ داﻧﻢ ﭼﻘﺪر ﮔﺬﺷﺖ‬
    ‫ﮐﮫ دﯾﮕﺮ ﺻﺪای در زدﻧﮭﺎی ﺑﮭﺮام را ﺷﻨﯿﺪم و دﯾﮕﺮ اﺷﮑﯽ ﻧﻤﺎﻧﺪ ﮐﮫ ﺑﺮﯾﺰم. ﺑﺎ اوﻟﯿﻦ ﻃﻠﯿﻌﮫ‬
    ‫ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﺑﮫ ﺧﻮدم آﻣﺪم. ﭼﮫ ﻣﺪت ﺑﻮد ﺑﮭﺖ زده ﻧﺸﺴﺘﮫ ﺑﻮدم و ﺑﮫ روﺑﺮو ﺧﯿﺮه ﺷﺪه ﺑﻮدم.‬
    ‫ﺗﻤﺎم ﺧﺎﻃﺮات اﯾﻦ ده ﺳﺎل ﻟﺤﻈﮫ ﺑﮫ ﻟﺤﻈﮫ از ﻣﻘﺎﺑﻞ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﻋﺒﻮر ﮐﺮدﻧﺪ. دﺧﺘﺮ ﭼﺸﻢ آﺑﯽ‬
    ‫دﺧﺘﺮی ﮐﮫ ﻓﻘﻂ آﻣﺪ ﺗﺎ ﻣﺮا ﺑﮫ ﻧﺎﺑﻮدی ﺑﮑﺸﺎﻧﺪ و ﺑﺮود. ﮐﺴﯽ ﮐﮫ ھﻤﺴﺮم ﺑﻮد. ﻧﺰدﯾﮑﺘﺮﯾﻨﻢ،‬
    ‫ﻋﺸﻘﻢ، ﻣﺎدر ﻓﺮزﻧﺪاﻧﻢ. آه ﺧﺪای ﻣﻦ ...‬
    ‫ﻧﺎﻣﮫ اش در دﺳﺘﺎن ﺧﯿﺴﻢ ﻣﭽﺎﻟﮫ ﺷﺪه ﺑﻮد. ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﻧﺎﻣﮫ را ﺑﺎز ﮐﻨﻢ اﻣﺎ ﻟﺮزش دﺳﺘﺎﻧﻢ ﻧﻤﯽ‬
    ‫ﮔﺬاﺷﺖ. ﺑﺎ ھﺮ زﺣﻤﺘﯽ ﺑﻮد ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم روی ﺗﺨﺖ ﻧﺸﺴﺘﻢ. ﺗﻤﺎم ﺑﺪﻧﻢ درد ﻣﯽ ﮐﺮد. از دﯾﺪن‬
    ‫ﭼﮭﺮه ام در آﯾﻨﮫ وﺣﺸﺖ ﮐﺮدم. ﻣﺎﻧﻨﺪ دﯾﻮاﻧﮫ ھﺎ ﺷﺪه ﺑﻮدم. ﺧﻮدم را روی ﺗﺨﺖ اﻧﺪاﺧﺘﻢ.‬
    ‫دﯾﮕﺮ ﻧﯿﻢ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﮔﺮﯾﮫ ﮐﻨﻢ. ﺷﺎﯾﺪ ھﻨﻮز اﻣﯿﺪی ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﺎﻣﮫ را ﺑﺎز ﮐﺮدم و ﮐﺎﻏﺬ ﻣﭽﺎﻟﮫ ﺷﺪه‬
    ‫را ﻣﯿﺎن دﺳﺘﺎن ﻟﺮزاﻧﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ :‬


    ‫اﯾﻨﺠﺎ آﺧﺮ راھﮫ. آﺧﺮ ﺧﻂ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﺎﺳﺖ. آﺧﺮﯾﻦ ﻟﺤﻈﮫ ﺑﻮدن ﻣﻦ اﺳﺖ. ﻣﻦ ﺑﮫ ﺳﺮاب‬
    ‫رﺳﯿﺪم. وﻗﺘﯽ ﻣﻮﺳﯿﻮ ﻣﻨﻮ ﮐﮫ ﮐﻮدﮐﯽ ﺑﯿﺶ ﻧﺒﻮدم ﺑﮫ اﯾﺮان آورد ﮐﺎرم ﻓﻘﻂ ﮔﺮﯾﮫ و ﮔﺮﯾﮫ ﺑﻮد.‬
    ‫دﻟﻢ ﺑﺮای ﺧﺎﻧﮫ ام ﺗﻨﮓ ﺷﺪه ﺑﻮد. ﺑﺮای ﻣﺎدرم ﮐﮫ آﺧﺮﯾﻦ ﺗﺼﻮرش در ذھﻨﻢ زﻧﯽ رﻧﺠﻮر در‬
    ‫ﺑﺴﺘﺮ ﺑﻮد. و ﭘﺪری ﮐﮫ ھﯿﭻ ﮔﺎه ﺑﮫ ﺧﻮد ﻧﺪﯾﺪﻣﺶ. ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﻣﻮﺳﯿﻮ ﭘﺪرم اﺳﺖ اﻣﺎ‬
    ‫اﺻﻼ ﺷﺒﯿﮫ ﭘﺪرھﺎ ﻧﺒﻮد. ﺧﻮاﻧﺪن و ﻧﻮﺷﺘﻦ را ھﻤﺴﺮش ﺑﮫ ﻣﻦ آﻣﻮﺧﺖ و ﮐﻢ ﮐﻢ از ﻣﻦ‬
    ‫دﺧﺘﺮی ﺳﺎﺧﺖ ﮐﮫ ﺑﺘﻮاﻧﻢ ﮐﺎﻓﮫ اش را اداده ﮐﻨﻢ. ﺗﻤﺎم آرزوﯾﻢ اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﮫ روزی ﺑﮫ اوج‬
    ‫ﺑﺮﺳﻢ. اﮔﺮ آﻧﻘﺪرھﺎ ﮐﮫ دﯾﮕﺮان ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻨﺪ زﯾﺒﺎ ﺑﻮدم ﭘﺲ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﮫ آﻧﭽﮫ ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ‬
    ‫ﺑﺮﺳﻢ. ﻓﻘﻂ دﻧﺒﺎل ﮐﺴﯽ ﻣﯽ ﮔﺸﺘﻢ ﮐﮫ دﺳﺘﻢ را ﺑﮕﯿﺮد ﮐﮫ ﺗﻮ ﮔﺮﻓﺘﯽ. ﺗﻮ ﺑﮭﺘﺮﯾﻦ ﻣﺮدی ھﺴﺘﯽ‬
    ‫ﮐﮫ در ﻋﻤﺮم دﯾﺪم. آن روزھﺎ آﻧﻘﺪر واﺑﺴﺘﮫ ات ﺷﺪه ﺑﻮدم ﮐﮫ ﺑﺮاﯾﻢ ﺳﺎﺧﺘﮫ ﺑﻮدی. روزھﺎی‬
    ‫ﮔﺬﺷﺘﮫ ﻣﯽ رﻓﺖ ﺗﺎ ﺑﺮای ھﻤﯿﺸﮫ از ﺧﺎﻃﺮم ﺑﺮود. ان روزھﺎ آن ﻟﮭﯿﺐ ﻟﺬت ﺑﺨﺶ ﮐﮫ ﮔﮫ‬
    ‫ﮔﺪاری ﻗﻠﺒﻢ را ﻣﯽ ﺳﻮزاﻧﺪ. آن ﻋﮭﺪی ﮐﮫ ﺑﺴﺘﮫ ﺑﻮدم ﮐﮫ ﺑﮫ اوج ﺑﺮﺳﻢ. اﻣﺎ ﮐﻢ ﮐﻢ ﺗﻨﮭﺎﯾﯿﮭﺎم‬
    ‫ﺷﺮوع ﺷﺪ. ﺗﻮ ﻧﺒﻮدی و ﻣﻦ ﺧﻮدم را ﺑﺎ آراﯾﺸﮕﺎه رﻓﺘﻦ و ﻟﺒﺎس ﺧﺮﯾﺪن ﺳﺮﮔﺮم ﻣﯽ ﮐﺮدم .‬
    ‫ﺷﺎﯾﺪ اﮔﺮ وﺳﻮﺳﮫ ھﺎی ژﯾﻼ ﻧﺒﻮد ھﻨﻮز ھﻤﺎن زﻧﺪﮔﯽ ﺗﮑﺮاری را ﻣﯽ ﮔﺬراﻧﺪم. اﻣﺎ روزی‬
    ‫ﮐﮫ ﻣﺮا در آراﯾﺸﮕﺎه دﯾﺪ و زﺑﺎن ﺑﮫ ﺗﻤﺠﯿﺪم ﮔﺸﻮد و ﮐﻢ ﮐﻢ ﺧﻮدش را در دﻟﻢ ﺟﺎ داد‬
    ‫اﺣﺴﺎس ﮐﺮدم اﯾﻦ ﻗﻔﺲ ﺑﺮاﯾﻢ ﮐﻮﭼﮏ اﺳﺖ. او راﺳﺖ ﻣﯿﮕﻔﺖ. ﻣﻦ داﺷﺘﻢ ﺑﮫ ﭘﺎی ﺗﻮ و‬
    ‫ﺑﮭﺮام ﺣﺮام ﻣﯽ ﺷﺪم. دوﺳﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﻣﺜﻞ زﻧﮭﺎی دﯾﮕﺮ زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﻢ. ﺑﻌﺪ ا زﻣﺪﺗﯽ وﻗﺘﯽ‬
    ‫داﺷﺘﺮاﺿﯿﻢ ﻣﯽ ﮐﺮد ﮐﮫ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﻢ از زﯾﺒﺎﯾﯽ و ﺻﺪاﯾﻢ ﺑﮫ اوج ﺷﮭﺮت ﺑﺮﺳﻢ ﺗﻮ ﭘﯿﺎﻧﻮ را‬
    ‫ﺑﺮاﯾﻢ ﺧﺮﯾﺪی و ﻣﻦ ﭼﻘﺪ رﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪم. ﺣﺎﻻ ﺑﮫ آرزوﯾﻢ ﯾﮏ ﻗﺪم ﻧﺰدﯾﮑﺘﺮ ﺷﺪه ﺑﻮدم. اﻣﺎ‬
    ‫اﺷﺘﺒﺎه ﺗﻮ اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﮫ ﺑﮫ ﻣﻦ ﺷﮏ ﮐﺮدی. ﻣﻦ ﺑﮫ ﺗﻮ ﺧﯿﺎﻧﺖ ﻧﮑﺮده ﺑﻮدم وﻟﯽ ﺑﺪون ھﯿﭻ‬
    ‫ﺳﻮاﻟﯽ ﻓﻘﻂ ﺑﺮ ﺻﻮرﺗﻢ ﺳﯿﻠﯽ زدی. ﻗﻠﺒﻢ را ﺷﮑﺴﺘﯽ. ﻏﺮورم را ﺟﺮﯾﺤﮫ دار ﮐﺮدی. ﭼﺮا‬
    ‫ﺑﺎﯾﺪ ھﻤﮫ ﭼﯿﺰم را ﺑﮫ ﭘﺎی ﺗﻮ ﻣﯽ رﯾﺨﺘﻢ .اﯾﻦ ﺣﺲ ﮐﮫ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺎری ﮐﻨﻢ در ﻣﻦ ﻗﻮت ﯾﺎﻓﺖ اﻣﺎ‬
    ‫ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺗﺎﻣﯿﻦ داﺷﺘﮫ ﺑﺎﺷﻢ .ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺧﺎﻧﮫ را ﺑﮫ ﻧﺎﻣﻢ ﮐﻨﯽ. درﺳﺖ ﻣﻮﻗﻌﯽ ﮐﮫ از‬
    ‫ﻣﻦ ﺑﺮای ﺑﺎزی در ﺗﺒﻠﯿﻐﺎت دﻋﻮت ﺷﺪه ﺑﻮد و ﻗﺮار ﺑﻮد ﺗﺤﺖ آﻣﻮزش ﻗﺮار ﺑﮕﯿﺮم و ﻣﯽ‬
    ‫ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﯾﮏ زﻧﺪﮔﯽ ﺟﺪﯾﺪ را ﺗﺠﺮﺑﮫ ﮐﻨﻢ ﺗﻮ اﺷﺘﺒﺎه دوم را ﻣﺮﺗﮑﺐ ﺷﺪی و آن ھﻢ وﺟﻮد ﺑﭽﮫ‬
    ‫ای ﺑﻮد ﮐﮫ زﻧﺪﮔﯿﻢ را ﺑﮭﻢ رﯾﺨﺖ. ﺣﺎﻻ از ﺗﻮ و از ﺑﭽﮫ ھﺎ ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺷﺪه ﺑﻮدم. ﺗﺎ ﺗﻤﺎم اون‬
    ‫روزای ﻃﺎﻗﺖ ﻓﺮﺳﺎ را ﺑﺎ زﺟﺮ ﺗﺤﻤﻞ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﺣﺘﯽ دﯾﮕﺮ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺒﯿﻨﻤﺖ. ﺗﻮ ﺳﺮ‬
    ‫راه ﻣﻦ ﺑﻮدی اﻣﺎ اﮔﺮ از ھﻢ ﺟﺪا ﻣﯽ ﺷﺪﯾﻢ ﻣﻦ ﭼﮫ ﻣﯿﮑﺮدم. ﻧﻤﯽ داﻧﻢ اﯾﻦ ﻓﻘﻂ ﺑﺮای اﯾﻦ ﺑﻮد‬
    ‫ﮐﮫ دﻟﻢ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺖ از ﺗﻮ ﺟﺪا ﺷﻮم ﯾﺎ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪم .ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺎﺷﯽ اﻣﺎ ﻣﻦ ھﻢ ﺧﻮدم‬
    ‫ﺑﺎﺷﻢ. و ﺗﻮ ﻗﺪم ﺳﻮم را ﺑﺮداﺷﺘﯽ. ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﺑﺎ وﺣﺸﯽ ﮔﺮی ﮐﻤﺮا ادب ﮐﻨﯽ! ﭼﮫ ﺧﯿﺎل‬
    ‫ﺑﯿﮭﻮده ای. ﻓﻘﻂ ﻣﺮا از ﺧﻮددت ﻣﺘﻨﻔﺮ ﮐﺮدی. و ﺣﺎﻻ دﯾﮕﺮ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاھﻢ ﻟﺤﻈﮫ ای در اﯾﻦ‬
    ‫زﻧﺪان ﺑﻤﺎﻧﻢ. از اﯾﻦ ھﻤﮫ ﺑﻨﺪ و زﻧﺠﯿﺮ ﺧﺴﺘﮫ ﺷﺪم. از ﺗﻮ و ﻧﻖ ﻧﻖ ھﺎی ھﺴﺘﯽ و ﺑﮭﺎﻧﮫ‬
    ‫ﮔﯿﺮی ھﺎی ﺑﮭﺮام ﺧﺴﺘﮫ ﺷﺪم. از در و دﯾﻮارای ﺧﺎﻧﮫ ﻣﺘﻨﻔﺮم. از ﺗﻤﺎم ﺧﺎﻃﺮات ﮔﺬﺷﺘﮫ‬
    ‫ﭘﺸﯿﻤﻮﻧﻢ. اﯾﻦ آﺧﺮﯾﻦ راھﮫ ارﺳﻼن! ﻣﯽ دوﻧﻢ ﺟﻮاب ﺧﻮﺑﯿﺎت رو ﺑﺎ ﺑﺪی دادم اﻣﺎ دﯾﮕﮫ‬
    ‫اداﻣﮫ اﯾﻦ راه در ﺗﻮاﻧﻢ ﻧﯿﺴﺖ. ﻣﯽ ﺧﻮام آزاد ﺑﺎﺷﻢ. ﺧﻮدم ﺑﺎﺷﻢ و اوﻧﺠﻮری ﮐﮫ ﻣﯽ ﺧﻮام‬
    ‫زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﻢ .دﻧﺒﺎﻟﻢ ﻧﮕﺮد ﮐﮫ اﮔﮫ ﭘﯿﺪاﯾﻢ ھﻢ ﮐﻨﯽ ﺗﺎﺛﯿﺮی ﻧﺪاره. اون روزا ﺗﻤﻮم ﺷﺪ و اون آﻧﺎ‬
    ‫ﻣﺮد. ھﻤﻮن ﻃﻮر ﮐﮫ ھﻤﮫ اون روزا و ﺗﻮ و ﺑﭽﮫ ھﺎ ﺑﺪون ﻣﻦ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﯿﺪ. درﺳﺖ ھﻤﻮن‬
    ‫اﺣﺴﺎﺳﯽ ﮐﮫ ﻣﻦ دارم. آرزوھﺎ و ﺧﻮاﺳﺘﮫ ھﺎی ﻣﻦ از زﻧﺪﮔﯽ اون ﭼﯿﺰی ﻧﺒﻮد ﮐﮫ ﺗﻮ ﻣﯽ‬
    ‫ﺧﻮاﺳﺘﯽ. ھﺮدو ﺟﻮاﻧﯿﻢ و ﺑﺮای ﯾﮏ زﻧﺪﮔﯽ دوﺑﺎره وﻗﺖ زﯾﺎد دارﯾﻢ. ﺑﮕﺬار ﻣﺜﻞ ﺷﺮوﻋﺶ‬
    ‫ھﻤﮫ ﭼﯿﺰ ﺧﻮب ﺑﮫ ﭘﺎﯾﺎن ﺑﺮﺳﮫ. اﯾﻦ اﺧﺮﯾﻦ ﺧﻮاﺳﺘﮫ ﻣﻦ از ﺗﻮﺋﮫ. ﺗﺎ ھﻤﯿﺸﮫ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ .‬
    ‫اﯾﻦ ﺟﻤﻠﮫ آﺧﺮ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﺘﮏ ﺑﺮ ﺳﺮم ﻓﺮود ﻣﯽ آﻣﺪ. )) ﺗﺎ ھﻤﯿﺸﮫ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ(( و ﻣﻦ زﯾﺮ‬
    ‫ﺿﺮﯾﻠﺖ ﻓﺮﺳﺎﯾﺶ ﺧﺮد ﻣﯽ ﺷﺪم. ﻧﯿﺴﺖ و ﻧﺎﺑﻮد ﻣﯽ ﺷﺪم. ھﻨﻮز ﺑﻮی ﻋﻄﺮش در ﻓﻀﺎی‬
    ‫اﺗﺎق ﻣﻮج ﻣﯽ زد. ھﻨﻮز اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮدم اﮔﺮ دﺳﺖ دراز ﮐﻨﻢ ﮔﺮﻣﯽ وﺟﻮدش را ﻟﻤﺲ‬
    ‫ﻣﯽ ﮐﻨﻢ وﻟﯽ رﻓﺘﮫ ﺑﻮد. از ﻣﻦ و ﺑﭽﮫ ھﺎ ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺑﻮد. از ﺑﮭﺮام و ھﺴﺘﯽ ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ. و ﻣﻦ‬
    ‫ﻣﺴﺒﺐ ھﻤﮫ اﯾﻨﮭﺎ ﺑﻮدم و ﭼﻘﺪر از وﺟﻮرم ﺑﯿﺰار ﺑﻮدم. ﺑﺎ ﺻﺪای ﺿﺮﺑﮫ در ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ را ﺑﺎز‬
    ‫ﮐﺮدم. ﯾﮏ ﻟﺤﻈﮫ اﺣﺴﺎس ﮐﺮدم ﮐﺎﺑﻮس ﺗﻠﺨﯽ ﺑﻮده اﻣﺎ ﻧﺎﻣﮫ ای ﮐﮫ در دﺳﺘﻢ ﺑﻮد و ﺟﺎی‬
    ‫ﺧﺎﻟﯽ او ﻣﮭﺮ ﺗﺎﯾﯿﺪ ﺑﺮ ﺷﺐ ﺳﺨﺘﯽ ﺑﻮد ﮐﮫ ﮔﺬراﻧﺪه ﺑﻮدم. ھﯿﭻ اﺣﺴﺎﺳﯽ ﻧﺪاﺷﺘﻢ .دﻟﻢ ﻣﯽ‬
    ‫ﺧﻮاﺳﺖ ﺗﻨﮭﺎ ﺑﺎﺷﻢ. دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﮕﺬارﻧﺪ ﺑﮫ ﺣﺎل ﺧﻮدم ﺑﻤﯿﺮم. ﺑﺴﺘﮫ ﺳﯿﮕﺎرم ﺗﻤﺎم ﺷﺪه.‬
    ‫در اﯾﻦ ھﻮای ﺗﺎرﯾﮏ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﻢ ﺑﮭﺮام را ﺑﯿﺮون ﺑﻔﺮﺳﺘﻢ. ﺑﺎﯾﺪ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﻓﺮدا ﺻﺒﺮ ﮐﻨﻢ .‬


    ‫ﻧﻤﯽ داﻧﻢ ﭼﻨﺪ روز ﮔﺬﺷﺘﮫ. اﺻﻼ ھﻢ ﻣﮭﻢ ﻧﯿﺴﺖ. ﺑﺮای ﻣﻦ ﯾﮏ ﻗﺮن ﮔﺬﺷﺘﮫ. ﯾﮏ ﻋﮑﺲ از‬
    ‫آﻧﺎ ﺑﺮاﯾﻢ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪ. ﻧﻤﯽ داﻧﻢ ﺟﺎ ﮔﺬاﺷﺘﮫ ﯾﺎ ﯾﺎدﮔﺎری ﺑﮫ ﻣﻦ داده. در ﻋﯿﻦ ﺗﻨﻔﺮ و زﺟﺮ ھﻨﻮز‬
    ‫ﻋﺎﺷﻘﺶ ھﺴﺘﻢ. ھﻨﻮز ھﻤﺎن ﺣﺲ ﺑﮑﺮ و ﺗﺎزه در دروﻧﻢ ﻣﯽ ﺟﻮﺷﺪ. ھﻨﻮز ﺑﺎ ھﺮ ﺻﺪای ﭘﺎ‬
    ‫دﻟﻢ ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯽ زﻧﺪ ﮐﮫ دﯾﺪی ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺮﮔﺸﺖ !‬
    اﻣﺎ ﺑﺮﻧﮕﺸﺘﮫ ھﻨﻮز ﻧﯿﺎﻣﺪه و ﻣﻦ ھﻨﻮز ﻣﻨﺘﻈﺮش ھﺴﺘﻢ .‬


    ‫ﯾﮫ آﺷﻔﺘﮫ ﯾﮫ دﯾﻮوﻧﮫ ﯾﮫ ﻣﺴﺖ دوره ﮔﺮدم ﻣﻦ‬

    ‫ﺗﻮ رﻓﺘﯽ ﮐﺎر ﻣﻦ اﯾﻦ ﺷﺪ ھﻨﻮزم ﮔﺸﺘﻦ و ﮔﺸﺘﻦ‬
    ‫ﺗﻮ رﻓﺘﯽ ﺑﻌﺪ ﺗﻮھﺮﮔﺰ ﺑﮫ آﺋﯿﻨﮫ ﻧﺨﻨﺪﯾﺪم‬


    ‫ﺗﺐ و ﻏﻢ ﻣﺎﻧﺪ و ﭼﺸﻢ ﻣﻦ ﭼﺮاﯾﺶ را ﻧﭙﺮﺳﯿﺪم ...‬


    ‫ﺗﻨﻢ ﻣﯽ ﺳﻮزد. از اﯾﻦ ﺷﮑﻨﺠﮫ ﻟﺬت ﻣﯽ ﺑﺮم. دوﺳﺖ دارم ﺑﺴﻮزم ﺗﺎ ﺑﮫ اﻧﺘﮭﺎ ﺑﺮﺳﻢ. ﺗﺎ‬
    ‫ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ ﺷﻮم. ﺗﺎ ھﯿﭻ ﺷﻮم ...‬


    ‫اﯾﻦ روزھﺎ ﺗﻨﮭﺎ ﮐﺎرم ﻓﻘﻂ اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﮫ ﺳﯿﮕﺎر ﺑﮑﺸﻢ و ﺑﺎ ﺧﻮدم ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ. ﺑﻌﻀﯽ اوﻗﺎت‬
    ‫دوﺳﺖ دارم اﯾﻦ دﻓﺘﺮ را ﭘﺎره ﭘﺎره ﮐﻨﻢ اﻣﺎ دﻟﻢ ﻧﻤﯽ آﯾﺪ .اﯾﻦ دﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮات زﯾﺒﺎﯾﯽ در دل‬
    ‫ﺧﻮد دارد و ﻣﻦ آﻧﻘﺪر ﺳﻨﮕﺪل ﻧﯿﺴﺘﻢ ﮐﮫ ﻗﺎﺗﻞ اﯾﻦ ﺧﺎﻃﺮات ﺑﺎﺷﻢ .‬


    ‫ﻧﮫ ﺣﻮﺻﻠﮫ ﺟﻮاب دادن ﺑﮫ ﺗﻠﻔﻦ ھﺎ را دارم ﻧﮫ دﯾﺪن ﮐﺴﯽ را. ھﻤﮫ ﺑﯽ ﺟﻮاب ﻣﯽ ﻣﺎﻧﻨﺪ. ﻣﯽ‬
    ‫ﺧﻮاھﻢ ﺗﻨﮭﺎ ﺑﺎﺷﻢ. ﺣﺘﯽ دﯾﺪن ﺑﮭﺮام و ھﺴﺘﯽ ھﻢ آراﻣﺶ ﻣﺮا ﺑﮫ ﻣﻦ ﻧﻤﯽ دھﺪ. ﻣﮭﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﺮ‬
    ‫ﺳﺮ ﺣﺠﺮه ﻓﺮش ﻓﺮوﺷﯽ ام ﭼﮫ آﻣﺪه. ھﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﺑﺮاﯾﻢ ﻣﮭﻢ ﻧﯿﺴﺖ .‬



    ‫ﺷﺎﯾﺪ اﯾﻦ ﺿﺮﺑﮫ ﺑﺮای اﯾﻨﮑﮫ ﺑﮫ ﺧﻮد ﺑﯿﺎﯾﻢ ﻻزم ﺑﻮد. ﺧﺎﻧﮫ ای ﮐﮫ اوﻧﻘﺪر دوﺳﺘﺶ داﺷﺘﻢ‬
    ‫ﻓﺮوﺧﺘﮫ ﺷﺪه ﺑﻮد. آﺧﺮﯾﻦ ﺧﻨﺠﺮی ﮐﮫ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺰﻧﺪ. آﺧﺮﯾﻦ ﺗﮑﮫ ﻗﻠﺒﻢ ھﻢ ﺷﮑﺴﺖ. ﺗﻤﺎم‬
    ‫ﺧﺎﻃﺮاﺗﻢ روزھﺎی زﯾﺒﺎﯾﻢ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﮭﺮام و ھﺴﺘﯽ ﺷﺒﮭﺎی ﻗﺸﻨﮕﻤﺎن. ﻃﻨﯿﻦ ﺻﺪا و ﻋﻄﺮ وﺟﻮد‬
    ‫آﻧﺎ ﮐﮫ ھﻨﻮز در ﻓﻀﺎ ﻣﻮج ﻣﯽ زد. ھﻤﮫ و ھﻤﮫ را ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮫ دﯾﮕﺮی ﻣﯽ دادم. وﻗﺖ ﺗﺨﻠﯿﮫ‬
    ‫ﮐﻮﺗﺎھﺘﺮ از آن ﺑﻮد ﮐﮫ دﺳﺖ دﺳﺖ ﮐﻨﻢ. دوﺳﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻢ آواره ﺧﯿﺎﺑﺎﻧﮭﺎ ﺷﻮم. ﺑﺎﯾﺪ ﺳﺮی ﺑﮫ‬
    ‫ﺣﺠﺮه ﻣﯽ زدم ﺗﺎ ﺑﻠﮑﮫ ﺑﺘﻮاﻧﻢ ﭘﻮﻟﯽ ﺑﺮای اﺟﺎره ﺧﺎﻧﮫ ای ﺗﮭﯿﮫ ﮐﻨﻢ. ﺑﭽﮫ ھﺎﯾﻢ ﮐﮫ ﺑﯽ‬
    ‫ﺳﺮﭘﺮﺳﺖ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﯽ ﺧﺎﻧﮫ ھﻢ ﺑﺸﻮﻧﺪ. ﺑﮫ ﺧﺎﻃﺮ آﻧﮭﺎ ھﻢ ﮐﮫ ﺷﺪه ﺑﺎﯾﺪ ﺳﺮﭘﺎ‬
    ‫ﺷﻮم و ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﮔﺮدم و ﭘﯿﺪاﯾﺶ ﮐﻨﻢ ﺣﻖ ﻣﺎ اﯾﻦ ﻧﯿﺴﺖ .‬


    ‫ھﻤﮑﺎران از دﯾﺪﻧﻢ ﯾﮑﮫ ﺧﻮردﻧﺪ. اﯾﻦ ﭼﻨﺪ ﻣﺎه اﺻﻼ ﻧﮑﺮده ﺑﻮدم. ﻣﻮھﺎﯾﻢ ﺟﻮ ﮔﻨﺪﻣﯽ ﺷﺪه و‬
    ‫زﯾﺮ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﮔﻮد اﻓﺘﺎده ﺑﻮد. ﺑﯿﺴﺖ ﮐﯿﻠﻮ وزن ﮐﻢ ﮐﺮده ﺑﻮدم و ﻗﯿﺎﻓﮫ ای آﺷﻔﺘﮫ داﺷﺘﻢ. ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ‬
    ‫ﭘﻮﻟﯽ ﻣﻮﺟﻮد ﻧﺒﻮد. ﻣﻦ در آﺳﺘﺎﻧﮫ ورﺷﮑﺴﺘﮕﯽ ﺑﻮدم. ﺗﻤﺎم آﻧﭽﮫ ﺑﻮد ﺟﻤﻊ ﮐﺮدم. ﭼﻨﺪ ﺗﺨﺘﮫ‬
    ‫ﻓﺮش را ﺑﮫ ھﻤﮑﺎران ﻓﺮوﺧﺘﻢ. ﺑﺎﯾﺪ ﺳﺮﭘﻨﺎھﯽ ﭘﯿﺪا ﻣﯽ ﮐﺮدم .‬


    ‫ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﺗﻼﺷﯽ ﮐﮫ ﮐﺮدم ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻢ ﻣﺤﻠﯽ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻢ. ﺷﺐ آﺧﺮ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم وﺳﺎﯾﻞ ﺣﺮف ﻣﯽ زدم. ﺑﺎ‬
    ‫در دﯾﻮارھﺎی ﺧﺎﻧﮫ ﮐﮫ ﺷﺎھﺪ ﻋﺸﻘﻢ ﺑﻮدﻧﺪ. ﺑﺎ ﺟﺎی ﺟﺎی اﺗﺎﻗﻤﺎن ﮐﮫ ﺻﺪای ﺧﻨﺪه ھﺎﯾﺶ‬
    ‫ھﻤﯿﺸﮫ در آن ﺷﻨﯿﺪه ﻣﯽ ﺷﺪ. ﻏﺮق اﻓﮑﺎرم ﺑﻮدم ﮐﮫ ﺑﺎ ﺻﺪای ﻓﺮﯾﺎدھﺎی ﺑﮭﺮام ﺑﮫ ﺧﻮد آﻣﺪم .‬


    ‫ﺑﺎﺑﺎ... ﺑﺎﺑﺎ ﺑﺪو ﺑﯿﺎ ﻣﺎﻣﺎن. ﺑﺎﺑﺎ ﺑﺪو ...‬

    ‫دﻟﻢ ﻟﺮزﯾﺪ ﺗﻤﺎم وﺟﻮدم ﺑﮫ رﻋﺸﮫ اﻓﺘﺎد. او ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺑﺎ ﭘﺎی ﺧﻮدش آﻣﺪه. آﻣﺪه ﺗﺎ ھﻤﮫ‬
    ‫روزھﺎی ﺑﺪ را ﺟﺒﺮان ﮐﻨﺪ. دوﺑﺎره ﻣﯽ ﺑﺨﺸﻤﺶ. اره دوﺑﺎره ﺑﺎ ھﻢ ﺷﺮوع ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ. ﺳﺮازﭘﺎ‬
    ‫ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﮫ در اﻃﺎق را ﺑﺎز ﮐﺮدم و ﺑﯿﺮون دوﯾﺪم. اﻧﺘﻈﺎر داﺷﺘﻢ او را ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﺒﯿﻨﻢ اﻣﺎ ﮐﺴﯽ‬
    ‫ﻧﺒﻮد. ﺑﮫ دﻧﺒﺎل ﺻﺪای ﭘﺮ ھﯿﺠﺎن ﺑﮭﺮام رﻓﺘﻢ و در ﺟﺎی ﺧﻮد ﻣﯿﺨﮑﻮب ﺷﺪم. آﻧﺎی ﻣﻦ ﺑﻮد.‬
    ‫آﻧﺠﺎ ﺑﺎ آن ﻣﺮد. ﺑﺎ آن ﻟﺒﺎس ﺧﺪای ﻣﻦ ﺗﻨﮭﺎ ﭼﯿﺰی ﮐﮫ ﺑﮫ ﯾﺎد دارم ﺣﺎﻟﺖ ﺗﮭﻮع ﺷﺪﯾﺪ و‬
    ‫ﭼﺮﺧﯿﺪن اﺗﺎق ﺑﮫ دور ﺳﺮم و درد و ﺳﯿﺎھﯽ ﺑﻮد... ﮐﺎﺑﻮس وﺣﺸﺘﻨﺎﮐﯽ ﮐﮫ ﮔﺬراﻧﺪم ذره ذره‬
    ‫ﻧﺎﺑﻮدم ﮐﺮد. ھﻤﺴﺮ ﻣﻦ ﻋﺸﻖ ﻣﻦ در آﻏﻮش ﻣﺮد دﯾﮕﺮی ﺑﻮد و در ﯾﮏ ﺗﺒﻠﯿﻐﺎت ﭘﯿﺶ ﭘﺎ‬
    ‫اﻓﺘﺎده ﺑﺎزی ﮐﺮده ﯾﻮد. او ﻣﻦ را ﺑﭽﮫ ھﺎﯾﻤﺎن زﻧﺪﮔﯿﻤﺎن و ﻋﺸﻘﻤﺎن را ﺑﮫ آن ﻓﺮوﺧﺘﮫ ﺑﻮد.‬
    ‫ﭼﻨﺪ روزی ﮐﮫ در ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﺑﺴﺘﺮی ﺷﺪم اﺛﺎﺛﯿﮫ ﻣﺎن را ﺑﮫ ﺧﯿﺎﺑﺎن رﯾﺨﺘﻨﺪ. دﺳﺘﻢ ﮐﻮﺗﺎه ﺷﺪه‬
    ‫و وﺿﻊ روﺣﯿﻢ اﻓﺘﻀﺎح و ﺑﭽﮫ ھﯿﺎم ﺳﺮﮔﺮدان ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﮫ ﺿﺮﺑﮫ ﺑﻌﺪی زده ﺷﺪ. ﺑﮫ‬
    ‫ورﺷﮑﺴﺘﮕﯽ ﮐﺎﻣﻞ رﺳﯿﺪه ﺑﻮدم. ﻧﺘﯿﺠﮫ ﺳﺎﻟﮭﺎ ﺗﻼﺷﻢ ﻧﺎﺑﻮد ﺷﺪه ﺑﻮد. او رﺗﮫ ﺑﻮد و ﺑﺎ ﺧﻮدش‬
    ‫ھﻤﮫ ﭼﯿﺰ را ﺑﺮده ﺑﻮد. ﺗﻨﮭﺎ راھﯽ ﮐﮫ ﺑﮫ ذھﻨﻢ رﺳﯿﺪ از ﻋﺒﺎس ﺳﺮاﯾﺪارﻣﺎن ﺧﻮاﺳﺘﻢ اﺧﺮﯾﻦ‬
    ‫ﮐﺎر ھﻢ ﺑﺮاﯾﻢ اﻧﺠﺎم دھﺪ. ﺑﭽﮫ ھﺎ را ﺑﮫ ﺧﺎﻧﮫ ﻣﺎدرم ﺑﺒﺮد. ھﺮﭼﮫ ﭘﯿﺶ ﻣﯽ اﻣﺪ اﻧﺠﺎ ﺑﺮاﯾﺸﺎن‬
    ‫از ھﻤﮫ ﺟﺎ ﺑﮭﺘﺮ ﺑﻮد .‬
    ﺧﺎﻧﮫ ام ﺣﺠﺮه ام ﻓﺮﺷﮭﺎﯾﻢ و ﺗﻤﺎم وﺳﺎﯾﻠﻢ را از دﺳﺖ دادم. از آن روزھﺎ ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﻗﺎب‬
    ‫ﻋﮑﺲ ﺑﺮاﯾﻢ ﻣﺎﻧﺪ و ﯾﮏ دﻓﺘﺮ... دﻓﺘﺮی ﮐﮫ روزی ﺑﮭﺮام ﯾﺎ ھﺴﺘﯽ درﺑﺎره ﻣﺎدرﺷﺎن‬
    ‫ﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﺑﺪاﻧﻨﺪ ﺑﺎ ﺧﻮاﻧﺪﻧﺶ ﺷﺮﯾﮏ اﯾﻦ روزھﺎﯾﻢ ﺷﻮﻧﺪ. دﻓﺘﺮی ﮐﮫ ﺷﺎﯾﺪ ﺗﺎ اﺑﺪ در ﮐﺸﻮی‬
    ‫ﻗﻔﻞ ﺷﺪه ﺑﻤﺎﻧﺪ و ﺑﭙﻮﺳﺪ و ﻧﺨﻮاﻧﺪه ﻓﺮاﻣﻮش ﺷﻮد. روزی ﮐﮫ ﭘﺪر و ﻣﺎدر ﭘﺮﯾﺸﺎن و ﮔﺮﯾﺎن‬
    ‫ﺑﮫ ﻣﻼﻗﺎﺗﻢ اﻣﺪﻧﺪ ﻣﺜﻞ ﺑﭽﮫ ﮔﻤﺸﺪه ای ﺑﻮدم ﮐﮫ ﺑﮫ آﻏﻮش اﻣﻨﯽ رﺳﯿﺪه ﺑﺎﺷﻢ. در آﻏﻮش ﻣﺎدرم‬
    ‫زار زدم و دﺳﺖ ﺣﻤﺎﯾﺘﮕﺮ ﭘﺪر ﺑﺮ ﺷﺎﻧﮫ ام ﺑﺮ ﮔﺮﯾﮫ ھﺎﯾﻢ داﻣﻦ زد. ﮐﻮدک ﺑﯽ ﭘﻨﺎھﯽ ﺑﻮدم‬
    ‫ﮐﮫ ﻧﺪاﻧﺴﺘﮫ زﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮدم و دﯾﮕﺮان را ﺗﺒﺎه ﮐﺮده ﺑﻮدم. ﺗﺎ ﺑﺮﮔﺸﺘﻦ ﺑﮫ ﺧﺎﻧﮫ ھﯿﭻ ﮐﺪاﻣﺸﺎن ﻧﮫ‬
    ‫ﺳﺮﮐﻮﻓﺘﯽ زدﻧﺪ و ﻧﮫ ﺑﯽ ﻣﺤﺒﺘﯽ ﮐﺮدﻧﺪ. ﺑﺎز ھﻤﺎن ﮐﻮﭼﮫ ﻗﺪﯾﻤﯽ، ھﻤﺎن ﺧﺎﻧﮫ ھﺎ، ھﻤﺎن‬
    ‫درﺧﺖ دم ﺧﺎﻧﮫ ﮐﮫ ﻧﺮدﺑﺎﻧﻢ ﺑﻮد. ھﻤﺎن ﺣﯿﺎط ﺑﺰرگ و ﻣﻦ ﻏﺮق ﻟﺬت ﻣﯽ ﺷﺪم.ھﻤﺎن ﻃﺎق‬
    ‫درﺧﺖ ﻣﻮ ﮔﻮﺷﮫ ﺣﯿﺎط. ﺗﺨﺖ و ﻓﺮش ﻗﺮﻣﺰ روی آن ﮐﻨﺎر ﺣﻮض زﯾﺮ ﺳﺎﯾﺒﺎن ﺗﺎک و‬
    ‫ھﻤﺎن اﺗﺎﻗﯽ ﮐﮫ ﺧﺎﻃﺮات ﮐﻮدﮐﯿﻢ را در ﺧﻮد ﺣﻔﻆ ﮐﺮده ﺑﻮد. ﭘﺪر و ﻣﺎدر ھﺮدو ﭘﯿﺮ ﺷﺪه‬
    ‫ﺑﻮدﻧﺪ. آرش ھﻢ از ﭘﯿﺸﺸﺎن رﻓﺘﮫ ﺑﻮد. ﺑﮭﺮام دوان دوان ﺧﻮدش را ﺑﮫ ﻣﻦ رﺳﺎﻧﺪ و ﺣﺎﻻ‬
    ‫ھﺴﺘﯽ ﺗﺎﺗﯽ ﺗﺎﺗﯽ ﮐﻨﺎن ﺑﮫ دﻧﯿﺎل ﺑﮭﺮام ﻣﯽ رﻓﺖ. اﯾﻦ ﻓﺮﺷﺘﮫ ﮐﻮﭼﮏ ﺗﺼﻮﯾﺮی از اﻧﺎ ﺑﻮد. ﺑﺎ‬
    ‫آن ﭼﺸﻤﺎن درﺷﺖ رﻧﮕﯽ وﻟﯽ ﺑﺎ رﻧﮓ ﺳﺒﺰ ﺗﯿﺮه. ھﻤﺎن ﻣﻮھﺎی ﻟﺨﺖ و ﻣﻮاج اﻣﺎ ﺑﮫ رﻧﮓ‬
    ‫ﺧﺮﻣﺎﺋﯽ ھﻤﺎن ﭘﻮﺳﺖ ﺳﻔﯿﺪ و ﺧﻨﺪه ای ﮐﮫ دﻟﻢ را ﻣﯽ ﻟﺮزاﻧﺪ. د رﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺘﻢ ﺑﮫ‬
    ‫آﻏﻮش ﺑﮑﺸﻤﺶ دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﻓﺮار ﮐﻨﻢ. او ﺷﺒﯿﮫ ﻗﺎﺗﻞ ﻣﻦ ﺑﻮد. ﺧﺪا ھﻨﻮز ھﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ‬
    ‫ﻋﺬاﺑﻢ دھﺪ. اﻧﺎ ھﻨﻮز ﭘﯿﺶ روﯾﻢ اﺳﺖ .‬


    ‫روزھﺎی ﻋﺬاب و ﺑﯽ ﻃﺎﻗﺘﯽ ام ﺷﺮوع ﺷﺪه. ﺑﮭﺮام ﺑﮭﺎﻧﮫ ﮔﯿﺮی ﻣﯽ ﮐﻨﺪ و ھﺴﺘﯽ رﺳﯿﺪﮔﯽ‬
    ‫و ﻣﺮاﻗﺒﺖ ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ و ﻣﺎدرم ﺑﮫ ﺳﺘﻮه آﻣﺪه. ﭘﺴﺮ آرش ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ھﻢ ﺳﻦ و ﺳﺎل ﺑﮭﺮام اﺳﺖ.‬
    ‫ﻋﺰﯾﺰ درداﻧﮫ ای ﮐﮫ ھﻤﯿﺸﮫ ﻋﺰﯾﺰ ﮐﺮده ﭘﺪر و ﻣﺎدرم ﺑﻮد و ﺣﺎﻻ ﺑﺎ دو رﻗﯿﺐ ﻣﻮاﺟﮫ ﺷﺪه.‬
    ‫ﺑﺎﻻﺧﺮه از روزی ﮐﮫ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪم ﻓﺮا رﺳﯿﺪ. ﮐﻨﺞ اﺗﺎق ﻧﺸﺴﺘﮫ ﺑﻮدم و ﺳﯿﮕﺎر ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪم.‬
    ‫ﺑﮭﺮام ﻣﺸﻐﻮل ﺑﺎزی در ﺣﯿﺎط ﺑﻮد و ﻣﻦ ﮐﮫ اﯾﻦ روزھﺎ ﺑﯽ ﻧﮭﺎﯾﺖ ﻋﺼﺒﯽ و ﺑﺪﺧﻠﻖ ﺑﻮدم‬
    ‫ﺳﺮم را از ﭘﻨﺠﺮه ﺑﯿﺮون ﮐﺮدم و ﺑﺎ ﺗﺸﺮ از ﺑﮭﺮام ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺳﺎﮐﺖ ﺑﻤﺎﻧﺪ. ھﺴﺘﯽ از ﺻﺪای‬
    ‫ﻣﻦ ﺗﺮﺳﯿﺪ و زد زﯾﺮ ﮔﺮﯾﮫ. ﭘﻨﺠﺮه را ﮐﻮﺑﯿﺪم و ﺑﮫ اﺗﺎق ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ. ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ از ھﻤﮫ‬
    ‫آدﻣﮭﺎی اﻃﺮاﻓﻢ از ﺗﻤﺎم ﺧﺎﻃﺮاﺗﻢ ﺣﺘﯽ از ﺧﻮدم ھﻢ ﻓﺮار ﮐﻨﻢ. ﺗﺤﻤﻞ ھﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﻧﺪاﺷﺘﻢ. آﻧﻘﺪر‬
    ‫ﭼﺸﻢ ﺑﮫ در و ﮔﻮﺷﻢ ﺑﮫ زﻧﮓ ﺧﺎﻧﮫ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﺗﺎ آﻧﺎ ﺑﯿﺎﯾﺪ ﮐﮫ ﺧﺴﺘﮫ ﺷﺪه ﺑﻮدم. ﺑﺎ وﺟﻮد آﻧﮑﮫ‬
    ‫ﺧﻄﺎ ﮐﺮده ﺑﻮد. ﺗﺮﮐﻢ ﮐﺮده ﺑﻮد ھﻨﻮز دﻟﮕﺮم ﺑﻮدم ﮐﮫ ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮدد. ﭘﺪر ﻃﻘﮫ ای ﺑﮫ در زد و‬
    ‫وارد ﺷﺪ. ﺑﮫ اﺣﺘﺮاﻣﺶ ﺳﯿﮕﺎر را ﺧﺎﻣﻮش ﮐﺮدم و اﯾﺴﺘﺎدم. ﭘﺪر ﺑﮫ ﺳﻤﺖ ﭘﻨﺠﺮه رﻓﺖ و آن‬
    ‫را ﺑﺎز ﮐﺮد ﺗﺎ ھﻮای ﺧﻔﮫ و ﮔﺮﻓﺘﮫ اﺗﺎق ﻋﻮض ﺷﻮد. روﺑﺮوﯾﻢ ﻧﺸﺴﺖ. در ﻧﮕﺎھﺶ ﻏﻢ و‬
    ‫ﺳﺮزﻧﺶ و ﻣﺤﺒﺖ ﺑﻮد. ﺑﺎ ﺻﺪای ﭘﺮ از ﻧﻮازﺷﺶ ﮔﻔﺖ:‬


    ‫داری ﺑﺎ ﺧﻮدت و ﺑﭽﮫ ھﺎ ﭼﮫ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟ ﻣﯽ ﺧﻮای ﺗﺎ ﮐﯽ ﻣﺎﺗﻢ زده ﮔﻮﺷﮫ ﺧﻮﻧﯽ‬
    ‫ﺑﻤﻮﻧﯽ؟ ﻧﮕﺎه ﮐﻦ .دﺧﺘﺮت داره راه ﻣﯿﺮه اﻣﺎ ﺗﻮ ﻓﮭﻤﯿﺪی؟ ﭘﺴﺮت رﻓﺘﮫ ﮐﻼس ﺑﺎﻻﺗﺮ اھﻤﯿﺖ‬
    ‫دادی؟ ﻗﯿﺎﻓﮫ ﺧﻮدﺗﻮ دﯾﺪی؟ ﻋﯿﻦ ﻣﺮده ھﺎ ﺷﺪی. ﺗﺎ ﮐﯽ ﻣﯽ ﺧﻮای ﺑﺬاری ﺟﻮاﻧﯽ و زﻧﺪﮔﯿﺖ‬
    ‫ﺗﺒﺎه ﯾﮫ اﺷﺘﺒﺎھﺖ ﺑﺸﮫ. اﮔﮫ زﻣﯿﻦ ﺧﻮردی دوﺑﺎره ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮ. ﻣﻦ از ﺷﻤﺎ ﻣﺮد ﺳﺎﺧﺘﻢ .ھﻤﻮن‬
    ‫ﻃﻮر ﮐﮫ ﭘﺎی ﺧﻮاﺳﺘﮫ دﻟﺖ اﯾﺴﺘﺎدی و ﻗﯿﺪ ھﻤﮫ ﭼﯿﺰو زدی. ﺣﺎﻻ ھﻢ ﭘﺎی اﺷﺘﺒﺎھﺖ ﻣﺮدوﻧﮫ‬
    ‫ﺑﻤﻮن! ﻗﯿﺪ ﮔﺬﺷﺘﮫ ات را ﺑﺰن. ﻣﻦ و ﻣﺎدرت اﻓﺘﺎب ﻟﺐ ﺑﻮﻣﯿﻢ .اﻣﺮوز ھﺴﺘﯿﻢ وﻟﯽ ﻓﺮدا‬
    ‫ﻣﻤﮑﻨﮫ ﻧﺒﺎﺷﯿﻢ. ﻧﺬار ﭼﺸﻤﻤﻮن دﻧﺒﺎل ﺷﻤﺎ ﺑﺎﺷﮫ. ﻧﮕﮭﺪاری از اﯾﻦ دوﺗﺎ ﺑﭽﮫ ﺳﺨﺘﮫ. ﻣﺎدرت از‬
    ‫ﭘﺴﺶ ﺑﺮﻧﻤﯽ ﯾﺎد. اﯾﻨﺎ ﻣﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﺧﻮان ﺗﺮﺑﯿﺖ ﻣﯽ ﺧﻮان. آﺧﮫ ﻧﻤﯽ ﺷﮫ ﺑﮫ اﻣﺎن ﺧﺪا‬
    ‫رھﺎﺷﻮن ﮐﺮد. ﺷﮑﺮ ﺧﺪا اوﻧﻘﺪر دارم ﮐﮫ ﺗﻮ و آرش و ﺑﭽﮫ ھﺎﺗﻮن ھﺮﭼﮫ ﻗﺪر ﺑﺨﻮرﯾﺪ ﺗﻤﻮم‬
    ‫ﻧﺸﮫ اﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺧﻮام ﭼﺸﻤﺘﻮن ﺑﮫ دﺳﺖ ﻣﻦ ﺑﺎﺷﮫ. ﺗﻮی وﺻﯿﺖ ﻧﺎﻣﮫ ام از ارث ﻣﺤﺮوم ﺑﻮدی.‬
    ‫ﺣﺎﻻ ھﻢ ﺑﺪون اﯾﻨﮑﮫ ﺑﮫ ارش ﺑﮕﻢ ﻋﻮﺿﺶ ﮐﺮدم. ﻧﮕﺮان اﯾﻨﺪه ﻧﺒﺎش. ﺧﺪا ﺑﺰرﮔﮫ ﻣﻦ و‬
    ‫ﻣﺎدرﺗﻢ ﺗﺎ وﻗﺘﯽ زﻧﺪه اﯾﻢ ﻣﺜﻞ ﯾﮫ ﮐﻮه ﭘﺸﺘﯿﺒﺎﻧﺘﯿﻢ. اﻣﺎ ﻏﺼﮫ ﺧﻮردن ﮐﺎﻓﯿﮫ. ﻓﮑﺮاﺗﻮ ﺑﮑﻦ ﻣﯽ‬
    ‫ﺧﻮام وﻗﺘﯽ ﺑﯿﺮون اوﻣﺪی ﯾﮫ ﺑﮭﺮام دﯾﮕﮫ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﯽ .‬


    ‫ﺑﺎ ھﻤﺎن اﻗﺘﺪاری ﮐﮫ آﻣﺪه ﺑﻮد رﻓﺖ. ھﻤﯿﺸﮫ از اﯾﻨﮑﮫ ﺳﺮزﻧﺸﻢ ﮐﻨﻨﺪ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪم. ﺗﺎ اﻣﺮوز‬
    ‫ﺣﺘﯽ از ﻣﻦ ﻧﭙﺮﺳﯿﺪﻧﺪ ﭼﺮا از ھﻢ ﺟﺪا ﺷﺪﯾﻢ و اﯾﻦ ﻋﻮض آﻧﮑﮫ ﻣﺮا آرام ﮐﻨﺪ. ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﺮا‬
    ‫ﻣﻌﺬب و ﻏﻤﺰده م ﯾﮑﻨﺪ .‬


    ‫وﻗﺘﯽ درﺧﻮاﺳﺖ ﻃﻼق اﻧﺎ ﺑﮫ دﺳﺘﻢ رﺳﯿﺪ. ﮐﺎﺑﻮﺳﮭﺎﯾﻢ ﺑﮫ واﻗﻌﯿﺖ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪ. دردی در‬
    ‫وﺟﻮدم ﭘﯿﭽﯿﺪ ﮐﮫ ﺣﺘﯽ ﺗﺤﻤﻞ اﯾﺴﺘﺎدن را ھﻢ ﻧﺪاﺷﺘﻢ. ﺑﮫ در ﺗﮑﯿﮫ ﮐﺮدم و روی ﭘﻠﮫ ﻧﺸﺴﺘﻢ .‬
    ‫اﺣﺴﺎس ﺧﻔﮕﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدم. ﺣﺘﯽ ﻧﺎی ﺣﺮف زدن ھﻢ ﻧﺪاﺷﺘﻢ. ﺷﺎﯾﺪ اﮔﺮ دﯾﺮﺗﺮ ﻣﺮا ﻣﯽ دﯾﺪﻧﺪ‬
    ‫راﺣﺖ ﻣﯽ ﺷﺪم. اﻣﺎ ﻣﻘﺪر ﺑﻮد ﺑﺎز ھﻢ ﺑﻤﺎﻧﺪ. ﻗﻠﺐ ﺿﻌﯿﻔﻢ ﻃﺎﻗﺖ اﯾﻦ ھﻤﮫ ﻓﺸﺎر را ﻧﯿﺎورد و‬
    ‫در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ھﻨﻮز وﻗﺖ زﯾﺎدی ﺑﺮای ﺗﭙﯿﺪن داﺷﺖ ﺳﮑﺘﮫ ﮐﺮد. ﺗﻤﺎم روزھﺎی ﭘﺮ اﻧﺘﻈﺎرم‬
    ‫ﺑﯿﮭﻮده ﺑﻮد. ﺗﺼﻤﯿﻤﺶ ﺑﺮای رﻓﺘﻦ ﺟﺪی ﺑﻮد. ﻣﻦ و ﺑﭽﮫ ھﺎ را ﺑﮫ ﭼﮫ ﻓﺮوﺧﺘﮫ ﺑﻮد؟ ﮐﺎش‬
    ‫ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ .‬


    ‫ﺑﺎ اﻣﻀﺎ ﮐﺮدن ﺳﻨﺪ ﺟﺪاﯾﯽ ﺑﺮای ھﻤﯿﺸﮫ راھﻤﺎن را از ھﻢ ﺟﺪا ﺷﺪ. ھﻨﻮز ﺑﮫ ھﻤﺎن زﯾﺒﺎﯾﯽ‬
    ‫ﺑﻮد. ﺑﮫ ھﻤﺎن ﺣﺮارت و ﺑﺎﻟﻨﺪﮔﯽ ﻟﺒﺎﺳﯽ آﺑﯽ ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺑﻮد ﺑﮫ رﻧﮓ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ و ﻣﻮھﺎﺋﯽ ﮐﮫ‬
    ‫ﻣﻦ آﻧﻘﺪر دوﺳﺘﺶ داﺷﺘﻢ ﮐﻮﺗﺎه ﺷﺪه ﺑﻮد ﺣﺘﯽ ﻓﺮﺻﺖ ﻧﮕﺬاﺷﺖ ﮐﮫ ﮐﻼﻣﯽ ﺑﮕﻮﺋﯿﻢ. او از ﻣﻦ‬
    ‫ﻓﺮار ﻣﯽ ﮐﺮد. آﺧﺮﯾﻦ ﻧﮕﺎھﺶ وﻗﺖ رﻓﺘﻦ ﮔﻮﯾﺎی ھﻤﮫ ﭼﯿﺰ ﺑﻮد. ﺣﺮﻓﯽ ﺑﺮای ﮔﻔﺘﻦ ﻧﻤﺎﻧﺪه‬
    ‫ﺑﻮد. ﺣﺲ ﭘﺮﻧﺪه ای را داﺷﺖ ﮐﮫ ﺑﮫ ازادی رﺳﯿﺪه ﺑﻮد. ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ درﺑﻨﺪ ﺑﮑﺸﻤﺶ. ﻧﻤﯽ‬
    ‫ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺻﯿﺎدش ﺑﺎﺷﻢ. ﮐﺴﯽ ﮐﮫ ﺑﮫ اﺟﺒﺎر ﺑﻤﺎﻧﺪ روزی ﺧﻮاھﺪ رﻓﺖ. ﻣﺜﻞ اﻧﺎ ﮐﮫ ﺑﺎﻻﺧﺮه‬
    ‫رﻓﺖ. از ﻣﻦ ﻧﺮدﺑﺎﻧﯽ ﺳﺎﺧﺖ ﺗﺎ ﺑﮫ ھﺪﻓﺶ ﺑﺮﺳﺪ. ﻣﻦ او را از ﻣﻨﺠﻼب ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪم ﺗﺎ‬
    ‫ﻧﻮﯾﺪ ﺑﺨﺶ زﻧﺪﮔﯽ ﺟﺪﯾﺪی ﺑﺮای ھﺮدوﯾﻤﺎن ﺑﺎﺷﺪ اﻣﺎ او ﻓﻘﻂ ﺑﮫ ﻓﮑﺮ ﺧﻮدش ﺑﻮد. ﻣﻦ ﺑﺎﺧﺘﮫ‬
    ‫ﺑﻮدم ﯾﺎ او ﻧﻤﯽ داﻧﻢ. ﺑﮫ ھﺮ ﺣﺎل ﻣﻦ ﻗﻠﺒﻢ را ﺟﻮاﻧﯿﻢ را روﺣﻢ را ﺑﺎﺧﺘﮫ ﺑﻮدم. دﯾﮕﺮ ﺑﮫ اﯾﻨﺪه‬
    ‫اﻣﯿﺪی ﻧﺪارم .‬
    آﻣﺪن ﺟﻮاھﺮ ﺑﮫ ﺧﺎﻧﮫ ﻣﺎ ﺑﺮای ﻣﺎدرم ﻧﻌﻤﺘﯽ ﺷﺪ. زﻧﯽ ﺳﺎﮐﺖ و ﺻﺒﻮر ﮐﮫ ﺑﺎ ﻣﺎدر ﭘﯿﺮش‬
    ‫روﺑﺮوی ﺧﺎﻧﮫ ﻣﺎ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﺑﻌﺪھﺎ ﻓﮭﻤﯿﺪم دﻟﯿﻞ ﻣﺤﺒﺘﺶ ﺑﮫ ﺑﭽﮫ ھﺎ ﭼﮫ ﺑﻮد. ﺧﻮدش‬
    ‫از ﻧﻌﻤﺖ ﻣﺎدرﺷﺪن ﻣﺤﺮوم ﺑﻮد و ﺑﮫ ھﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ از ﺷﻮھﺮش ﺟﺪا ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺣﺎﻻ ﺑﯿﺸﺘﺮ‬
    ‫وﻗﺘﺶ را ﺑﺎ ﺑﮭﺮام و ھﺴﺘﯽ ﻣﯽ ﮔﺬراﻧﺪ. ﻣﺎدرم ھﻢ از آن ھﻤﮫ ﻓﺸﺎر رھﺎ ﺷﺪه ﺑﻮد. ھﻢ‬
    ‫ﻣﺼﺎﺣﺐ و ھﻤﺪﻣﯽ ﭘﯿﺪا ﮐﺮده ﺑﻮد و ھﻢ ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ ﻧﮕﮫ داری از ﺑﭽﮫ ھﺎ ﺑﮫ ﻋﮭﺪه ﺟﻮاھﺮ‬
    ‫ﺑﻮد. از دﺳﺖ اﯾﻦ ھﻤﮫ ﺧﺴﺘﮕﯽ و اﺷﻔﺘﮕﯽ در ﻋﺬاب ﺑﻮدم. ﺣﺎﻻ ﮐﮫ ﺧﺎﻃﺮم از ﻣﺎدر و ﺑﭽﮫ‬
    ‫ھﺎ را ﺣﺖ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﺎﯾﺪ دوﺑﺎره ﺳﺮﭘﺎ ﻣﯽ اﯾﺴﺘﺎدم. ﺗﺎ ﮐﯽ ﮔﻮﺷﮫ ﻧﺸﯿﻨﯽ ﺑﺮای ﯾﮏ ﺧﺎﻃﺮه‬
    ‫ﻣﺮده؟‬


    ‫وﻗﺘﯽ زﻧﮓ در ار ﻓﺸﺎر دادم ﺟﻮاھﺮ در را ﺑﺮوﯾﻢ ﺑﺎز ﮐﺮد. ھﻨﻮز ﺣﺘﯽ ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﭼﮫ‬
    ‫ﺷﮑﻠﯽ اﺳﺖ ﭼﻮن ﺗﺎ ﺑﮫ ﺣﺎل ﻧﮕﺎھﯽ ﺑﮫ ﭼﮭﺮه اش ﻧﻨﺪاﺧﺘﮫ ﺑﻮدم. از ﺗﻤﺎم زﻧﮭﺎ ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺷﺪه‬
    ‫ﺑﻮدم. ﺑﺎ وﺟﻮدی ﮐﮫ ﺣﺮﻣﺖ آن ﻋﺸﻖ ﻗﺪﯾﻤﯽ ھﻨﻮز در ﻗﻠﺒﻢ ﺑﺎﻗﯽ ﺑﻮد اﻣﺎ ﺣﺘﯽ از آﻧﺎ ھﻢ‬
    ‫ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺷﺪه ام. ﺟﻮاھﺮ آن ﻗﺪر ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ ﺗﺎ ﻣﻦ ﺑﺮﮔﺮدم آﻧﻮﻗﺖ ﺑﮫ ﺧﺎﻧﮫ اش ﻣﯽ رود. و اﯾﻦ‬
    ‫ﺑﺎر ﻣﺜﻞ ھﺮ ﺷﺐ ھﺴﺘﯽ ﺑﮫ داﻣﻨﺶ آوﯾﺨﺖ و ﮔﺮﯾﮫ ﮐﺮد ﺗﺎ ﻧﺮود. اﺷﮑﯽ از ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻣﯽ‬
    ‫رﯾﺨﺖ در ﻏﻢ ﻧﺒﻮد ﻣﮭﺮﻣﺎدری ﺑﻮد. ﻣﺤﺒﺘﯽ ﮐﮫ ﺣﻖ اﯾﻦ ﺑﭽﮫ ﺑﻮد. ﺑﮫ آﻏﻮش ﮔﺮﻓﺘﻤﺶ ﺗﺎ‬
    ‫ﺟﻮاھﺮ ﺑﺮود. اﻣﺎ ھﺴﺘﯽ ھﯿﭻ ﭘﯿﻮﻧﺪ ﻋﺎﻃﻔﯽ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻧﺪارد. ﺣﺘﯽ از ﻣﻦ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﺪ. ﺧﻮدم ﯾﻢ‬
    ‫داﻧﻢ ﺑﺪاﺧﻼق و ﭘﺮﺧﺎﺷﮕﺮ ﺷﺪه ام. ﺑﮫ ﭼﺸﻤﺎن ﭘﺮ از اﺷﮑﺶ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﻨﻢ و ﭼﺎﻧﮫ ﻇﺮﯾﻔﺶ‬
    ‫ﮐﮫ از ﮔﺮﯾﮫ ﻣﯽ ﻟﺮزد و اﺷﮏ ﺧﻮدم ھﻢ رھﺎ ﻣﯽ ﺷﻮد .ﻣﺤﮑﻢ در آﻏﻮش ﻣﯽ ﮔﯿﺮﻣﺶ اﻣﺎ‬
    ‫ﮔﺮﯾﮫ اش ﺷﺪﯾﺪﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﻮد. وای آﻧﺎ اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﺷﺒﯿﮫ ﺗﻮﺳﺖ. ﺣﺘﯽ ﻣﺜﻞ ﺗﻮ از ﻣﻦ ﻓﺮار ﻣﯽ‬
    ‫ﮐﻨﺪ. ﭼﮫ ﮐﻨﻢ ﺗﺎ ﺑﮫ راه ﺗﻮ ﻧﺮود؟ ﻧﮫ ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﮔﺬارم. ﻧﻤﯽ ﮔﺬارم ھﺴﺘﯽ ﺷﺒﯿﮫ ﻣﺎدرش ﺷﻮد.‬
    ‫ﻧﺮﻣﺶ ﺑﯿﺶ از ﺣﺪ ﻣﻦ ﻣﺤﺒﺖ زﯾﺎد ﻣﻦ ﮔﺬﺷﺖ ﻣﻦ اﻧﺎ را ﺧﺮاب ﮐﺮد. ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﮕﺬارم ھﺴﺘﯽ‬
    ‫ھﻢ از دﺳﺖ ﺑﺮود. دﯾﮕﺮ اﺷﺘﺒﺎھﺎﺗﻢ را ﺗﮑﺮار ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ .‬


    ‫ﻣﺎدر ﻣﺪﺗﯽ اﺳﺖ ﮐﮫ زﻣﺰﻣﮫ ازدواج ﻣﺮا ﺳﺮ داده :‬

    ‫ﮐﯽ ﺑﮭﺘﺮ از ﺟﻮاھﺮ ﮐﮫ دﯾﺪه و ﺷﻨﺎﺧﺘﮫ اﺳﺖ. ھﻢ از ﺧﺎﻧﻮاده ﺧﻮﺑﯿﮫ ھﻢ زن ﻧﺠﯿﺐ و‬
    ‫ﻣﮭﺮﺑﻮﻧﯿﮫ .ﺑﺎ ﺑﭽﮫ ھﺎت ھﻢ ﺧﻮب ﻣﯽ ﺳﺎزه. ﻣﯽ ﺧﻮای اﯾﻦ ﻃﻔﻼی ﻣﻌﺼﻮم رو زﯾﺮ دﺳﺖ‬
    ‫ﮐﯽ ﺑﻨﺪازی ﮐﮫ ﻋﺬاﺑﺸﻮﻧﻨﺪه! آﺧﮫ ﻣﺎدر اﯾﻨﺠﻮری ﮐﮫ ﻧﻤﯽ ﺷﮫ. ﭘﺴﺮت داره ﺑﮫ ﻣﺮز ﻧﻮﺟﻮاﻧﯽ‬
    ‫ﻣﯽ رﺳﮫ. ﭼﻨﺪ وﻗﺖ دﯾﮕﮫ دﺧﺘﺮت ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮه ﻣﺪرﺳﮫ. اﮔﺮ ﺟﻮاھﺮ ازدواج ﮐﻨﮫ و ﺑﺮه ھﯿﭻ‬
    ‫وﻗﺖ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﻣﺜﻞ اوﻧﻮ ﭘﯿﺪا ﮐﮑﻨﯽ .‬


    ‫ﻧﮫ ﻣﺎدر ﺣﺮف ازدواج ﻧﺰن. اون ﺑﺎر ﺑﺮای ھﻔﺖ ﭘﺸﺘﻢ ﮐﺎﻓﯿﮫ. ﻣﻦ ﻧﮫ ﺣﻮﺻﻠﮫ دﻋﻮا و ﻣﺮاﻓﮫ‬
    ‫دارم .ﻧﮫ ﺣﻮﺻﮫ ﻧﺎز ﮐﺸﯿﺪن از زﻧﮭﺎرو. ﻣﺎدر ﻣﻦ اون آدم ﮔﺬﺷﺘﮫ ﻧﯿﺴﺘﻢ. ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ زﻧﯽ را‬
    ‫ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﮐﻨﻢ. ﻗﻠﺐ ﻣﻦ ﺑﺮای ھﻤﯿﺸﮫ ﻣﺮده .‬


    ‫اون ﺑﻨﺪه ﺧﺪا ﻣﮕﮫ ﭼﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاد؟ اوﻧﻘﺪر واﺑﺴﺘﮫ ﺑﭽﮫ ھﺎ ﺷﺪه ﮐﮫ ﯾﮫ روز ﺑﺪون اوﻧﺎ آروم و‬
    ‫ﻗﺮار ﻧﺪاره .‬


    ‫ﻣﺎدر ﺧﻮاھﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺮﻓﮭﺎ ﻋﺬاﺑﻢ ﻧﺪﯾﺪ. ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺧﻮام ازدواج ﮐﻨﻢ ...‬
    ‫ﺑﻌﺪ از اﯾﻦ ﺳﺎﻟﮭﺎ ھﻨﻮز ﮐﺎﺑﻮس آﻧﺎ دﺳﺖ از ﺳﺮم ﺑﺮﻧﺪاﺷﺘﮫ. ﻧﺴﺨﮫ دوﻣﺶ ﻣﻘﺎﺑﻞ روﯾﻢ اﺳﺖ.‬
    ‫ھﺴﺘﯽ ﺑﺎ ھﻤﺎن زﯾﺒﺎﯾﯽ و ﻏﺮور و ﻟﺠﺒﺎزی ﻣﺮا ﻣﯽ ﺗﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ از اﯾﻨﮑﮫ آﻧﺎی دوﻣﯽ‬
    ‫ﺑﺎﺷﺪ و ﺧﻮدش را ﺑﯿﭽﺎره ﮐﻨﺪ. ﮐﺎش ﻣﯽ ﺷﺪ ﺟﻮاھﺮ ھﻤﯿﺸﮫ ﮐﻨﺎر ﺑﭽﮫ ھﺎ ﺑﻤﺎﻧﺪ .ﻣﻦ ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﯽ‬
    ‫ﻧﺪاﺷﺘﻢ. اﻣﺎ ھﻤﺴﺮ ﻣﻦ ھﺮﮔﺰ ...‬
    ﺑﮫ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺗﮑﯿﮫ زده ﺑﻮدم ﺗﺎ ﺧﺴﺘﮕﯽ ﮐﺎر روزاﻧﮫ از ﺗﻨﻢ ﺧﺎرج ﺷﻮد. ﮐﺶ و ﻗﻮﺳﯽ ﺑﮫ ﺑﺪﻧﻢ‬
    ‫دادم و ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ را ﺑﺎز ﮐﺮدم. ﻣﻐﺎزه ﻣﺜﻞ ھﻤﯿﺸﮫ ﺷﻠﻮغ ﺑﻮد. اﺻﻐﺮ ﮐﮫ ﻣﺘﻮﺟﮫ ﺷﺪ ﺑﯿﺪار ﺷﺪم‬
    ‫ﮔﻔﺖ :‬

    ‫ﺷﻤﺎ ﮐﮫ ﺧﻮاب ﺑﻮدﯾﻦ ﯾﮫ ﺧﺎﻧﻮﻣﯽ ﺑﺮای دﯾﺪﻧﺘﻮن اوﻣﺪ. ﺧﯿﻠﯽ وﻗﺘﮫ اﯾﻨﺠﺎﺳﺖ. ﻧﮕﺬاﺷﺖ‬
    ‫ﺑﯿﺪارﺗﻮن ﮐﻨﻢ. اوﻧﺠﺎاﯾﺴﺘﺎده. اون ﺧﺎﻧﻮﻣﯽ ﮐﮫ ﻣﺎﻧﺘﻮی ﺳﺮﻣﮫ ای ﭘﻮﺷﯿﺪه .‬

    ‫ﮔﮫ ﮔﺎھﯽ زﻧﺎن ﺑﯽ ﺳﺮﭘﺮﺳﺘﯽ ﮐﮫ ﺑﺮای دﺧﺘﺮاﻧﺸﺎن ﺟﮭﺰﯾﮫ ﺗﮭﯿﮫ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ﺳﺮاﻏﻢ ﯾﻢ آﻣﺪﻧﺪ‬
    ‫ﺗﺎ ﺑﺨﻮاھﻨﺪ ارزاﻧﺘﺮ ﯾﺎ ﺑﮫ ﺻﻮرت ﻗﺴﻄﯽ ﻗﺎﻟﯽ ﺑﺒﺮﻧﺪ و ﻣﻦ اﮔﮫ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻣﯽ ﺷﺪم دﺳﺘﺸﺎن‬
    ‫ﺧﺎﻟﯽ اﺳﺖ ﻣﻮاﻓﻘﺖ ﻣﯽ ﮐﺮدم. ﺑﺎ ﭘﺸﺘﯿﺒﺎﻧﯽ ﭘﺪر ﺑﮫ ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ رﺳﯿﺪه ﺑﻮدم و ﻧﺼﯿﺤﺘﺶ را‬
    ‫ھﺮﮔﺰ ﻓﺮاﻣﻮش ﻧﻤﯿﮑﺮدم ﮐﮫ ﺧﻮاﺳﺘﮫ ﺑﻮد ﺑﮫ دﯾﮕﺮان ﮐﻤﮏ ﮐﻨﻢ. از ﻇﺎھﺮش ﻣﺸﺨﺺ ﺑﻮد‬
    ‫وﺿﻊ ﻣﺎﻟﯽ ﺧﻮﺑﯽ ﻧﺪارد روﺳﺮی رﻧﮓ و رورﻓﺘﮫ و ﻣﺎﻧﺘﻮﯾﯽ ﻧﺦ ﻧﻤﺎ و ﮐﻔﺸﯽ ﮐﮫ ﻣﺪﺗﮭﺎ ﺑﻮد‬
    ‫واﮐﺲ ﺑﮫ ﺧﻮد ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮد .‬

    ‫ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﺧﺎﻧﻮم ﺑﺎ ﻣﻦ ﮐﺎری دارﯾﺪ؟‬

    ‫وﻗﺘﯽ ﺑﮫ ﺳﻤﺘﻢ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺑﺮﺟﺎ ﺧﺸﮑﻢ زد .ھﻤﺎن ﻣﻮھﺎی ﻃﻼﯾﯽ و ﭼﺸﻤﺎن آﺑﯽ ھﻤﺎن ﺟﺜﮫ‬
    ‫ﻇﺮﯾﻒ ﻗﺎب ﻣﺸﮑﯽ روﺳﺮی ﭼﮭﺮه زﯾﺒﺎﯾﺶ را در ﺑﺮ ﮔﺮﻓﺘﮫ ﺑﻮد. ﭘﻮﺳﺘﺶ ﻟﻄﺎﻓﺖ ﮔﺬﺷﺘﮫ را‬
    ‫ﻧﺪاﺷﺖ ﭼﻨﺪ ﺧﻂ اﻃﺮاف ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻧﺸﺴﺘﮫ ﺑﻮد. از آن ھﻤﮫ ﺗﻔﺎﺧﺮ و ﻏﺮور ﺧﺒﺮی ﻧﺒﻮد. ﺑﺎ‬
    ‫ﻟﺒﺨﻨﺪی ﮐﮫ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد ﻓﺮﯾﺒﻨﺪه ﺑﺎﺷﺪ ﮔﻔﺖ:‬

    ‫ﺳﻼم .‬

    ‫ﻟﺤﻈﮫ ای ﻓﻘﻂ ﻧﮕﺎھﺶ ﮐﺮدم. اﯾﻦ ﺑﻮد زﻧﯽ ﮐﮫ ﻣﺮا ﺑﮫ روز ﺳﯿﺎه ﻧﺸﺎﻧﺪه ﺑﻮد؟ ﻧﮫ او آﻧﺎی ﻣﻦ‬
    ‫ﻧﺒﻮد. ﺷﺎﯾﺪ ﺑﮫ ھﻤﺎن زﯾﺒﺎﯾﯽ ﺑﻮد وﻟﯽ آﻧﺎی ﻣﻦ ﻧﺒﻮد. دو ﺣﺲ ﻣﺘﻀﺎد ﻧﻔﺮت و ﻋﺸﻖ دروﻧﻢ‬
    ‫ﻣﯽ ﺟﻨﮕﯿﺪ روی ﺑﺮﮔﺮداﻧﻢ و ﮔﻔﺖ :‬

    ‫ﭼﺮا اوﻣﺪی؟‬

    ‫دوﺑﺎره ﻣﻘﺎﺑﻠﻢ اﯾﺴﺘﺎد. ﻣﺜﻞ ھﻤﺎن روزھﺎ ﺳﺮش را روی ﺷﺎﻧﮫ ﮐﺞ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬

    ‫ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺒﯿﻨﻤﺖ. ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺸﻢ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﯽ .‬

    ‫در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﻟﺒﮭﺎﯾﻢ از ﺧﻨﺪه ای ﺗﻤﺴﺨﺮ آﻣﯿﺰ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﮔﻔﺘﻢ :‬

    ‫آره ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻢ. ھﻢ ﻣﻦ ھﻢ ﺑﭽﮫ ھﺎت .‬

    ‫ﻣﻦ اﺷﺘﺒﺎه ﮐﺮدم ارﺳﻼن. ﺗﺎوان اﺷﺘﺒﺎھﻢ رو ھﻢ ﺑﺪﺟﻮری ﭘﺮدﺧﺘﻢ .‬
    ‫ﻣﺎ ھﻢ ﺑﮫ ﭘﺎی اﺷﺘﺒﺎه ﺗﻮ ﺳﻮﺧﺘﯿﻢ .‬
    ﻓﮑﺮﻣﯽ ﮐﺮدم ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از زﯾﺒﺎﯾﯿﻢ ﺑﮫ اوج ﺷﮭﺮت ﺑﺮﺳﻢ. ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم‬
    ‫ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﮫ ﺑﮭﻢ ﻇﻠﻢ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ﺛﺎﺑﺖ ﮐﻨﻢ ﻣﻦ اوﻧﯽ ﻧﺒﻮدم ﮐﮫ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ. ژﯾﻼ ﻣﻨﻮ‬
    ‫ﺑﺪﺑﺨﺖ ﮐﺮد. ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﯽ واﻗﻌﯽ ﮐﻨﺎر ﺗﻮ و ﺑﭽﮫ ھﺎ ﺑﻮد. ﺗﻮی اون ﺧﻮﻧﮫ ای ﮐﮫ ﺑﺮای ﻣﻦ‬
    ‫ﺳﺎﺧﺘﮫ ﺑﻮدی. ﺣﺎﻻ ﻗﺪر ﺗﻤﺎم اون ورزا رو ﻣﯽ دوﻧﻢ. ﭼﻘﺪر ﺗﻮ ﺗﻨﮭﺎﯾﯽ ﺑﮫ اون ﻟﺤﻈﺎت‬
    ‫ﺷﯿﺮﯾﻦ ﻓﮏ رﮐﺮدم و ﮔﺮﯾﮫ ﮐﺮدم. ﺗﻮ ﺑﺮای ﻧﮕﮫ داﺷﺘﻦ ﻣﻦ ھﻤﮫ ﮐﺎر ﮐﺮدی اﻣﺎ ﻣﻦ ﮐﻮر و‬
    ‫ﮐﺮ ﺑﻮدم. اﯾﻦ اواﺧﺮ ﻓﻘﻂ آرزوم دﯾﺪن دوﺑﺎره ﺗﻮ ﺑﻮد. ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻮدم ﺑﻤﯿﺮم اﻣﺎ ﺑﺎزم ﺑﺒﯿﻨﻤﺖ.‬
    ‫ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪم ﺑﺎھﺎت روﺑﺮو ﺑﺸﻢ. وﻟﯽ ﺣﺎﻻ ﭼﯿﺰی ﺑﺮای از دﺳﺖ دادن ﻧﺪارم. ارﺳﻼن ﻣﻨﻮ‬
    ‫ﻣﯽ ﺑﺨﺸﯽ؟‬


    ‫اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮدم وزﻧﮫ اس ﺳﻨﮕﯿﻦ از ﻗﻠﺒﻢ ﺑﺮداﺷﺘﮫ ﺷﺪ. اﺣﺴﺎس ﺳﺒﮑﯽ و راﺣﺘﯽ ﻣﯽ‬
    ‫ﮐﺮدم. آرزوﯾﻢ ﺑﮫ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﭘﯿﻮﺳﺘﮫ ﺑﻮد. آﻧﺎ روﺑﺮوی ﻣﻦ اﯾﺴﺘﺎده و دم از ﭘﺸﯿﻤﺎﻧﯽ ﻣﯽ زﻧﺪ. و‬
    ‫ﻃﻠﺐ ﺑﺨﺸﺎﯾﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ. ﻧﻤﯽ داﻧﺪ ھﯿﭻ ﮔﺎه ﻧﻔﺮﯾﻨﺶ ﻧﮑﺮده ﺑﻮدم. ﻣﻦ ھﻤﺎن ﺳﺎﻟﮭﺎی ﻗﺒﻞ‬
    ‫ﺑﺨﺸﯿﺪه ﺑﻮدﻣﺶ. در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﻧﮕﺎھﺶ ﻧﮑﻨﻢ ﮔﻔﺘﻢ :‬


    ‫ﻣﻦ ازت ﮐﯿﻨﮫ ای ﻧﺪارم. ھﻤﻮن ﻣﻮﻗﻌﮭﺎ ﺑﺨﺸﯿﺪﻣﺖ .‬

    ‫ﺑﭽﮫ ھﺎ ﭼﻄﻮرن؟ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﺒﯿﻨﻤﺸﻮن؟‬

    ‫اوﻧﺎ دﯾﮕﮫ ﺗﻮرو ﻣﺎدر ﺧﻮدﺷﻮن ﻧﻤﯽ دوﻧﻦ. ﺑﮭﺮام اوﻧﻘﺪر ﺑﺰرگ ﺷﺪه ﺗﺎ ﺑﻔﮭﻤﮫ ﻣﺎدرش ﺑﺮای‬
    ‫ﭼﯽ ﻣﺎرو ﺗﺮک ﮐﺮد. ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﻣﺪﺗﮭﺎﺳﺖ اﺳﻤﯽ از ﺗﻮ ﻧﻤﯽ آره. ھﺴﺘﯽ ھﻢ اﺻﻼ ﺗﻮرو ﺑﮫ‬
    ‫ﺧﺎﻃﺮ ﻧﺪاره. ﺗﻮ ﺣﺘﯽ ﯾﮏ ﺑﺎر ھﻢ اوﻧﻮ در آﻏﻮش ﻧﮕﺮﻓﺘﯽ. ھﯿﭻ وﻗﺖ ﻧﺨﻮاه ﮐﮫ دﻧﯿﺎی‬
    ‫ﮐﻮﭼﯿﮑﺸﻮن رو ﺑﮭﻢ ﺑﺰﻧﯽ. اوﻧﺎ ﺑﺪون ﺗﻮ ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﺗﺮن .‬


    ‫ﺗﻤﺎم ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﯽ ﻣﻦ ﺗﺒﺎه ﯾﮫ اﻧﺘﻘﺎم ﺟﻮﯾﯽ ﻗﺪﯾﻤﯽ ﺷﺪ. روزای اول از ﮐﺎرم راﺿﯽ ﺑﻮدم .وﻗﺘﯽ‬
    ‫اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﭼﮭﺮه ام رو ﺗﻮ ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮن دﯾﺪم ﭘﺮ درآوردم. ﻗﺮار ﺷﺪ ﯾﮫ ﻣﺪت ﺗﺤﺖ آﻣﻮزش‬
    ‫ﻗﺮار ﺑﮕﯿﺮم ﺗﺎ ﺗﻮﮐﺎری ﻓﯿﻠﻢ رو ﺷﺮوع ﮐﻨﻢ. ﻓﻘﻂ ﺷﺮط ﺗﮭﯿﮫ ﮐﻨﻨﺪه اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﮫ ﭼﻮن آﻣﺎﺗﻮر‬
    ‫ﺑﻮدم ﻧﮫ ﺗﻨﮭﺎ ھﯿﭻ ﭘﻮﻟﯽ ﺑﮭﻢ ﻧﺪن ﺑﻠﮑﮫ ﺑﺎﯾﺪ ﭘﻮﻟﯽ ھﻢ ﺑﮭﺸﻮن ﺑﺪم. ﻣﻨﻢ ﮐﮫ ﺑﺮای رﺳﯿﺪن ﺑﮫ اﯾﻦ‬
    ‫ﻣﺮﺣﻠﮫ از ھﻤﮫ ﭼﯿﺰ ﮔﺬﺷﺘﮫ ﺑﻮدم ﻗﺒﻮل ﮐﺮدم .ﺧﻮﻧﮫ رو ﻓﺮوﺧﺘﻢ و اون ﭘﻮل رو ﭘﺮداﺧﺖ‬
    ‫ﮐﺮدم. ﺑﺎزی ﺗﻮی ﻓﯿﻠﻢ ﻋﺎﻟﯽ ﺑﻮد اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮدم ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﺗﺮﯾﻦ زن دﻧﯿﺎ ھﺴﺘﻢ. ھﻤﮫ‬
    ‫ﭼﯿﺰ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻮد ﺗﺎ ﻣﻮﻗﻌﯽ ﮐﮫ ﮐﺎرﻣﻮن ﺗﻤﻮم ﺷﺪ. اون ﻣﻮﻗﻊ ﺑﻮد ﮐﮫ ﮔﻔﺘﻨﺪ اﮔﮫ ﻣﯽ ﺧﻮام اﯾﻦ‬
    ‫ﻓﯿﻠﻢ ﭘﺨﺶ ﺑﺸﮫ و در ﺿﻤﻦ در زﻣﯿﻨﮫ آوازھﻢ ﺣﻤﺎﯾﺘﻢ ﮐﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﮫ ﺷﮭﺮت ﺑﺮﺳﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﭘﯿﺶ ﺗﮭﯿﮫ‬
    ‫ﮐﻨﻨﺪه ﺑﺮم. ﻣﻦ ھﻨﻮز ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮدﻣﺶ. وﻗﺘﯽ دﻟﯿﻞ رﻓﺘﻦ را ﭘﺮﺳﯿﺪم ﺳﺮم ﺳﻮت ﮐﺸﯿﺪ. ﺣﺲ‬
    ‫ﺣﻘﺎرت ﮐﺮدم .اوﻧﮭﺎ ﭼﻄﻮر ﺟﺮات ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ﭼﻨﯿﻦ اﻧﺘﻈﺎری از ﻣﻦ داﺷﺘﮫ ﺑﺎﺷﻨﺪ؟ ﻣﻦ ﻣﯽ‬
    ‫ﺧﻮاﺳﺘﻢ در زﻣﯿﻨﮫ ھﻨﺮ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ﮐﻨﻢ. ارﺳﻼن! ﺳﺎده ﮔﻮل ﺧﻮردم... ھﯿﭻ وﻗﺖ ﻓﮑﺮ ﻧﮑﺮدم‬
    ‫اﯾﻦ ﻓﯿﻠﻢ ﺑﮫ ھﺮ ﺣﺎل ﺑﮫ ﻧﻤﺎﯾﺶ درﻣﯿﺎد. ﺑﺎ اون ھﻤﮫ زﺣﻤﺖ و ھﺰﯾﻨﮫ ﻓﻘﻂ ﺑﮫ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﻦ‬
    ‫ﻣﺘﻮﻗﻔﺶ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻨﺪ. اﻣﺎ روی ﺑﺮﮔﺸﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻢ. راھﯽ ﺑﻮد ﮐﮫ رﻓﺘﮫ ﺑﻮدم. ﻧﺼﻒ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﭘﻮل‬
    ‫ﺧﻮﻧﮫ رو ﺧﺮج ﮐﺮده ﺑﻮدم ﯾﮫ ﭼﮏ ﺳﻔﯿﺪ دﺳﺘﺸﻮن داﺷﺘﻢ ﮐﮫ ﺗﺎ اون ﻣﻮﻗﻊ ﻧﻤﯽ دوﻧﺴﺘﻢ ﺑﺮای‬
    ‫ﭼﯽ ازم ﮔﺮﻓﺘﻦ. اوﻧﺎ از ﺳﺎدﮔﯽ ﻣﻦ ﺳﻮء اﺳﺘﻔﺎده ﮐﺮدﻧﺪ. ﺑﺮای ھﻤﯿﻦ ﺗﻘﺎﺿﺎی ﻃﻼق دادم.‬
    ‫ارﺳﻼن ﺗﺎ وﻗﺘﯽ زن ﺗﻮ ﺑﻮدم ﺑﮭﺖ ﺧﯿﺎﻧﺖ ﻧﮑﺮدم. اون روز ﮐﮫ ﺑﺮای ﻃﻼق اوﻣﺪم. ژﯾﻼ‬
    ‫ﺑﮭﻢ ﮔﻔﺖ ﻗﺮار ﺷﺪه اﮔﺮ ﻓﯿﻠﻢ ﻓﺮوش ﺧﻮﺑﯽ داﺷﺘﮫ ﺑﺎﺷﮫ او ﺧﻮﻧﮫ رو ﺑﺮام ﺑﺨﺮﻧﺪ و ﮐﺎر ﺗﻮ‬
    ‫ﻓﯿﻠﻢ ﺑﻌﺪی رو ﺷﺮوع ﮐﻨﻢ. ﮐﺎش ﻣﯽ ﻓﮭﻤﯿﺪم اﮔﮫ ﻣﻌﺮوﻓﺘﺮﯾﻦ زن ﻋﺎﻟﻢ ھﻢ ﺑﺸﻢ ارزش ﺟﺎی‬
    ‫ﺧﺎﻟﯽ ﺗﻮ و ﺑﭽﮫ ھﺎ رو ﻧﺪاره. اون ﺷﺐ ﺗﮭﯿﮫ ﮐﻨﻨﺪه ﯾﮫ ﻣﺎﺷﯿﻦ آﺧﺮﯾﻦ ﻣﺪل ﺑﺮام ﻓﺮﺳﺘﺎد. دﺳﺖ‬
    ‫و ﭘﺎم ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ اﻣﺎ ﭼﺎره ای ﻧﺒﻮد. وارد ﺧﺎﻧﮫ ﻗﺸﻨﮕﯽ ﺷﺪم اﻣﺎ ﻣﻦ زﻣﺎﻧﯽ ﺑﮭﺘﺮ از اوﻧﻮ‬
    ‫داﺷﺘﻢ. ﺗﻮی ﭘﺬﯾﺮاﯾﯽ ﻣﺪﺗﯽ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﻮﻧﺪم ﺗﺎ ﻣﻨﻮ ﺑﮫ اﺗﺎق دﯾﮕﮫ ای ﺑﺮدﻧﺪ. ﺗﮭﯿﮫ ﮐﻨﻨﺪه اوﻧﺠﺎ‬
    ‫ﺑﻮد. ﭘﺸﺖ ﺑﮫ ﻣﻦ ﮐﻨﺎر ﭘﻨﺠﺮه اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد. رﺑﺪوﺷﺎﻣﺒﺮ ﺑﮫ ﺗﻦ داﺷﺖ و ﺑﻮی ﻋﻄﺮش در ﻓﻀﺎ‬
    ‫ﭘﯿﭽﯿﺪه ﺑﻮد. اﺗﺎق ﺧﻮاب زﯾﺒﺎﯾﯽ ﺑﻮد اﻣﺎ ﻣﻦ ﻣﻌﺬب ﺗﺮ از اون ﺑﻮدم ﮐﮫ ﺑﮫ اﯾﻦ ﭼﯿﺰا ﻓﮑﺮ‬
    ‫ﮐﻨﻢ. ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﻓﺮار ﮐﻨﻢ. آرزو ﻣﯽ ﮐﺮدم ﺗﻮ ﭘﯿﺸﻢ ﺑﻮدی و ازم ﺣﻔﺎﻇﺖ ﻣﯿﮑﺮدی. ﺑﺎ‬
    ‫ﺻﺪاﯾﯽ ﺳﺮد ﮔﻔﺖ :‬


    ‫ﺧﻮش اوﻣﺪﯾﻦ .ﭘﺎﻟﺘﻮﺗﻮن رو درﺑﯿﺎرﯾﻦ و راﺣﺖ ﺑﺎﺷﯿﻦ. اﯾﻨﺠﺎ ھﯿﭻ ﮐﺲ ﺟﺰ ﻣﻦ و ﺷﻤﺎ‬
    ‫ﻧﯿﺴﺖ. ﺑﺎ وﺟﻮد ﮔﺮﻣﺎی ﺧﺎﻧﮫ اﺣﺴﺎس ﺳﺮﻣﺎ ﯾﻢ ﮐﺮدم. ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﭘﺎﻟﺘﻮ را ﺑﮫ ﺧﻮدم ﭘﺒﭽﯿﺪم. از‬
    ‫آﻣﺪﻧﻢ ﭘﺸﯿﻤﺎن ﺷﺪه ﺑﻮدم. ﺑﮕﺬار ھﺮﭼﮫ ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ ﺑﺸﻮد. ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم و ﺑﮫ ﺳﻤﺖ در رﻓﺘﻢ. ﻣﯽ‬
    ‫ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺮﮔﺮدم. اﯾﻨﺠﺎ ﺟﺎی ﻣﻦ ﻧﺒﻮد. اﻣﺎ ﺑﺎ ﺧﻨﺪه او ﺑﮫ ﺧﻮدم آﻣﺪم .در ﻗﻔﻞ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺣﺎﻻ‬
    ‫ﻣﻦ اﺳﯿﺮ او ﺑﻮدم. وﻗﺘﯽ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺑﺪﻧﻢ ﯾﺦ زد. ارﺳﻼن ﺣﺪس ﻣﯽ زﻧﯽ ﮐﯽ ﺑﻮد؟‬


    ‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﭘﺮ از اﺷﮏ ﺑﻮد. دﻟﻢ ﺑﺮای ﺧﻮدم و او ﻣﯽ ﺳﻮﺧﺖ. ﺑﮫ ﺳﻤﺖ ﻣﯿﺰ رﻓﺘﯿﻢ و‬
    ‫ﻧﺸﺴﺘﯿﻢ. وﻗﺘﯽ ﺳﮑﻮﺗﻢ را دﯾﺪ اداﻣﮫ داد :‬


    ‫ﺷﮭﺮام ﺑﻮد ﯾﺎدت ﻣﯽ ﯾﺎد؟ ھﻤﻮن دوﺳﺘﺖ ﮐﮫ اون روز ﺗﻮی ﮐﺎﻓﮫ زدم ﺗﻮ ﺻﻮرﺗﺶ! ﺑﺎ ﺧﻨﺪه‬
    ‫ﮔﻔﺖ ﯾﮫ روزی روی ﻣﻦ ﺑﺎ ﺷﻤﺎھﺎ ﺷﺮط ﺑﻨﺪی ﮐﺮده. ﮔﻔﺖ ﻣﯽ ﺧﻮاد ﺷﺮط رو ﺑﺒﺮه. ﻣﯽ‬
    ‫ﺧﻮاد ھﻢ اﻧﺘﻘﺎم از ﺗﻮ ﺑﮕﯿﺮه ﮐﮫ ﮔﺮﻓﺘﮫ ھﻢ ﺷﺮط رو ﺑﺒﺮه. ارﺳﻼن ﺑﺎورت ﻣﯽ ﺷﮫ؟ ژﯾﻼ از‬
    ‫ﻃﺮف اون ﭘﺎ ﺗﻮی زﻧﺪﮔﯽ ﻣﻦ ﮔﺬاﺷﺖ .ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﺎرو ﺧﺮاب ﮐﻨﮫ. ﻣﻦ اﺣﻤﻖ ھﻢ‬
    ‫راﺣﺖ ﮔﻮل ﺧﻮردم. اوﻧﺠﺎ ھﯿﭻ ﮐﺲ ﻧﺒﻮد ﮐﮫ ﺑﮫ دادم ﺑﺮﺳﮫ. ﻓﺮﯾﺎدھﺎم ﺑﮫ ﺟﺎﯾﯽ ﻧﺮﺳﯿﺪ. ﻣﻦ‬
    ‫ﺗﺎوان اﺷﺘﺒﺎھﻢ را ﺑﺪﺟﻮری ﭘﺮداﺧﺘﻢ. ارﺳﻼن ﺑﺎزﻧﺪه واﻗﻌﯽ ﻣﻨﻢ. اون ﻓﯿﻠﻢ ﮐﮫ ﺑﮫ ﺧﺎﻃﺮش‬
    ‫ھﻤﮫ ھﺴﺘﯿﻢ رو داده ﺑﻮدم ھﯿﭻ وﻗﺖ ﭘﺨﺶ ﻧﺸﺪ. ﭼﻮن ﺑﮫ اﻧﻘﻼب ﺧﻮرد و ﺷﮭﺮام ھﻢ از‬
    ‫اﯾﺮان رﻓﺖ .دﯾﮕﮫ ھﯿﭽﯽ ﺑﺮام ﻧﻤﻮﻧﺪه ﺑﻮد. ﻧﮫ آﺑﺮو و ﻧﮫ اﻋﺘﺒﺎری ﻧﮫ ﺣﺎﻣﯽ و ﺗﮑﯿﮫ ﮔﺎھﯽ و‬
    ‫ﻧﮫ ﭘﻮﻟﯽ. ﺣﺎﻻ ھﻢ ﺑﮫ ﺑﻦ ﺑﺴﺖ رﺳﯿﺪم. ﺣﻖ داری از اﯾﻦ ﻣﻐﺎزه ﻣﻨﻮ ﺑﯿﺮون ﺑﻨﺪازی اﻣﺎ‬
    ‫زﻧﺪﮔﯽ ﺑﮫ اﻧﺪازه ﮐﺎﻓﯽ ﺗﺤﻘﯿﺮم ﮐﺮده ...‬
    ‫از ﮔﺮﯾﮫ ﺷﺎﻧﮫ ھﺎی ﻇﺮﯾﻔﺶ ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ. ﭼﻘﺪر دﻟﻢ ﻣﯽ ﺣﻮاﺳﺖ ﻣﺜﻞ اون روزا ﻧﻮازﺷﺶ ﻣﯽ‬
    ‫ﮐﺮدم ﺗﺎ آرام ﺷﻮد. اﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﻟﻤﺴﺶ ﮐﻨﻢ. او ﻋﺸﻖ ﭘﺎک ﻣﻦ ﻧﺒﻮد. اﻧﺎی ﻣﻦ ﻣﺮده ﺑﻮد‬
    ‫و ﺣﺎﻻ اﯾﻦ زن ﺑﺪﻟﯽ از او ﺑﻮد. ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ دوﺑﺎره اﺟﺎزه دھﻢ وارد زﻧﺪﮔﯿﻢ ﺷﻮد. ﻧﻤﯽ‬
    ‫ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺎﻋﺚ ﺳﺮاﻓﮑﻨﺪﮔﯽ ﺑﮭﺮام ﺷﻮم. او ﺣﺎﻻ ﺧﻮب ﻣﯽ داﻧﺴﺖ ﻣﺎدرش ﮐﯿﺴﺖ و ﺑﺮای‬
    ‫ﭼﮫ رﻓﺖ. ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﮕﺬارم ھﺴﺘﯽ در داﻣﻦ اﯾﻦ زن ﺑﺰرگ ﺷﻮد. ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﺎ‬
    ‫ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪﻧﺶ دوﺑﺎره دل ﭘﺪر و ﻣﺎدرم را ﺑﺸﮑﻨﻢ. دﻟﻢ و اﺣﺴﺎﺳﻢ ﺑﮫ ﺟﮭﻨﻢ. ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ‬
    ‫اﺷﺘﺒﺎه ﻗﺪﯾﻢ را دوﺑﺎره ﺗﮑﺮار ﮐﻨﻢ. ﻣﻦ ھﻢ ھﻤﺎن آدم ﻧﺒﻮدم .دل ﻣﻦ ھﻢ از ﺳﻨﮓ ﺷﺪه ﺑﻮد.‬
    ‫ﺗﻤﺎم ﺗﻮاﻧﻢ را ﺟﻤﻊ ﮐﺮدم و ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎن ﺑﺴﺘﮫ ﮔﻔﺘﻢ :‬


    ‫ﺗﻮ ﯾﮫ ﺑﺎر زﻧﺪﮔﯿﻢ رو ﺧﺮاب ﮐﺮدی ﮐﺎﻓﯿﮫ. ﺑﺮو ﺧﻮاھﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺑﺮو .‬
    وﻗﺘﯽ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ را ﺑﺎز ﮐﺮدم ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻣﻘﺎﺑﻠﻢ ﺧﺎﻟﯽ ﺑﻮد. اﻧﮕﺎر روﯾﺎﺋﯽ ﺑﯿﺶ ﻧﺒﻮده. ﺗﺎ ﺷﺐ ﻣﺜﻞ‬
    ‫ﻣﺮغ ﺳﺮﮐﻨﺪه ﺑﻮدم. ﺑﯿﻦ ﺟﺪال ﻋﻘﻞ و دل ﺧﺮد ﻣﯽ ﺷﺪم. ﺷﮭﺮام ﻣﺜﻞ ﺟﻐﺪی ﺷﻮم زﻧﺪﮔﯿﻢ را‬
    ‫وﯾﺮان ﮐﺮد. دﯾﮕﺮ آن روزم ﺑﺎ او ﺑﺮاﯾﻢ ﺗﺪاﻋﯽ ﺷﺪ. اﮔﺮ آن روز ﺑﮫ ﻗﺼﺪ ﺗﺠﺪﯾﺪ ﺧﺎﻃﺮات‬
    ‫ﺑﮫ آﻧﺠﺎ ﻧﻤﯽ رﻓﺘﻢ زﻧﺪﮔﯿﻢ ﻧﺎﺑﻮد ﻧﻤﯽ ﺷﺪ. اﻣﺎ آﻧﺎ اﻣﺘﺤﺎﻧﺶ را ﭘﺲ داده ﺑﻮد. دﯾﮕﺮ ﻧﻤﯽ‬
    ‫ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺎزﻧﺪه ﺑﺎﺷﻢ .‬


    ‫ﺷﺐ ﺑﺎ ﺟﺴﻢ و روﺣﯽ ﺧﺴﺘﮫ ﺑﮫ ﺧﺎﻧﮫ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ ھﻨﻮز در را ﺑﺎز ﻧﮑﺮده ﺑﻮدم ﮐﮫ ﺟﻮاھﺮ از‬
    ‫ﭘﻨﺠﺮه ﻣﻨﺰﻟﺸﺎن ﺻﺪاﯾﻢ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ :‬


    ‫ﺑﭽﮫ ھﺎ ﺧﻮﻧﮫ ﻣﺎ ھﺴﺘﻨﺪ. ﺣﺎج آﻗﺎ و ﺣﺎج ﺧﺎﻧﻢ رﻓﺘﮫ اﻧﺪ ﺑﯿﺮون. ﺑﭽﮫ ھﺎ ھﻢ ﺟﻔﺘﺸﻮن ﺧﻮاب‬
    ‫ھﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺸﺮﯾﻒ ﻣﯽ ﯾﺎرﯾﻦ ﺑﺎﻻ؟‬
    ‫وﻗﺘﯽ در را ﺑﺮوﯾﻢ ﺑﺎز ﮐﺮد ﻓﮑﺮی ﻣﺜﻞ ﺑﺮق از ذھﻨﻢ ﮔﺬﺷﺖ. ﺑﺎ ﺗﺮدﯾﺪ ﮔﻔﺘﻢ :‬


    ‫اﺟﺎزه ﻣﯽ دﯾﻦ ﯾﮫ ﻟﺤﻈﮫ وﻗﺘﺘﻮن رو ﺑﮕﯿﺮم؟ زﯾﺎد ﻣﺰاﺣﻢ ﻧﻤﯽ ﺷﻢ .‬

    ‫ﺧﻮاھﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ. ﻓﻘﻂ اﮔﮫ ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻦ ﻣﺎدر رو ھﻢ ﺑﯿﺪار ﮐﻨﻢ .‬

    ‫ﻧﮫ ﻣﺰاﺣﻤﺸﻮن ﻧﻤﯽ ﺷﻢ. ﺷﻤﺎ ﺑﻌﺪا ﺑﺎھﺎﺷﻮن ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﯿﺪ .‬

    ‫ﺧﺎﻧﮫ آﻧﮭﺎ ﺑﺎ ﻧﮭﺎﯾﺖ دﻗﺖ و ﺳﻠﯿﻘﮫ ﭼﯿﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد. ھﻤﮫ ﺟﺎ از ﺗﻤﯿﺰی ﻣﯽ درﺧﺸﯿﺪ. وﻗﺘﯽ ﭼﺎی‬
    ‫ﻣﻘﺎﺑﻠﻢ ﮔﺮﻓﺖ ﺑﺮای اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﻧﮕﺎھﺶ ﮐﺮدم. ﭼﮭﺮه ﺳﺎده و ﺑﯽ اﻻﯾﺸﯽ داﺷﺖ. زﯾﺒﺎ ﻧﺒﻮد اﻣﺎ‬
    ‫دروﻧﺶ ﭼﯿﺰی ﺑﻮد ﮐﮫ ﺑﮫ آدم آراﻣﺶ ﻣﯽ داد. ﺳﺎﮐﺖ ﻣﻘﺎﺑﻠﻢ ﻧﺸﺴﺖ. زن ﺻﺒﻮر و ﺑﺎ ﺳﻠﯿﻘﮫ‬
    ‫ای ﺑﻮد. دﯾﮕﺮ ﭼﮫ ﯾﻢ ﺧﻮاﺳﺘﻢ؟ ھﺮﭼﮫ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم ﺑﺮای ﺷﺮوع ﭼﮫ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﻣﻮﺿﻮﻋﯽ ﺑﮫ‬
    ‫ﺧﺎﻃﺮم ﻧﺮﺳﯿﺪ ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺗﺮﺟﯿﺢ دادم ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﺮوم :‬


    ‫ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﺷﻤﺎ ﭼﻘﺪر از زﻧﺪﮔﯽ ﻣﻦ ﺧﺒﺮ دارﯾﺪ. ﻣﻦ ﺑﺎ زﻧﯽ ازدواج ﮐﺮدم ﮐﮫ ﺑﮫ ﺧﺎﻃﺮش از‬
    ‫ﺧﺎﻧﻮاده ﻃﺮد ﺷﺪم. ﺑﻌﺪ از ده ﺳﺎل ھﻤﺴﺮم ﻣﻨﻮ ﺗﺮک ﮐﺮد. ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ھﻨﺮ ﭘﯿﺸﮫ ﺑﺸﮫ. اﮔﮫ‬
    ‫ﺣﻤﺎﯾﺖ ﭘﺪر و ﻣﺎدرم ﻧﺒﻮد ﻣﺴﻠﻤﺎ ﻧﺎﺑﻮد ﻣﯽ ﺷﺪم. زﻧﺪﮔﯽ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﺪ ﺗﺎ ﮐﺮده. ﻣﯽ دوﻧﻢ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ‬
    ‫ھﻢ ھﻤﯿﻦ ﻃﻮر ﺑﻮده... ﺑﭽﮫ ھﺎ ﺑﮫ ﺷﻤﺎ ﺧﯿﻠﯽ واﺑﺴﺘﮫ ﺷﺪن. ﻣﯽ دوﻧﻢ اﯾﻦ ﻣﺤﺒﺖ دوﻃﺮﻓﮫ‬
    ‫اﺳﺖ. ﻧﻤﯽ ﮔﻢ ﺑﮫ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﻦ وﻟﯽ ﺑﮫ ﺧﺎﻃﺮ ﺑﭽﮫ ھﺎ ﺣﺎﺿﺮﯾﺪ ﺑﺎ ﻣﻦ ازدواج ﮐﻨﯿﺪ؟‬


    ‫ﻟﺤﻈﮫ ای ﺳﮑﻮت ﮐﺮد ﻣﺸﺨﺺ ﺑﻮد ﮐﺎﻣﻼ ﻣﻌﺬب اﺳﺖ ﺑﺎ ﻟﮑﻨﺖ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫اﻣﺎ آﻗﺎی ﺑﮭﺮاﻣﯽ اﯾﻦ ﮐﺎرا آداب و رﺳﻮم ﺧﻮدش رو داره اﯾﻦ ﺟﻮری ﮐﮫ ﻧﻤﯽ ﺷﮫ .‬


    ‫ﻣﻦ و ﺷﻤﺎ ھﺮدو ﺗﺠﺮﺑﮫ ﯾﮏ زﻧﺪﮔﯽ رو داﺷﺘﯿﻢ. ﻣﻦ از رﺿﺎﯾﺖ ﺧﺎﻧﻮاده ام ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ. ﻓﻘﻂ‬
    ‫ﮐﻤﯽ ﻋﺠﻠﮫ دارم .‬


    ‫ﺷﻤﺎ ﻣﯽ دوﻧﯿﺪ ﮐﮫ ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﭽﮫ دار ﺑﺸﻢ؟‬

    ‫ﻣﻦ از ﺷﻤﺎ ﺑﭽﮫ ﻧﻤﯽ ﺧﻮام. ھﯿﭻ اﻧﺘﻈﺎری از ﺷﻤﺎ ﻧﺪارم. ﻣﺎ ھﺮ دو زﺧﻢ ﺧﻮرده اﯾﻢ ﭘﺲ ﻣﯽ‬
    ‫ﺗﻮﻧﯿﻢ ھﻤﺪﯾﮕﺮ رو درک ﮐﻨﯿﻢ. ﻣﻦ ﻗﻮل ﻣﯽ دم از ﻟﺤﺎظ ﻣﺎﻟﯽ ھﻤﯿﺸﮫ ﺗﺎﻣﯿﻦ ﺑﺎﺷﯿﺪ. ھﯿﭻ وﻗﺖ‬
    ‫ھﻢ ﺑﮭﺘﻮن ﺑﯽ اﺣﺘﺮاﻣﯽ ﻧﮑﻨﻢ. در ﻋﻮض ﻣﯽ ﺧﻮام ﻣﺎدر ﺧﻮﺑﯽ ﺑﺮای ﺑﭽﮫ ھﺎم ﺑﺎﺷﯿﺪ. ﻣﯽ‬
    ‫ﺧﻮام ھﺴﺘﯽ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﮫ ﺷﻤﺎ ﻣﺎدرش ھﺴﺘﯿﺪ .‬


    ‫اﯾﻦ ﻣﺜﻞ ﯾﮫ ﻗﺮار داد ﻣﯽ ﻣﻮﻧﮫ؟‬

    ‫ﻣﻦ از اول ﺑﺎ ﺷﻤﺎ رو راﺳﺖ ﺑﻮدم. ﻧﻤﯽ ﮔﻢ از ﺷﻤﺎ وﻟﯽ از ﻣﻦ دﯾﮕﮫ ﮔﺬﺷﺘﺘﮫ .‬

    ‫ﻓﺮدا ﺑﮭﺘﻮن ﺟﻮاب ﻣﯽ دم اﺷﮑﺎﻟﯽ ﻧﺪاره؟‬

    ‫ﻟﻄﻒ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﺪ. ﭘﺲ ﻓﺮدا ﺷﺐ اﮔﮫ ﺟﻮاﺑﺘﻮن ﻣﺜﺒﺖ ﺑﻮد اﻧﮕﺸﺘﺮ ﻧﺎﻣﺰدی رو ﺑﺮاﺗﻮن ﻣﯿﺎرم .

    [فقط کاربران عضو شده و فعال شده میتوانند لینک ها را مشاهده کنند. ][فقط کاربران عضو شده و فعال شده میتوانند لینک ها را مشاهده کنند. ][فقط کاربران عضو شده و فعال شده میتوانند لینک ها را مشاهده کنند. ]




  2. Top | #12


    تاریخ عضویت
    Feb 2013
    شماره کاربر
    1
    وضعيت
    عنوان کاربر
    مدیر کل سایت
    میانگین پست در روز
    6.98
    نوشته ها
    12,016
    تشکر
    1,522
    تشکر شده 9,514 بار در 4,090 ارسال
    حالت من : Khoshhal
    اﮔﮫ ﻋﺠﻠﮫ دارﯾﺪ ﺣﺮﻓﯽ ﻧﯿﺴﺖ. اﺗﺎق ﺑﭽﮫ ھﺎ از اﯾﻦ ﻃﺮﻓﮫ ﺑﻔﺮﻣﺎﺋﯿﺪ .‬
    ‫اﯾﻦ ﺗﻨﮭﺎ ﮐﺎری ﺑﻮد ﮐﮫ ﺑﮫ ﻓﮑﺮم رﺳﯿﺪ ﺗﺎ راه ﺑﺮﮔﺸﺖ آﻧﺎ را ﺑﺮای ھﻤﯿﺸﮫ ﻣﺴﺪود ﮐﻨﻢ .‬


    ‫وﻗﺘﯽ ﻣﺎدر ﻣﻮﺿﻮع را ﺷﻨﯿﺪ از ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﺳﺮم ردر آﻏﻮش ﮐﺸﯿﺪ و اﺷﮏ ﺷﻮق رﯾﺨﺖ.‬
    ‫او ھﻤﯿﺸﮫ از ﺑﯽ ﺳﺮو ﺳﺎﻣﺎﻧﯽ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪ .اﯾﻦ ازدواج ﮐﺠﺎ و ازداواج ﻗﺒﻠﯿﻢ ﮐﺠﺎ. اﺻﻼ‬
    ‫ﺧﻮﺷﺤﺎل ﻧﯿﺴﺘﻢ. وﻟﯽ ﭼﺎره ای ﻧﯿﺴﺖ. ﺑﭽﮫ ھﺎ ﻣﺎدر ﻣﯽ ﺧﻮاھﻨﺪ. ھﺴﺘﯽ از اﺑﺘﺪا ﮐﮫ ﺧﻮدش‬
    ‫را ﺷﻨﺎﺧﺘﮫ ﺟﻮاھﺮ را ﮐﻨﺎر ﺧﻮد دﯾﺪه. ﺣﺪاﻗﻞ او ﻣﺤﺒﺖ ﻣﺎدری را اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﻨﺪ. ﺟﻮاھﺮ‬
    ‫ھﻢ ﺳﺎﯾﮫ ﻣﺮدی ﺑﺮ ﺳﺮ و ﺧﺎﻧﻮاده ای ﺑﺮای زﻧﺪﮔﯽ م ﯾﺨﻮاھﺪ. واﻗﻌﺎ ﮐﮫ درﺳﺖ ﮔﻔﺖ ازدواج‬
    ‫ﻣﺜﻞ ﯾﮏ ﻗﺮار داد اﺳﺖ .‬


    ‫ﺑﮭﺮام اﺧﻢ ﮐﺮده و ﮔﻮﺷﮫ ای ﻧﺸﺴﺘﮫ ﺑﻮد. ﭘﺴﺮ ﮐﻮﭼﮏ ﻣﻦ ﭼﻘﺪر ﺑﺰرگ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﻣﻦ‬
    ‫ﺑﻘﺪری ﻏﺮق در ﺣﻮادث زﻧﺪﮔﯿﻢ ﺑﻮدم ﮐﮫ از دﯾﺪن رﺷﺪ و ﻗﺪ ﮐﺸﯿﺪﻧﺶ ﻣﺤﺮوم ﺑﻮدم. و ﺣﺎﻻ‬
    ‫آﻧﻘﺪر ﺑﺰرگ ﺷﺪه ﮐﮫ از ازدواج ﻣﻦ ﻧﺎراﺿﯽ ﺑﺎﺷﺪ. ﻃﻔﻠﮏ ﺑﯿﭽﺎره ﻣﻦ ﻧﻤﯽ داﻧﺪ اﯾﻦ ﺑﺎر‬
    ‫ﻓﻘﻂ ﺑﮫ ﺧﺎﻃﺮ آﻧﮭﺎﺳﺖ ﮐﮫ زﻧﯽ ﭘﺎ ﺑﮫ زﻧﺪﮔﯿﻢ ﻣﯽ ﮔﺬارد. اگ رﻓﻘﻂ ﺧﻮدم ﺑﻮدم ﺷﺎﯾﺪ دوﺑﺎره‬
    ‫ﺑﺎ آﻧﺎ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدم. ھﻨﻮز ھﻤﺎن اﺣﺴﺎس در ﻗﻠﺒﻢ ﻣﻮج ﻣﯽ زﻧﺪ.اﻣﺎ ﻣﻦ ﯾﮑﺒﺎر ﺑﮫ ﺧﺎﻃﺮ‬
    ‫ﺧﻮدم زﻧﺪﮔﯽ دﯾﮕﺮان را ﺧﺮاب ﮐﺮدم ﭘﺲ اﯾﻦ اﺷﺘﺒﺎه را ﻣﺠﺪد ﺗﮑﺮار ﻧﺨﻮاﺧﻢ ﮐﺮد .‬


    ‫ﮐﻨﺎر ﺑﮭﺮام ﻧﺸﺴﺘﻢ. اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﺑﻮد ﮐﮫ ﺗﻨﮭﺎﯾﯽ ﺣﺮف ﻣﯽ زدﯾﻢ. ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﮐﮫ ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﺑﺎﯾﺪ‬
    ‫ﺑﭽﮕﺎﻧﮫ ﺑﺎﺷﺪ ﯾﺎ ﻧﮫ ﮔﻔﺘﻢ :‬


    ‫ﻣﻦ دﻟﯿﻠﯽ ﺑﺮای ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﺗﻮ ﻧﻤﯽ ﺑﯿﻨﻢ .‬

    ‫ﻣﮕﮫ اﯾﻨﺠﻮری ﮐﮫ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ ﭼﮫ اﺷﮑﺎﻟﯽ داره؟‬
    ‫ﺧﻮب ﺧﯿﻠﯽ ھﻢ ﺧﻮﺑﮫ. ﻣﻨﻢ راﺿﯽ ھﺴﺘﻢ. اﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺷﮫ اداﻣﮫ داد. ﺟﻮاھﺮ ﺑﮫ ھﺮ ﺣﺎل ﺑﺎﯾﺪ‬
    ‫ازدواج ﮐﻨﮫ. ﺑﺎ ﻣﻦ ﺷﻨﺪ ﯾﮫ روز ﺑﺎ ﮐﺲ دﯾﮕﮫ ای زﻧﺪﮔﯿﺶ رو ﺷﺮوع ﻣﯿﮑﻨﮫ و ﺑﺮای ھﻤﯿﺸﮫ‬
    ‫ﻣﯽ ره. ھﺴﺘﯽ اوﻧﻮ ﻣﺎدر ﺧﻮدش ﻣﯽ دوﻧﮫ. ﺑﺒﯿﻨﻢ ﻣﮕﮫ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﮐﺎری ﮐﺮده ﮐﮫ ﻧﺎراﺣﺖ ﺷﺪه‬
    ‫ﺑﺎﺷﯽ .‬


    ‫د رﺣﺎﻟﯿﮑﮫ زﯾﺮ ﭼﺸﻤﯽ ﻧﮕﺎھﻢ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺑﺎ دﻟﺨﻮری ﮔﻔﺖ :‬

    ‫ﻧﮫ اﻣﺎ ﺑﻌﺪا ﭼﯽ؟ ھﻤﮫ از زن ﺑﺎﺑﺎ ﺑﮫ ﺑﺪی ﻣﯽ ﮔﻦ .‬

    ‫دﻟﯿﻞ ﻧﺪاره ﺑﻌﺪا ﻋﻮض ﺑﺸﮫ. اون ﺗﻤﺎم ﻣﺤﺒﺘﯽ ﮐﮫ ﯾﮫ ﻣﺎدر ﺑﮫ ﺑﭽﮫ ھﺎش داره رو ﺑﮫ ﭘﺎی‬
    ‫ﺷﻤﺎھﺎ رﯾﺨﺘﮫ. اﮔﮫ ﺑﺮای ھﻤﯿﺸﮫ از اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺮه ﻧﺎراﺣﺖ ﻧﻤﯽ ﺷﯽ .‬


    ‫ﭼﺮا اﻣﺎ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ.‬

    ‫ﺗﺮس ﻧﺪاره. ﺑﺎﺑﺎ ھﻤﯿﺸﮫ ﭘﺸﺖ ﺷﻤﺎ دوﺗﺎﺳﺖ. ﺗﻮ دﯾﮕﮫ ﻣﺮد ﺷﺪی. ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺮاﻗﺐ ﺧﻮاھﺮت‬
    ‫ﺑﺎﺷﯽ. اون زﯾﺒﺎﺳﺖ درﺳﺖ ﺷﺒﯿﮫ ﻣﺎدرت. ﻧﻤﯽ ﺧﻮام ﺑﻌﺪھﺎ ﺑﮫ ﺧﺎﻃﺮ ھﻤﯿﻦ زﯾﺒﺎﯾﯽ ﺑﺪﺑﺨﺖ‬
    ‫ﺑﺸﮫ .‬


    ‫ﻣﺜﻞ ﻣﺎﻣﺎن .ﻧﮫ؟‬

    ‫آره ﻣﺜﻞ ﻣﺎﻣﺎن .‬
    ‫اون دﯾﮕﮫ ﺑﺮﻧﻤﯽ ﮔﺮده؟‬


    ‫دوﺳﺖ داری ﺑﺮﮔﺮده؟‬

    ‫اﺷﮑﮭﺎﯾﺶ ﮐﮫ ﺳﺮازﯾﺮ ﺷﺪ دﻟﻢ ﭘﺎره ﺷﺪ. ﺑﺎ ﺑﻐﺾ ﮔﻔﺖ :‬

    ‫ﻧﮫ ھﯿﭻ وﻗﺖ. دوﺳﺖ ﻧﺪارم ﺑﺒﯿﻨﻤﺶ. ﺑﺎﺑﺎ زودﺗﺮ ﺑﺎ ﺧﺎﻟﮫ ازدواج ﮐﻦ .‬

    ‫ﺧﺎﻟﮫ؟ اون وﻗﺖ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮭﺶ ﺑﮕﯽ ﻣﺎﻣﺎن .‬

    ‫ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ .‬

    ‫ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﮫ دﺳﺖ ﻧﻮازش ﮔﺮم ﻣﻦ ﻣﻮھﺎﯾﺶ را ﻟﻤﺲ ﮐﻨﺪ ﻓﺮار ﮐﺮد. آه آﻧﺎ ﺑﺒﯿﻦ ﺑﺎ زﻧﺪﮔﯽ‬
    ‫ﻣﺎ ﭼﮫ ﮐﺮدی. ھﺮﮐﺎری ﮐﻨﻢ ﺑﺎز ﺳﺎﯾﮫ ات ﺑﺮ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﺎ اﻓﺘﺎده .‬


    ‫ﺧﻮﺷﺒﺤﺎل ھﺴﺘﯽ ﮐﮫ ﺳﻨﮓ دﻟﯽ ﻣﺜﻞ ﺗﻮ را ھﺮﮔﺰ ﻧﺸﻨﺎﺧﺖ .‬

    ‫ھﻤﮫ ﭼﯿﺰ ﺳﺮﯾﻌﺘﺮ از آﻧﭽﮫ ﮐﮫ ﺗﺼﻮر ﻣﯿﮑﺮم ﭘﺎﯾﺎن ﯾﺎﻓﺖ ﺗﺎ ﺧﻂ ﺑﻄﻼﻧﯽ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮ ﺗﺮدﯾﺪی ﮐﮫ‬
    ‫ﻣﺜﻞ ﺧﻮره ﺑﮫ ﺟﺎﻧﻢ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد. ﺑﮫ ﺧﻮاﺳﺖ ھﺮدوی ﻣﺎ ﻧﮫ ﺟﺸﻨﯽ ﮔﺮﻓﺘﮫ ﺷﺪ و ﻧﮫ ﺳﺮﺻﺪاﯾﯽ‬
    ‫ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ. ﯾﮏ ﻋﻘﺪدر ﻣﺤﻀﺮ و ﯾﮏ ﺷﺎم دﺳﺖ ﺟﻤﻌﯽ در ﯾﮏ رﺳﺘﻮران. ھﺴﺘﯽ از اﯾﻨﮑﮫ‬
    ‫ھﻤﮫ ﻣﺎرو دور ھﻢ ﻣﯽ دﯾﺪ از ﺷﺎدی در ﭘﻮﺳﺘﺶ ﻧﻤﯽ ﮔﻨﺠﯿﺪ. روی ﭘﺎی ﺟﻮاھﺮ ﻧﺸﺴﺘﺘﮫ ﺑﻮد‬
    ‫و ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﻣﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ :‬
    ‫اﻣﺮوز ﭼﯽ ﺷﺪه؟‬
    در ﺗﻤﺎم اﯾﻦ ﺳﺎﻟﮭﺎ اﻃﺮاﻓﯿﺎﻧﺶ را آﻧﻘﺪر ﺧﻮﺷﺤﺎل ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮد. ھﻤﮫ ﻣﺮدد ﺑﻮدﻧﺪ ﭼﮫ ﺟﻮاﺑﯽ‬
    ‫ﺑﺪھﻨﺪ ﮐﮫ ﮔﻔﺘﻢ :‬


    ‫از اﻣﺮوز ﻣﺎﻣﺎن ﺟﻮاھﺮ ﺑﺎ ﻣﺎ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﮫ. ﺑﺮای ھﻤﯿﻦ ﺟﺸﻦ ﮔﺮﻓﺘﯿﻢ .‬

    ‫ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد ﮐﮫ در ذھﻦ ﮐﻮﭼﮑﺶ ھﺰاران ﺳﻮال دارد. ﺟﻮاھﺮ ھﺴﺘﯽ را ﺑﺰرگ ﮐﺮده ﺑﻮد‬
    ‫اﻣﺎ ﻟﻔﻆ ﻣﺎدر ھﯿﭻ وﻗﺖ در ﻣﻮردش ﺑﮫ ﮐﺎر ﻧﺮﻓﺘﮫ ﺑﻮد. ﺣﺎﻻ اﯾﻦ زن آرام ﮐﮫ ھﻤﯿﺸﮫ در‬
    ‫ﺣﺎﺷﯿﮫ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﺎ ﻗﺮار داﺷﺖ ﯾﮑﺸﺒﮫ ﻣﺎدرش ﺷﺪه ﺑﻮد و ھﺴﺘﯽ ھﻨﻮز ﺧﯿﻠﯽ ﭼﯿﺰھﺎ را ﻧﻤﯽ‬
    ‫ﻓﮭﻤﯿﺪ. ﺑﮫ ﺧﻮاﺳﺘﮫ ﻣﻦ ھﺴﺘﯽ ﻗﺮار ﺷﺪ از آن ﺷﺐ ﺟﻮاھﺮ را ﻣﺎدر ﺧﻄﺎب ﮐﻨﺪ .وﻗﺘﯽ اوﻟﯿﻦ‬
    ‫ﺑﺎر اﯾﻦ ﮐﻠﻤﮫ ﺑﺮ ﻟﺒﺎن ھﺴﺖ ﯾﻨﺸﺴﺖ ﺟﻮاھﺮ از ﺧﻮد ﺑﯽ ﺧﻮد ﺷﺪ و او را ﺑﮫ ﮔﺮﻣﯽ در‬
    ‫آﻏﻮش ﮔﺮﻓﺖ و از ﺷﻮق ﮔﺮﯾﮫ ﮐﺮد. ﻗﺮار ﺷﺪ زﻧﺪﮔﯿﻤﺎن را در ﺧﺎﻧﮫ ﭘﺪری ﺷﺮوع ﮐﻨﯿﻢ. ﺗﺎ‬
    ‫ﺑﺘﻮاﻧﯿﻢ ﺧﺎﻧﮫ ای دﻟﺨﻮاه ﭘﯿﺪا ﮐﻨﯿﻢ. ﺷﺐ ﮐﮫ ﺑﮫ ﻣﻨﺰل ﺑﺮﮔﺸﺘﯿﻢ ﻣﺎدر ﺑﭽﮫ ھﺎ را ﺑﺮد و ﻣﺎ ﺑﺎ ھﻢ‬
    ‫ﺗﻨﮭﺎ ﻣﺎﻧﺪﯾﻢ. ھﺮ دو ﻣﻌﺬب ﺑﻮدﯾﻢ. ھﯿﭻ اﺣﺴﺎﺳﯽ ﺑﮫ ﺟﻮاھﺮ ﻧﺪارم. ﻓﮑﺮ آﻧﮑﮫ آﻏﻮﺷﻢ ﺟﺎی‬
    ‫ﮐﺴﯽ دﯾﮕﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﻋﺬاﺑﻢ ﻣﯽ داد .اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮدم ﺑﮫ ﺟﻮاھﺮ ﺑﮫ ﺧﻮدم ﺑﮫ ﻋﺸﻘﯽ ﮐﮫ ھﻨﻮز‬
    ‫در ﻗﻠﺒﻢ ﻣﯿﺰﻧﺪ ﺧﯿﺎﻧﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ. ﺟﻮاھﺮ ﺑﺪون ھﯿﭻ ﮐﻼﻣﯽ ھﻤﮫ ﭼﯿﺰ را درﯾﺎﻓﺖ. و ﭼﻘﺪر‬
    ‫آراﻣﺶ دارم ﮐﮫ ھﻤﮫ ﭼﯿﺰ را ﭘﺬﯾﺮﻓﺘﮫ و ازﻣﻦ اﻧﺘﻈﺎری ﻧﺪارد. اﻣﺎ وﺟﺪاﻧﻢ ﻗﻠﻘﻠﮑﻢ ﻣﯽ دھﺪ .‬


    ‫آراﻣﺶ ﺑﮫ زﻧﺪﮔﯿﻢ ﺑﺎزﮔﺸﺘﮫ. اﻣﺎ وﺟﻮدم ھﻨﻮز دﺳﺘﺨﻮش ﺗﻼﻃﻢ اﺳﺖ. دﯾﺪن ﭼﮭﺮه ﺧﻨﺪان‬
    ‫ﻣﺎدر و ﻟﺒﺨﻨﺪ راﺿﯽ ﭘﺪر دﯾﺪن ھﺴﺘﯽ ﮐﮫ ﺟﻮاھﺮ را ﻣﺎدر ﺻﺪا ﻣﯽ زﻧﺪ .ﺣﺘﯽ ﻟﺠﺒﺎزی ھﺎی‬
    ‫ﮐﻮدﮐﺎﻧﮫ ﺑﮭﺮام ھﻤﮫ ﺑﺎﻋﺚ آراﻣﺶ ﺧﺎﻃﺮم ﺷﺪه ﮐﮫ اﺷﺘﺒﺎه ﻧﮑﮕﺮدم .اﻣﺎ دﯾﺪن دوﺑﺎره آﻧﺎ آﺗﺶ‬
    ‫زﯾﺮ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ را دوﺑﺎره ﺷﻌﻠﮫ ور ﺳﺎﺧﺘﮫ. ھﻨﻮز از ﺧﻮدم ﯾﻢ ﺗﺮﺳﻢ. از روزی ﮐﮫ ﺑﯿﺎﯾﺪ و‬
    ‫ﻣﻦ ﻧﺘﻮاﻧﻢ ردش ﮐﻨﻢ. ﺧﺪاﯾﺎ ﮐﻤﮑﻢ ﮐﻦ .‬


    ‫ﺑﺎﻻﺧﺮه ان روز رﺳﯿﺪ. روزی ﮐﮫ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪم ﺑﺎ آن روﺑﺮو ﺷﻮم. آﻧﺎ دوﺑﺎره ﺑﮫ دﯾﺪﻧﻢ آﻣﺪ.‬
    ‫اﯾﻦ ﺑﺎر ﺳﺮ و وﺿﻊ ﺑﮭﺘﺮی داﺷﺖ. دﻟﻢ در ﺳﯿﻨﮫ ﻣﯽ ﺗﭙﯿﺪ و ﺳﺮزﻧﺸﻢ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ‬
    ‫ھﯿﭻ ﮐﺲ ﺟﺎی او را در ﻗﻠﺒﻢ ﻧﺨﻮاھﺪ ﮔﺮﻓﺖ. ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺳﻼم ﮐﺮد. از ﻟﺤﻦ ﺳﺮدم ﺟﺎ ﺧﻮرد .‬


    ‫دﯾﺮ اوﻣﺪی دﯾﮕﮫ ﻓﺎﯾﺪه ای ﻧﺪاره ﺑﺮو .‬

    ‫ارﺳﻼن ﺗﻮ اوﻧﻘﺪر ﺳﻨﮕﺪل ﻧﺒﻮدی؟‬

    ‫اون ارﺳﻼن ﻣﺮده. ھﻤﻮن ﻃﻮری ﮐﮫ اون اﻧﺎ ﻣﺮده .‬

    ‫اﺟﺎزه ﺑﺪه ﯾﮫ ﺑﺎر دﯾﮕﮫ ﺷﺮوع ﮐﻨﯿﻢ. ﻗﺴﻢ ﯾﻢ ﺧﻮرم دﯾﮕﮫ اﺷﺘﺒﺎه ﻧﮑﻨﻢ .ﺑﺬار ﺟﺒﺮان ﮐﻨﻢ .‬

    ‫دﯾﮕﮫ دﯾﺮ ﺷﺪه. ﺣﺘﯽ اﮔﮫ ﺑﺨﻮام ھﻢ ﻧﻤﯽ ﺷﮫ .‬

    ‫ﺑﮫ دﺳﺘﻢ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و از دﯾﺪن ﺣﻠﻘﮫ ﺧﻮدش را روی ﺻﻨﺪﻟﯽ اﻧﺪاﺧﺖ. ﺣﺘﯽ اﮔﮫ اﺣﺴﺎس‬
    ‫ﭘﺸﯿﻤﺎﻧﯽ ھﻢ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﻓﺎﯾﺪه ای ﻧﺪاﺷﺖ. ھﻤﺮاه آﻧﺎ ﻣﻦ ھﻢ ﺷﮑﺴﺘﻢ. ﺳﺪی ﺑﯿﻦ ﻣﺎ ﺑﻮﺟﻮد آﻣﺪه‬
    ‫ﺑﻮد ﮐﮫ ﻣﺎ را ﺑﺮای ھﻤﯿﺸﮫ از ھﻢ دور ﻣﯽ ﮐﺮد. آﻧﺎ ﺑﺪون ھﯿﭻ ﮐﻼﻣﯽ ﺑﺎ ﮔﺮﯾﮫ رﻓﺖ و ﻣﻦ‬
    ‫ﺧﻼف ﺗﺼﻮراﺗﻢ دوﺑﺎره دﭼﺎر ﮐﺎﺑﻮس ﺷﺪم. ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم اﯾﻦ ﺑﮭﺘﺮﯾﻦ راه اﺳﺖ اﻣﺎ دﯾﺪم‬
    ‫ھﻨﻮز ﺑﮫ ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﻢ اﻣﯿﺪ داﺷﺘﻢ. اﻋﺘﺮاف ﻣﯽ ﮐﺮدم ھﺮ ﺻﺒﺢ ﺑﮫ اﻣﯿﺪ آﻧﮑﮫ دوﺑﺎره وارد ﻣﻐﺎزه‬
    ‫ﺷﻮد راھﯽ ﻣﺤﻞ ﮐﺎرم ﻣﯽ ﺷﺪم و ﺷﺒﮭﺎ ﺑﮫ اﻣﯿﺪ ﺻﺒﺢ ﻓﺮدا ﻣﯽ ﺧﻮاﺑﯿﺪم. ھﻤﮫ ﺧﻮاﺑﯿﺪه اﻧﺪ و‬
    ‫ﻣﻦ ﻋﺠﯿﺐ اﺣﺴﺎس ﺗﻨﮭﺎﯾﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ. دﺳﺖ و دﻟﻢ ﺑﮫ ھﯿﭻ ﮐﺎری ﻧﻤﯽ رود. ﻃﻔﻞ ﺑﯽ ﻗﺮار دﻟﻢ‬
    ‫ﻧﺎآراﻣﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ. در ﺑﺮزخ دﺳﺖ و ﭘﺎ ﻣﯽ ﭘﺰﻧﻢ. اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺑﮫ ﭘﺎﯾﺎن دﻧﯿﺎ رﺳﯿﺪه ام.‬
    ‫ﺣﺘﯽ ﺳﮑﻮت ﺷﺐ ھﻢ ازارم ﻣﯽ دھﺪ .‬



    دوﺑﺎره دﭼﺎر ﮐﺎﺑﻮس ھﺎی ﻗﺪﯾﻤﯽ ﺷﺪه ام. دوﺑﺎره ﺳﺮﮔﺮدان و آﺷﻔﺘﮫ ﺷﺪم. دوﺑﺎره روزھﺎی‬
    ‫ﮐﺸﺪار و ﺑﯽ ﭘﺎﯾﺎن اﺣﺎﻃﮫ ام ﮐﺮده اﻧﺪ. دوﺑﺎره ﻋﺬاب ﻣﯽ ﮐﺸﻢ. دوﺑﺎره آرزرو ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﮐﺎش‬
    ‫ھﯿﭻ ﮔﺎه ﺑﺮﻧﮕﺸﺘﮫ ﺑﻮد. ھﻨﻮز ھﻤﺎن ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ ﺑﺮ دﻟﻢ ﺑﻮد ﺗﺎ ﻣﻦ را از او ﻣﺘﻨﻔﺮ ﮐﻨﺪ. ﭼﺮا آﻣﺪ‬
    ‫ﺗﺎ دوﺑﺎره زﻧﺪﮔﯿﻢ را ﺑﮫ ھﻢ ﺑﺮﯾﺰد. ﻧﻤﯽ داﻧﻢ ﭼﮫ ﮐﺎر ﮐﻨﻢ. ھﻢ آرزو دارم ﺑﺮﮔﺮدد و ھﻢ ﻣﯽ‬
    ‫ﺗﺮﺳﻢ ﺑﺎز ﺷﮑﺴﺖ ﺑﺨﻮرم. ﻧﯿﻢ داﻧﻢ ﭼﮫ ﺑﮑﻨﻢ. ﻣﺎﯾﻮﺳﺎﻧﮫ در ازن ﺑﺎﺗﻼق دﺳﺖ و ﭘﺎ ﻣﯽ زﻧﻢ.‬
    ‫وﻗﺘﯽ دوﺑﺎره آﻣﺪ ﻗﻠﺒﻢ دوﺑﺎره ﺑﮫ ﺗﮑﺎﭘﻮ اﻓﺘﺎد. اﻧﮕﺎر ھﻤﺎن ﺟﻮاﻧﯽ ھﺴﺘﻢ ﮐﮫ ﺑﮫ ﻋﺸﻖ دﯾﺪن آﻧﺎ‬
    ‫ﺑﮫ ﻣﻐﺎزه ﻣﻮﺳﯿﻮ ﻣﯽ رود .ھﻤﺎن ﺷﻮر و ﺣﺎل ﺑﮫ وﺟﻮدم ﺑﺎزﮔﺸﺖ. ﻧﻤﯽ داﻧﻢ ﭼﮫ ﻋﮑﺲ‬
    ‫واﻟﻌﻤﻠﯽ داﺷﺘﮫ ﺑﺎﺷﻢ وﻟﯽ ﺟﺎﻟﺐ ﺑﻮد ھﯿﭻ ﺧﺮاﺷﯽ از ﮔﺬﺷﺘﮫ ﺑﺮ ﻗﻠﺒﻢ ﻧﺒﻮد. ﺑﮫ ﺷﺪت ﺧﻮدم را‬
    ‫ﮐﻨﺘﺮل ﮐﺮدم ﺗﺎ ﭘﯽ ﺑﮫ اﺷﺘﯿﺎﻗﻢ ﻧﺒﺮد. ﮔﺮﭼﮫ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻧﺒﻮدم ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﻢ. آﻣﺪ و روﺑﺮوﯾﻢ‬
    ‫ﻧﺸﺴﺖ .وﻗﺘﯽ ﻧﮕﺎھﺶ ﺑﮫ ﺣﻠﻘﮫ ام اﻓﺘﺎد ﻧﺎ ﺧﻮدآﮔﺎه ﺑﺎ دﺳﺖ دﯾﮕﺮم روﯾﺶ را ﭘﻮﺷﺎﻧﺪم. ﺑﺎ‬
    ‫ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮔﻔﺖ :‬


    ‫ﺧﻮب از ﻣﻦ اﻧﺘﻘﺎم ﮔﺮﻓﺘﯽ ﺣﻘﻢ ﺑﻮد. ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮام ﺗﻮرو داﺷﺘﮫ ﺑﺎﺷﻢ. ﺑﭽﮫ ھﺎ ﺑﺎﺷﻦ ﺑﺮای‬
    ‫ﺟﻮاھﺮ. اﻣﺎ ﺗﻮ ﺑﺮای ﻣﻦ ﺑﺎش .ﺣﺘﯽ ھﻔﺘﮫ ای ﯾﮑﯽ دوﺑﺎر. ﻣﻦ ﺑﮫ ھﻤﻮن ھﻢ راﺿﯿﻢ. ﺑﮫ‬
    ‫ﺧﺎﻃﺮ ﺗﻮ ﺣﺎﺿﺮم ﻧﻔﺮ دوم ﺑﺎﺷﻢ. ﺣﺎﺿﺮم ھﯿﭻ ﮐﺲ از وﺟﻮد ﻣﻦ ﻣﻄﻠﻊ ﻧﺸﮫ. ارﺳﻼن! ﻣﻦ‬
    ‫ﭼﯿﺰ زﯾﺎدی ازت ﻧﻤﯽ ﺧﻮام. ﯾﮫ ﮔﻮﺷﮫ از اون ﻋﺸﻖ ﻗﺪﯾﻤﯽ ﺑﺮام ﮐﺎﻓﯿﮫ. ﯾﮫ ﺑﺎر ﻧﺠﺎﺗﻢ دادی.‬
    ‫دوﺑﺎره ﻣﺮدوﻧﮕﯽ ﮐﻦ. ﻣﻦ ﯾﮫ زﻣﺎﻧﯽ ﻋﺸﻘﺖ ﺑﻮدم. ﯾﻌﻨﯽ ﻗﻄﺮه ای از اون درﯾﺎ ﺗﻮی ﻗﻠﺒﺖ‬
    ‫ﻧﻤﻮﻧﺪه؟‬
    ‫ﻧﮕﺎھﺶ ﻣﯽ ﮐﺮدم. ھﻨﻮز ھﻤﺎن آﻧﺎ ﺑﻮد .ھﻤﺎن اﻓﺴﻮﻧﮕﺮی ﮐﮭﻤﯽ داﻧﺴﺖ ﺑﺎ ﻣﻦ ﭼﮫ ﮐﻨﺪ. و‬
    ‫ﻣﻦ ھﻨﻮز ھﻤﺎن ﻋﺎﺷﻖ ﻗﺪﯾﻤﯽ ھﺴﺘﻢ .ھﻤﺎن ﻣﺮدی ﮐﮫ ﺑﺮای او از ھﻤﮫ ﭼﯿﺰم ﮔﺬﺷﺘﻢ. دﺳﺘﺎﻧﻢ‬
    ‫ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ. ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﭼﮫ ﮐﻨﻢ. ﺑﺮاﯾﻢ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﮫ آﻧﺎ ﺑﺮای ﺑﺪﺳﺖ آوردﻧﻢ ﺧﻮاھﺶ ﮐﻨﺪ و‬
    ‫ﻏﺮورش را ﺑﺸﮑﻨﺪ .ھﻤﮫ اﯾﻨﮭﺎ ﻣﺮھﻢ زﺧﻤﮭﺎی ﻗﺪﯾﻤﯽ ﺑﻮد. ﺑﺎ اﻧﺪوه ﮔﻔﺘﻢ :‬


    ‫ﺟﻮاھﺮ زن ﺧﻮﺑﯿﮫ. دوﺳﺖ ﻧﺪارم ﺑﮭﺶ ﺧﯿﺎﻧﺖ ﮐﻨﻢ .‬

    ‫اﯾﻦ ﮐﮫ ﺧﯿﺎﻧﺖ ﻧﯿﺴﺖ. اﯾﻦ ﺣﻖ ﺗﻮﺋﮫ ﮐﮫ ﺑﺘﻮﻧﯽ دوﺑﺎره زن ﺑﮕﯿﺮی. ﻗﻮل ﻣﯽ دم ھﯿﭻ وﻗﺖ‬
    ‫وارد زﻧﺪﮔﯿﺖ ﻧﺸﻢ. ﻧﻤﯽ ذارم ﺑﻔﮭﻤﮫ. ﺣﺘﯽ ﺑﭽﮫ ھﺎ رو ھﻢ ﻧﻤﯽ ﺧﻮام .‬


    ‫اﯾﻦ ﺑﺎزی آﺧﺮ ﻧﺪاره .‬

    ‫آﺧﺮ ھﯿﭽﯽ ﺗﻮ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﻌﻠﻮم ﻧﯿﺴﺖ. زﻧﺪﮔﯽ راه ﺧﻮدش رو ﻣﯽ ره .‬

    ‫ﯾﮫ ﻣﺪت ﺗﻨﮭﺎم ﺑﺬار. ﻣﯽ ﺧﻮام ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ .‬

    ‫ﻣﻦ ھﻔﺘﮫ دﯾﮕﮫ ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮدم. ارﺳﻼن ﻣﻦ ﭘﺸﯿﻤﻮﻧﻢ. ﺗﺎوان ھﻤﮫ اﺷﺘﺒﺎھﺎﺗﻢ رو ﭘﺲ دادم. اﻻن‬
    ‫ھﻢ ﻓﻘﻂ اﻣﯿﺪم ﺑﮫ ﺗﻮﺋﮫ. اﮔﮫ ﻧﺎاﻣﯿﺪم ﮐﻨﯽ دﯾﮕﮫ ھﯿﭽﯽ ﺑﺮای از دﺳﺖ دادن ﻧﺪارم .ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ .‬


    ‫ﻧﻤﯽ داﻧﻢ ﭼﮫ ﮐﻨﻢ. اﻻن ﮐﮫ ﺑﮫ ﭼﮭﺮه ﻣﻌﺼﻮم ﺟﻮاھﺮ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺷﺮﻣﻨﺪه ﻣﯽ ﺷﻮم. اﻣﺎ ﻗﻠﺒﻢ‬
    ‫اﯾﻦ ﭼﯿﺰھﺎ را ﻗﺒﻮل ﻧﻤﯽ ﮐﻨﺪ و ﺑﯽ ﺗﺎﺑﺎﻧﮫ ﺣﺮف ﺧﻮدش را ﻣﯽ زﻧﺪ. ﺗﺎ ھﻔﺘﮫ دﯾﮕﺮ ﻓﺮﺻﺘﯽ‬
    ‫ﺑﺎ ﻗﯿﺴﺖ. ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮاﻧﻢ راه ﺣﻠﯽ ﺑﯿﺎﺑﻢ.. اﮔﺮ آﻧﺎ ﺧﻮدش را ﺑﮑﺸﺪ ھﯿﭻ وﻗﺖ ﺧﻮدم را ﻧﺨﻮاھﻢ‬
    ‫ﺑﺨﺸﯿﺪ .‬
    ﺑﺎ ورودش ﺗﻤﺎم ﻗﻮل و ﻗﺮارھﺎﯾﯽ ﮐﮫ ﺑﺎ ﺧﻮدم ﮔﺬاﺷﺘﮫ ﺑﻮدم از ﯾﺎدم رﻓﺖ. ﻗﻠﺐ ﻋﺎﺷﻘﻢ ﭘﯿﺮوز‬
    ‫ﻣﯿﺪان ﺑﻮد. ھﻤﮫ ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﺑﻮدﻧﺪ ﭼﺮا ﻣﻦ ﻧﺒﺎﺷﻢ. ﺑﺮاﯾﺸﺎن ﮐﻢ ﻧﺨﻮاھﻢ ﮔﺬاﺷﺖ اﻣﺎ ھﻨﻮز زﻧﺪه‬
    ‫ام. ھﻨﻮز ﺟﻮاﻧﻢ و در دﻟﻢ ھﺰار ارزوﺳﺖ. ﭼﺮا ﺧﻮدم را ﻣﺤﺮوم ﮐﻨﻢ .‬


    ‫وﻗﺘﯽ ﺑﺮای ﺧﺮﯾﺪ ﺣﻠﻘﮫ ﺑﯿﺮون رﻓﺘﯿﻢ ھﺮ دو ﻏﺮق ﺧﻨﺪه و ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﺑﻮدﯾﻢ. ﺑﺎورم ﻧﻤﯽ ﺷﺪ‬
    ‫زﻧﺪﮔﯽ ﺑﺎز ﻣﺎ را ﮐﻨﺎ رھﻢ ﮔﺬاﺷﺘﮫ. ﺗﻤﺎم ﺧﺎﻃﺮات ﺗﻠﺦ دﯾﺮوز ﮔﻮﺷﮫ ای ﻣﺪﻓﻮن ﺷﺪه .‬


    ‫ھﺮوﻗﺖ ﺳﺮﮐﯽ ﻣﯽ ﮐﺸﺪ ﺑﮫ ﻋﻘﺐ ﻣﯽ راﻧﻤﺶ. ﻣﯽ ﺷﻮد از ﻧﻮ ﺷﺮوع ﮐﺮد. ﻣﯽ ﺗﻮان ﺑﺨﺸﯿﺪ‬
    ‫و دوﺑﺎره ﻏﺮق روﯾﺎھﺎ و آرزوھﺎ ﺷﺪ. ﻣﯽ ﺗﻮان دوﺑﺎره اﻋﺘﻤﺎد ﮐﺮد. آری ﻣﯽ ﺗﻮان دوﺑﺎره‬
    ‫ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﺑﻮد .‬


    ‫وﻗﺘﯽ ﺑﺮاﯾﻢ ﻗﺴﻢ ﻣﯽ ﺧﻮرد ﮐﮫ وﻓﺎدار ﺧﻮاھﺪ ﻣﺎﻧﺪ ﻗﻠﺒﻢ ﻣﺎﻻﻣﺎل از ﻋﺸﻖ ﻣﯽ ﺷﺪ .‬

    ‫ارﺳﻼن ﻣﻦ ﺧﯿﻠﯽ وﻗﺘﮫ ﺑﮭﺖ وﻓﺎدارم. از اول ھﻢ ﻋﺎﺷﻘﺖ ﺑﻮدم. ﻣﻦ از روی ﺳﺎدﮔﯽ ﻓﺮﯾﺐ‬
    ‫ﺧﻮردم. ﺣﺎﻻ اوﻧﻘﺪر ﺗﺠﺮﺑﮫ دارم ﮐﮫ دوﺑﺎره ﺑﮫ ﺧﻮدم و ﺗﻮ آﺳﯿﺐ ﻧﺮﺳﺎﻧﻢ. دوﺳﺘﺖ دارم ...‬


    ‫ﻋﺸﻖ ﺗﻮ ھﻢ از ھﻤﺎن روز اول ﺑﮫ دﻟﻢ ﻧﺸﺴﺖ و ھﻨﻮز ﺑﻌﺪ اﯾﻦ ھﻤﮫ ﺳﺎل از دﻟﻢ ﻧﺮﻓﺘﮫ.‬
    ‫ﺑﺎورم ﻧﻤﯽ ﺷﮫ ﮐﮫ دوﺑﺎھﺮ ھﻤﮫ ﭼﯿﺰ ﻣﺜﻞ اوﻟﺶ ﺑﺸﮫ .‬
    ‫ﺑﺎورت ﺑﺸﮫ! ﺧﻮاھﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻣﻨﻮ ﺑﺎ ﺧﻮدت ﺑﺒﺮ. ﻣﮭﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﺠﺎ وﻟﯽ ﺑﺒﺮ. ﻣﻦ از ھﻤﮫ‬
    ‫ﭼﯿﺰاﯾﯽ ﮐﮫ ﻣﺎل ﮔﺬﺷﺘﮫ اﺳﺖ ﻣﺘﻨﻔﺮم .‬


    ‫ھﻤﯿﻦ اﻣﺮوز ﻣﯽ ﺑﺮﻣﺖ. ﯾﮫ ﺧﻮﻧﮫ ﮐﻮﭼﯿﮏ دﯾﺪم. ﻓﻘﻂ ﯾﮫ اﺗﺎق داره اﻣﺎ ﻓﻌﻼ ﺑﺮات ﮐﺎﻓﯿﮫ .‬

    ‫وای ﺧﺪای ﻣﻦ ﺑﺎورم ﻧﻤﯽ ﺷﮫ. ﺗﻮ ﻓﮑﺮ ھﻤﮫ ﺟﺎرو ﮐﺮدی .‬

    ‫ﭘﺎﺷﻮ ﺑﺮﯾﻢ وﺳﺎﯾﻠﺖ رو ﺑﺮدارﯾﻢ. اﯾﻨﻢ ﮐﻠﯿﺪ ﺧﻮﻧﮫ ﺟﺪﯾﺪ .‬

    ‫درﺣﺎﻟﯿﮑﮫ اﺿﻄﺮاب در ﻧﮕﺎھﺶ ﻣﻮج ﻣﯽ زد ﮔﻔﺖ :‬

    ‫ﻣﻦ وﺳﯿﻠﮫ ای ﻧﺪارم. آدرس ﺑﺪه ﻓﻘﻂ ﭼﻨﺪ دﺳﺖ ﻟﺒﺎﺳﮫ. ﺧﻮدم ﻣﯽ ﯾﺎرﻣﺸﻮن. ﻓﺮدا ﺑﯿﺎ‬
    ‫ﺧﻮﻧﻤﻮن ﻣﻦ ﻣﻨﺘﻈﺮت ﻣﯽ ﺷﻢ .‬


    ‫ﻧﮫ ھﻤﯿﻦ اﻻن ﻣﯽ رﯾﻢ وﺳﺎﯾﻠﺖ رو ﺟﻤﻊ ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ .‬

    ‫ﻧﮫ زﺣﻤﺖ ﻣﯽ ﺷﮫ. ﮔﻔﺘﻢ ﮐﮫ ھﻢ اﺗﺎﻗﯿﻢ ھﺴﺖ ﮐﻤﮑﻢ ﻣﯽ ﮐﻨﮫ .‬

    ‫اﯾﻦ ﭼﮫ اﺻﺮارﯾﮫ آﻧﺎ؟ ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺧﻮام ﺗﻮی ھﯿﭻ ﮐﺎری ﺗﻨﮭﺎت ﺑﺬارم .‬

    ‫آﺧﮫ ...‬
    ‫ﺑﺮای اﯾﻨﮑﮫ ﻓﺮﺻﺖ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻧﺪھﻢ. ﻣﯿﺎن ﺣﺮﻓﺶ ﭘﺮﯾﺪم و ﮔﻔﺘﻢ :‬


    ‫آﺧﮫ ﻧﺪاره ﭘﺎﺷﻮ ﺑﺮﯾﻢ .‬
    دﺳﺘﺎﻧﺶ ﺳﺮد ﺑﻮد و رﻧﮕﺶ ﭘﺮﯾﺪه ﺑﻮد. ﺣﺴﯽ ﻣﺜﻞ ﺧﻮره وﺟﻮدم را ﻣﯽ ﺧﻮرد از ﭼﮫ ﻣﯽ‬
    ‫ﺗﺮﺳﯿﺪ؟ ﺧﺎﻧﮫ اش در ﻣﺤﻠﮫ ای ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺷﮭﺮ ﺑﻮد. ﺧﺎﻧﮫ ای ﺑﺎ ﻧﻤﺎی آﺟﺮی و دری ﭼﻮﺑﯽ و‬
    ‫ﭘﻮﺳﯿﺪه ﮐﮫ ﺑﺎ ورودﻣﺎن ﺑﻮی ﻧﺎ و رﻃﻮﺑﺖ ﻣﺸﺎﻣﻢ را آزرد. اﺗﺎﻗﮭﺎ ﺑﮭﻢ رﯾﺨﺘﮫ ﺑﻮد. ﭼﻨﺪ ﻟﯿﻮان‬
    ‫روی ﻣﯿﺰ و ﻇﺮف ﺳﯿﮕﺎری ﭘﺮ از ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ ﺳﯿﮕﺎر ﺑﺸﻘﺎﺑﮭﺎی ﻧﯿﻢ ﺧﻮرده. ﯾﮏ دﺳﺖ ﻣﺒﻞ‬
    ‫ﻗﺪﯾﻤﯽ ﭘﻮﺳﺘﺮ ﭼﻨﺪ زن روی دﯾﻮار و ﯾﮏ ﻗﺎﻟﯽ ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺗﻨﮭﺎ وﺳﺎﯾﻞ اﯾﻦ اﺗﺎق ﮐﻮﭼﮏ و‬
    ‫ﻣﺤﻘﺮ ﺑﻮدﻧﺪ. درﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺑﮫ ﺷﺪت دﺳﺘﭙﺎﭼﮫ ﺑﻮد ﮔﻔﺖ :‬


    ‫ﻣﻦ ﻣﯽ رم ﺗﻮ اﺗﺎﻗﻢ. ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ اﯾﻨﺠﺎ اﯾﻦ ﺟﻮرﯾﮫ اﯾﻦ ھﻢ اﺗﺎﻗﯿﻢ از ﻣﻦ ﺷﻠﺨﺘﮫ ﺗﺮه ھﻤﻮﻧﺠﺎ ﺑﺸﯿﻦ‬
    ‫ﺗﺎ ﻣﻦ ﺑﯿﺎم .‬


    ‫ﺧﻮب ﺑﺬار ﮐﻤﮑﺖ ﮐﻨﻢ .‬

    ‫ﻧﮫ ﭼﯿﺰی ﻧﯿﺴﺖ اﻻن آﻣﺎده ﻣﯽ ﺷﻢ .‬

    ‫ﺑﮫ ﻧﺎﭼﺎر ﻗﺒﻮل ﮐﺮدم و روی ﻣﺒﻞ ﻧﺸﯿﺘﻢ. ﺳﺮم را ﺑﮫ دﯾﺪن ﮔﻮﺷﮫ و ﮐﻨﺎر اﺗﺎق ﺳﺮﮔﺮم ﮐﺮدم.‬
    ‫وﻗﺘﯽ ﺧﺴﺘﮫ ﺷﺪم روی ﻣﺒﻞ دراز ﮐﺸﯿﺪم و ﭘﺎھﺎﯾﻢ را روی دﺳﺘﮫ اش ﮔﺬاﺷﺘﻢ. دﯾﺪن ﻟﻨﮕﮫ ای‬
    ‫ﺟﻮراب ﻣﺮا ﻣﺘﻌﺠﺐ ﮐﺮد. اﯾﻦ ﺟﻮراب ﻣﺮداﻧﮫ ﺑﻮد. از ﺟﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم ﺗﺎ ﺑﺮﺷﺪارم ﮐﮫ آﻧﺎ در‬
    ‫را ﺑﺎز ﮐﺮد. ﻗﺒﻞ از آﻧﮑﮫ ﺟﻮراب را ﺑﺮدارم از زﯾﺮ ﻣﺒﻞ درﺷﺂورد و داﺧﻞ اﺗﺎق اﻧﺪاﺧﺘﻮ‬
    ‫ﻗﺒﻞ از آﻧﮑﮫ ﺑﺘﻮاﻧﻢ ﺳﺮک ﺑﮑﺸﻢ در را ﺑﺴﺖ. ذھﻨﻢ ھﻤﮫ ﻣﺘﻮﺟﮫ ان ﺟﻮراب و آن اﺗﺎق ﺑﮭﻢ‬
    ‫رﯾﺨﺘﮫ ﺑﻮد. ﺣﺎﻟﺖ ﻣﻀﻄﺮب آﻧﺎ ﺑﮫ اﯾﻦ ﺣﺲ ازار دھﻨﺪه داﻣﻦ ﻣﯽ زد. آﻧﺎ ﯾﮑﻤﺮﺗﺒﮫ ﮐﻨﺎرم‬
    ‫ﻧﺸﺴﺖ و ﺳﺮش را ﺑﮫ ﺷﺎﻧﮫ ام ﺗﮑﯿﮫ داد .‬


    ‫ﻣﯽ داﻧﺴﺖ وﻗﺘﯽ از اﯾﻦ ﻓﺎﺻﻠﮫ ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﮫ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﻨﺪ ﭼﮕﻮﻧﮫ ﻏﺮق درﯾﺎی‬
    ‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻣﯽ ﺷﻮم. ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﺷﺮﯾﻦ ﮔﻔﺖ :‬


    ‫ھﻨﻮز دوﺳﺘﻢ داری؟‬

    ‫ﻣﯽ دوﻧﯽ ﮐﮫ دارم وﮔﺮﻧﮫ اﻻن اﯾﻨﺠﺎ ﻧﺒﻮدم. ﻓﻘﻂ اﯾﻨﺠﺎ ...‬

    ‫ﻣﯿﺎن ﺣﺮﻓﻢ ﭘﺮﯾﺪ و ﮔﻔﺖ :‬

    ‫زﻧﺖ ﺣﺎﻣﻠﮫ ﻧﯿﺴﺖ؟‬

    ‫درﺣﺎﻟﯿﮑﮫ آھﯽ از ﺳﺮ ﺣﺴﺮت ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪم ﮔﻔﺘﻢ :‬

    ‫اﯾﻦ ﭘﻨﺞ ﺳﺎل ﻣﻦ ﺑﮫ ﺗﻮ وﻓﺎدار ﺑﻮدم. ﺣﺘﯽ ﺑﺎ وﺟﻮدی ﮐﮫ ازدواج ﮐﺮدم .‬

    ‫درﭼﺸﻤﺎﻧﺶ رﻗﺺ ﭘﯿﺮوزی را ﻣﯽ دﯾﺪم و ﺑﺮﻟﺒﺎﻧﺶ ﺟﺸﻦ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﻮد. او اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻮد. آﻧﻘﺪر‬
    ‫ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﮫ ﻣﻤﻦ ﺳﺮش را از ﺳﯿﻨﮫ ﺑﺮداﺷﺖ وﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﺑﯿﺎ از اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺮﯾﻢ. ﻣﻦ از اﯾﻦ ﺧﻮﻧﮫ ﻣﺘﻨﻔﺮم. ﭼﻘﺪر اﯾﻨﺠﺎ ﮔﺮﯾﮫ ﮐﺮدم و ﺑﮫ ﺧﻮدم ﻟﻌﻨﺖ‬
    ‫ﻓﺮﺳﺘﺎدم. درودﯾﻮارھﺎی اﯾﻦ ﺧﻮﻧﮫ ﺷﺎھﺪ ﻋﺬاﺑﺎی ﻣﻦ ھﺴﺘﻨﺪ. ﺑﯿﺎ ﺑﺮﯾﻢ .‬


    ‫ﻣﯿﺎن ﺑﺎزواﻧﻢ ﮔﺮﻓﺘﻤﺶ و ﮔﻔﺘﻢ :‬

    ‫ﺣﻘﺘﮫ. ھﺮﭼﯽ ﮐﺸﯿﺪی ﺣﻘﺘﮫ. ﻧﺒﺎﯾﺪ از ﺗﺎواﻧﺶ ﻓﺮار ﮐﻨﯽ .‬

    ‫اﻣﺎ ﮐﺎﻓﯿﮫ .ﺑﯿﺎ ﺑﺮﯾﻢ ﺧﻮﻧﮫ ﺧﻮدﻣﻮن !‬

    ‫ﻣﯽ ﺧﻮام ﻋﺬاب ﺑﮑﺸﯽ. ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﻔﮭﻤﯽ اﯾﻦ ﻣﺪت ﭼﯽ ﮐﺸﯿﺪم .‬

    ‫از اﯾﻨﮑﮫ اﻟﺘﻤﺎﺳﻢ ﻣﯽ ﮐﺮد از اﯾﻨﮑﮫ ﻧﺎراﺣﺖ ﺑﻮد و ﻋﺬاب ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ ﻟﺬت ﻣﯽ ﺑﺮدم. ﻣﯽ‬
    ‫ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺧﻮاھﺶ ﮐﻨﺪ. دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ آﻧﭽﮫ اﯾﻦ ﻣﺪت ﮐﺸﯿﺪم ﺳﺮش ﺧﺎل ﯾﮑﻨﻢ. ﺗﺎزه ﻣﯽ‬
    ‫ﻓﮭﻤﯿﺪم ﭼﻘﺪر دﻟﻢ ازش ﭘﺮ اﺳﺖ. درﺣﺎﻟﯿﮑﮫ دﻟﻢ ﻣﻤﻠﻮ از ﻋﺸﻖ ﺑﻮد. ﺑﮫ ھﻤﺎن ﻧﺴﺒﺖ ھﻢ‬
    ‫ﺻﺪای ﻓﺮﯾﺎدش را ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪم ﮐﮫ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ)) اﯾﻦ ھﻤﺎن ﮐﺴﯽ اﺳﺖ ﮐﮫ ﺗﻮرا ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ ﻧﺸﯿﻦ‬
    ‫ﮐﺮد.(( ﺑﺎ ﺻﺪای در ﮔﻮﯾﯽ ﭘﺘﮑﯽ ﺑﺮ ﺳﺮم ﻓﺮود آﻣﺪ. ھﺮدو از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪﯾﻢ. آﻧﺎ ﻣﺜﻞ ﯾﮏ‬
    ‫ﻣﺎھﯽ ﻟﻐﺰﯾﺪ و ﻓﺮار ﮐﺮد. در آن اﺗﺎق ﮐﻮﭼﮏ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﺮای ﻓﺮار ﻧﺒﻮد. ﺑﮫ دﯾﻮار ﺗﮑﯿﮫ زد.‬
    ‫رﻧﮕﺶ ﭘﺮﯾﺪه ﺑﻮد و ﺑﮫ وﺿﻮح ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ. . ﺑﮫ ﺳﻤﺖ در ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم. ﻣﺮدی اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد ﮐﮫ‬
    ‫ﻗﻮی ھﯿﮑﻞ و ﻗﺪ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﻮد. از ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ از ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺧﻮن ﻣﯽ ﭼﮑﯿﺪ. ﺑﺎ ﻧﻔﺮت ﺑﮫ آﻧﺎ و‬
    ‫ﺳﭙﺲ ﺑﮫ ﻣﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد. از روی ﻣﺒﻞ ﺑﻠﻨﺪش دم. ھﻨﻮز ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﻗﻀﺎﯾﺎ را درک ﮐﻨﻢ.‬
    ‫ﻣﺮد ﺑﮫ ﺳﻮی آﻧﺎ ﯾﻮرش ﺑﺮد و ﺷﺮوع ﺑﮫ ﮐﺘﮏ زدن او ﮐﺮد. در ﻋﯿﻦ ﺣﺎل ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﻓﺮﯾﺎد‬
    ‫ﻣﯽ زد :‬
    ‫ﺗﻮ ﭼﮫ زن ﺑﯽ ﭼﺸﻢ و روﯾﯽ ھﺴﺘﯽ! ﺗﻮ ﻟﺠﻦ ﺗﻮ ﺧﯿﺎﺑﻮن ﻣﻮﻧﺪه ﺑﻮدی ﻣﻦ آدﻣﺖ ﮐﺮدم. ﺣﺎﻻ‬
    ‫واﺳﮫ ﻣﻦ دم درآوردی؟ ﻣﮕﮫ ﻧﻤﯽ دوﻧﯽ ﻧﺎﻓﺮﻣﺎﻧﯽ آﺧﺮ و ﻋﺎﻗﺒﺘﺶ ﭼﯽ ﻣﯽ ﺷﮫ؟‬
    آﻧﺎ ﮔﺮﯾﮫ و اﻟﺘﻤﺎس ﻣﯿﮑﺮد. ﻓﻘﻂ ﺑﮫ ﺧﻮدم آﻣﺪم ﮐﮫ ﺑﮫ آن ﻣﺮد ﺣﻤﻠﮫ ﮐﺮدم و ﺷﺮوع ﺑﮫ ﮐﺘﮏ‬
    ‫ﮐﺎری ﮐﺮدﯾﻢ. ھﺮﺿﺮﺑﮫ ای ﮐﮫ ﺑﺮﺟﺴﻤﻢ ﻓﺮود ﻣﯽ اورد دﻟﻢ ﺧﻨﮏ ﻣﯽ ﺷﺪ. دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ‬
    ‫ﮐﺘﮑﻢ ﺑﺰﻧﺪ. آﻧﻘﺪر ﺑﺰﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻤﯿﺮم. ﻟﯿﺎﻗﺘﻢ ھﻤﯿﻦ ﺑﻮد. دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ ﮐﺘﮏ ﺑﺨﻮرم. از ﺧﻮدم‬
    ‫ﺑﺰار ﺑﻮدم. آرزوﯾﻢ ﺑﻮد ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺮم ﺑﯿﺎﯾﺪ. ﺑﻼﯾﯽ ﮐﮫ ﺑﺮای ھﻤﯿﺸﮫ درس ﻋﺒﺮﺗﻢ ﺷﻮد. زﯾﺮ‬
    ‫ﺿﺮﺑﺎت ﺻﺪای ﺷﯿﻮن آﻧﺎ را ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪم ﮐﮫ اﻟﺘﻤﺎﺳﺶ ﻣﯽ ﮐﺮد .‬


    ‫ﻧﺰن ﺑﯽ اﻧﺼﺎف. اون ارﺳﻼﻧﮫ. ﺗﻮرو ﺧﺪا ﮐﺎرﯾﺶ ﻧﺪاﺷﺘﮫ ﺑﺎش .‬

    ‫ﺟﺴﻢ ﺑﯽ ﺟﺎﻧﻢ رھﺎ ﺷﺪ. ﺣﺘﯽ ﻧﺎی ﻧﻔﺲ ﮐﺸﯿﺪن ھﻢ ﻧﺪاﺷﺘﻢ. ﺧﻮن ﺻﻮرﺗﻢ را ﮔﺮﻓﺘﮫ ﺑﻮد ﺑﮫ‬
    ‫زﺣﻤﺖ ﻣﯽ دﯾﺪم. ﺑﺎ درد و ﮐﻮﻓﺘﮕﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم و ﺑﮫ دﯾﻮار ﺗﮑﯿﮫ دادم. ھﻤﺎن ﻣﺮد رو ﺑﮫ آﻧﺎ‬
    ‫ﮔﻔﺖ: )) ﻗﺮار ﻧﺒﻮد اﯾﻨﺠﺎ ﺑﯿﺎرﯾﺶ )).‬


    ‫ﺗﻮ ھﻢ ﻗﺮار ﻧﺒﻮد ﺑﮫ اﯾﻦ زودی ﺑﺮﮔﺮدی .‬

    ‫ﮐﺸﺎن ﮐﺸﺎن ﺑﮫ ﺳﻤﺖ در رﻓﺘﻢ. ﺣﺎﻟﻢ داﺷﺖ ﺑﮭﻢ ﻣﯽ ﺧﻮرد. آﻧﺎ ﺧﻮاﺳﺖ ﮐﻤﮑﻢ ﮐﻨﺪ اﻣﺎ ﺳﯿﻠﯽ‬
    ‫ﻣﺤﮑﻤﯽ ﺑﮫ ﺻﻮرﺗﺶ زدم. ﺣﺎﻻ ﺑﮫ ﻣﻌﻨﯽ واﻗﻌﯽ ازش ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺑﻮدم. درد ﺑﺪن زﺧﻤﯽ ام در‬
    ‫ﻣﻘﺎﺑﻞ درد ﺧﯿﺎﻧﺖ ھﯿﭻ ﺑﻮد. از درون ﻣﯽ ﺷﻮﺧﺘﻢ. ﻣﻦ ﻟﯿﺎﻗﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻢ! ﺑﺎز ھﻢ اﺷﺘﺒﺎه ﮐﺮده‬
    ‫ﺑﻮدم ﺑﺎز ﻓﺮﯾﺐ ﺧﻮرده ﺑﻮدم. ﻟﯿﺎﻗﺘﻢ ﻣﺮگ ﺑﻮد .‬
    ‫ﺑﮫ ھﺮ ﻃﺮﯾﻖ ﺧﻮدم را ﺑﮫ ﺧﯿﺎﺑﺎن رﺳﺎﻧﺪم و از راﻧﻨﺪه ﺗﺎﮐﺴﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﻣﻦ را ﺑﮫ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن‬
    ‫ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺑﯿﻨﯽ ﺷﮑﺴﺘﮫ ام را ﮔﭻ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ و ﺳﺮم را ﺑﺨﯿﮫ زدﻧﺪ .اﻣﺎ ﺗﺮﺟﯿﺢ دادم درد ﻗﻠﺒﻢ را‬
    ‫ﺗﺨﻔﯿﻒ ﻧﺪھﻢ. ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺴﻮزم ﺑﺎ ھﻤﺎن ﺟﺴﻢ زﺧﻤﯽ و روح ﺷﮑﺴﺘﮫ ﺑﮫ ﺧﺎﻧﮫ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ.‬
    ‫دﻟﺴﻮزﯾﮭﺎی ﻣﺎدر و ﻣﺤﺒﺘﮭﺎی ﭘﺮواﻧﮫ وار ﺟﻮاھﺮ ﻓﻘﻂ ﺑﻐﺾ ﺑﺮ ﮔﻠﻮﯾﻢ ﻣﯽ ﻧﺸﺎﻧﺪ. ﺧﯿﺎﻧﺖ ﺑﮫ‬
    ‫ﭼﻨﯿﻦ زﻧﯽ ﻻﯾﻖ ﭼﻨﯿﻦ ﻋﻮاﻗﺒﯽ ھﻢ ﺑﻮد. زﺧﻢ ھﺎی ﺗﻨﻢ رﻓﺘﮫ رﻓﺘﮫ اﻟﺘﯿﺎم ﯾﺎﻓﺘﮫ. اﻣﺎ روح و ﻗﻠﺒﻢ‬
    ‫ھﻤﭽﻨﺎن ﺧﺮد و زﺧﻤﯽ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪه دردی ﮐﮫ آرزو دارم ﺗﺎ اﺑﺪ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﻤﺎﻧﺪ .‬


    ‫ﺑﻌﺪ از ﯾﮏ ھﻔﺘﮫ ﺑﺎ ﺑﯽ ﻣﯿﻠﯽ راھﯽ ﻣﻐﺎزه ﺷﺪم. ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪم دوﺑﺎره ﺳﺮاﻏﻢ ﺑﯿﺎﯾﺪ. اﺷﺘﺒﺎه ھﻢ‬
    ‫ﻧﮑﺮده ﺑﻮدم ﮔﻮﯾﺎ ﻣﻨﺘﻈﺮم ﺑﻮد ﭼﻮن ﺑﻌﺪ از ﻣﺪﺗﯽ وارد ﺷﺪ. ﺳﺮش را ﺑﮫ زﯾﺮ اﻧﺪاﺧﺘﮫ ﺑﻮد‬
    ‫وﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ. ﭼﻘﺪر در ﻧﻈﺮم ﺣﻘﯿﺮ و ﻣﻨﻔﻮر اﻣﺪ. ﺳﺮش را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ و از دﯾﺪن ﻗﯿﺎﻓﮫ اش‬
    ‫ﺣﺎﻟﻢ ﺑﮭﻢ ﺧﻮرد. اﯾﻦ زﻧﯽ ﺑﻮد ﮐﮫ دوﺑﺎره ﺑﮫ ﻣﻦ ﺧﻨﺠﺮ زد؟ اﺻﻼ ﻻﯾﻖ ﻋﺸﻖ ﻣﻦ ﺑﻮد؟‬
    ‫ﺻﻮرﺗﺶ ھﻨﻮز ﮐﺒﻮد ﺑﻮد. دﯾﮕﺮ از ﻧﮕﺎه ﮐﺰدن ﺑﮫ ﭼﮭﺮه اش ﻓﺮار ﻧﻤﯽ ﮐﺮدم. دﯾﮕﺮ از‬
    ‫ﺧﻮدم ﻧﻤﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪم. ﻣﻦ ﭼﮭﺮه واﻗﻌﯽ او را دﯾﺪه ﺑﻮدم .ﺑﺎ ﻧﻔﺮت ﻧﮕﺎھﺶ ﮐﺮدم ﮐﮫ ﮔﻔﺖ:‬


    ‫ارﺳﻼن ﻣﻦ ...‬

    ‫ﺧﻔﮫ ﺷﻮ.‬

    ‫ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ از دﺳﺘﺶ ﻓﺮار ﮐﻨﻢ. ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺎھﺎش روﺑﺮو ﺑﺸﯽ. ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﻃﺒﻖ‬
    ‫ﻧﻘﺸﮫ او ﭘﯿﺶ ﺑﺮﯾﻢ. ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﮔﻢ ﺑﺸﻢ ﺗﺎ ﭘﯿﺪام ﻧﮑﻨﮫ .‬


    ‫ﺣﺎﻻ ﺑﺮو ﮔﻢ ﺷﻮ و ھﯿﭻ وﻗﺖ ﺳﺮاغ ﻣﻦ ﻧﯿﺎ .‬
    ‫ﺷﺮوع ﺑﮫ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮد ﻣﮭﻢ ﻧﺒﻮد ﭼﮫ ﻣﯿﮕﻮﯾﺪ. ﻣﮭﻢ ﻧﺒﻮد ﭼﮫ ﻣﯿﺨﻮاھﺪ. ﻋﺸﻖ ﻣﻦ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﮫ‬
    ‫ﺗﻨﻔﺮ دﺷﮫ ﺑﻮد. ﺟﻠﻮﺗﺮ رﻓﺘﻢ. ﺳﻨﮕﺪل ﺷﺪه ﺑﻮدم .ﻧﻤﯽ داﻧﻢ ﭼﮫ در ﻣﻦ دﯾﺪ ﮐﮫ ﺳﮑﻮت ﮐﺮد. در‬
    ‫ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ از ﺣﺮص دﻧﺪاﻧﮭﺎﯾﻢ را ﻓﺸﺎ رﻣﯽ دادم ﮔﻔﺘﻢ :‬


    ‫ﮔﻤﺸﻮ ﺑﯿﺮون ﮐﺜﺎﻓﺖ. دﯾﮕﮫ ﻧﻤﯽ ﺧﻮام ﺑﺒﯿﻨﻤﺖ .‬
    وﻗﺘﯽ رﻓﺖ اﺷﮑﮭﺎﯾﻢ روان ﺷﺪ. اﺷﮑﮭﺎﯾﯽ ﮐﮫ دردھﺎﯾﻢ را ﻣﯽ ﺷﺴﺖ و ﻓﺮو ﻣﯽ رﯾﺨﺖ. و‬
    ‫ﺣﺎﻻ ب ﺧﻮدم ﻋﮭﺪ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ اﺷﮏ و ﻋﺸﻖ را ﺑﮫ ﻓﺮاﻣﻮﺷﯽ ﺑﺴﭙﺎرم. ﻧﮫ اﺟﺎزه ﻃﻠﻮع ﻋﺸﻖ‬
    ‫را ﺧﻮاھﻢ داد و ﻧﮫ ﺑﮫ اﺷﮑﮭﺎﯾﻢ اﺟﺎزه ﻓﺮو رﯾﺨﺘﻦ را ﺧﻮاھﻢ داد. ﺑﺎﯾﺪ ﺳﻨﮓ ﺷﻮم ﺗﺎ ﻧﺸﮑﻨﻢ.‬
    ‫ﺑﺎﯾﺪ ﺳﺨﺖ ﺷﻮم ﺗﺎ ﻓﺮو ﻧﺮﯾﺰم .‬


    ‫ﺑﺎﯾﺪ ﺳﯿﺎه ﺷﻮم ﺗﺎ ﻧﻮری در ﻣﻦ ﻧﻔﻮذ ﻧﮑﻨﺪ . ﺑﺎﯾﺪ ﯾﺦ ﺷﻮم ﺗﺎ آﺗﺸﯽ دوﺑﺎره روﺷﻦ ﻧﺸﻮد ، ﺑﺎﯾﺪ‬
    ‫ﺑﻤﯿﺮم ﺗﺎ ﺑﯿﺎﻣﻮزم ، زﻧﺪﮔﯽ ﺑﺎزی ھﺎی زﯾﺎدی داره و آدﻣﮭﺎ ﺑﺎزﯾﮕﺮان ﻣﺎھﺮی ھﺴﺘﻨﺪ .‬
    ‫اﻓﺴﻮس...‬
    ‫از اﯾﻦ ﮐﺎﺑﻮس ﯾﮏ ﻣﺎھﮫ رھﺎ ﺷﺪم . ﺗﺐ ﺟﺴﻢ ﺧﺴﺘﮫ ام را ﺗﺮک ﮐﺮده . ﭘﺪر ﺑﺮﯾﻤﺎن ﺧﺎﻧﮫ‬
    ‫ای ﺧﺮﯾﺪه و ﺑﮫ ﺧﻮاھﺶ ﻣﻦ ﻣﻐﺎزه را ﻗﻮﻟﻨﺎﻣﮫ ﮐﺮده ﺗﺎ ﺟﺎ ﺑﮫ ﺟﺎ ﺷﻮم . ﻧﻤﯽ ﺧﻮاھﻢ دﯾﮕﺮ‬
    ‫ﺑﺒﯿﻨﻤﺶ . از او و از ھﺮ ﭼﮫ اﺳﻢ ﻋﺸﻖ دارد ﻣﺘﻨﻔﺮم . زﻧﺪﮔﯿﻢ را ﺳﯿﺎهِ ھﻮا و ھﻮﺳﺶ ﮐﺮد .‬
    ‫ﺷﺎﯾﺪ اﯾﻦ آﺧﺮﯾﻦ ﺑﺮگ اﯾﻦ دﻓﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﮫ ﺑﺎ ﺧﺎﻃﺮاﺗﻢ ﺳﯿﺎھﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ . اﯾﻦ دﻓﺘﺮ و اﯾﻦ‬
    ‫ﻋﮑﺲ را در ﺟﺎﯾﯽ ﻣﺪﻓﻮن ﻣﯽ ﮐﻨﻢ . ﺷﺎﯾﺪ روزی ﮐﺴﯽ ﺑﯿﺎﺑﺪش و ﺑﻔﮭﻤﺪ ﭼﮫ ﮐﺸﯿﺪه ام . ﻓﻘﻂ‬
    ‫ﺑﮫ ﺧﻮدم ﻗﻮل ﻣﯽ دھﻢ ﮐﮫ ھﻤﯿﺸﮫ از ﻓﺮزﻧﺪاﻧﻢ ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ ﮐﻨﻢ ﺗﺎ ﻓﺮﯾﺐ ﻋﺸﻖ را ﻧﺨﻮرﻧﺪ .‬
    ‫ﻧﻤﯽ ﮔﺬارم راھﯽ ﮐﮫ ﻣﻦ و ﻣﺎدرﺷﺎن رﻓﺘﯿﻢ آﻧﮭﺎ دوﺑﺎره ﺑﺮوﻧﺪ . آﻧﺎ ﻣﺮا ﺑﮫ ﺧﺎﻃﺮ ﺛﺮوﺗﻢ‬
    ‫ﻓﺮﯾﺐ داد . ﻣﺮا دﺳﺘﺎوﯾﺰ ﻗﺮار داد ﺗﺎ ﺧﻮدش را ﺑﺎﻻ ﺑﮑﺸﺪ . ھﺮﮔﺰ ﻧﻤﯽ ﮔﺬارم ﺑﺮای‬
    ‫ﻓﺮزﻧﺪاﻧﻢ اﯾﻦ اﺗﻔﺎق ﺑﯿﺎﻓﺘﺪ . آﻧﻘﺪر ﮐﺸﯿﺪه و دﯾﺪه ام ﺗﺎ ﺑﺘﻮاﻧﻢ در زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻤﮑﺸﺎن ﮐﻨﻢ . ﮐﺎش‬
    ‫ﻣﯽ ﺷﺪ ﺑﺎ آﺗﺶ زدن اﯾﻦ دﻓﺘﺮ ﺗﻤﺎم ﺧﺎﻃﺮاﺗﺶ از ذھﻦ و ﻗﻠﺒﻢ ﭘﺎک ﺷﻮد . اﻓﺴﻮس ﮐﮫ ﺷﺪﻧﯽ‬
    ‫ﻧﯿﺴﺖ . اﻓﺴﻮس ﮐﮫ ھﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﯽ ﻧﯿﺴﺖ . ﻓﻘﻂ از ﺑﺎزی آﯾﻨﺪه ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ . ھﺴﺘﯽ ﺷﺒﺒﯿﮫ‬
    ‫ﻣﺎدرش اﺳﺖ . ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ اﺧﻼﻗﺶ ھﻢ ﺑﮫ او رﻓﺘﮫ ﺑﺎﺷﺪ . ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ ﻓﺮﯾﺐ ﺑﺨﻮرد . ﺑﺎﯾﺪ از‬
    ‫اﻻن ﺟﻠﻮﯾﺶ را ﺑﮕﯿﺮم . ﺑﺎﯾﺪ از او ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ ﮐﻨﻢ . ﺧﺪاﯾﺎ ﮐﻤﮑﻢ ﮐﻦ . » ﭘﺎﯾﺎن»‬
    ھﻖ ھﻖ ﮔﺮﯾﮫ ھﺎﯾﻢ در ﻓﻀﺎی ﺳﺎﮐﺖ اﺗﺎق ﻣﯽ ﭘﯿﭽﯿﺪ . دﻓﺘﺮ را ﮐﻨﺎر ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﺳﺮم را روی‬
    ‫ﺑﺎﻟﺶ ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﮔﺮﯾﮫ ﮐﺮدم . ﻣﺎدر ﻣﻦ ، زﻧﯽ ﺑﮫ اﯾﻦ ﺳﻨﮕﺪﻟﯽ ، ﺑﮫ اﯾﻦ ﺑﯽ ﻓﺮداﯾﯽ ، و ﻣﻦ‬
    ‫ﺗﺎوان اﺷﺘﺒﺎه او را ﭘﺲ داده ﺑﻮدم . ﺑﮫ ﮔﻨﺎه او ﺳﻮﺧﺘﮫ ﺑﻮدم . او ﻧﮫ ﺗﻨﮭﺎ ﺧﻮدش و ﭘﺪر را از‬
    ‫ﺑﯿﻦ ﺑﺮد ، ﻣﺮا ھﻢ ﭘﺎﺳﻮز اﺷﺘﺒﺎه ﺧﻮد ﮐﺮد . ﭼﺮا ﭘﺪر ؟ ﭼﺮا ﺗﻮ ﻣﺮا ﺑﮫ آن ﮔﻨﺎه ﺳﻮزاﻧﺪی ؟‬
    ‫ﻣﮕﺮ ﻣﻨﯽ ﮐﮫ ﺣﺘﯽ ﻟﺤﻈﮫ ای در آﻏﻮش آن زن ﻧﺮﻓﺘﻢ ﭼﮫ ﮐﺮده ﺑﻮدم ﮐﮫ ﺗﻼﻓﯽ ﮔﺬﺷﺘﮫ ات را‬
    ‫ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﻦ درآوردی ؟ اﮔﺮ ﺗﻮ دو ﺑﺎر از ﻋﺸﻖ ﺻﺪﻣﮫ دﯾﺪی ﭼﺮا ﻣﺮا زﻧﺪاﻧﯽ ﮐﺮدی ؟ آه‬
    ‫ﭘﺪر ، زﻧﺪﮔﯽ ﺑﮫ ﺣﺮف ھﯿﭻ ﮐﺲ ﻧﻤﯽ اﯾﺴﺘﺪ . راھﺶ را ﺧﻮاھﺪ رﻓﺖ و ھﯿﭻ ﮐﺪام از ﻣﺎ‬
    ‫ﺗﻮان ﻣﻘﺎﺑﻠﮫ ﺑﺎ ﺣﻮادﺛﺶ را ﻧﺪارﯾﻢ ﺣﺎﻻ ﻓﮭﻤﯿﺪم ﭼﺮا ھﻤﯿﺸﮫ دو رﻓﺘﺎر ﻣﺘﻀﺎد ﺑﺎ ﻣﻦ داﺷﺘﯽ .‬
    ‫ﻣﻦ ﺷﺒﯿﮫ ﮐﺴﯽ ﺑﻮدم ﮐﮫ ﺗﻮ از او ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺑﻮدی . ﺷﺎﯾﺪ ھﻢ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺮا دﻟﯿﻞ ﺑﺮ ھﻢ ﺧﻮردن آﺷﯿﺎن‬
    ‫ﻋﺸﻘﺖ ﻣﯽ داﻧﯽ . آه ﭘﺪر ، زﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮدت و ﻣﺮا ﭼﮫ آﺳﺎن ﺑﮫ ﺑﺎد دادی . ﻣﮕﺮ ﻣﯽ ﺷﻮد‬
    ‫ﻣﻨﮑﺮ ﻋﺸﻖ ﺷﺪ . ﺗﻮ ﺧﻮدت را و ھﻤﺴﺮ دوﻣﺖ را ، ﮐﺴﯽ ﮐﮫ ھﻨﻮز در ﻧﻈﺮم ﻣﺎدرم اﺳﺖ‬
    ‫را ﺑﮫ ﺧﺎﻃﺮ ﻋﺸﻘﯽ ﻧﺎﮐﺎم ، ﻓﺪا ﮐﺮدی . ﺑﮫ ﭘﺎی اﺷﺘﺒﺎھﺖ ﺳﻮﺧﺘﻢ . ﺣﺎﻻ ﺑﯿﺎ و رھﺎﯾﻢ ﮐﻦ .‬
    ‫ﻣﻦ ﻣﺎﻧﺪم ﺗﻨﮭﺎ ﺑﺎ اﯾﻦ دﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮات . ﺑﺎ اﯾﻦ ﺧﺎﻧﮫ ﺧﺎﻟﯽ ﺑﺎ ﺧﯿﺎﻧﺖ ﻧﻮر ﭼﺸﻤﯽ ات . ﺑﺎ ﯾﮏ‬
    ‫دﻧﯿﺎ ﺑﺪھﮑﺎری . ﺑﺎ ﺗﻨﮭﺎﯾﯽ و ﺑﺎ وﺣﺸﺖ . ﻣﮕﺮ ﻗﻮل ﻧﺪادی ﺣﻤﺎﯾﺘﻢ ﮐﻨﯽ ؟ ﭘﺲ ﮐﺠﺎﯾﯽ ؟‬
    ‫ﮐﺠﺎﯾﯽ ﮐﮫ ﺑﺒﯿﻨﯽ ﻧﮫ ﺗﻮ را دارم ، ﻧﮫ اﻣﯿﺪ را دارم و ﻧﮫ ﺑﺮادری و ﻧﮫ ﺣﺘﯽ ﻋﻤﻮﺋﯽ ... ﭘﺪرم‬
    ‫ﭘﺲ ﮐﺠﺎﯾﯽ ؟‬


    ‫ﮔﻠﻮﯾﻢ از ﺣﺠﻢ ﻓﺮﯾﺎدھﺎﯾﻢ ﺑﮫ ﺳﻮزش اﻓﺘﺎد . روی ﺗﺨﺖ ﻣﺸﺖ زدم و دوﺑﺎره ﮔﺮﯾﮫ ﮐﺮدم .‬
    ‫ﻋﺎدﻻﻧﮫ ﻧﯿﺴﺖ ، ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﮫ ﻧﯿﺴﺖ . ﺑﺎ اﺣﺴﺎﺳﻢ ، ﺑﺎ زﻧﺪﮔﯿﻢ ، ﺑﺎ آﯾﻨﺪه ام ﺑﺎزی ﺷﺪه ﺑﻮد . اﮔﺮ‬
    ‫اﻣﯿﺪ اﻻن اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻮد ﻣﺮھﻢ دردھﺎﯾﻢ ﻣﯽ ﺷﺪ . ﺑﺎ ﮐﻼم ﺷﯿﺮﯾﻨﺶ ﻏﻢ را از دﻟﻢ دور ﻣﯽ ﮐﺮد .‬
    ‫اﮔﺮ اﻣﯿﺪ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻮد دﯾﮕﺮ از ھﯿﭻ ﭼﯿﺰی ﻧﻤﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪم . از ﭘﻨﺠﺮه ﺑﮫ ﺑﯿﺮون ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم ﺷﺐ‬
    ‫ﺷﺪه ﺑﻮد . ﺗﺮﺳﯿﺪم . در اﯾﻦ ﺧﺎﻧﮫ ﺑﺰرگ ﺗﻨﮭﺎ ﺑﻮدم ﺑﮫ ﺳﻤﺖ ﺗﻠﻔﻦ رﻓﺘﻢ . از ﺷﺪت ﺿﻌﻒ و‬
    ‫ﮔﺮﺳﻨﮕﯽ ﺳﺮم ﮔﯿﺞ ﻣﯽ رﻓﺖ ﺷﻤﺎرۀ اﻣﯿﺪ را ﮔﺮﻓﺘﻢ اﻣﺎ ﺧﺎﻣﻮش ﺑﻮد . ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر ﺗﻠﻔﻦ را ﺑﮫ‬
    ‫ﺳﻤﺖ دﯾﻮار ﭘﺮﺗﺎب ﮐﺮدم . دوﺑﺎره ﻋﮑﺲ ﻗﺪﯾﻤﯽ را ﺑﮫ دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻢ . ﺣﯿﻒ از ﮐﻠﻤﮫ ﻣﺎدر‬
    ‫ﺑﺮای ﭼﻨﯿﻦ زﻧﯽ .‬
    ‫زﯾﺒﺎ ﺑﻮد ﺑﮫ ﻣﻌﻨﺎی واﻗﻌﯽ ﮐﻠﻤﮫ ... اﻣﺎ ﺑﺎ زﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮدش و ﻣﺎ ﭼﮫ ﮐﺮد . ﻧﮫ ! او ﻣﺎدرم‬
    ‫ﻧﯿﺴﺖ . او ﻟﯿﺎﻗﺖ ﭼﻨﯿﻦ ﻣﻘﺎﻣﯽ ﻧﺪارد . ﻋﮑﺲ و دﻓﺘﺮ را درون ﮐﺸﻮ ﻗﺮار دادم و ﻗﻔﻠﺶ‬
    ‫ﮐﺮدم . ﺑﯿﭽﺎره ﻣﺎدرم ﮐﮫ اﯾﻦ ﻣﺪت از ﭘﺪر ﻋﺎﻃﻔﮫ ای ﻧﺪﯾﺪ . اﻻن ھﻢ ﺗﻨﮭﺎ ﻣﺸﻐﻮل ﮔﺮﯾﮫ‬
    ‫ﮐﺮدن اﺳﺖ . ﺑﺎ وﺟﻮد آﻧﮑﮫ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ از ﺑﯽ ﺧﻮاﺑﯽ و ﮔﺮﯾﮫ ﻣﯽ ﺳﻮﺧﺖ ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻮدم ﮐﻨﺎرش‬
    ‫ﺑﺮوم . دوﺑﺎره ﺳﻤﺖ ﺗﻠﻔﻦ رﻓﺘﻢ ﺗﺎ ﺗﺎﮐﺴﯽ ﺧﺒﺮ ﮐﻨﻢ.‬


    ‫ﺑﮫ ﭘﺪر ﮐﮫ زﯾﺮ دﺳﺘﮕﺎه ﺧﻮاﺑﯿﺪه ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم . ﺑﺎورم ﻧﻤﯽ ﺷﺪ ﮐﺴﯽ ﮐﮫ در ﺗﻤﺎم ﻣﺪت‬
    ‫زﻧﺪﮔﯿﻢ ﮐﻼم ﻣﺤﺒﺖ آﻣﯿﺰی ﺑﮫ ﻣﻦ ﻧﮕﻔﺘﮫ روزﮔﺎری اﯾﻦ ﭼﻨﯿﻦ ﺳﺮﺷﺎر از ﻋﺸﻖ ﺑﻮده . ﭼﻘﺪر‬
    ‫آرزو داﺷﺘﻢ درون آﻏﻮﺷﺶ ﺟﺎی ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺘﻢ . آرزو داﺷﺘﻢ ﮔﺮﻣﯽ دﺳﺘﺎن ﭘﺮ ﻣﺤﺒﺘﺶ را ﺑﺮ‬
    ‫ﻣﻮھﺎﯾﻢ اﺣﺴﺎس ﮐﻨﻢ . ﭼﻘﺪر دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ زﻣﺎﻧﯽ ﺑﺮﺳﺪ ﮐﮫ ﺑﮫ وﺟﻮدم اﻓﺘﺨﺎر ﮐﻨﺪ . اﻓﺴﻮس‬
    ‫ﮐﮫ ھﯿﭻ وﻗﺖ ﺑﮫ آرزوھﺎﯾﻢ ﻧﺮﺳﯿﺪم . از ﻋﺎﺷﻘﯽ ﺑﺮاﯾﺶ ﺧﺎﻃﺮات ﺗﻠﺦ و ﻗﻠﺒﯽ ﺑﯿﻤﺎر و دو‬
    ‫ﺑﭽﮫ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﮐﮫ ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺖ ﺑﺎ آﻧﮭﺎ ﭼﮫ ﮐﻨﺪ . دوﺑﺎره روی ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻧﺸﺴﺘﻢ . ﻧﻤﯽ‬
    ‫داﻧﺴﺘﻢ ﭼﺮا اﻣﯿﺪ ﺟﻮاب ﺗﻠﻔﻦ ھﺎ را ﻧﻤﯽ دھﺪ . او ﮐﮫ ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺖ ﻗﺮار ﺷﺪه ﺑﻮد ﻣﻦ و ﺑﺎﺑﮏ‬
    ‫ﻧﺎﻣﺰد ﮐﻨﯿﻢ . ﺑﮫ ﻓﺎﺻﻠﮫ ﯾﮏ ھﻔﺘﮫ ای ﮐﮫ ﺗﻤﺎس ﻧﮕﺮﻓﺘﮫ ﺑﻮدم ﭼﮫ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد ﮐﮫ ﺗﻠﻔﻨﺶ‬
    ‫ﺧﺎﻣﻮش ﺑﻮد . ﻧﮑﻨﺪ ﺑﺎﺑﮏ دوﺑﺎره ﻗﺼﺪ ﺟﺎﻧﺶ را ﮐﺮده ﺑﻮد ؟ اﻣﺎ او ﮐﮫ ھﻨﻮز ﭘﺎﯾﺶ در ﮔﭻ‬
    ‫ﺑﻮد . ھﻨﻮز ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﺑﺴﺘﺮی ﺑﻮد . ﭼﮕﻮﻧﮫ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺮش ﺑﯿﺎورد . اﻣﯿﺪ ﻓﻘﻂ‬
    ‫آدرس ﻣﻨﺰﻟﻤﺎن را داﺷﺖ و ﻣﻦ ﺗﻨﮭﺎ ﺷﻤﺎره ﺗﻠﻔﻨﺶ را . ﻧﻤﯽ داﻧﻢ ﭼﮫ ﮐﻨﻢ . ﮐﺎش ﺣﺪاﻗﻞ‬
    ‫ﺑﮭﺮام ﺑﺮﮔﺮدد . ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﻧﺠﺎﺗﻤﺎن دھﺪ .‬
    ﺑﮭﺮام ﻋﺼﺮ ﺑﮫ ﺧﺎﻧﮫ ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺸﺖ ، ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ از ﺻﺒﺢ ﻣﺸﻐﻮل ﺑﻮدم ﺗﺎ ﺧﺎﻧﮫ را ﻣﺮﺗﺐ ﮐﻨﻢ .‬
    ‫ﭘﺪر ھﻨﻮز ﺑﺴﺘﺮی ﺑﻮد . ﻓﺮدا ﺑﮫ ﺑﺨﺶ ﻣﯽ رﻓﺖ و ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﯿﻢ ﺑﮫ ﻣﻼﻗﺎﺗﺶ ﺑﺮوﯾﻢ . ﺗﻘﺮﯾﺒً‬
    ‫ﺎ‬
    ‫ﺗﻤﺎم ﮐﺎرھﺎ را ﮐﺮده ﺑﻮدم ﮐﮫ ﺑﺎ ﺻﺪای زﻧﮓ ﺑﮫ ﺧﻮد آﻣﺪم . اﻣﯿﺪوار ﺑﻮدم ﺑﮭﺮام ﺑﺎﺷﺪ .‬
    ‫ﺑﺮای دﯾﺪن دوﺑﺎره اش ﺑﯿﺘﺎب ﺑﻮدم . ﺑﺎ اﺷﺘﯿﺎق ﺑﮫ ﺳﻤﺖ آﯾﻔﻮن رﻓﺘﻢ ﮐﮫ از ﺷﻨﯿﺪن ﺻﺪای‬
    ‫ﯾﮏ ﻏﺮﯾﺒﮫ ﺟﺎ ﺧﻮردم:‬
    ‫-آﻗﺎی ﺑﮭﺮاﻣﯽ ﺗﺸﺮﯾﻒ دارن ؟‬
    ‫-ﻧﮫ ﻣﺘﺄﺳﻔﺎﻧﮫ . ﺷﻤﺎ ؟‬
    ‫-ﻟﻄﻔﺎ ﺗﺸﺮﯾﻒ ﺑﯿﺎرﯾﺪ دم در .‬
    ‫ً‬
    ‫ﺑﺎ اﺿﻄﺮاب ﻟﺒﺎس ﭘﻮﺷﯿﺪم و دم در رﻓﺘﻢ . ﻣﺮدی ﺟﺎ اﻓﺘﺎده در ﮐﺖ و ﺷﻠﻮاری ﺗﯿﺮه ھﻤﺮاه‬
    ‫ﻣﺄﻣﻮر ﻣﻘﺎﺑﻠﻢ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد . دﻟﻢ ﮔﻮاھﯽ ﺑﺪ ﻣﯽ داد . ﺑﺎ اﺿﻄﺮاب ﮔﻔﺘﻢ:‬
    ‫-ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ . ﻣﻦ دﺧﺘﺮﺷﻮن ھﺴﺘﻢ.‬
    ‫-ﺧﻮدﺷﻮن ﮐﺠﺎ ھﺴﺘﻨﺪ ؟‬
    ‫-ﻣﺘﺄﺳﻔﺎﻧﮫ ﺗﺸﺮﯾﻒ ﻧﺪارن.‬
    ‫-اﯾﻦ ﺧﻮﻧﮫ ﺑﺎﯾﺪ ﭘﻠﻤﺐ ﺑﺸﮫ .‬
    ‫-ﯾﻌﻨﯽ ﭼﯽ آﻗﺎ ؟ اﯾﻨﺠﺎ ﺧﻮﻧﮫ ﻣﺎﺳﺖ.‬
    ‫-ﺣﮑﻢ ﺗﻮﻗﯿﻒ اﻣﻮال ﮔﺮﻓﺘﮫ ﺷﺪه . اﯾﺸﻮن ﺑﺎﯾﺪ زودﺗﺮ ﺧﻮدﺷﻮن را ﻣﻌﺮﻓﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد ، ﭼﮏ‬
    ‫ﺑﺮﮔﺸﺘﯽ ، وام ﻣﻨﺰل و ﺑﺪھﮑﺎری ھﺎی دﯾﮕﺮﺷﻮن ﺧﯿﻠﯽ وﻗﺘﮫ ﺑﮫ ﺗﻌﻮﯾﻖ اﻓﺘﺎده.‬
    ‫-اﮔﮫ ﺻﺒﺮ ﮐﻨﯿﺪ ﺑﺮادرم ﻣﯽ ﯾﺎد . ﻣﻦ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﭼﮫ ﮐﺎر ﮐﻨﻢ.‬
    ‫-ﺧﺎﻧﻮم ﻣﺎ وﻗﺖ ﻧﺪارﯾﻢ . اﮔﮫ اوﻣﺪن ﺑﮭﺸﻮن ﺑﮕﯿﻦ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻦ ﺧﻮدﺷﻮن اﻗﺪام ﮐﻨﻦ .‬
    ‫-ﺗﻮ رو ﺧﺪا ﺣﺪاﻗﻞ ﯾﮫ دﺳﺖ ﻟﺒﺎس ﺑﺮدارم . اﯾﻨﺠﻮری ﮐﮫ ﻧﻤﯽ ﺷﮫ...‬


    ‫ﺑﮫ ھﻤﯿﻦ راﺣﺘﯽ آواره ﺧﯿﺎﺑﺎﻧﮭﺎ ﺷﺪﯾﻢ . ﻣﻘﺎﺑﻞ در روی ﭘﻠﮫ ﻧﺸﺴﺘﻢ . ﺑﮫ ﯾﺎد روزی اﻓﺘﺎدم ﮐﮫ‬
    ‫اﻣﯿﺪ ﻣﻘﺎﺑﻠﻢ زﺧﻤﯽ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد . ﺗﻤﺎم ﯾﺎدﮔﺎری ھﺎﯾﺶ داﺧﻞ اﺗﺎﻗﻢ ﺑﻮد . ﻓﻘﻂ ﺣﻠﻘﮫ اش و‬
    ‫ﮔﺮدﻧﺒﻨﺪش ھﻤﺮاھﻢ ﺑﻮد . ﻗﺪم زﻧﺎن ﺗﺎ ﺑﺎﺟﮫ ﺳﺮ ﮐﻮﭼﮫ رﻓﺘﻢ . اﻣﺎ ﺑﺎز ﺗﻠﻔﻦ اﻣﯿﺪ ﺧﺎﻣﻮش ﺑﻮد‬
    ‫. دوﻣﯿﻦ ﺑﮭﺎری ﺑﻮد ﮐﮫ ﺑﺮاﯾﻢ ﺳﺮﺷﺎر از ﺗﻠﺨﯽ ﺑﻮد . ﺳﺎل ﻗﺒﻞ ﻓﻘﻂ دوری از اﻣﯿﺪ آزارم‬
    ‫ﻣﯽ داد اﻣﺎ اﻣﺴﺎل ، ﭘﺪر در ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﺑﺴﺘﺮی ﺑﻮد . ﺧﺎﻧﮫ و ﺷﺮﮐﺖ ﺗﻮﻗﯿﻒ ﺷﺪه ﺑﻮد .‬
    ‫ﺑﮭﺮام ھﻢ ﮐﮫ ﺑﮫ ﻣﺴﺎﻓﺮت رﻓﺘﮫ و ﻋﻤﻮ ﮐﮫ اﺻﻼً ﯾﺎدی از ﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﮐﺮد . ﻣﻦ ﻣﺎﻧﺪم و ﻣﺎدری‬
    ‫ﮐﮫ ﺗﺤﻤﻞ اﯾﻦ ﺳﺎﻟﮭﺎ ﺑﺮاﯾﺶ ﻃﺎﻗﺘﯽ ﺑﺎﻗﯽ ﻧﮕﺬارده و ﭘﺪری ﮐﮫ ﺣﺘﯽ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺪ ﮐﺎری ﺑﺮاﯾﻢ‬
    ‫اﻧﺠﺎم دھﺪ و ﻋﺸﻘﯽ ﮐﮫ ﻣﺮا از ﺧﻮد ﺑﯽ ﺧﺒﺮ ﮔﺬاﺷﺘﮫ . اﻣﯿﺪ ﺗﻮ دﯾﮕﺮ ﭼﺮا رھﺎﯾﻢ ﮐﺮدی ؟‬
    ‫ﺣﺎﻻ ﮐﮫ ھﯿﭻ ﺳﺪی ﻧﯿﺴﺖ . ﺣﺎﻻ ﮐﮫ آزاد ﺷﺪم . ﺣﺎﻻ ﮐﮫ ﺑﺎﺑﮏ ﺑﺮای ھﻤﯿﺸﮫ رﻓﺘﮫ . ﺧﺪای‬
    ‫ﻣﻦ ﭼﻘﺪر ﺗﻨﮭﺎ ھﺴﺘﻢ.‬


    ‫ﺑﻌﻀﯽ اوﻗﺎت روزھﺎﯾﯽ را ﻣﯽ ﮔﺬراﻧﯿﻢ ﮐﮫ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ ﺗﻠﺦ ﺗﺮﯾﻦ روزھﺎی زﻧﺪﮔﯿﻤﺎن‬
    ‫ھﺴﺘﻨﺪ و از آن ﺑﺪﺗﺮ اﻣﮑﺎن ﻧﺪارد اﺗﻔﺎق ﺑﯿﺎﻓﺘﺪ ، اﻣﺎ ﺑﻌﺪ از ﻣﺪﺗﯽ در ﺟﺎﯾﯽ ﻗﺮار ﻣﯽ ﮔﯿﺮﯾﻢ‬
    ‫ﮐﮫ آن ﺧﺎﻃﺮات ﺗﻠﺦ ﺑﺮاﯾﻤﺎن ﺷﯿﺮﯾﻦ ﻣﯽ ﺷﻮد ، ﻣﻦ ﮐﮫ ﻋﻤﺮی آرزو داﺷﺘﻢ ﺑﻔﮭﻤﻢ ﭼﺮا ﭘﺪر‬
    ‫و ﻣﺎدرم ﭼﻨﯿﻦ رﻓﺘﺎری ﺑﺎ ﻣﻦ دارﻧﺪ . ﻣﻦ ﮐﮫ ﻋﯿﺪ ﭘﺎرﺳﺎل ﻣﻮﻗﻊ ﺳﺎل ﺗﺤﻮﯾﻞ آرزو ﻣﯽ ﮐﺮدم‬
    ‫ﺑﺎﺑﮏ ﺑﺮای ھﻤﯿﺸﮫ از ﺳﺮ راھﻢ ﺑﺮود . ﺣﺎﻻ ﺑﮫ ﺗﻤﺎم آرزوھﺎﯾﻢ رﺳﯿﺪه ام اﻣﺎ ﺑﺎز اﺣﺴﺎس‬
    ‫ﺗﻨﮭﺎﯾﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ . روی ﭘﻠﮫ ﺧﺎﻧﮫ ﻧﺸﺴﺘﻢ و ﺳﺮم را ﺑﺮ روی زاﻧﻮاﻧﻢ ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﺑﮫ اﺷﮑﮭﺎی‬
    ‫ﮔﺮم اﺟﺎزه دادم ﺑﺮ ﭼﮭﺮۀ ﺳﺮدم روان ﺷﻮﻧﺪ . ﺣﺘﯽ ﭘﻮﻟﯽ ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﺗﺎ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﺑﺮوم . در‬
    ‫ھﻤﺎن ﺣﺎل ﺧﻮاﺑﻢ ﺑﺮد ﮐﮫ ﺑﺎ ﺗﻤﺎس دﺳﺘﯽ از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪم . ﺑﮭﺮام ﺑﺎ ﭼﻤﺪاﻧﯽ در دﺳﺖ ﻣﻘﺎﺑﻠﻢ‬
    ‫اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد . ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﻮدﮐﯽ در آﻏﻮﺷﺶ ﺟﺎی ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﮔﺮﯾﮫ ﮐﺮدم . ﭼﻘﺪر ﺑﮫ وﺟﻮدش‬
    ‫اﺣﺘﯿﺎج داﺷﺘﻢ . ﺑﺎ ﻣﺤﺒﺖ ﮔﻔﺖ:‬
    ‫-ﺗﻮ اﯾﻦ ﺳﺮﻣﺎ ﭼﺮا دم در ﻧﺸﺴﺘﯽ ؟ ﺑﯿﺎ ﺑﺮﯾﻢ ﺗﻮ...‬
    ‫-ﻧﻤﯽ ﺷﮫ . ﺧﻮﻧﮫ ﭘﻠﻤﭗ ﺷﺪه.‬
    ‫ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﭘﺮﺳﯿﺪ:‬
    ‫-ﭘﻠﻤﭗ ﺷﺪه ؟ از ﮐﯽ ؟ ﺑﺮای ﭼﯽ ؟‬
    ‫-ﺣﺴﺎﺑﮭﺎی ﺷﺮﮐﺖ ﺧﺎﻟﯽ ﺷﺪه . ﺗﻤﺎم ﭼﮑﮭﺎی ﭘﺪر ﺑﺮﮔﺸﺘﮫ . ھﯿﭻ ﮐﺲ ﻧﺒﻮد ﺑﮭﻢ ﺑﮕﮫ ﭼﮫ ﮐﺎر‬
    ‫ﮐﻨﻢ . ﺣﺘﯽ ﻋﻤﻮ ھﻢ روی ﺧﻮش ﻧﺸﻮن ﻧﻤﯽ ده . دم ﻇﮭﺮ اوﻣﺪن و ﺧﻮﻧﮫ رو ﭘﻠﻤﭗ ﮐﺮدن .‬
    ‫اﻻن ﻣﺎ ھﯿﭽﯽ ﻧﺪارﯾﻢ . ﺑﺎﺑﺎ اﻣﺮوز ﻗﺮار ﺑﻮد ﺑﮫ ﺑﺨﺶ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺑﺸﮫ . ھﯿﭻ ﮐﺪوﻣﺸﻮن ھﻢ‬
    ‫ﭼﯿﺰی ﻧﻤﯽ دوﻧﻦ . ﺑﮭﺮام ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ . ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﭼﺮا زﻧﺪﮔﯿﻤﻮن داره اﯾﻨﺠﻮری ﻣﯽ ﺷﮫ ؟‬
    ‫-ﺑﯿﺎ ﺧﻮاھﺮ ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ ، ﺑﯿﺎ ﺑﺎ ھﻢ ﺑﺮﯾﻢ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ، ھﯿﭽﯽ ﻧﻤﯽ ﺷﮫ ﺑﮭﺖ ﻗﻮل ﻣﯽ دم .‬
    ‫زﻧﺪﮔﯽ ھﻤﯿﻨﮫ دﯾﮕﮫ . ﺑﺎﻻ و ﭘﺎﯾﯿﻦ داره . اﮔﮫ ھﻤﯿﺸﮫ ﺧﻮﺑﯽ و ﺷﺎدی ﺑﺎﺷﮫ ﮐﮫ زﻧﺪﮔﯽ ﻧﯿﺴﺖ .‬
    ‫ﺧﯿﻠﯽ ﭼﯿﺰا ﺗﻮ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﻤﮑﻨﮫ اﺗﻔﺎق ﺑﯿﺎﻓﺘﮫ ﮐﮫ ﺗﻮ اﺻلاً ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺗﺼﻮر ﮐﻨﯽ...‬

    در ھﻤﯿﻦ ﺣﺎل ﺗﺎﮐﺴﯽ ﮔﺮﻓﺖ و ﭼﻤﺪاﻧﺶ را در ﺻﻨﺪوق ﻋﻘﺐ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﮔﺬاﺷﺖ و ھﺮ دو‬
    ‫ﺳﻮار ﺷﺪﯾﻢ . ﮔﺮﻣﺎی ﻣﺎﺷﯿﻦ اﻧﺪﮐﯽ از ﻟﺮزش ﺑﺪﻧﻢ را ﮐﻢ ﮐﺮد ﺑﮫ ﺷﺎﻧﮫ اش ﺗﮑﯿﮫ زدم و ﺑﮫ‬
    ‫ﺣﺮﻓﮭﺎﯾﺶ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم . ھﯿﭻ وﻗﺖ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﺮدم زﻧﺪﮔﯽ ﭘﺪر و ﮔﺬﺷﺘﮫ ھﺎ اﯾﻨﭽﻨﯿﻦ ﺑﺎﺷﺪ .‬
    ‫ﺑﺮاﯾﻢ اھﻤﯿﺖ ﻧﺪاﺷﺖ ﮐﮫ ﻣﺎدرم ﭼﮫ ﮐﺴﯽ ﺑﻮده . او ﮐﮫ رﻓﺖ و ﻣﺎ را ﻧﺨﻮاﺳﺖ و ﺑﮫ ھﻮس ﻣﺎ‬
    ‫را ﻓﺮوﺧﺖ ﺣﺘﯽ ارزش ﻓﮑﺮ ﮐﺮدن ﻧﺪارد . و زﻧﯽ ﮐﮫ ﺑﭽﮫ ھﺎی دﯾﮕﺮی را ﺑﺰرگ ﮐﻨﺪ .‬
    ‫ﻃﻮری ﮐﮫ ھﯿﭻ ﮔﺎه ﻧﻔﮭﻤﯿﺪم ﻣﺎدرم ﻧﯿﺴﺖ . ﺑﺮاﯾﻢ ارزﺷﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﻣﺎدر داﺷﺖ . از ﺑﮭﺮام‬
    ‫ﭘﺮﺳﯿﺪم :‬
    ‫-ﭼﻘﺪر ﻣﺎﻣﺎن رو دوﺳﺖ داری ؟‬
    ‫-زن ﻓﺪاﮐﺎر و ﻣﮭﺮﺑﻮﻧﯿﮫ . ﻣﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺮاش ارزش ﻗﺎﺋﻠﻢ.‬
    ‫-ﭼﺮا ھﯿﭻ وﻗﺖ ﺻﺪاش ﻧﮑﺮدی ؟ ﯾﺎدم ﻧﻤﯽ ﯾﺎد ﻣﺎﻣﺎن ﺻﺪاش ﮐﺮده ﺑﺎﺷﯽ.‬
    ‫-ﺑﮫ ﭼﮫ ﭼﯿﺰاﺋﯽ دﻗﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ھﺎ ! ﻣﻦ ﺧﻮدم ھﯿﭻ وﻗﺖ ﺑﮭﺶ ﻓﮑﺮ ﻧﮑﺮده ﺑﻮدم .‬
    ‫ﺑﮭﺮام ﻃﻔﺮه ﻣﯽ رﻓﺖ . در ﺻﻮرﺗﯽ ﮐﮫ ﻣﻦ دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ ﺑﺎ ﮐﺴﯽ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻢ . ﺑﺎ ﺗﺮدﯾﺪ‬
    ‫ﭘﺮﺳﯿﺪم:‬
    ‫-ﺗﻮ از ﺑﭽﮕﯽ ھﺎﻣﻮن ﭼﯽ ﯾﺎدﺗﮫ ؟ ﺧﻮﻧﮥ ﻣﺎدرﺑﺰرگ ، ﯾﺎ ﺧﻮﻧﮫ ای ﮐﮫ ﻣﻦ و ﺗﻮ ﺗﻮش دﻧﯿﺎ‬
    ‫اوﻣﺪﯾﻢ .‬
    ‫-اﯾﻦ ﺳﺆاﻻ ﺑﺮای ﭼﯿﮫ ھﺴﺘﯽ ؟ ﺗﻮ اون ﻣﻮﻗﻊ اوﻧﻘﺪر ﮐﻮﭼﯿﮏ ﺑﻮدی ﮐﮫ ھﯿﭽﯽ ﯾﺎدت ﻧﻤﯽ‬
    ‫ﯾﺎد . ﭘﺲ ﭼﺮا ﻣﯽ ﭘﺮﺳﯽ ؟‬
    ‫-ﭼﻮن ﯾﺎدم ﻧﻤﯽ ﯾﺎد ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﺮام ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﻨﯽ.‬
    ‫-اﻻن ﺧﺴﺘﮫ ام . ﺑﺬار ﺑﺮﺳﯿﻢ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﺑﻌﺪ ﺑﺮات ﻣﯽ ﮔﻢ . ﺑﺮای ﺷﺐ ﺑﺎﯾﺪ ﯾﮫ ھﺘﻞ ﭘﯿﺪا‬
    ‫ﮐﻨﯿﻢ . ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺑﮭﺘﺮه ﺳﺮاغ ﻋﻤﻮ ﻧﺮﯾﻢ . ﺗﺎ ﻣﻦ ﻓﺮدا ﺑﺒﯿﻨﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﭼﮫ ﮐﺎر ﮐﻨﻢ.‬

    ‫ﺑﮭﺮام ﭘﻮل زﯾﺎدی ھﻤﺮاه ﻧﺪاﺷﺖ . ﭘﻮل ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن را ﮐﻨﺎر ﮔﺬاﺷﺘﯿﻢ . ﺑﺎ ﻣﻘﺪار ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪه ھﻢ‬
    ‫ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮای ﻣﺪﺗﯽ ﺳﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدﯾﻢ . ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﻓﮑﺮ ھﺘﻞ رﻓﺘﻦ را از ﺳﺮﻣﺎن ﺑﯿﺮون ﮐﺮدﯾﻢ .‬
    ‫ﻣﻘﺎﺑﻞ اوﻟﯿﻦ ﻣﺴﺎﻓﺮﺧﺎﻧﮫ اﯾﺴﺘﺎدﯾﻢ . اﺻﻼً دﻟﻢ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺖ وارد آﻧﺠﺎ ﺷﻮم . ﻣﺤﻠﮭﺎی ﺷﻠﻮغ‬
    ‫و ﭘﺮ رﻓﺖ و آﻣﺪ ﮐﮫ ﺑﺮای روح ﺧﺴﺘﮥ ﻣﺎ ﺣﮑﻢ ﺳﻮھﺎن را داﺷﺖ . ﺑﺎ ﺑﯽ ﻣﯿﻠﯽ ﺑﮫ دﻧﺒﺎل‬
    ‫ﺑﮭﺮام راه اﻓﺘﺎدم . ﻣﺴﺌﻮل آﻧﺠﺎ از ﻣﺎ ﺷﻨﺎﺳﻨﺎﻣﮫ ﺧﻮاﺳﺖ اﻣﺎ ﻓﻘﻂ ﺑﮭﺮام ﻣﺪارﮐﺶ را ھﻤﺮاه‬
    ‫داﺷﺖ ﺗﻤﺎم وﺳﺎﯾﻞ و ﻣﺪارک ﻣﻦ داﺧﻞ ﻣﻨﺰل ﺑﻮد . اﺻﺮارھﺎی ﺑﮭﺮام ﺛﻤﺮ ﻧﺒﺨﺸﯿﺪ و‬
    ‫ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪﯾﻢ ﺑﺮﮔﺮدﯾﻢ . ﺑﮭﺮام ﺳﺎﮐﺖ و درھﻢ از ﺷﯿﺸﮫ ﻣﮫ ﮔﺮﻓﺘﮫ ﺑﯿﺮون را ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد‬
    ‫ﮐﮫ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﭘﯿﺸﻨﮭﺎدم را ﺑﺎ او در ﻣﯿﺎن ﺑﮕﺬارم.‬


    ‫-ﻣﻮاﻓﻘﯽ ﻓﻌﻼً ﺧﻮﻧﮫ ﺧﺎﻟﮫ ﺑﺎﺷﯿﻢ ﺗﺎ ﯾﮫ ﻓﮑﺮی ﺑﮑﻨﯿﻢ ؟ ﺑﺎﺑﺎ ﮐﻠﯽ زﻣﯿﻦ داره . ﺷﺮﮐﺖ و ﺧﻮﻧﮫ‬
    ‫ووﺳﺎﯾﻞ ھﻢ ھﺴﺖ ، ﺣﺘﻤﺎ ﭼﯿﺰی دﺳﺘﻤﻮن رو ﻣﯽ ﮔﯿﺮه .‬
    ‫ً‬


    ‫ﺑﮭﺮام ﺑﺎ اﻓﺴﻮس ﺳﺮﺗﮑﺎن داد و ﮔﻔﺖ:‬

    ‫-رﻗﻢ ﭼﮏ ھﺎی ﺷﺮﮐﺖ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺎﻻﺳﺖ . ﺑﺎﺑﺎ ﺑﮫ ﺣﺮﻓﻢ ﮔﻮش ﻧﮑﺮد . ھﻤﮫ ﭼﯿﺰو ﺳﭙﺮد ﺑﮫ‬
    ‫ﺑﺎﺑﮏ . ھﯿﭻ وﻗﺖ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﺮد اﯾﻨﺠﻮری رو دﺳﺖ ﺑﺨﻮره . ﺑﺎﺑﮏ ﺑﺎ ﯾﮫ اﻣﻀﺎ ھﺮ ﮐﺎری‬
    ‫ﻣﯽ ﺗﻮﻧﺴﺖ ﺑﮑﻨﮫ . ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﭼﺮا ﭼﮑﮭﺎ رو ﺑﮫ اﺳﻢ ﺑﺎﺑﺎ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ . ﻓﺮدا ﺻﺒﺢ ازش ﺷﮑﺎﯾﺖ‬
    ‫ﻣﯽ ﮐﻨﻢ.‬
    -اﻣﺎ ﺑﺎﺑﮏ از اﯾﺮان رﻓﺘﮫ.‬

    ‫-ﺗﻮ از ﮐﺠﺎ ﻣﯽ دوﻧﯽ ؟‬

    ‫-ﺑﺎ ﻋﻤﻮ ﺣﺮف زدم . ﮔﻔﺖ ﻣﻦ ﺑﺎﻋﺚ آوارﮔﯽ اون و ﺑﺪﺑﺨﺘﯽ ﭘﺪر ﺷﺪم . ﺑﺎورم ﻧﻤﯽ ﺷﺪ‬
    ‫اﯾﻨﺠﻮری ﺑﺎھﺎم ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﻨﮫ . ﺣﺎﻻ ﻣﻮاﻓﻘﯽ اول ﯾﮫ ﺳﺮ ﺑﺮﯾﻢ ﺧﻮﻧﮫ ﺧﺎﻟﮫ ﺗﻮ ﭼﻤﺪوﻧﺖ رو‬
    ‫ﺑﺬاری ، ﺑﻌﺪ ﺑﺮﯾﻢ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ؟‬
    ‫ﺑﮭﺮام ﺟﻮاﺑﻢ را ﻧﺪاد . ﺧﺎﻟﮫ و ﭘﺪر ھﯿﭻ وﻗﺖ ﻣﯿﺎﻧﮫ ﺧﻮﺑﯽ ﺑﺎ ھﻢ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ ﺗﺎزه ﻓﮭﻤﯿﺪم ﭼﺮا‬
    ‫ﺧﺎﻟﮫ ﻣﺜﻞ ﺑﻘﯿﮫ ﺧﺎﻟﮫ ھﺎ ﻣﺎ را دوﺳﺖ ﻧﺪاﺷﺖ . ﺑﺎ ﯾﺎدآوری دﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮات ﭘﺪر ﻏﻢ ﻋﺎﻟﻢ در‬
    ‫دﻟﻢ رﯾﺨﺖ . ﻓﻘﻂ اﮔﺮ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﻮد ﮐﮫ ﺷﺐ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪﯾﻢ ﻏﻨﯿﻤﺖ ﺑﻮد . ﻋﻤﻮی ﺧﻮدﻣﺎن ﮐﮫ ﻣﺴﻠﻤً‬
    ‫ﺎ‬
    ‫ﻣﺎ را ﻗﺒﻮل ﻧﺨﻮاھﺪ ﮐﺮد . اﻣﯿﺪوارم ﺑﻮدم ﺣﺪاﻗﻞ زﻧﯽ ﮐﮫ ﺳﺎﻟﮭﺎ ﺑﮫ ﻋﻨﻮان ﺧﺎﻟﮫ ﻣﯽ‬
    ‫ﭘﻨﺪاﺷﺘﯿﻤﺶ ، ﺑﭽﮫ ھﺎﺋﯽ ﮐﮫ ھﯿﭻ ﻧﺴﺒﺘﯽ ﺑﺎ او ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ را ﻗﺒﻮل ﮐﻨﺪ . ﺑﮫ ﺗﺎﮐﺴﯽ آدرس ﻣﻨﺰل‬
    ‫را دادم . زﯾﺒﺎ ﺳﺎﻟﮭﺎ ﻗﺒﻞ ازدواج ﮐﺮده ﺑﻮد و ﺑﺎ ھﻤﺴﺮش در ﻣﺸﮭﺪ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد . ﭘﻮﯾﺎ‬
    ‫ھﻢ ﺑﺮای اداﻣﮫ ﺗﺤﺼﯿﻞ ﺑﮫ آﻟﻤﺎن رﻓﺘﮫ ﺑﻮد . ﺧﺎﻟﮫ و ھﻤﺴﺮش ﺗﻨﮭﺎ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ . ﺑﺮای‬
    ‫اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﻃﻌﻢ آوارﮔﯽ را اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮدم . ﻃﯽ ﻣﺪت ﮐﻮﺗﺎھﯽ زﻧﺪﮔﯿﻢ زﯾﺮ و رو ﺷﺪه‬
    ‫ﺑﻮد . ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﮭﺮام ﺑﮫ ﺧﻮدم اوﻣﺪم.‬


    ‫-ھﺴﺘﯽ . ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ اﯾﻦ وﺿﻊ ﺗﺎ ﮐﯽ اداﻣﮫ ﭘﯿﺪا ﻣﯽ ﮐﻨﮫ . ﺑﮫ اﻣﯿﺪ ﺑﮕﻮ ﺑﯿﺎد ﺗﮑﻠﯿﻔﺘﻮن رو‬
    ‫روﺷﻦ ﮐﻨﯿﻢ . ﺣﺎﻻ ﮐﮫ ﺑﺎﺑﮏ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﮭﺘﺮه ﻋﺠﻠﮫ ﮐﻨﯿﺪ . ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ ﺑﺮﮔﺮده و دوﺑﺎره ھﻤﮫ ﭼﯿﺰ‬
    ‫ﺑﮫ ھﻢ ﺑﺨﻮره.‬


    ‫ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن اﺳﻢ اﻣﯿﺪ اﺷﮏ از ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ روان ﺷﺪ . ﺑﮭﺮام ﭼﮫ ﺧﺒﺮ از دل ﺳﻮﺧﺘﮫ ام داﺷﺖ .‬
    ‫درﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﺑﺎ ﻓﺸﺎر دﻧﺪان ﺑﺮ ﻟﺒﺎﻧﻢ از ﺷﺪت ﮔﺮﯾﮫ ﺑﮑﺎھﻢ . رو ﺑﮫ ﺳﻮی ﭘﻨﺠﺮه‬
    ‫ﺑﺮدم . ﺷﯿﺸﮫ ھﺎ ﻣﮫ ﮔﺮﻓﺘﮫ ﺑﻮد و از ﭘﺸﺖ ﭘﺮده اﺷﮏ ھﯿﭻ ﻣﻨﻈﺮه ای ﻣﺸﺨﺺ ﻧﺒﻮد . ﺑﮭﺮام‬
    ‫ﺻﺪاﯾﻢ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬


    ‫-از اﻣﯿﺪ ﺧﺒﺮی ﻧﺪاری ؟‬

    ‫درﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﮔﺮﯾﮫ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﺳﺮم را ﺑﮫ ﻋﻼﻣﺖ ﻧﮫ ﺗﮑﺎن دادم . درﺣﺎﻟﯿﮑﮫ اﺧﻢ ﮐﺮده ﺑﻮد‬
    ‫ﭘﺮﺳﯿﺪ:‬


    ‫-وﻗﺘﯽ ﻓﮭﻤﯿﺪ ﺑﺎﺑﺎ ﺗﻮ دردﺳﺮ اﻓﺘﺎده رﻓﺖ ؟‬
    ‫ﺑﺎ ﺑﻐﺾ ﮔﻔﺘﻢ:‬


    ‫-اﺻﻼً ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻢ ﭘﯿﺪاش ﮐﻨﻢ . وﻗﺘﯽ ﺑﺎﺑﺎ ﻣﺠﺒﻮرم ﮐﺮد ﮐﮫ ﺑﺎ ﺑﺎﺑﮏ ازدواج ﮐﻨﻢ دﯾﮕﮫ ﺑﺎھﺎش‬
    ‫ﺗﻤﺎس ﻧﮕﺮﻓﺘﻢ . آﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎر ﮐﮫ ﺣﺮف زدﯾﻢ ﻗﺮار ﺑﻮد ﻣﺮﺧﺺ ﺑﺸﮫ ﮔﻔﺖ ﺗﺎ دو ھﻔﺘﮫ دﯾﮕﮫ ﮔﭻ‬
    ‫ﭘﺎش رو ﺑﺎز ﻣﯽ ﮐﻨﻦ . اﻣﺎ دﯾﮕﮫ ازش ﺧﺒﺮی ﻧﺪارم . ﻓﻘﻂ ﺗﻠﻔﻦ ھﻤﺮاھﺶ رو دارم ﮐﮫ اﯾﻦ‬
    ‫ﭼﻨﺪ روزه ﺧﺎﻣﻮش ﺑﻮده . ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯽ ﺑﮭﺮام ؟ زﻧﺪﮔﯽ اﺻﻼ ﺧﯿﺎل ﮐﻮﺗﺎه اوﻣﺪن ﻧﺪاره.‬
    ‫ً‬


    ‫-ﻓﺮدا ﯾﮫ ﺳﺮ ﻣﯽ رم ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎﻧﯽ ﮐﮫ ﺑﺴﺘﺮی ﺑﻮد . ﺣﺘﻤﺎً ازش ﺧﺒﺮ ﻣﯽ ﮔﯿﺮم . اﺷﮑﺎﺗﻮ ﭘﺎک‬
    ‫ﮐﻦ ﮐﮫ رﺳﯿﺪﯾﺪم . ﯾﮫ روز ھﻤﮫ ﭼﯽ درﺳﺖ ﻣﯽ ﺷﮫ . ﺻﺒﺮ داﺷﺘﮫ ﺑﺎش ﻋﺰﯾﺰم.‬


    ‫درﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ھﺮ دو ﻣﻌﺬب ﺑﻮدﯾﻢ دم در اﯾﺴﺘﺎدﯾﻢ . ھﯿﭻ ﮐﺪام روی ﺻﺤﺒﺖ ﻧﺪاﺷﺘﯿﻢ اﻣﺎ ﭼﺎره‬
    ‫ای ﻧﺒﻮد . ﺑﮭﺮام زﻧﮓ زد و ﺧﺎﻟﮫ ﺑﻌﺪ از ﺷﻨﯿﺪن ﺻﺪای ﻣﺎ در را ﺑﺎز ﮐﺮد . اﺳﺘﻘﺒﺎل و‬
    ‫ﻟﺒﺨﻨﺪش ﻣﺮا دﻟﮕﺮم ﮐﺮد . ﮔﻮﻧﮫ ھﺎی ﺳﺮدم را ﺑﻮﺳﯿﺪ و ﻣﺎ را ﺑﮫ داﺧﻞ دﻋﻮت ﮐﺮد . ﺑﺎ‬
    ‫ﭼﺎی داغ ﺣﺎل ھﺮ دوی ﻣﺎ ﺟﺎ آﻣﺪ . از ﺣﺎل ﭘﺪر ﭘﺮﺳﯿﺪ و ﺑﺮای ﻣﺎدر و ﻣﺎ دﻟﺴﻮزی ﮐﺮد .‬
    ‫زن ﻣﮭﺮﺑﺎﻧﯽ ﺑﻮد درﺳﺖ ﻣﺜﻞ ﻣﺎدر اﻣﺎ ھﯿﭻ وﻗﺖ ﺑﺎ ﭘﺪرم ﺳﺎزﮔﺎر ﻧﺒﻮد . اﻧﮕﺎر ﭘﺪر را در‬
    ‫ﮐﺎری ﻣﻘﺼﺮ ﻣﯽ داﻧﺴﺖ ﮐﮫ ﻣﺪام ﺳﺮﮐﻮﻓﺖ ﻣﯽ زد و ﭘﺪر ھﻢ ﮐﮫ ﻋﺼﺒﯽ و ﻣﻐﺮور ﺑﻮد‬
    ‫ﺗﺤﻤﻞ ﻧﮑﺮد و اﯾﻦ ﻃﻌﻨﮫ ھﺎ دو ﺳﻮﯾﮫ ﺷﺪ . دﯾﮕﺮ ﺑﮫ اﻧﺪازه ﮔﺬﺷﺘﮫ ﺑﺎ ﺧﺎﻟﮫ راﺣﺖ ﻧﺒﻮدم .‬
    ‫وﻗﺘﯽ ﺑﮭﺮام ﺑﮫ ﺻﻮرت ﺧﻼﺻﮫ ﻣﻮﺿﻮع ﮐﻼھﺒﺮداری ﺑﺎﺑﮏ را ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮد ، ﺧﺎﻟﮫ ﮔﻔﺖ:‬


    ‫-اﯾﻦ ﺑﺎﺑﺎی ﺗﻮ ﯾﮫ ﭼﯿﺰﯾﺶ ﻣﯽ ﺷﮫ ! اﯾﻦ دﺳﺘﮫ ﮔﻞ رو ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﮫ زور ﺑﺪه ﺑﮫ ﯾﮫ ھﻤﭽﯿﻦ‬
    ‫ﭘﺴﺮ ﮐﻼﺷﯽ . آﺧﮫ ﻣﮕﮫ ازدواج زوری ﻣﯽ ﺷﮫ . ﺑﯿﭽﺎره ﺧﻮاھﺮم ﺗﻮ ﺧﻮﻧﮫ اش ﯾﮫ روز‬
    ‫ﺧﻮش ﻧﺪﯾﺪ . ﺣﺎﻻ ھﻢ ﻗﺪﻣﺘﻮن رو ﭼﺸﻢ . ﮐﯽ از ﺧﻮاھﺮ ﻧﺰدﯾﮑﺘﺮ . ﭘﺎﺷﯿﻦ دﺳﺖ و روﺗﻮن‬
    ‫رو ﺑﺸﻮرﯾﻦ ﺗﺎ ﺑﺮاﺗﻮن ﺷﺎم ﺑﯿﺎرم . ﺣﺘﻤﺎً ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ھﯿﭽﯽ ﻧﺨﻮردﯾﻦ .‬
    ‫درﺣﺎﻟﯿﮑﮫ دﻟﻢ از ﺿﻌﻒ ﻣﺎﻟﺶ ﻣﯽ رﻓﺖ ﮔﻔﺘﻢ:‬


    ‫-ﻣﺮﺳﯽ ﺧﺎﻟﮫ ﺟﺎن . ﻣﺎﻣﺎن از ﺻﺒﺢ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎﻧﮫ . ﺑﮭﺮام ھﻢ ھﻨﻮز ﻣﺎدر و ﭘﺪر و ﻧﺪﯾﺪه ﻣﺎ‬
    ‫ﻣﯽ رﯾﻢ ، ﻣﺎﻣﺎن ﯾﮫ ﺳﺮ ﺑﯿﺎد و اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﮐﻨﮫ.‬
    -اﻟﮭﯽ ﻗﺮﺑﻮن ﺗﻮ دﺧﺘﺮ ﻧﺎزم ﺑﺮم ﮐﮫ اوﻧﻘﺪر ﺑﮫ ﻓﮑﺮ ﻣﺎدرﺗﯽ . وﺳﯿﻠﮫ دارﯾﻦ ؟‬

    ‫-ﺑﺎ ﺗﺎﮐﺴﯽ ﻣﯽ رﯾﻢ.‬

    ‫-ﺗﻮ ھﻢ ﻧﮕﺮان ھﯿﭽﯽ ﻧﺒﺎش . ﺑﮫ ﺟﻮاھﺮ ﺑﮕﯿﻦ ﻣﻨﺘﻈﺮﺷﻢ.‬

    ‫از ﭼﮭﺮۀ ﺑﮭﺮام ﺧﺴﺘﮕﯽ ﻣﯽ ﺑﺎرﯾﺪ . اﻣﺎ راھﯽ ﺷﺪﯾﻢ . ﺑﺎ و ﺟﻮد آﻧﮑﮫ ﺗﺎ ﻋﯿﺪ ﭼﻨﺪ روزی‬
    ‫ﻧﻤﺎﻧﺪه ﺑﻮد اﻣﺎ ھﻨﻮز ھﻮا ﺳﺮد ﺑﻮد . ﺧﯿﺎﺑﺎﻧﮭﺎ ﺷﻠﻮغ و ﻣﺮدم در ﺗﮑﺎﭘﻮی ﺷﺮوع ﺳﺎل ﺟﺪﯾﺪ‬
    ‫ﺑﻮدﻧﺪ اﻣﺎ ﺑﺮای ﻣﻦ ھﯿﭻ ﺷﺮوﻋﯽ ﻣﻌﻨﺎ ﻧﺪاﺷﺖ . اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮدم روﺣﻢ ﻣﺮده . اﯾﻦ ھﻤﮫ‬
    ‫اﺗﻔﺎق را ھﻨﻮز ھﻀﻢ ﻧﮑﺮده ﺑﻮدم . ﺑﺮای ﻓﺮار از ﻓﮑﺮ و ﺷﮑﺴﺘﻦ ﺳﮑﻮت ﺑﮫ ﺑﮭﺮام ﮔﻔﺘﻢ:‬


    ‫-ﺳﻔﺮت ﭼﻄﻮر ﺑﻮد ؟‬

    ‫ﺑﮭﺮام ﻏﺮق در دﻧﯿﺎی ﺧﻮدش ﺑﻮد . ﺳﺮی ﺑﺎ ﺗﺄﺳﻒ ﺗﮑﺎن داد و ﮔﻔﺖ:‬

    ‫-اﮔﮫ اﯾﻦ ﻣﺴﺌﻠﮫ ﭘﯿﺶ ﻧﻤﯽ اوﻣﺪ ﺑﺮﻧﻤﯽ ﮔﺸﺘﻢ . اﻻن ھﻢ اﮔﮫ ﮐﺎرھﺎ ﯾﮫ ذره روﺑﺮاه ﺑﺸﮫ‬
    ‫ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮدم . اوﻧﺠﺎ ﺗﻮی ﮐﺎﻟﺞ ﺛﺒﺖ ﻧﺎم ﮐﺮدم . ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ درﺳﻢ رو اداﻣﮫ ﺑﺪم . ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ھﻢ‬
    ‫ﺑﯿﺨﻮد زﻧﺪﮔﯿﻤﻮ ھﺪر دادم . ﺑﺎﺑﺎ ﻣﻮﻗﻌﯽ ﮐﮫ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﻨﻮ زﯾﺮﺑﺎل و ﭘﺮ ﺧﻮدش ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ ، ﺑﺎﺑﮏ‬
    ‫رو ﺑﮫ ﺟﺎی ﻣﻦ ﻧﺸﻮﻧﺪ . اﯾﻦ اواﺧﺮ ﺷﺪه ﺑﻮدم ﻋﺮوﺳﮏ ﺧﯿﻤﮫ ﺷﺐ ﺑﺎزﯾﺸﻮن . ھﺮ ﭼﯽ ﭘﯿﺶ‬
    ‫ﺑﯿﺎد ﻣﮭﻢ ﻧﯿﺴﺖ ، ﻣﻦ ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮدم . ھﺴﺘﯽ ﺗﻮ ﺧﯿﻠﯽ ﭼﯿﺰا رو ﻧﻤﯽ دوﻧﯽ اﻣﺎ ﻣﻦ ﺧﺴﺘﮫ ﺷﺪم .‬
    ‫ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﺮم دﻧﺒﺎل زﻧﺪﮔﯿﻢ . ﻣﯽ ﺧﻮام ﺗﻨﮭﺎ ﺑﺎﺷﻢ . روی ﭘﺎی ﺧﻮدم ﺑﺎﯾﺴﺘﻢ .‬


    ‫ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﭘﯿﺎده ﺷﺪﯾﻢ . ﭼﻮن از وﻗﺖ ﻣﻼﻗﺎت ﮔﺬﺷﺘﮫ ﻣﺮا راه ﻧﺪادﻧﺪ و ﻗﺮار ﺷﺪ ﺑﮭﺮام‬
    ‫ﺟﺎﯾﺶ را ﺑﺎ ﻣﺎدر ﻋﻮض ﮐﻨﺪ . از ﺑﮭﺮام ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺗﺎ ﻣﻮﺿﻮع را ﺑﮫ ﭘﺪر ﻧﮕﻮﯾﺪ . وﻗﺘﯽ ﺑﮫ‬
    ‫ﻃﺮف راھﺮو ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن رﻓﺖ اﺣﺴﺎس ﮐﺮدم ﭼﻘﺪر ﺧﺴﺘﮫ اﺳﺖ.‬


    ‫ﻣﺎدر ﺑﮫ ﺷﺪت رﻧﮓ ﭘﺮﯾﺪه و ﺧﺴﺘﮫ ﺑﻮد . ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﭼﻄﻮر ﻣﺎدر را از ﺟﺮﯾﺎن ﻣﻄﻠﻊ ﮐﻨﻢ‬
    ‫ﺑﺮای ھﻤﯿﻦ ﮔﻔﺘﻢ:‬


    ‫-ﻣﺎﻣﺎن ، ﺗﻮی ﺧﻮﻧﮫ آدم از ﺗﻨﮭﺎﯾﯽ دﻟﺶ ﻣﯽ ﮔﯿﺮه . ﺣﺎﻻ ﮐﮫ ﻧﮫ ﺑﺎﺑﺎ ھﺴﺖ ﻧﮫ ﺑﮭﺮام ﻣﯿﺎی‬
    ‫ﺑﺮﯾﻢ ﺧﻮﻧﮥ ﺧﺎﻟﮫ ؟‬


    ‫-ﻧﮫ ﻋﺰﯾﺰم ، ﺧﺴﺘﮫ ام ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﺨﻮاﺑﻢ.‬

    ‫-اﻣﺎ ﺧﺎﻟﮫ ﺧﻮدش زﻧﮓ زد و ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺮﯾﻢ ﭘﯿﺸﺸﻮن اوﻧﺎ ھﻢ ﺗﻨﮭﺎ ھﺴﺘﻦ . ﺑﺮﯾﻢ دﯾﮕﮫ ؟‬

    ‫ﺑﺎ اﺻﺮار ﻣﻦ ﺑﺎﻻﺧﺮه ﻣﺎدر راﺿﯽ ﺷﺪ و راه اﻓﺘﺎدﯾﻢ . ﺑﺎران ﻧﻢ ﻧﻢ ﻣﯽ ﺑﺎرﯾﺪ . اﻣﺎ ﺑﺮﻋﮑﺲ‬
    ‫ھﻤﯿﺸﮫ ﮐﮫ ﻋﺎﺷﻖ ﻗﺪم زدن زﯾﺮ ﺑﺎران ﺑﻮدم ، دﻟﻢ ﮔﺮﻓﺖ . آرام دﺳﺘﻢ را روی ﺣﻠﻘﮫ ام‬
    ‫ﮐﺸﯿﺪم . ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﮐﺠﺎﺳﺖ ﯾﺎ ﭼﮫ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده ، ﻓﻘﻂ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻤﺶ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم وﺟﻮدم . ﺑﺎ‬
    ‫ھﻤﮥ ﻗﻠﺒﻢ . اﻓﺴﻮس ﮐﮫ ﻧﺒﻮد.‬

    ‫ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﻨﺰل ﺧﺎﻟﮫ ﭘﯿﺎده ﺷﺪﯾﻢ . از اﯾﻦ ﺑﮫ ﺑﻌﺪ اﯾﻨﺠﺎ ﻣﺤﻞ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﺎ ﺑﻮد . ﺑﺮای ﭼﮫ ﻣﺪت ؟‬
    ‫ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ . ﻣﺴﻠﻤﺎً ﭘﺪر ھﯿﭻ وﻗﺖ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﻤﯽ ﺷﺪ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﯿﺎﯾﺪ . آﻗﺎی ﺟﻌﻔﺮی ﮐﺎرﻣﻨﺪ‬
    ‫ﺑﺎزﻧﺸﺴﺘﮫ ﺷﺮﮐﺖ ﻧﻔﺖ ﺑﻮد . ﻣﻨﺰﻟﺸﺎن ، ﺧﺎﻧﮥ وﯾﻼﺋﯽ ﺑﺰرﮔﯽ ﺑﻮد ﮐﮫ ﻗﺴﻤﺖ ﻋﻤﺪۀ آن ﺑﻌﺪ‬
    ‫از رﻓﺘﻦ ﺑﭽﮫ ھﺎ ﺑﻼ اﺳﺘﻔﺎده اﻓﺘﺎده ﺑﻮد . ﻧﻤﺎی دﯾﻮارھﺎ ﺳﻔﯿﺪ ﺑﻮد و ﺧﻮد ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن از ﺑﯿﺮون‬
    ‫ﻣﺸﺨﺺ ﻧﺒﻮد . در ﺑﺎز ﺷﺪ و ھﻤﺮاه ﻣﺎدر وارد ﺷﺪﯾﻢ . ﻋﻄﺮ ﺑﺎرام ﺑﺮ ﺗﻨﮫ ﻟﺨﺖ درﺧﺘﺎن‬
    ‫ﻧﺸﺴﺘﮫ ﺑﻮد و ھﻮای ﺑﺎراﻧﯽ زﯾﺮ ﻧﻮر ﭼﺮاﻏﮭﺎی ﺣﯿﺎط دﯾﺪﻧﯽ ﺑﻮد . ﺑﺎ ﻧﻔﺴﯽ ﻋﻤﯿﻖ ، ھﻮای‬
    ‫ﭘﺎک را ﺑﮫ رﯾﮫ ھﺎﯾﻢ ﮐﺸﯿﺪم ، ﺷﺎﯾﺪ از اﯾﻦ اﺣﺴﺎس ﺧﻔﮕﯽ رھﺎ ﺷﻮم . اﻣﺎ ﻓﺎﯾﺪه ای ﻧﺪاﺷﺖ .‬
    ‫ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ ﮐﮫ راه ﻧﻔﺴﻢ را ﮔﺮﻓﺘﮫ ﺑﻮد ﻣﺮﺑﻮط ﺑﮫ ھﻮا ﻧﺒﻮد . ﺑﻐﻀﯽ ﺑﻮد ﮐﮫ راه ﮔﻠﻮﯾﻢ را ﺑﺴﺘﮫ‬
    ‫ﺑﻮد . از ﭘﻠﮫ ھﺎ ﺑﺎﻻ رﻓﺘﯿﻢ و وارد ﺧﺎﻧﮫ ﺷﺪﯾﻢ . ﻗﺪﻣﮭﺎﯾﻢ را ﺗﻨﺪ ﮐﺮدم ﺗﺎ زودﺗﺮ ﺑﮫ ﺧﺎﻟﮫ ﮐﮫ‬
    ‫در راھﺮو ﻣﻨﺘﻈﺮﻣﺎن ﺑﻮد ﺑﺮﺳﻢ . ﺑﮫ ﺑﮭﺎﻧﮫ ﺑﻮﺳﯿﺪﻧﺶ ﮐﻨﺎر ﮔﻮﺷﺶ ﻧﺠﻮا ﮐﺮدم:‬


    ‫-ﻣﺎﻣﺎم ھﻨﻮز ھﯿﭽﯽ ﻧﻤﯽ دوﻧﮫ . ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺴﺘﮫ اﺳﺖ . اﮔﮫ ﻣﯽ ﺷﮫ ﺷﻤﺎ ھﻢ ﭼﯿﺰی ﺑﮭﺶ ﻧﮕﯿﻦ‬
    ‫.‬


    ‫ﺧﺎﻟﮫ ﻧﮕﺎه ﭘﺮ ﻣﻌﻨﯽ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬

    ‫-ﻣﮕﮫ ﺑﭽﮫ ام ھﺴﺘﯽ ﺟﻮن . ﺧﻮب ﮐﺎری ﮐﺮدی . ﺧﻮدم ﺑﮫ ﺟﻌﻔﺮی ﻣﯽ ﮔﻢ ﭼﯿﺰی ﻧﮕﮫ .‬
    ‫ﺑﺮو ﺗﻮ ﮐﮫ ﺧﯿﺲ ﺷﺪی.‬


    ‫ﺧﻮدم را در آﯾﻨﮫ ﻗﺪی راھﺮو ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم . ﻣﺎﻧﺘﻮی ﻣﺸﮑﯽ ﮐﮫ ﺑﺮاﯾﻢ ﮔﺸﺎد ﺷﺪه ﺑﻮد . ﻣﻮھﺎی‬
    ‫ﺧﯿﺲ و ﭼﮭﺮۀ ﺑﯽ رﻧﮓ و ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ ﮐﮫ ﺑﮫ ﮔﻮد ﻧﺸﺴﺘﮫ ﺑﻮد ، ﺣﮑﺎﯾﺖ از روزھﺎی ﺳﺨﺘﯽ‬
    ‫ﺑﻮد ﮐﮫ ﻣﯽ ﮔﺬراﻧﺪم . ﺑﺎ ﺣﺴﺮت ﺳﺮی ﺗﮑﺎن دادم و ﺑﮫ اﺗﺎق ﻧﺸﯿﻤﻦ رﻓﺘﻢ . از آﻗﺎی ﺟﻌﻔﺮی‬
    ‫ﺧﺒﺮی ﻧﺒﻮد . اﺗﺎق ﭘﺬﯾﺮاﯾﯽ ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﭘﻠﮫ از ھﺎل ﺟﺪا ﻣﯽ ﺷﺪ ﮐﮫ ﺑﺎ ﺳﺮوﯾﺲ ﻣﺒﻞ و ﭘﺮده ھﺎﺋﯽ‬
    ‫ﺑﮫ ھﻤﺎن رﻧﮓ ﺗﺰﺋﯿﻦ ﺷﺪه ﺑﻮد . ﻣﯿﺰ ﻧﮭﺎرﺧﻮری در ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻻﺗﺮی از ھﺎل ﻗﺮار داﺷﺖ ﮐﮫ‬
    ‫ﺑﺎ ﻧﺮده ھﺎﺋﯽ ﻃﻼﺋﯽ ﺟﺪا ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺗﻨﮭﺎ راه ورود ﺑﮫ آن ﮔﺬﺷﺘﻦ از ﭘﺬﯾﺮاﺋﯽ ﺑﻮد . اﺗﺎﻗﮭﺎ‬
    ‫ﺳﻤﺖ دﯾﮕﺮ ھﺎل ﻗﺮار داﺷﺘﻨﺪ ﮐﮫ ﺑﺎ راھﺮوﺋﯽ ﺑﮫ ھﻢ ﻣﺘﺼﻞ ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ . روﺑﺮو ﭘﻠﮫ ھﺎﺋﯽ ﺑﺎ‬
    ‫ﺳﻨﮓ ﺳﻔﯿﺪ و ﻧﺮده ھﺎی ﭼﻮﺑﯽ ﻗﺮار داﺷﺖ ﮐﮫ ﺑﮫ ﻃﺒﻘﮫ ﺑﺎﻻ ﻣﯽ رﻓﺖ . زﯾﺒﺎ و ﭘﻮﯾﺎ ھﺮ دو‬
    ‫اﺗﺎﻗﮭﺎﯾﺸﺎن ﺑﺎﻻ ﺑﻮد و اﮐﻨﻮن ﮐﮫ ﻧﺒﻮدﻧﺪ از آن ﻃﺒﻘﮫ اﺳﺘﻔﺎده ﻧﻤﯽ ﺷﺪ . ﺧﺴﺘﮫ ﺗﺮ از آن ﺑﻮدم‬
    ‫ﮐﮫ ﺑﺎ ﺳﺮک ﮐﺸﯿﺪن ﺑﮫ اﺗﺎﻗﮭﺎ ﯾﺎد اﯾﺎم ﮐﻮدﮐﯽ ﺑﯿﺎﻓﺘﻢ . ﻣﺪﺗﮭﺎ ﺑﻮد ﻣﻨﺰل ﺧﺎﻟﮫ ﻧﯿﺎﻣﺪه ﺑﻮدم . ﭘﺪر‬
    ‫ﻧﻤﯽ آﻣﺪ و اﯾﻦ اواﺧﺮ ھﻤﺮاه ﻣﺎدر ﻧﻤﯽ رﻓﺘﻢ . ﺗﻦ ﺧﺴﺘﮫ ام را روی اوﻟﯿﻦ ﻣﺒﻞ اﻧﺪاﺧﺘﻢ .‬
    ‫ﭘﺎھﺎﯾﻢ را ﺟﻤﻊ ﮐﺮدم و ﺳﺮم را روی دﺳﺘﮫ ﻣﺒﻞ ﮔﺬاﺷﺘﻢ . ﮔﺮﻣﺎ رﺧﻮﺗﯽ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺑﮫ ﺟﺎﻧﻢ‬
    ‫رﯾﺨﺖ و ھﻤﺎﻧﺠﺎ ﺑﮫ ﺧﻮاب رﻓﺘﻢ . ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻧﮭﺎی ﻣﺎدر ﺑﯿﺪار ﺷﺪم ﮐﮫ ﺑﺎ ﺻﺪای ﺧﺴﺘﮫ ای ﻣﯽ‬
    ‫ﮔﻔﺖ:‬


    ‫-ﭘﺎﺷﻮ ﻣﺎدر ﺿﻌﻒ ﮐﺮدی . ﭘﺎﺷﻮ ﻏﺬا ﺑﺨﻮر و ﺑﺨﻮاب.‬

    ‫-ﻧﮫ ﻣﺎﻣﺎن ھﯿﭽﯽ ﻧﻤﯽ ﺧﻮرم ﻓﻘﻂ ﺑﺬار ﺑﺨﻮاﺑﻢ.‬

    ‫-ﭘﺲ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮ ﺧﺎﻟﮫ اﺗﺎق زﯾﺒﺎ رو ﺑﺮات آﻣﺎده ﮐﺮده . ھﻤﯿﻨﺠﻮری ﺑﺮو ﺑﺎﻻ و ﺑﺨﻮاب.‬

    ‫ﭼﺸﻤﺎن ﺧﻮاب آﻟﻮدم ھﯿﭻ ﺟﺎ را ﻧﻤﯽ دﯾﺪ . ﺑﺎ ﮐﻤﮏ ﻣﺎدر ﺑﮫ اﺗﺎق رﻓﺘﻢ و ﺑﺪون ھﯿﭻ ﺗﺄﻣﻠﯽ‬
    ‫ﺑﮫ ﺧﻮاب رﻓﺘﻢ.‬

    [فقط کاربران عضو شده و فعال شده میتوانند لینک ها را مشاهده کنند. ][فقط کاربران عضو شده و فعال شده میتوانند لینک ها را مشاهده کنند. ][فقط کاربران عضو شده و فعال شده میتوانند لینک ها را مشاهده کنند. ]




  3. Top | #13


    تاریخ عضویت
    Feb 2013
    شماره کاربر
    1
    وضعيت
    عنوان کاربر
    مدیر کل سایت
    میانگین پست در روز
    6.98
    نوشته ها
    12,016
    تشکر
    1,522
    تشکر شده 9,514 بار در 4,090 ارسال
    حالت من : Khoshhal
    ﺻﺒﺢ ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﺎران ﺑﯿﺪار ﺷﺪم . دل آﺳﻤﺎن ھﻢ ﭘﺮ ﺑﻮد . ﭘﺸﺖ ﺷﯿﺸﮫ اﯾﺴﺘﺎدم و ﺑﮫ ﻣﻨﻈﺮۀ‬
    ‫ﻣﻘﺎﺑﻠﻢ ﺧﯿﺮه ﺷﺪم . درﺧﺘﺎن ﺑﺎ ﺟﻮاﻧﮫ ھﺎی ﺳﺒﺰ ﺗﺰﺋﯿﻦ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ . زﻣﯿﻦ ﺧﯿﺲ و آﺳﻤﺎن ﭘﺮ‬
    ‫از اﺑﺮ ﺑﻮد . ﭘﻨﺠﺮه را ﺑﺎز ﮐﺮدم و ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪم . ﺳﺮم را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺗﺎ ﻗﻄﺮه ھﺎی‬
    ‫رﯾﺰ ﺑﺎران ﭼﮭﺮه ام را ﻧﻮازش ﮐﻨﺪ . آرام زﻣﺰﻣﮫ ﮐﺮدم :‬


    ‫ﺑﺎزم ﺑﺒﺎر ای آﺳﻤﻮن ﺷﺎﯾﺪ ﻣﻨﻢ ﮔﺮﯾﮫ ﮐﻨﻢ‬
    ‫ﺑﻐﺾ ﺳﮑﻮت و ﺑﺸﮑﻨﻢ اﺷﮑﻤﻮ ﺑﮫ ﺗﻮ ھﺪﯾﮫ ﮐﻨﻢ‬
    ‫ﻧﮕﺎه ﻧﮑﻦ ﮐﮫ ﺳﺎﮐﺘﻢ دﻟﻢ اﺳﯿﺮ ﺳﺎﯾﮫ ھﺎﺳﺖ‬
    ‫ﻧﮕﺎه ﺧﺴﺘﮫ ﻣﻮ ﺑﺒﯿﻦ ﮐﮫ ﻟﺒﺮﯾﺰ از ﮔﻼﯾﮫ ھﺎﺳﺖ‬
    ‫ﮐﻮﯾﺮ ﺧﺸﮏ ﮔﻮﻧﮫ ام اﺷﮑﯽ ﺑﮫ روی ﺧﻮد ﻧﺪﯾﺪ‬
    ‫ﻟﺒﺎﻧﻢ ز ﺧﻨﺪه دور ﺷﺪن ، ھﯿﺸﮑﯽ ﮐﻼﻣﯽ ﻧﺸﻨﯿﺪ‬
    ‫ﯾﮫ ﻋﻤﺮه ﻏﻢ ﺗﻮ دﻟﻤﮫ ﻧﺸﺴﺘﮫ ﺑﯿﺮون ﻧﻤﯽ ره‬
    ‫ﻟﺒﺎی ﺑﯽ ﺧﻨﺪۀ ﻣﻦ ﺗﻮ ﺣﺴﺮت و ﻏﻢ ﻣﯽ ﻣﯿﺮه‬
    ‫رﻓﺖ و ﻣﻨﻮ ﺗﻨﮭﺎ ﮔﺬاﺷﺖ ﺗﻮ ﻣﯽ ﮔﯽ ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮده اون‬
    ‫روز و ﺷﺒﺎ ﯾﮫ ﻋﻤﺮﯾﮫ ﻣﻨﻮ ﺑﮫ ﺑﺎزی ﻣﯽ ﮔﯿﺮن‬
    ‫ﺳﺘﺎره ھﺎی ﻧﻘﺮه ای ﺗﻮ دﺳﺖ اﺑﺮا اﺳﯿﺮن‬
    ‫ای آﺳﻤﻮن ﺗﻮ ھﻢ ﺑﺒﺎر ﺷﺎﯾﺪ ﯾﮫ ﮐﻢ ﺳﺒﮏ ﺑﺸﯽ‬
    ‫ﻧﮕﺎه ﺑﮫ ﺑﻐﺾ ﻣﻦ ﻧﮑﻦ ﻧﮕﻮ ﺑﮫ زودی ﭘﯿﺮ ﻣﯽ ﺷﯽ‬
    ‫دﯾﮕﮫ ﮔﺬﺷﺖ از ﻣﻦ و دل ﺷﮑﻮﻓﮫ ھﺎ ﻣﻨﺘﻈﺮن‬
    ‫دﺷﺘﺎی ﺳﺒﺰ ﺗﻮ ﺣﺴﺮﺗﺖ ﯾﮫ ﻋﻤﺮﯾﮫ ﮐﮫ ﺑﺎرﯾﺪن‬
    ‫ﺑﺎزم ﺑﺒﺎر ای آﺳﻤﻮن دل از ﺧﻮدت ﺧﺴﺘﮫ ﺗﺮه‬
    ‫از اﯾﻦ ﮐﻮﯾﺮ ﻟﻌﻨﺘﯽ ﮐﯽ ﻣﻨﻮ ﺧﻮﻧﮫ ﻣﯽ ﺑﺮه ؟‬


    ‫اﻣﺎ ﮔﺮﯾﮫ ﺑﮫ ﺳﺮﻏﻢ ﻧﻤﯽ آﻣﺪ . ﺗﻨﮭﺎ ﺑﻐﺾ ﺑﻮد و ﺧﺴﺘﮕﯽ . ﯾﮏ ﻣﺮﺗﺒﮫ ﻟﺮز ﮐﺮدم و ﭘﻨﺠﺮه را‬
    ‫ﺑﺴﺘﻢ . ﻣﻮھﺎی ﺧﯿﺴﻢ را ﺟﻤﻊ ﮐﺮدم و ﭘﺸﺖ ﺳﺮم ﮔﺮه زدم . ﺑﺎ ﻧﮕﺎھﯽ ﺑﮫ اﺗﺎق ﯾﺎد ﮔﺬﺷﺘﮫ ھﺎ‬
    ‫اﻓﺘﺎدم . زﯾﺒﺎ از ﻣﻦ ﺑﺰرﮔﺘﺮ ﺑﻮد اﻣﺎ ﮔﮫ ﮔﺎھﯽ اﺳﺒﺎب ﺑﺎزی ھﺎی دوران ﮐﻮدﮐﯿﺶ را ﺑﮫ ﻣﻦ‬
    ‫ﻣﯽ داد ﺗﺎ ﺣﻮﺻﻠﮫ ام ﺳﺮ ﻧﺮود . رﻧﮓ اﺗﺎق ھﻨﻮز ﺻﻮرﺗﯽ ﺑﻮد ، ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﮫ ﮐﻮﭼﮑﯽ ﮔﻮﺷﮫ‬
    ‫اﺗﺎق ﺑﻮد و ﮐﻨﺎرش ﮐﻤﺪ ﻟﺒﺎس . ﻣﻘﺎﺑﻞ آن ﻣﯿﺰ ﺗﺤﺮﯾﺮ و ﮐﻨﺎرش ﺗﺨﺖ ﯾﮑﻨﻔﺮه ای ﮐﮫ دﯾﺸﺐ‬
    ‫ﭘﺬﯾﺮاﯾﻢ ﺷﺪه ﺑﻮد . روی ھﻢ رﻓﺘﮫ اﺗﺎق ﺳﺎده ای ﺑﻮد ﮐﮫ در آن اﺣﺴﺎس راﺣﺘﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدم .‬
    ‫ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﭼﻨﺪ ﺷﺐ دﯾﮕﺮ ﻣﮭﻤﺎن اﯾﻨﺠﺎ ھﺴﺘﻢ . دﻟﻢ ﺑﺮای اﺗﺎﻗﻢ ، ﺗﺨﺘﻢ و ﺗﻤﺎم وﺳﺎﯾﻠﻢ ﺗﻨﮓ‬
    ‫ﺷﺪه ﺑﻮد . ﺑﺮای دﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮاﺗﻢ . دﻓﺘﺮ ﺷﻌﺮم ﮐﮫ اﻣﯿﺪ ﺑﮫ ﻣﻦ ھﺪﯾﮫ داده ﺑﻮد . ﺗﻤﺎم آن ﮔﻠﮭﺎی‬
    ‫ﺧﺸﮏ ﺷﺪۀ داﺧﻞ ﮔﻠﺪان . ﻋﮑﺲ ھﺎی ﭘﺮﺳﺘﻮ در آﻟﺒﻮﻣﻢ و ﺧﺎﻃﺮاﺗﯽ ﮐﮫ ﺑﺎ ھﻢ داﺷﺘﯿﻢ . دﻟﻢ‬
    ‫ﺑﺮای ﺗﻤﺎم آن روزھﺎ ﺗﻨﮓ ﺷﺪه ﺑﻮد . ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر ﺑﮫ ﯾﺎد ﭘﺮﺳﺘﻮ اﻓﺘﺎدم . ﭼﻘﺪر ﺑﮫ وﺟﻮدش‬
    ‫اﺣﺘﯿﺎج داﺷﺘﻢ . ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺳﺮی ﺑﮫ ﺑﮭﺸﺖ زھﺮا ﺑﺰﻧﻢ ﺗﺎ ھﻢ ﺧﻮدم ﺳﺒﮏ ﺷﻮم و ھﻢ ﯾﺎدی‬
    ‫از ﭘﺮﺳﺘﻮ ﮐﻨﻢ . ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺘﻢ اﻣﺎ ھﻨﻮز ﮐﺴﯽ ﺑﯿﺪار ﻧﺸﺪه ﺑﻮد . دﻟﻢ ﺑﮫ ﺷﺪت ﺿﻌﻒ ﻣﯽ رﻓﺖ .‬


    ‫دﯾﺮوز ھﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﻧﺨﻮرده ﺑﻮدم . اﻧﮕﺎر ﺑﺎ ﺧﻮدم ھﻢ ﻟﺞ ﮐﺮده ﺑﻮدم . از ﻏﺬای دﯾﺸﺐ ﮐﮫ‬
    ‫داﺧﻞ ﯾﺨﭽﺎل ﺑﻮد ﮐﻤﯽ ﺧﻮردم و ﺑﮫ ﺳﻤﺖ ﺗﻠﻔﻦ رﻓﺘﻢ و ﺑﮫ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن زﻧﮓ زدم . ﺑﮭﺮام‬
    ‫ﮔﻔﺖ ﮐﮫ ﺣﺎل ﭘﺪر ﻧﺴﺒﺘﺎً ﺧﻮب اﺳﺖ . وﻗﺘﯽ ﺧﯿﺎﻟﻢ اﻧﺪﮐﯽ آﺳﻮده ﺷﺪ ﺷﻤﺎرۀ اﻣﯿﺪ را ﮔﺮﻓﺘﻢ .‬
    ‫دوﺑﺎره ﺧﺎﻣﻮش ﺑﻮد . ﺑﻐﻀﻢ را ﻓﺮو دادم و ﺑﮫ ﺳﻤﺖ راھﺮو رﻓﺘﻢ . از ﮐﯿﻒ ﻣﺎدر ﮐﻤﯽ ﭘﻮل‬
    ‫ﺑﺮداﺷﺘﻢ و ﺑﯿﺮون آﻣﺪم . ﺗﻤﺎم ﻃﻮل ﻣﺴﯿﺮ ﺑﮫ ﯾﺎد ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﻮدم ، ﺑﮫ ﯾﺎد ﮐﺴﯽ ﮐﮫ ﺑﯿﺸﺘﺮﯾﻦ‬
    ‫ﺧﺎﻃﺮاﺗﻢ ﺑﺎ او ﺷﮑﻞ ﮔﺮﻓﺘﮫ ﺑﻮد . ﻣﻮﺟﻮد ﻋﺰﯾﺰی ﮐﮫ ﺣﺘﯽ اﮐﻨﻮن ﮐﮫ ﻧﺒﻮد ﺑﺎز ھﻢ ﺗﺴﮑﯿﻦ‬
    ‫دھﻨﺪۀ ﻏﻤﮭﺎﯾﻢ ﺑﻮد . ﺑﺎز ﻣﺤﺮم رازھﺎﯾﻢ و ﻣﻮﻧﺲ ﻟﺤﻈﮫ ھﺎﯾﻢ ﺑﻮد . وﻗﺘﯽ ﮐﻨﺎر ﻣﺰارش‬
    ‫ﻧﺸﺴﺘﻢ ، ﺑﻐﻀﻢ ﺑﻌﺪ از ﻣﺪﺗﮭﺎ ﺷﮑﺴﺘﮫ ﺷﺪ . دﯾﮕﺮ ھﯿﭻ ﻧﮕﺎھﯽ ﻧﺒﻮد ﺗﺎ از دور ﻣﺮاﻗﺒﻢ ﺑﺎﺷﺪ .‬
    ‫ھﯿﭻ دﺳﺘﯽ ﻧﺒﻮد ﺗﺎ ﻣﺮا از روی ﺳﻨﮓ ﺳﺮد ﺑﻠﻨﺪ ﮐﻨﺪ . ھﯿﭻ ﺷﺎﻧﮫ ای ﻧﺒﻮد ﺗﺎ ﻣﺄﻣﻨﻢ ﺷﻮد و‬
    ‫ھﯿﭻ ﻋﺸﻘﯽ ﻧﺒﻮد ﺗﺎ در اﯾﻦ ﺳﺮﻣﺎ ، ﮔﺮﻣﯽ اش را ﻧﺜﺎرم ﮐﻨﺪ . اﯾﻦ ﺑﺎر ﺗﻨﮭﺎ ﮔﺮﯾﺴﺘﻢ . ﺣﺎﻻ ﺑﮫ‬
    ‫ﻣﻌﻨﺎی واﻗﻌﯽ ﮐﻠﻤﮫ ﺗﻨﮭﺎ ﺑﻮدم . ﺑﻌﺪ از ﻣﺪﺗﯽ ﮐﻤﯽ آراﻣﺶ ﯾﺎﻓﺘﻢ . ﭘﺮﺳﺘﻮ ھﻨﻮز ﮐﻨﺎرم ﺑﻮد .‬
    ‫ھﻨﻮز ﺣﺮﻓﮭﺎﯾﻢ را ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪ و آراﻣﻢ ﻣﯽ ﮐﺮد . ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ از آﻧﺠﺎ ﺑﮫ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﺑﺮوم .‬
    ‫دﻟﻢ ﺑﺮای ﭘﺪر ھﻢ ﺗﻨﮓ ﺷﺪه ﺑﻮد . دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ دوﺑﺎره ﺑﺒﯿﻨﻤﺶ ، ﺣﺎﻻ ﺑﮭﺘﺮ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺧﺘﻤﺶ !‬
    ‫ﮐﺎش ﻣﯽ ﺷﺪ راﺟﻊ ﺑﮫ ﮔﺬﺷﺘﮫ ﺑﺮاﯾﻢ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ ، روزھﺎﯾﯽ ﮐﮫ ھﯿﭻ ﺧﺎﻃﺮه ای از آن‬
    ‫ﻧﺪاﺷﺘﻢ . ﻧﺰدﯾﮏ ﻇﮭﺮ ﺑﻮد و ﮔﺮﻣﺎی ﺑﯽ رﻣﻖ ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﺗﻤﺎم ﺗﻼﺷﺶ را ﻣﯽ ﮐﺮد ﺗﺎ اﻧﺪﮐﯽ‬
    ‫از ﺳﺮﻣﺎی ھﻮا ﺑﮑﺎھﺪ اﻣﺎ ﺗﻼﺷﺶ ﻣﺜﻞ ﻣﻦ ﺑﯿﮭﻮده ﺑﻮد .ﺳﺮﻣﺎ از او ﻗﻮی ﺗﺮ ﺑﻮد.‬
    ‫ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﭘﯿﺎده ﺷﺪم . ھﻨﻮز ﺑﮫ ﭘﺎﯾﺎن وﻗﺖ ﻣﻼﻗﺎت ﺳﺎﻋﺘﯽ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد . ﺑﺎ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪۀ‬
    ‫ﭘﻮﻟﻢ دﺳﺘﮫ ﮔﻠﯽ ﮐﻮﭼﮏ ﺧﺮﯾﺪم و ﺑﮫ ﺳﻤﺖ اﺗﺎﻗﺶ راه اﻓﺘﺎدم راھﺮو ﺷﻠﻮغ ﺑﻮد ھﻨﻮز ﺑﮫ اﺗﺎق‬
    ‫ﻧﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮدم ﮐﮫ ﺻﺪای ﻓﺮﯾﺎدی ﻣﺮا ﺗﺮﺳﺎﻧﺪ ، ﺻﺪا آﺷﻨﺎ ﺑﻮد . ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر دوﯾﺪم و وارد‬
    ‫اﺗﺎق ﺷﺪم . ﻋﻤﻮ ﮐﻨﺎر ﺗﺨﺖ ﭘﺪر اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﭼﮭﺮه اش از ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﺑﺮاﻓﺮوﺧﺘﮫ ﺑﻮد .‬
    ‫ﭘﺪر ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ ﻓﺮاخ ﺑﮫ ﻋﻤﻮ ﺧﯿﺮه ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﻓﺮﯾﺎد ﻋﻤﻮ دوﺑﺎره ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ﮐﮫ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﻣﯽ‬
    ‫ﮔﻔﺖ:‬


    ‫-اﯾﻦ ﺛﺮوﺗﯽ ﮐﮫ ﺳﺎﻟﮭﺎ ﺑﺎھﺎش زﻧﺪﮔﯽ ﮐﺮدی از اوﻟﺶ ھﻢ ﻣﺎل ﺗﻮ ﻧﺒﻮد . ﺗﻮ ﺑﺎ اون ﮔﻨﺪی ﮐﮫ‬
    ‫زدی ﺑﺎﯾﺪ از ارث ﻣﺤﺮوم ﻣﯽ ﺷﺪی . ﺗﻮ اون ﻣﻮﻗﻌﯿﺖ ﮐﮫ ﺗﻮ دﻧﺒﺎل اون زﻧﯿﮑﮫ رﻓﺘﮫ ﺑﻮدی‬
    ‫ﮐﯽ ﺑﻮد ﮐﮫ از ﭘﺪر و ﻣﺎدر ﻣﺮاﻗﺒﺖ ﮐﺮد ؟ ﮐﯽ ﺑﻮد ﮐﮫ ﺟﺎی ﭘﺪر ﮐﺎر ﮐﺮد ؟ ﺗﻮ ﻣﺸﻐﻮل‬
    ‫ﻋﯿﺎﺷﯽ ﺑﻮدی و ﻣﻦ ﻋﯿﻦ ﺧﺮ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﺮدم ﺗﺎ ﺟﺎی ﺧﺎﻟﯽ ﺗﻮ رو ھﻢ ﭘﺮ ﮐﻨﻢ . رﻓﺘﯽ و ھﺮ‬
    ‫ﮐﺎری ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﮐﺮدی و ﺑﺎ دو ﺗﺎ ﺑﭽﮫ ﺑﺮﮔﺸﺘﯽ ﺗﺎ دوﺑﺎره ﭘﺪر ﺣﺎﻣﯿﺖ ﺑﺸﮫ . ﭘﺪر ﺣﻖ ﻧﺪاﺷﺖ‬
    ‫ھﻤﮥ داراﺋﯿﺶ رو ﻣﺴﺎوی ﺑﯿﻦ ﻣﺎ ﻗﺴﻤﺖ ﮐﻨﮫ . اﮔﮫ ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﻢ وﺻﯿﺖ ﻧﺎﻣﮫ اش رو ﺗﻐﯿﯿﺮ‬
    ‫داده ھﻤﻮن ﻣﻮﻗﻊ ﯾﮫ ﮐﺎری ﻣﯽ ﮐﺮدم اﻣﺎ وﻗﺘﯽ ﻓﮭﻤﯿﺪم ﮐﮫ ﺧﯿﻠﯽ دﯾﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد . ﺑﺎﺑﮏ ﻓﻘﻂ‬
    ‫ﺣﻖ ﻣﻨﻮ از ﺗﻮ ﮔﺮﻓﺖ.‬


    ‫ﭘﺪر ﻣﻨﻮ ﻣﺠﺒﻮر ﮐﺮد ﺑﺎ ﮐﺴﯽ ازدواج ﮐﻨﻢ ﮐﮫ ھﯿﭻ ﻋﻼﻗﮫ ای ﺑﮭﺶ ﻧﺪاﺷﺘﻢ . ﺗﻤﺎم زﻧﺪﮔﯽ و‬
    ‫ﺟﻮوﻧﯿﻢ ھﺪر رﻓﺖ . اﻣﺎ ﺗﻮ دﻧﺒﺎل دﻟﺖ رﻓﺘﯽ . ﺑﺎﯾﺪ ﺑﯿﻦ ﻣﻦ و ﺗﻮ ﻓﺮﻗﯽ ﻣﯽ ذاﺷﺖ . ﺣﺎﻻ ﺗﻮ‬
    ‫ﺑﮫ اوﻧﺠﺎﺋﯽ رﺳﯿﺪی ﮐﮫ ﻟﯿﺎﻗﺘﺸﻮ داﺷﺘﯽ . از اﯾﻨﮑﮫ دﺧﺘﺮ اون زن ﻋﺮوﺳﻢ ﻧﺸﺪ ﺧﯿﻠﯽ‬
    ‫ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ . ھﺮ ﭼﯽ ﺑﺎﺷﮫ ﺧﻮن اون ﺗﻮ رﮔﮭﺎﺷﮫ . ﻣﻦ ﻣﺜﻞ ﮐﻮه ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺑﺎﺑﮏ ھﺴﺘﻢ . ھﯿﭻ‬
    ‫ﻏﻠﻄﯽ ھﻢ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯿﻦ ﺑﮑﻨﯿﻦ.‬
    ﻋﻤﻮ ﺑﺎ ﻧﻔﺮت ﻧﮕﺎھﯽ ﺑﮫ ﭘﺪر اﻧﺪاﺧﺖ . ﺑﺎورم ﻧﻤﯽ ﺷﺪ ﮐﮫ اﯾﻦ ﺑﻐﺾ و ﮐﯿﻨﮫ ﺳﺎﻟﮭﺎ در‬
    ‫دروﻧﺶ ﻣﺨﻔﯽ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ ، ﺗﻤﺎم آن روزھﺎﯾﯽ ﮐﮫ ﺑﺎ ھﻢ ﺑﻮدﯾﻢ و ﻋﻤﻮ ﺑﮫ ﻣﺎ ﻣﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد‬
    ‫ﺑﮫ ﯾﺎدم آﻣﺪ . ﭼﮕﻮﻧﮫ اﯾﻦ ﺳﺎﻟﮭﺎ ﻧﻘﺶ ﺑﺎزی ﮐﺮده ﺑﻮد ؟ ﺑﮫ ﺧﺎﻃﺮ ارﺛﯽ ﮐﮫ ﺑﮫ ﭘﺪر رﺳﯿﺪه ﺑﻮد‬
    ‫؟ ﻣﮕﺮ ﭼﻘﺪر ارزش داﺷﺖ . ﭼﺮا اﻧﺴﺎن ھﺮ ﭼﻘﺪر داﺷﺘﮫ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎز ﺣﺮﯾﺼﺎﻧﮫ ﺑﮫ دﻧﺒﺎل‬
    ‫ﺗﻤﻠﮏ ﺑﺎﻗﯽ آن اﺳﺖ . ﻋﻤﻮ ﺑﮫ ﺳﻤﺖ ﻣﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد . از ﺑﺮق ﻧﮕﺎھﺶ ﺗﺮﺳﯿﺪم . ﭼﻘﺪر ﺷﺒﯿﮫ‬
    ‫ﺑﺎﺑﮏ ﺷﺪه ﺑﻮد . ﻧﮕﺎه ﺧﯿﺮه اش ﺗﻨﮭﺎ ﻟﺤﻈﮫ ای ﻃﻮل ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﺪون ﺗﺄﻣﻞ از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون‬
    ‫رﻓﺖ . ﭘﺮﺳﺘﺎرھﺎ ﺑﺮای آرام ﮐﺮدن ﻣﺎ ﺑﮫ اﺗﺎق آﻣﺪﻧﺪ ﮐﮫ ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن ﺻﺪای ﺑﮭﺮام ﮐﮫ ﮐﻤﮏ‬
    ‫ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﮫ ﺳﻤﺖ ﺗﺨﺖ ﭘﺪر رﻓﺘﻨﺪ . ﻧﮕﺎھﻢ ﺑﮫ ﭘﺪر اﻓﺘﺎد ﮐﮫ ﺑﺎ دھﺎن ﺑﺎز و رﻧﮕﯽ ﮐﺒﻮد‬
    ‫روی ﺗﺨﺖ ﺧﻮاﺑﯿﺪه ﺑﻮد . ﭼﺸﻤﺎن ﻓﺮاﺧﺶ ﺑﮫ ﺳﻘﻒ دوﺧﺘﮫ ﺷﺪه ﺑﻮد . دﺳﺘﮫ ﮔﻞ از دﺳﺘﻢ رھﺎ‬
    ‫ﺷﺪ و روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد و ﭘﺮﭘﺮ ﺷﺪ . ھﯿﭻ ﻧﻔﮭﻤﯿﺪم ﺟﺰ ﻓﺮﯾﺎدی ﮔﻮش ﺧﺮاش ﮐﮫ ﻟﺤﻈﮫ ای‬
    ‫ﻗﻄﻊ ﻧﻤﯽ ﺷﺪ . آﻏﻮش ﺑﮭﺮام ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد آراﻣﻢ ﮐﻨﺪ . ﺗﻼﺷﺶ ﺑﺮای ﺑﯿﺮون ﺑﺮدن ﻣﻦ از‬
    ‫اﺗﺎق ﺑﯿﮭﻮده ﺑﻮد . ﻣﻦ ﺑﺎ ﭘﺪر ﺣﺮف داﺷﺘﻢ . ھﺰار ﺳﺆال ﺑﯽ ﺟﻮاب ﮐﮫ ﺑﺎﯾﺪ ﺟﻮاب ﻣﯽ ﮔﻔﺖ‬
    ‫. ﭘﺮﺳﺘﺎر ﺑﺎ ﺑﮭﺮام ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮد و ﺑﮭﺮام ﻣﺮا ﺑﮫ زور ﺑﯿﺮون ﺑﺮد . اﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺮوم .‬
    ‫ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﭘﯿﺶ ﭘﺪر ﺑﺎﺷﻢ . ﻓﻘﻂ ﻣﻦ ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﭼﺮا ﻗﻠﺒﺶ ﺗﺤﻤﻞ ﻧﮑﺮده . ﻓﻘﻂ ﻣﻦ ﺣﺮﻓﮭﺎی‬
    ‫ﻧﺎﮔﻔﺘﮫ اش را ﺧﻮاﻧﺪه ﺑﻮدم . ﺑﺎﯾﺪ ﮐﻨﺎرش ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪم از دﺳﺖ ﺑﮭﺮام ﮔﺮﯾﺨﺘﻢ و وارد اﺗﺎق ﺷﺪم‬
    ‫. ھﻤﺎن ﻟﺤﻈﮫ دﺳﺘﯽ ﭘﺎرﭼﮫ ﺳﻔﯿﺪی روی ﭼﮭﺮۀ ﭘﺪر ﮐﺸﯿﺪ . ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر ﺑﮫ ﭘﺎرﭼﮫ ﭼﻨﮓ زدم‬
    ‫و ﮐﺸﯿﺪم . ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺎز ﺑﺒﯿﻨﻤﺶ . ﭼﮭﺮه ای ﮐﮫ ﺳﺎﻟﮭﺎ ﮔﺮۀ اﺧﻢ آن را ﺑﯽ اﺣﺴﺎس ﻧﺸﺎن‬
    ‫داده ﺑﻮد . ﺣﺎﻻ ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﭼﺮا ﭘﺪر اﯾﻦ ھﻤﮫ ﺳﺨﺘﮕﯿﺮ و ﺟﺪی ﺑﻮد . اﻣﺎ دﯾﮕﺮ از آن زﺧﻢ‬
    ‫ﺧﺒﺮی ﻧﺒﻮد . ﭼﮭﺮه اش ﻓﻘﻂ ﺧﺴﺘﮫ ﺑﻮد . ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺑﺴﺘﮫ ﺑﻮد . از ھﻤﺎن ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﮫ ﭼﮭﺮۀ‬
    ‫ﺑﯽ رﻧﮕﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم . ﭼﻘﺪر ﭘﯿﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد . ﭘﺪر ﮐﮫ ﺗﺎ ﻣﺪﺗﯽ ﭘﯿﺶ ﺳﺮﺣﺎل ﺑﻮد از ﮐﯽ اﯾﻦ‬
    ‫ھﻤﮫ ﺷﮑﺴﺘﮫ ﺷﺪ ؟ ﺻﺪاﯾﺶ ﮐﺮدم ﺷﺎﯾﺪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺎز ﮐﻨﺪ اﻣﺎ ﺻﺪاﯾﻢ را ﻧﺸﻨﯿﺪ . اﻟﺘﻤﺎﺳﺶ‬
    ‫ﮐﺮدم اﻣﺎ ﻣﺜﻞ ھﻤﯿﺸﮫ ﺑﮫ ﺣﺮﻓﮭﺎﯾﻢ اھﻤﯿﺘﯽ ﻧﺪاد . روی زﻣﯿﻦ زاﻧﻮ زدم دﺳﺘﮭﺎﯾﺶ را ﺑﻮﺳﯿﺪم‬
    ‫، ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﯿﺪار ﺷﻮد . ﻣﮕﺮ ﻗﻮل ﻧﺪاده ﺑﻮد از ﻣﻦ ﺣﻤﺎﯾﺖ ﮐﻨﺪ . ﻣﮕﺮ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺖ دﺧﺘﺮش‬
    ‫ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﺷﻮد . ﻣﮕﺮ از اﺑﺘﺪا ﻧﮕﺮان آﯾﻨﺪه ام ﻧﺒﻮد ؟ ﭘﺲ ﭼﺮا ﺗﻨﮭﺎﯾﻢ ﻣﯽ ﮔﺬاﺷﺖ . ﭘﺲ ﭼﺮا‬
    ‫ﺣﺎﻻ ﮐﮫ ﺗﻨﮭﺎ و ﺑﯽ ﯾﺎور ﺷﺪم ﮐﻨﺎرم ﻧﻤﯽ ﻣﺎﻧﺪ . ﺑﻌﺪ از او ﭼﮫ ﮐﺴﯽ ھﺮ ﻟﺤﻈﮫ ﻣﺮاﻗﺒﻢ ﺑﺎﺷﺪ .‬
    ‫ﭼﮫ ﮐﺴﯽ ﺑﺎ ﺳﺨﺘﮕﯿﺮی ھﺎﯾﺶ ﺛﺎﺑﺖ ﮐﻨﺪ ﮐﮫ دوﺳﺘﻢ داره . » ﭘﺪر ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﺮوی . ﺗﻮ ﻗﻮل دادی‬
    ‫ﻣﺮا ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﮐﻨﯽ . ﭘﺪر ﺳﺎﻟﮭﺎ ﺑﺎ وﺟﻮدم ﺗﺮا رﻧﺠﺎﻧﺪم . ﺑﺪون آﻧﮑﮫ ﺑﺪاﻧﻢ ﭼﻘﺪر ﭼﮭﺮه ام‬
    ‫آزارت ﻣﯽ دھﺪ ، از ﺗﻮ ﺗﻮﻗﻊ ﻣﺤﺒﺖ داﺷﺘﻢ . ﭘﺪر ﮐﺎش ﻣﯽ داﻧﺴﺘﯽ ﭼﻘﺪر ﻣﺘﺄﺳﻔﻢ ﮐﮫ ﺑﮫ‬
    ‫وﺟﻮد آﻣﺪن ﻣﻦ ﺑﺎﻋﺚ ﺑﺮھﻢ ﺧﻮردن آﺷﯿﺎن ﻋﺸﻘﺖ ﺷﺪ . ﭘﺪر ﭼﺸﻤﺎﻧﺖ را ﺑﺎز ﮐﻦ ﻗﻮل ﻣﯽ‬
    ‫دھﻢ ھﻤﺎن ﺑﺎﺷﻢ ﮐﮫ ﻣﯽ ﺧﻮاھﯽ . ﻏﺮور و ﻟﺠﺎﺟﺘﻢ را از ﺑﯿﻦ ﻣﯽ ﺑﺮم .ﭘﺪر ﺑﺮﮔﺮد ، ﻗﻮل‬
    ‫ﻣﯽ دھﻢ ھﺮ ﮐﺎری ﺑﮕﻮﺋﯽ ﺑﯽ ھﯿﭻ اﻋﺘﺮاﺿﯽ اﻧﺠﺎم دھﻢ . ﻣﻦ ﺑﺪون ﺗﻮ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﻢ . ﭘﺪر ﻣﻦ‬
    ‫دﺧﺘﺮ ﺑﺪی ھﺴﺘﻢ . ﺑﺪون اﺟﺎزه ات ﺑﮫ اﺗﺎﻗﺖ رﻓﺘﻢ و دﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮاﺗﺖ را ﺧﻮاﻧﺪم ! ﭘﺪر ﺑﻠﻨﺪ‬
    ‫ﺷﻮ و ﺑﺮ ﺳﺮم ﻓﺮﯾﺎد ﺑﺰن . ﺑﮕﻮ ھﺮ ﮐﺎری ﮐﻨﯽ درﺳﺖ ﺑﺸﻮ ﻧﯿﺴﺘﻢ . ﭘﺪر ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮ ﻣﻦ ھﻨﻮز‬
    ‫ﻣﺤﺘﺎج ﺗﻮأم . ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮ و ﺣﻖ ﻣﺎ را از ﺑﺎﺑﮏ ﺑﮕﯿﺮ . ﻣﮕﮫ ﻧﮕﻔﺘﯽ ﻧﮕﺮان ﻣﻨﯽ ؟ ﺑﺒﯿﻦ ﭼﻘﺪر‬
    ‫ﺗﻨﮭﺎﯾﻢ . ﻧﮕﺎه ﮐﻦ ﮐﮫ ھﺴﺘﯽ ﺳﺮﭘﻨﺎھﯽ ﺑﺮای زﻧﺪﮔﯽ ﻧﺪارم . ﭘﺪر ، ﺗﻮ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﯽ ھﻤﯿﻦ‬
    ‫ﻃﻮری ﺑﺮوی . ﻣﺎ ھﻨﻮز ﻣﺤﺘﺎج ﺗﻮﺋﯿﻢ . ﻧﮫ ﭘﺪر ، ﻧﮫ ﻧﮫ ﻧﮫ» ...‬
    ‫ﭼﻘﺪر دﻟﺸﺎن ﺳﻨﮓ ﺑﻮد ﮐﮫ ﻣﺮا از ﭘﺪر ﺟﺪا ﮐﺮدﻧﺪ . ﭘﺪر ﺣﺮﻓﮭﺎﯾﻢ را ﻧﺸﻨﯿﺪ . اﻟﺘﻤﺎس ھﺎﯾﻢ را‬
    ‫ﻧﺸﻨﯿﺪ . ﻧﻔﮭﻤﯿﺪ ﭼﻘﺪر ﺗﻨﮭﺎ و ﺑﯽ ﭘﻨﺎه ﺷﺪم ﺗﻼش ﺑﮭﺮام ﺑﺮای آرام ﮐﺮدﻧﻢ ﺑﯽ ﻓﺎﯾﺪه ﺑﻮد . از‬
    ‫ﻣﺎدرم از زﻧﯽ ﮐﮫ ﭘﺪرم را از ﻣﻦ ﮔﺮﻓﺖ ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺷﺪم . زﻧﯽ ﮐﮫ ﺑﺎ رﻓﺘﺎرش ، اﻣﺮوز ﻣﺎ را‬
    ‫رﻗﻢ زد . ﻧﻔﺮت ﺑﯿﻦ دو ﺑﺮادر ، ﻗﻠﺐ ﺑﯿﻤﺎر ﭘﺪر ، ﺑﯽ ﺳﺮ و ﺳﺎﻣﺎﻧﯽ ﻣﺎ ، و دل ﺷﮑﺴﺘﮫ ﭘﺪر‬
    ‫ھﻤﮫ آﺛﺎر اﺷﺘﺒﺎه او ﺑﻮد . ﭘﺪر ﺑﮫ ھﻤﯿﻦ ﺳﺎدﮔﯽ رﻓﺖ . آن ھﻤﮫ ﺻﻼﺑﺖ ، آن ﻗﻠﺐ ﭘﺮ از‬
    ‫ﻋﺸﻖ ﮐﮫ ﭘﺸﺖ ﻧﻘﺎب ﺳﻨﮕﯽ ﭘﻨﮭﺎن ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﮫ ﺳﺎدﮔﯽ ﺑﺮد . و ﻣﻦ ﺑﮫ ھﻤﯿﻦ راﺣﺘﯽ ﯾﺘﯿﻢ ﺷﺪم‬
    ‫. ﺑﮫ زور ﻣﺮا روی ﺗﺨﺖ ﺧﻮاﺑﺎﻧﺪﻧﺪ . ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺨﻮاﺑﻢ . اﻻن ﭘﺪر را ﻣﯽ ﺑﺮدﻧﺪ و ﻣﻦ‬
    ‫ھﯿﭻ وﻗﺖ اﯾﻦ ھﻤﮫ ﺣﺮف را ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﮫ او ﺑﮕﻮﯾﻢ . ﺗﺎ ﺑﺤﺎل ﺑﮫ او ﻧﮕﻔﺘﮫ ﺑﻮدم دوﺳﺘﺶ‬
    ‫دارم . ﺗﺎ ﺑﮫ ﺣﺎل ﺑﮫ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻨﮑﮫ ھﻤﯿﺸﮫ ﺗﮑﯿﮫ ﮔﺎھﻢ ﺑﻮد از او ﺗﺸﮑﺮ ﻧﮑﺮده ﺑﻮدم . ﺑﮫ ﺧﺎﻃﺮ‬
    ‫آن ھﻤﮫ ﻟﺠﺎﺟﺖ و ﺧﯿﺮه ﺳﺮی ﺑﺎﯾﺪ ﻣﻌﺬرت ﺧﻮاھﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدم اﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ . ﻟﺤﻈﮫ ای‬
    ‫ﺑﻌﺪ از ﺗﺰرﯾﻖ آﻣﭙﻮل آرام ﺷﺪم و ﺑﮫ ﺧﻮاب رﻓﺘﻢ.‬
    روزھﺎی ﺳﯿﺎھﯽ ﺑﻮد . روزھﺎﯾﯽ ﮐﮫ ھﯿﭻ ﮔﺎه ﺗﺼﻮر ﺑﻮدﻧﺸﺎن را ھﻢ ﻧﻤﯽ ﮐﺮدم . روزھﺎ و‬
    ‫ﺷﺒﮭﺎﺋﯽ ﮐﮫ ﻃﻌﻢ ﺗﻠﺦ ﺗﻨﮭﺎﯾﯽ را ﺑﺎ ﺗﻤﺎم وﺟﻮد اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮدم .ﻇﺎھﺮاً ﻋﻤﻮ ﻗﺒﻼً ﮐﺎرھﺎﯾﺶ‬
    ‫را ﮐﺮده ﺑﻮد ﭼﻮن ھﻨﻮز ھﻔﺖ ﭘﺪر ﻧﺸﺪه ﺑﻮد ﮐﮫ ﻓﮭﻤﯿﺪﯾﻢ آﻧﮭﺎ ھﻢ رﻓﺘﮫ اﻧﺪ . ﺣﺘﯽ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﯿﻢ‬
    ‫در ﺧﺎﻧﮫ ای ﮐﮫ ﭘﺪر آﻧﮭﻤﮫ دوﺳﺘﺶ داﺷﺖ ﻣﺠﻠﺲ ﺗﺮﺣﯿﻤﯽ ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ . ﺻﺤﺒﺖ از ﺟﺎی دﮔﺮ‬
    ‫رﻓﺘﻦ ﻧﺒﻮد . ﺟﺰ ﺧﺎﻧﮥ ﺧﺎﻟﮫ ﺟﺎﯾﯽ ﻧﺪاﺷﺘﯿﻢ ﮐﮫ ﺑﺮوﯾﻢ . ﺗﻤﺎم ﭘﺲ اﻧﺪاز ﺷﺨﺼﯽ ﻣﺎ ﺑﮫ اﻧﺪازه‬
    ‫رھﻦ ﯾﮏ ﺧﺎﻧﮥ ﮐﻮﭼﮏ ھﻢ ﻧﺒﻮد . ﭘﺪر ﺳﺎﻟﮭﺎ ﮐﺎر ﮐﺮد و ﺣﺎل ﺧﺎﻧﻮاده اش ﺑﺪون او ﻣﺤﺘﺎج و‬
    ‫ﺳﺮﮔﺮدان ﺷﺪﻧﺪ . از ﺗﻤﺎم آن روزھﺎ ﺧﺎﻃﺮات ﮔﻨﮕﯽ در ذھﻨﻢ ﻣﺎﻧﺪه ! ﺑﮫ زور آراﻣﺒﺨﺶ ،‬
    ‫ﺑﯽ ﺗﺤﺮک ﺑﺎ ﺟﺴﻤﯽ ﺧﺴﺘﮫ و روﺣﯽ ﺑﯿﻤﺎر ﻏﺮق دﻧﯿﺎی دﯾﮕﺮی ﻣﯽ ﺷﺪم . ﺗﺮس ھﻤﮫ‬
    ‫ﺑﺎزﮔﺸﺖ دوﺑﺎرۀ ﺑﯿﻤﺎری ﻣﻦ ﺑﻮد ﺑﺪون آﻧﮑﮫ ﺑﺪاﻧﻨﺪ دﯾﮕﺮ ﮐﺴﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﺗﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮش ﻗﻔﻞ‬
    ‫ﺳﮑﻮت ﺑﺮ ﻟﺐ ﺑﺰﻧﻢ . ﻧﮫ ﭘﺪر ھﺴﺖ و ﻧﮫ ﺑﺎﺑﮏ ﮐﮫ ﺑﺨﻮاھﻢ ﺣﺮﻓﻢ را ﺛﺎﺑﺖ ﮐﻨﻢ . اﮔﺮ ﺳﺎﮐﺖ‬
    ‫ﺑﻮدم ﭼﻮن ﺣﺮﻓﯽ ﺑﺮای ﮔﻔﺘﻦ ﻧﺪاﺷﺘﻢ . ﺳﺎﻟﮭﺎ ﺑﺎ ﻣﻮﺟﻮد ﻋﺰﯾﺰی زﻧﺪﮔﯽ ﮐﺮده ﺑﻮدم ﺑﺪون‬
    ‫آﻧﮑﮫ ﺑﺸﻨﺎﺳﻤﺶ . ﺳﺎﻟﮭﺎ ﮐﻨﺎرش ﺑﻮدم ﺑﺪون آﻧﮑﮫ از وﺟﻮدش ﻟﺬت ﺑﺒﺮم . ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻨﺪۀ ﻧﺎﻻﯾﻖ و‬
    ‫ﻧﺎﺷﮑﺮی ﺑﻮدم ﮐﮫ ﺧﺪا ﻋﺰﯾﺰاﻧﻢ را ﯾﮏ ﺑﮫ ﯾﮏ از ﻣﻦ ﺟﺪا ﻣﯽ ﮐﺮد . روزھﺎ ﻣﯽ ﮔﺬﺷﺘﻨﺪ‬
    ‫ﺑﺪون آﻧﮑﮫ ﺷﺘﺎﺑﯽ ﺑﺮای رﻓﺘﻦ داﺷﺘﮫ ﺑﺎﺷﺪ . ﻟﺤﻈﮫ ھﺎ ﮐﺸﺪار و ﺑﯽ ﺣﻮﺻﻠﮫ ﺑﻮدﻧﺪ . ﺛﺎﻧﯿﮫ ھﺎ‬
    ‫ﺧﻮاﺑﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ . ﻣﻨﻈﺮۀ ﺑﮭﺎر از ﭘﻨﺠﺮۀ اﺗﺎق دﯾﮕﺮ دل اﻧﮕﯿﺰ ﻧﺒﻮد . ﻧﻐﻤﮫ ﺷﺎد ﭘﺮﻧﺪه ھﺎ در‬
    ‫ﮔﻮﺷﻢ دﯾﮕﺮ ﺗﺮﻧﻢ زﯾﺒﺎی ﺑﮭﺎر ﻧﺒﻮد . ﮔﻮﯾﯽ زﻣﺎن ﺑﺮاﯾﻢ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﺪه و دﻧﯿﺎ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد .‬
    ‫دوﺳﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻢ از ﮐﻨﺞ ﻋﺰﻟﺘﻢ ﺧﺎرج ﺷﻮم . ﻓﮑﺮ ﻣﺎدرم و ﮐﺎری ﮐﮫ ﺑﺎ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﺎ ﮐﺮده ﺑﻮد‬
    ‫ﻟﺤﻈﮫ ﻟﺤﻈﮫ آﺗﺸﻢ ﻣﯽ زد . اﮔﺮ اﯾﻦ ﭼﻨﯿﻦ ﻧﮑﺮده ﺑﻮد اﻻن ﭘﺪر ﮐﻨﺎرﻣﺎن ﺑﻮد . دﯾﮕﺮ ﻣﺠﺒﻮر‬
    ‫ﻧﺒﻮد ﺗﻤﺎم اﯾﻦ ﺳﺎﻟﮭﺎ ﺧﻮد را در اﺗﺎﻗﯽ ﻣﺤﺒﻮس ﮐﻨﺪ و ﻓﻘﻂ ﺑﺎ ﻋﮑﺲ ﻣﻌﺸﻮﻗﺶ ﺧﻮش ﺑﺎﺷﺪ.‬


    ‫ﺗﻤﺎم ﺗﻼش ﺑﮭﺮام ﺑﺮای ﺑﯿﺮون آوردن ﻣﻦ از اﻧﺰوا ﺑﯿﮭﻮده ﺑﻮد . از ﻃﺮﯾﻖ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﭘﯿﮕﯿﺮ‬
    ‫اﻣﯿﺪ ﺷﺪه ﺑﻮد اﻣﺎ ﺑﮫ ﻧﺘﯿﺠﮫ ای ﻧﺮﺳﯿﺪ . ﺧﺎﻧﮥ ﭘﺪری و ﺷﺮﮐﺖ ﻓﺮوﺧﺘﮫ ﺷﺪ ﺗﺎ ﺣﺴﺎﺑﮭﺎی‬
    ‫ﭘﺮداﺧﺖ ﻧﺸﺪۀ ﭘﺪر ﺗﺴﻮﯾﮫ ﺷﻮد . ھﻤﮥ اﯾﻨﮭﺎ را ﮔﻮﯾﯽ از ﭘﺸﺖ ﭘﺮده ای از ﻣﮫ ﻣﯽ دﯾﺪم . از‬
    ‫ﺗﻤﺎم آن زﻧﺪﮔﯽ و ﺳﺎﻟﮭﺎی زﺣﻤﺖ ﭘﺪر ﺗﻨﮭﺎ آﻧﻘﺪر ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪ ﺗﺎ ﭘﺲ اﻧﺪاز اﻧﺪﮐﯽ ﺑﺮای ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ‬
    ‫. ﻏﺮق زﻧﺪﮔﯽ روزﻣﺮه ﺷﺪه ﺑﻮدم . ﻧﮫ ﺣﺮﮐﺘﯽ ، ﻧﮫ اﻣﯿﺪی ، ﻧﮫ اﻧﮕﯿﺰه ای ﺑﺮای ﺷﺮوع‬
    ‫دوﺑﺎره ﺗﺎ ﻣﺮا وادار ﺑﮫ ﺗﺤﺮک ﮐﻨﺪ . ﮔﺮﯾﮫ ھﺎی ﻣﺎدر در ﻧﻈﺮم دور و ﻏﯿﺮ واﻗﻌﯽ ﺑﻮد .‬
    ‫رﻓﺘﺎر ﻋﺼﺒﯽ ﺑﮭﺮام ﻓﻘﻂ ﻣﺮا از او دورﺗﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد . ﺗﻤﺎم اﯾﻦ روزھﺎ اداﻣﮫ داﺷﺖ ﺗﺎ آن‬
    ‫اﺗﻔﺎق ﮐﻮﭼﮏ ﮐﮫ دوﺑﺎره زﻧﺪﮔﯽ را ﺑﮫ ﯾﺎدم آورد.‬
    از ﭘﻨﺠﺮه ﺑﮫ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺧﻢ ﺷﺪه ﺑﻮدم ﺑﺪون ھﯿﭻ ﻓﮑﺮی ﯾﺎ ﺗﺼﻮﯾﺮی . ﺣﺘﯽ از ارﺗﻔﺎع ھﻢ ﻧﻤﯽ‬
    ‫ﺗﺮﺳﯿﺪم . اﺻﻼً ﺑﮫ ﭼﯿﺰی ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﺮدم ﮐﮫ ﺑﺘﺮﺳﻢ . ﻣﺪﺗﯽ ﺑﮫ ھﻤﺎن ﺣﺎﻟﺖ ﻣﺎﻧﺪم ﮐﮫ ﺻﺪای‬
    ‫ﺷﮑﺴﺘﻦ ﭼﯿﺰی آﻣﺪ و ﭘﺮﯾﺪم . ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎه ﺑﮫ ﻋﻘﺐ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ اﻣﺎ ﮔﺮدﻧﺒﻨﺪم ﺑﮫ ﻣﯿﻠﮫ ھﺎ ﮔﯿﺮ ﮐﺮد‬
    ‫و اﺟﺎزۀ رﻓﺘﻦ ﻧﺪاد . ﮔﻮﯾﯽ ﺗﺎزه ﺑﮫ ﺧﻮد آﻣﺪم . از ﻃﺒﻘﮫ دوم ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﺗﺎ ﮐﻤﺮ ﺧﻢ ﺷﺪه ﺑﻮدم‬
    ‫ﻓﻘﻂ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ دﺳﺘﻢ را ﻣﺤﮑﻢ ﺑﮕﯿﺮم ﺗﺎ ﻧﯿﺎﻓﺘﻢ ﻧﮫ ﭼﯿﺰ ﺑﯿﺸﺘﺮی ، ﯾﺎد ﺑﺎﺑﮏ اﻓﺘﺎدم و ﺧﺎﻃﺮه‬
    ‫ﮐﻮه رﻓﺘﻨﻤﺎن . ﯾﺎد اﻣﯿﺪ ﮐﮫ دﺳﺘﻢ را ﮔﺮﻓﺘﮫ ﺑﻮد ﺗﺎ از ﮐﻮه ﭘﺮت ﻧﺸﻮم . ﯾﺎد روزی ﮐﮫ اﯾﻦ‬
    ‫ﮔﺮدﻧﺒﻨﺪ را ﺑﮫ ﻣﻦ ھﺪﯾﮫ داد . ﯾﺎد روزی ﮐﮫ ﮐﺘﺎب ﺷﻌﺮم را ﺑﮫ ھﻤﺮاه ﺣﻠﻘﮫ ھﺪﯾﮫ ﮐﺮد .‬
    ‫روزی ﮐﮫ ھﻢ ﺗﻮﻟﺪم ﺑﻮد ھﻢ از ﻣﻦ ﺧﻮاﺳﺘﮕﺎری ﮐﺮد . روزی ﮐﮫ ﺑﺎﺑﮏ ﺗﻤﺎم آرزوھﺎﯾﻤﺎن‬
    ‫را ﭘﺎﯾﻤﺎل ﮐﺮد . ﭼﮭﺮۀ ﺧﻮن آﻟﻮد اﻣﯿﺪ ﭘﯿﺶ روﯾﻢ آﻣﺪ . دﺳﺘﻢ را آزاد ﮐﺮدم ﺗﺎ ﮔﺮدﻧﺒﻨﺪ را‬
    ‫رھﺎ ﮐﻨﻢ اﻣﺎ ﺑﮫ ﻗﺪری ﺗﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮدم ﮐﮫ ﺑﺪﻧﻢ ﻗﻔﻞ ﺷﺪه ﺑﻮد . ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﺑﮫ روﯾﻢ ﻣﯽ ﺗﺎﺑﯿﺪ و از‬
    ‫ﺗﺮس و ﮔﺮﻣﺎ ﺧﯿﺲ ﻋﺮق ﺷﺪه ﺑﻮدم . ﺻﺪاﯾﻢ آﻧﻘﺪر ﺑﻠﻨﺪ ﻧﻤﯽ ﺷﺪ ﺗﺎ ﮐﺴﯽ را ﺑﮫ ﯾﺎری ﺑﻄﻠﺒﻢ .‬
    ‫ﺗﻠﻨﮕﺮی ﺑﻮد ﺗﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﮫ ﺧﻮد ﺑﯿﺎﯾﻢ . ﺑﺎ ﺻﺪای ﻧﮕﺮان ﺧﺎﻟﮫ ﮐﮫ وارد ﺣﯿﺎط ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﮭﺮام ﺑﺎ‬
    ‫اﺿﻄﺮاب وارد اﺗﺎق ﺷﺪ و ﻓﺮﯾﺎد زد:‬


    ‫-ھﺴﺘﯽ ﭼﮫ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ، آروم ﺑﺮﮔﺮد ﻋﻘﺐ.‬

    ‫ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﮐﮫ ﺑﮫ ﺳﺨﺘﯽ در ﻣﯽ آﻣﺪ ﮔﻔﺘﻢ:‬

    ‫-ﻣﻨﻢ ﻣﯽ ﺧﻮام ھﻤﯿﻦ ﮐﺎرو ﺑﮑﻨﻢ اﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺷﮫ . ﮔﺮدﻧﺒﻨﺪم ﺑﮫ ﻣﯿﻠﮫ ھﺎ ﮔﯿﺮ ﮐﺮده.‬

    ‫-ﺧﻮب ﺑﺎ دﺳﺘﺖ آزادش ﮐﻦ . ﻣﻦ ﮐﮫ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ آوﯾﺰون ﺑﺸﻢ . ﺗﻮ ھﻤﮥ ﺟﺎرو ﮔﺮﻓﺘﯽ .‬

    ‫-ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ ﺑﯿﺎﻓﺘﻢ.‬

    ‫-ﻧﮫ ﺑﺎﺑﺎ ﻧﻤﯽ اﻓﺘﯽ . زود ﺑﺎش.‬

    ‫-ﺑﮭﺮام ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ.‬

    ‫ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎه اﺷﮑﮭﺎﯾﻢ روان ﺷﺪ . ﺗﻤﺎم ﻗﻄﺮاﺗﯽ ﮐﮫ ﺑﻌﺪ از آن روز ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻧﮕﺎھﻢ ﻣﻨﺘﻈﺮ‬
    ‫ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮدﻧﺪ رھﺎ ﺷﺪﻧﺪ . ﺑﮭﺮام دﺳﺘﺎﻧﺶ را دور ﮐﻤﺮم ﻣﺤﮑﻢ ﮔﺮﻓﺖ . آرام دﺳﺘﮭﺎﯾﻢ را رھﺎ‬
    ‫ﮐﺮدم و ﺳﺘﺎرۀ ﮔﺮدﻧﺒﻨﺪم را ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻧﯽ از ﻣﯿﻠﮫ ﺟﺪا ﮐﺮدم . ﺑﮭﺮام ﮐﻤﮑﻢ ﮐﺮد و روی ﺗﺨﺖ‬
    ‫دراز ﮐﺸﯿﺪم . ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎه ﮔﺮدﻧﺒﻨﺪ را ﺑﮫ دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻢ . دوﺑﺎره ﯾﺎد اﻣﯿﺪ ﻗﻠﺒﻢ را ﭘﺮ ﮐﺮده ﺑﻮد .‬
    ‫ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮدم او ﺧﻮاﺳﺘﮫ ﺑﻮد ﮐﻤﮑﻢ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ از اﯾﻦ ﺑﺮزخ ﻧﺠﺎت ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻢ . ﺑﮭﺮام رﻓﺖ ﺗﺎ ﺑﺮاﯾﻢ‬
    ‫ﻟﯿﻮاﻧﯽ آب ﺑﯿﺎورد . در ھﻤﯿﻦ ﺣﯿﻦ ﮔﻮﺷﯽ را ﺑﺮداﺷﺘﻢ و ﺑﺎ دﺳﺘﺎﻧﯽ ﻟﺮزان درﺣﺎﻟﯿﮑﮫ‬
    ‫ﺿﺮﺑﺎن ﻗﻠﺐ ﺧﻔﮫ ام ﻣﯽ ﮐﺮد ﺷﻤﺎرۀ اﻣﯿﺪ را ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن ﺻﺪای ﺑﻮق ﻗﻠﺒﻢ از ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ‬
    ‫ﺑﺮ ﺳﯿﻨﮫ ﻣﯽ ﮐﻮﺑﯿﺪ . آرزوی ﺷﻨﯿﺪن ﺻﺪاﯾﺶ را داﺷﺘﻢ ﮐﮫ ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن ﺻﺪای ﻇﺮﯾﻒ زﻧﺎﻧﮫ ای‬
    ‫ﺗﻤﺎم اﺷﺘﯿﺎﻗﻢ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﮫ ﺑﻐﺾ ﺷﺪ . ﻟﺤﻈﮫ ای ﮔﻮﺷﯽ را ﻧﮕﮫ داﺷﺘﻢ و ﺑﻌﺪ از ﻟﺤﻈﮫ ای ﻣﮑﺚ‬
    ‫ارﺗﺒﺎط را ﻗﻄﻊ ﮐﺮدم.‬
    ﺑﻌﺪ از اﯾﻦ ھﻤﮫ ﺑﯽ ﺧﺒﺮی ، ﺗﻨﮭﺎ اﻣﯿﺪم ﺷﻨﯿﺪن ﺻﺪاﯾﺶ ﺑﻮد . اﮔﺮ ﺑﮫ ﯾﺎدم ﻧﺒﻮد . اﮔﺮ دوﺳﺘﻢ‬
    ‫ﻧﺪاﺷﺖ ﭘﺲ ﭼﮫ ﺣﺴﯽ اﻣﺮوز ﻣﺮا ﺑﮫ ﺧﻮد آورد . ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﺑﮫ اﻓﮑﺎر ﻣﻨﻔﯽ اﺟﺎزه ﻇﺎھﺮ‬
    ‫ﺷﺪن ﻧﺪھﻢ اﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﮭﺮام ﺑﺎ ﻟﯿﻮاﻧﯽ آب در دﺳﺖ وارد ﺷﺪ ﮐﮫ از دﯾﺪن ﭼﮭﺮۀ ﺧﯿﺲ‬
    ‫از اﺷﮑﻢ ﺟﺎ ﺧﻮرد و ﺑﺎ اﺧﻢ ﮔﻔﺖ:‬


    ‫-ھﺴﺘﯽ داری ﺧﻮدﺗﻮ از ﺑﯿﻦ ﻣﯽ ﺑﺮی . ﺑﺮای ﭼﯽ داری ﮔﺮﯾﮫ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ؟‬

    ‫درﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﺰﻧﻢ ﮔﻔﺘﻢ:‬

    ‫-ھﯿﭽﯽ دﻟﻢ ﮔﺮﻓﺘﮫ ﺑﻮد.‬

    ‫-ﺧﻮب ﻋﺰﯾﺰم ﻧﺸﺴﺘﯽ ﮔﻮﺷﮫ ﺧﻮﻧﮫ ، ﻧﮫ ﮐﺎری ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﻧﮫ ﺑﯿﺮون ﻣﯽ آﯾﯽ ﺧﻮب آدم دﻟﺶ‬
    ‫ﻣﯽ ﮔﯿﺮه دﯾﮕﮫ . اﺻﻼً ھﻤﯿﻦ ﺣﺎﻻ ﭘﺎﺷﻮ ﯾﺮﯾﻢ ﺗﺎ ﺑﺮای ھﺮ ﮐﺪوﻣﻤﻮن ﯾﮫ دﺳﺖ ﻟﺒﺎس ﺑﺨﺮم .‬
    ‫دﯾﮕﮫ ﺑﺎﯾﺪ ﻟﺒﺎس ﻣﺸﮑﯽ ھﺎﻣﻮﻧﻮ در ﺑﯿﺎرﯾﻢ . ﭘﺎﺷﻮ ﺣﺎﺿﺮ ﺷﻮ.‬


    ‫-ﺣﻮﺻﻠﮫ ﻧﺪارم . ﺑﺎﺷﮫ ﺑﺮای ﺑﻌﺪ.‬

    ‫-ﻧﺨﯿﺮ ! ﺣﻮﺻﻠﮫ ﻧﺪارم ﭼﯿﮫ . ﺧﺠﺎﻟﺖ ﺑﮑﺶ ﻣﮕﮫ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﺘﮫ . ﯾﮫ ﻧﮕﺎه ﺗﻮ آﯾﻨﮫ ﺑﮫ ﻗﯿﺎﻓﺖ‬
    ‫ﺑﻨﺪاز . ﺑﮫ ﺧﺪا ﻣﺎ ﮔﻨﺎه ﻧﮑﺮدﯾﻢ ﺑﺎز ﺻﺪ رﺣﻤﺖ ﺑﮫ ﻣﺎدر ﮐﮫ ﺻﺒﺮ و ﺗﺤﻤﺶ از ﺗﻮ ﺑﯿﺸﺘﺮه .‬
    ‫ﭘﺎﺷﻮ اون ﺑﻨﺪه ﺧﺪا ھﻢ ﮔﻨﺎه داره ، ﺑﺮﯾﻢ ﺑﺮاش ﺧﺮﯾﺪ ﮐﻨﯿﻢ.‬


    ‫-ﭼﻘﺪر دﯾﮕﮫ ﭘﻮل دارﯾﻢ ؟‬
    ‫درﺣﺎﻟﯿﮑﮫ دﺳﺘﻢ را ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ ﺗﺎ ﺑﻠﻨﺪم ﮐﻨﺪ ﮔﻔﺖ:‬


    ‫-ﺗﻮ ﻧﮕﺮان اﯾﻦ ﭼﯿﺰا ﻧﺒﺎش . ﯾﮫ ﻓﮑﺮاﺋﯽ دارم.‬

    ‫ﺑﺎ ﺑﯽ ﻣﯿﻠﯽ ﺣﺎﺿﺮ ﺷﺪم و ھﻤﺮاه ﺑﮭﺮام ﺑﮫ راه اﻓﺘﺎدم . ﮔﺮﻣﺎی ﺧﯿﺎﺑﺎن ﺑﺮای ﻣﻦ ﮐﮫ ﻣﺪﺗﯽ‬
    ‫در ﺧﺎﻧﮫ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮدم ﻃﺎﻗﺖ ﻓﺮﺳﺎ ﺑﻮد . ﺳﺮ و ﺻﺪای ﻣﺎﺷﯿﻦ ھﺎ آزارم ﻣﯽ داد . ﺑﮭﺮام ﯾﮏ‬
    ‫ﭘﯿﺮاھﻦ ﺳﻮرﻣﮫ ای ﺑﺮای ﺧﻮدش ، ﯾﮏ ﺑﻠﻮز ﮐﺮم و روﺳﺮی آﺑﯽ ﺑﺮای ﻣﻦ و ﯾﮏ دﺳﺖ‬
    ‫ﻟﺒﺎس ﺳﺮﻣﮫ اﺋﯽ رﻧﮓ ﺑﺮای ﻣﺎدر ﮔﺮﻓﺖ . وﻗﺘﯽ ﺧﺮﯾﺪھﺎﯾﻤﺎن ﺗﻤﺎم ﺷﺪ ﺑﮫ ﭘﺎرک رﻓﺘﯿﻢ ﺗﺎ‬
    ‫ﮐﻤﯽ ﺧﺴﺘﮕﯽ در ﮐﻨﯿﻢ . ﯾﺎد ﺣﺮف ﺑﮭﺮام اﻓﺘﺎدم و ﭘﺮﺳﯿﺪم:‬


    ‫-ﺧﻮب ﭼﮫ ﻓﮑﺮاﺋﯽ داری ؟‬

    ‫-ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻤﻮﻧﻢ . ھﯿﭻ ﮐﺎری ﺑﺮای ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺖ . ﯾﺎ ﻣﺠﺒﻮرم ﺷﺎﮔﺮدی ﮐﻨﻢ ﯾﺎ‬
    ‫ﮐﺎراﺋﯽ از ھﻤﯿﻦ دﺳﺖ . ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐﺎرا ﺑﮫ ھﯿﭻ ﮐﺠﺎ ﻧﻤﯽ رﺳﻢ اﺻﻼ ﻃﺎﻗﺖ ﻧﺪارم ﮐﺴﯽ ﺑﮭﻢ‬
    ‫ً‬
    ‫دﺳﺘﻮر ﺑﺪه . وﻗﺘﯽ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﯾﮫ روزی از ھﻤﮥ اﯾﻨﺎ ﭘﻮﻟﺪارﺗﺮ ﺑﻮدﯾﻢ دﻟﻢ ﻣﯽ ﺳﻮزه . ﺑﺮای‬
    ‫ھﻤﯿﻦ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺑﺮﮔﺮدم . ﻣﯽ رﯾﻢ اوﻧﺠﺎ و ھﻢ درس ﻣﯽ ﺧﻮﻧﯿﻢ ھﻢ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ .‬
    ‫وﻗﺘﯽ وﺿﻌﻤﻮن ﺑﮭﺘﺮ ﺷﺪ و درﺳﻤﻮن ﺗﻤﻮم ﺷﺪ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ ﺑﺮﮔﺮدﯾﻢ.‬


    ‫-ﻧﻈﺮ ﻣﺎﻣﺎن ﭼﯿﮫ ؟‬

    ‫-ھﻨﻮز ﺑﮭﺶ ﭼﯿﺰی ﻧﮕﻔﺘﻢ اﻣﺎ از اﯾﻦ وﺿﻊ ﺧﺴﺘﮫ ﺷﺪم . اﯾﻦ ﭼﻨﺪ ﻣﺎه ھﻢ دﻧﺒﺎل ﮐﺎرای ﺑﺎﺑﺎ‬
    ‫ﺑﻮدم ، ﻣﺘﺄﺳﻔﺎﻧﮫ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ ﭼﯿﺰی رو ﺛﺎﺑﺖ ﮐﻨﯿﻢ . ﺑﺎﺑﮏ ھﻤﮫ ﮐﺎراش رو ﺣﺴﺎب ﺑﻮده و ﻣﺎ‬
    ‫ھﯿﭻ ﻣﺪرﮐﯽ ﻧﺪارﯾﻢ .‬


    ‫-ﯾﻌﻨﯽ ﺑﮫ ھﻤﯿﻦ راﺣﺘﯽ ؟ ﭘﺪرﻣﻮن رو ازﻣﻮن ﮔﺮﻓﺖ . ﺧﻮﻧﮫ و زﻧﺪﮔﯿﻤﻮن رو ﻧﺎﺑﻮد ﮐﺮد .‬
    ‫اﯾﻦ ھﻤﮫ ﺑﻼ ﺳﺮﻣﻮن آورد . ﺑﮫ اﯾﻦ راﺣﺘﯽ زﻧﺪﮔﯿﺸﻮ ﺑﮑﻨﮫ ؟‬


    ‫-ﻣﺘﺄﺳﻔﺎﻧﮫ ھﯿﭻ ﮐﺎری از دﺳﺖ ﻣﺎ ﺑﺮ ﻧﻤﯽ ﯾﺎد ، ﺧﻮب ﺗﺼﻤﯿﻤﺖ ﺑﺮای اوﻣﺪن ﭼﯿﮫ ؟‬

    ‫-اﮔﮫ ﻣﺎﻣﺎن ﻧﯿﺎد ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺗﻨﮭﺎش ﺑﺬارم . در ﺿﻤﻦ ﻣﻦ ﮐﮫ وﯾﺰا ﻧﺪارم.‬

    ‫-ﻣﻦ ﺑﺮات درﺳﺖ ﻣﯿﮑﻨﻢ . اﮔﮫ ﺗﺎ دو ھﻔﺘﮫ دﯾﮕﮫ ﺑﺮﻧﮕﺮدم دﯾﮕﮫ وﯾﺰام اﻋﺘﺒﺎری ﻧﺪاره اﻣﺎ‬
    ‫ﮐﺎراﺗﻮن رو درﺳﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ و ﻣﯽ ﺑﺮﻣﺘﻮن!‬


    ‫-ﺗﺎ اون ﻣﻮﻗﻊ ﻣﺎ ﭼﮫ ﮐﺎر ﮐﻨﯿﻢ .‬

    ‫-ﺑﺮاﺗﻮن ﭘﻮل ﻣﯽ ﻓﺮﺳﺘﻢ . ﻓﻌﻼً ھﻤﯿﻦ ﺟﺎ ﺑﺎﺷﯿﻦ ﺗﺎ ﮐﺎراﺗﻮن درﺳﺖ ﺑﺸﮫ.‬

    ‫-ﺑﯿﭽﺎره ﺧﺎﻟﮫ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﮫ اﻣﺎ اﺻﻼً راﺣﺖ ﻧﯿﺴﺘﯿﻢ.‬

    ‫-ﻣﯽ ﻓﮭﻤﻢ ﭼﮫ اﺣﺴﺎﺳﯽ داری اﻣﺎ ﭼﺎره ای ﻧﯿﺴﺖ . ﻓﻘﻂ ﯾﮫ ﻣﺪت ﮐﻮﺗﺎه دﯾﮕﮫ ﺗﺤﻤﻞ ﮐﻦ ھﻤﮫ‬
    ‫ﭼﯿﺰ درﺳﺖ ﻣﯽ ﺷﮫ.‬


    ‫-ھﯿﭻ راھﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﮫ ﻧﺮی ؟ ﻣﻦ ﺑﺪون ﺗﻮ ﺧﯿﻠﯽ ﺗﻨﮭﺎ ﻣﯽ ﺷﻢ.‬

    ‫-ھﺴﺘﯽ ﺑﺎ اﯾﻦ وﺿﻊ ﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ اﯾﻨﺠﺎ زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﯿﻢ . ﻧﮫ ﺧﻮﻧﮫ ای ، ﻧﮫ ﺷﻐﻠﯽ ، ﻧﮫ ﮐﺴﯽ‬
    ‫ﮐﮫ ﺣﻤﺎﯾﺘﻤﻮن ﮐﻨﮫ.‬


    ‫-ﺑﺎﺷﮫ ﻣﻨﺘﻈﺮت ﻣﯽ ﻣﻮﻧﻢ ، ﻣﻦ دﯾﮕﮫ ﺑﮫ اﻧﺘﻈﺎر ﻋﺎدت دارم.‬
    ‫ﺑﮭﺮام ﺑﺎ دو دﻟﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ:‬


    ‫-ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﯾﮫ ﺳﺆاﻟﯽ ازت ﺑﮑﻨﻢ ؟‬

    ‫-آره ﺣﺘﻤﺎً ﺑﭙﺮس.‬

    ‫-اﯾﻦ ﺣﻠﻘﮫ رو ﭼﺮا از دﺳﺘﺖ در ﻧﻤﯽ آری ؟ اﮔﮫ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺮﮔﺮده ، ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺑﺮﮔﺸﺘﮫ‬
    ‫ﺑﻮد.‬


    ‫درﺣﺎﻟﯿﮑﮫ آه ﺑﻠﻨﺪی ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪم ﮔﻔﺘﻢ:‬

    ‫-اﻣﯿﺪ ﺗﻨﮭﺎ ﮐﺴﯽ ﺑﻮد ﮐﮫ ﺑﮭﺶ اﻋﺘﻤﺎد ﮐﺮدم . ﺗﻨﮭﺎ ﮐﺴﯽ ﮐﮫ ﻣﻨﻮ درک ﻣﯽ ﮐﺮد . ﻣﻨﻮ ﻣﯽ‬
    ‫ﻓﮭﻤﯿﺪ . ﻣﻨﺘﻈﺮش ﻣﯽ ﻣﻮﻧﻢ ﭼﻮن ھﻨﻮز ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ دوﺳﺘﻢ داره .اون روزی ﮐﮫ ﺑﺎﺑﮏ ﺑﺎ‬
    ‫ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺑﮭﺶ زد و ﻓﺮار ﮐﺮد ﺑﺎ اون ھﻤﮫ درد ﺗﻤﺎم ﺗﺮﺳﺶ از اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﮫ ﻣﻦ دوﺑﺎره ﺷﻮﮐﮫ‬
    ‫ﺑﺸﻢ . ﺧﯿﻠﯽ ﭼﯿﺰا ھﺴﺖ ﮐﮫ ﺑﺎ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدن ﺑﮭﺸﻮن اﯾﻦ اﻃﻤﯿﻨﺎن رو در ﻣﻦ ﻗﻮی ﺗﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﮫ‬
    ‫ﮐﮫ ﻋﺸﻘﺶ واﻗﻌﯽ ﺑﻮد ﻣﻨﺘﻈﺮش ﻣﯽ ﻣﻮﻧﻢ ، اﮔﮫ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﮐﮫ اوﻧﻮﻗﺖ ھﯿﭻ ﭼﯿﺰی رو از‬
    ‫دﺳﺖ ﻧﺪادم اﻣﺎ اﮔﮫ ھﯿﭻ وﻗﺖ ﺑﺮﻧﮕﺸﺖ ﺑﮫ ھﯿﭻ ﻣﺮد دﯾﮕﮫ ای اﻋﺘﻤﺎد ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ و اﯾﻦ ﺣﻠﻘﮫ‬
    ‫ھﻢ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﯽ ﺷﮫ ﮐﺲ دﯾﮕﮫ ای ﺑﮫ ﻃﺮﻓﻢ ﻧﯿﺎد . ﻧﮫ ﻣﯽ ﺧﻮام و ﻧﮫ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ دوﺑﺎره ﻋﺎﺷﻖ‬
    ‫ﺑﺸﻢ.‬
    -ھﺴﺘﯽ ﺗﻮ ﺟﻮوﻧﯽ ، ﺑﺮای ﭼﯽ ﻣﯽ ﺧﻮای ﺧﻮدﺗﻮ ﻧﺎﺑﻮد ﮐﻨﯽ ؟‬

    ‫-ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ اﯾﻦ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺗﺎ ﮐﯽ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﯽ ﻣﻮﻧﮫ . اﻣﺎ ﻓﻌﻼً ﻗﺼﺪ ﺗﻐﯿﯿﺮش رو ﻧﺪارم . در ﺿﻤﻦ‬
    ‫ﻣﺤﺾ اﻃﻼع ﮔﻔﺘﮫ ﺑﺎﺷﻢ ﻣﻦ ﺑﯿﺴﺖ و ﯾﮑﺴﺎﻟﻤﮫ و ﮐﻠﯽ راه دارم اﻣﺎ ﺟﻨﺎب ﻋﺎﻟﯽ ﺳﯽ ﺳﺎﻟﮫ‬
    ‫ﺷﺪﯾﺪ . ﻧﻤﯽ ﺧﻮای ﯾﮫ ﻓﮑﺮی ﺑﮫ ﺣﺎل ﺧﻮدت ﮐﻨﯽ ؟ ﺑﮫ ﻗﻮل ﺣﺎﻓﻆ داﺋﻢ ﮔﻞ اﯾﻦ ﺑﺴﺘﺎن ﺷﺎداب‬
    ‫ﻧﻤﯽ ﻣﺎﻧﺪ .‬


    ‫-ﻣﻦ ﻓﻌﻼً ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﮫ اوﻧﭽﮫ ﺣﻘﻢ ﺑﻮده و ازم ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺑﺮﺳﻢ . ﻣﺜﻞ اﯾﻨﮑﮫ ﯾﺎدت رﻓﺘﮫ ﺳﺮ ﻣﻦ‬
    ‫ﭼﯽ اوﻣﺪه ؟‬


    ‫-ﺑﯿﭽﺎره ﭘﺪر . ھﻤﯿﺸﮫ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪ ﮐﮫ ﺑﭽﮫ ھﺎش ﻣﺜﻞ ﺧﻮدش ﺿﺮﺑﮫ ﻋﺎﻃﻔﯽ ﺑﺨﻮرﻧﺪ .‬
    ‫آﺧﺮش ھﻢ ﻧﺘﻮﻧﺴﺖ ﺟﻠﻮی ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ رو ﺑﮕﯿﺮه.‬


    ‫ﺑﮭﺮام ﺑﺎ ﺗﺮدﯾﺪ و ﺗﻌﺠﺐ ﮔﻔﺖ:‬

    ‫-ﭘﺪر ﭼﮫ ﺿﺮﺑﮫ ﻋﺎﻃﻔﯽ ﺧﻮرده ؟‬

    ‫ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬

    ‫-ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﭘﺪر ﻣﻨﻮ ﻣﯽ ﺑﺨﺸﮫ ﯾﺎ ﻧﮫ . ھﻤﻮن روزاﯾﯽ ﮐﮫ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﺑﺴﺘﺮی ﺑﻮد ﺑﺮای‬
    ‫اﯾﻨﮑﮫ ﺑﺒﯿﻨﻢ دﺳﺘﮫ ﭼﮏ ﯾﺎ دﻓﺘﺮﭼﮫ ﺣﺴﺎب ﺑﺎﻧﮑﯽ اش ﺗﻮی ﺧﻮﻧﮫ ھﺴﺖ ﯾﺎ ﻧﮫ ، ﺑﮫ اﺗﺎﻗﺶ رﻓﺘﻢ‬
    ‫و در ﮐﺸﻮی ﻣﯿﺰش رو ﺑﺎز ﮐﺮدم . ﯾﮫ دﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮات و ﯾﮫ آﻟﺒﻮم ﻋﮑﺲ ﻗﺪﯾﻤﯽ اوﻧﺠﺎ ﺑﻮد .‬
    ‫ﭘﺪر ﻗﻠﻢ زﯾﺒﺎﯾﯽ داره . و اون ﻋﮑﺲ ... ﺗﻮ ﻣﺎدرﻣﻮن ﯾﺎدﺗﮫ ؟‬


    ‫اﺷﮏ در ﭼﺸﻤﺎن ﺑﮭﺮام ﻧﺸﺴﺖ . درﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﻧﮕﺎھﺶ ﺑﮫ دوردﺳﺘﮭﺎ ﺑﻮد ﺟﻮاب داد:‬

    ‫-ﺧﯿﻠﯽ زﯾﺒﺎ ﺑﻮد . ﺗﻮ درﺳﺖ ﺷﺒﯿﮫ اوﻧﯽ . ﯾﺎدﻣﮫ ﭼﺸﻤﺎش آﺑﯽ ﺑﻮد و ﻣﻮھﺎش ﻃﻼﺋﯽ . وﻗﺘﯽ‬
    ‫اﺧﺘﻼﻓﺸﻮن ﺷﺮوع ﺷﺪ ﻧﻤﯽ ﻓﮭﻤﯿﺪم ﻣﻮﺿﻮع ﭼﯿﮫ . وﻗﺘﯽ ﺗﻮ ﺑﮫ دﻧﯿﺎ اوﻣﺪی و ﻣﺎﻣﺎن رﻓﺖ‬
    ‫ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم ﺣﺘﻤﺎً ﺗﻘﺼﯿﺮ ﺗﻮﺋﮫ . اﻣﺎ وﻗﺘﯽ ﺗﻮی ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮن دﯾﺪﻣﺶ و ﺑﻌﺪ ﺑﺎﺑﺎ ﺑﺎ دﯾﺪﻧﺶ از ﺣﺎل‬
    ‫رﻓﺖ ، وﻗﺘﯽ ﺑﮫ ﺑﭽﮫ ھﺎ ﮔﻔﺘﻢ اون ﻣﺎدرﻣﮫ و اوﻧﮭﺎ ﻣﺴﺨﺮه ام ﮐﺮدﻧﺪ ﺗﺎزه ﻓﮭﻤﯿﺪم ﻣﺸﮑﻞ از‬
    ‫ﮐﺠﺎ ﺑﻮده . ﻣﺎﻣﺎن ﺑﮫ ﺧﺎﻃﺮ ﺷﮭﺮت ، زﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮدش و ﻣﺎ رو ﻧﺎﺑﻮد ﮐﺮد . اوﻣﺪن ﺟﻮاھﺮ‬
    ‫ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺮای ﻣﺎ ﯾﮫ ﻧﻌﻤﺖ ﺑﻮد . اﻣﺎ ھﯿﭻ وﻗﺖ ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻢ ﺑﮫ ﺟﺎی ﻣﺎدرﻣﻮن ﻗﺒﻮﻟﺶ ﮐﻨﻢ . ﻣﮭﺮﺑﻮن‬
    ‫و ﺻﺒﻮر و ﭘﺮﺗﺤﻤﻞ ﺑﻮد . ﭘﺪر ھﻢ ھﯿﭻ وﻗﺖ اوﻧﻮ ﺑﮫ ﻣﺎ ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻧﺪاد . اﻣﺎ ﯾﮫ ﺣﺴﯽ ﺗﻮ‬
    ‫وﺟﻮدم ﺑﻮد ﮐﮫ آزارم ﻣﯽ داد . ﺗﻮ ھﯿﭽﯽ ﻧﻤﯽ ﻓﮭﻤﯿﺪی اﻣﺎ ﺑﺮای ﻣﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺨﺖ ﺑﻮد.‬


    ‫-ھﯿﭻ ﻣﯽ دوﻧﯽ ﻣﺎﻣﺎن ﺑﺮﮔﺸﺖ ؟‬

    ‫ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﻧﮕﺎھﻢ ﮐﺮد.‬

    ‫-آره ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﭘﺪر ھﻢ دوﺑﺎره ﺑﺨﺸﯿﺪش . اﻣﺎ دوﺑﺎره ﺑﮭﺶ ﺧﯿﺎﻧﺖ ﮐﺮد . ﺑﺎ ﻣﺮد دﯾﮕﮫ ای‬
    ‫زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﮐﺮده و ﺑﺎ ھﻢ ﺑﺮای ﺛﺮوت ﭘﺪر ﻧﻘﺸﮫ ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮدن .‬


    ‫-ﺑﯿﭽﺎره ﺑﺎﺑﺎ ، ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺨﺘﮫ از ﮐﺴﯽ ﮐﮫ ﻋﺎﺷﻘﺸﯽ ﺿﺮﺑﮫ ﺑﺨﻮری.‬

    ‫-ﺗﻮ ﻋﺎﺷﻖ ﺳﺎﻧﺎز ﺑﻮدی ؟‬

    ‫-ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﮭﺶ واﺑﺴﺘﮫ ﺷﺪه ﺑﻮدم . ھﻨﻮز ﺑﺎورم ﻧﻤﯽ ﺷﮫ اوﻣﺪﻧﺶ ﺗﻮی زﻧﺪﮔﯿﻢ و‬
    ‫ﺗﻤﺎم اون اﺗﻔﺎﻗﺎت ﺑﺎ ﻧﻘﺸﮫ ﺑﻮده . ﮐﯿﻨﮫ و ﻧﻔﺮت ﭼﻘﺪر ﻣﯽ ﺗﻮﻧﮫ دوام داﺷﺘﮫ ﺑﺎﺷﮫ ؟‬


    ‫-اون روز ﺗﻮی ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﭼﮫ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎد ؟‬

    ‫-زﻧﮓ زدم ﺑﮫ ﻋﻤﻮ ﺗﺎ ازش ﮔﻠﮫ ﮐﻨﻢ ﮔﻔﺘﻢ ﺑﺎﺑﮏ ﺣﻖ ﻣﺎھﺎ رو ﺧﻮرده . ﮔﻔﺘﻢ اون ﭘﺪر رو‬
    ‫ﺑﮫ اﯾﻦ روز اﻧﺪاﺧﺘﮫ ، اوﻧﻢ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺷﺪ و ﮔﻮﺷﯽ رو ﻗﻄﻊ ﮐﺮد . ﻇﮭﺮ ﮐﮫ اوﻣﺪ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن‬
    ‫ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم ﻓﮭﻤﯿﺪه اﺷﺘﺒﺎه ﮐﺮده اﻣﺎ اوﻣﺪه ﺑﻮد ﺣﺮف آﺧﺮو ﺑﺰﻧﮫ . ﭘﺪر ھﻨﻮز ھﯿﭽﯽ از‬
    ‫ﻣﻮﺿﻮع ﺷﺮﮐﺖ و ﻧﺎﻣﺮدی ﺑﺎﺑﮏ ﻧﻤﯽ دوﻧﺴﺖ . اﻣﺎ ﻋﻤﻮ ھﻤﮫ رو ﮔﻔﺖ . ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﻮد ﮐﮫ‬
    ‫ارث ﭘﺪری رو از دﺳﺖ ﺑﺎﺑﺎ درآورده . ﻧﻤﯽ دوﻧﯽ ﺗﻮی ﺣﺮﻓﮭﺎ و رﻓﺘﺎرش ﭼﮫ ذوﻗﯽ ﺑﻮد .‬
    ‫ﻋﻤﻮ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﺎ رو ﻧﺎﺑﻮد ﮐﺮد . ھﻢ ﭘﺪرﻣﻮﻧﻮ ازﻣﻮن ﮔﺮﻓﺖ ھﻢ آوارﻣﻮن ﮐﺮد . ھﻤﮥ ﮐﺎراش‬
    ‫ﺣﺴﺎب ﺷﺪه ﺑﻮد . ﭼﻮن ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ روزی ﮐﮫ ﺑﺎھﺎش ﺗﻤﺎس ﮔﺮﻓﺘﻢ ﻓﮭﻤﯿﺪم از اﯾﺮان رﻓﺘﮫ .‬
    ‫ﭘﻮل ﺣﺘﯽ ﺑﯿﻦ دو ﺑﺮادر رو ھﻢ ﺑﮫ ھﻢ ﻣﯽ زﻧﮫ.‬
    -ﺑﮭﺮام ﺗﻮ ﺑﺮی ﻣﻦ ﭼﮫ ﮐﺎر ﮐﻨﻢ ! اول ﭘﺪر ، ﺑﻌﺪ اﻣﯿﺪ ﺣﺎﻻ ھﻢ ﮐﮫ ﺗﻮ . ﻣﺎﻣﺎن ھﻢ ﮐﮫ ﺣﺎل و‬
    ‫روز درﺳﺘﯽ ﻧﺪاره.‬


    ‫ﺑﮭﺮام ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﻧﮕﺎھﯽ ﺑﮫ ﭼﮭﺮۀ ﺧﯿﺲ از اﺷﮑﻢ اﻧﺪاﺧﺖ و درﺣﺎﻟﯿﮑﮫ دﺳﺘﻢ را ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ‬
    ‫ﮔﻔﺖ:‬


    ‫-ﻋﺰﯾﺰ ﻣﻦ ، ﺑﮕﻮ ﭼﮫ ﮐﺎر ﮐﻨﻢ . ﺗﻤﺎم ﭘﻮﻟﮭﺎﻣﻮن ﺑﮫ اﻧﺪازه رھﻦ ﯾﮫ ﺧﻮﻧﮫ ھﻢ ﻧﯿﺴﺖ .ﻣﻦ‬
    ‫اﯾﻨﺠﺎ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ھﯿﭻ ﮐﺎری ﺑﮑﻨﻢ . ﺑﺮم ﭘﺎدوی ﻣﺮدم ﺑﺸﻢ ؟ ﻣﻨﯽ ﮐﮫ ﭘﻮل ﺗﻮ ﺟﯿﺒﯽ ﯾﮫ ھﻔﺘﮫ ام‬
    ‫از ﺣﻘﻮق ﯾﮫ ﻣﺎھﺸﻮن ھﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻮد ؟ ﺗﺎ ﮐﯽ ﺗﻮ ﺧﻮﻧﮥ ﻣﺮدم ﺑﺎﺷﻢ ؟ ھﺴﺘﯽ ﻣﻦ اﯾﻨﺠﺎ ﻧﻤﯽ‬
    ‫ﺗﻮﻧﻢ زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﻢ . ﻗﻮل ﻣﯽ دم ﺗﻮ رو ھﻢ ﺑﺎ ﺧﻮدم ﺑﺒﺮو.‬


    ‫ﺑﺎ ﺑﻐﺾ ﮔﻔﺘﻢ:‬

    ‫-ﻧﮫ ﻗﻮل ﻧﺪه . ﭘﺪر ﻗﻮل داده ﺑﻮد ھﻤﯿﺸﮫ ﺣﻤﺎﯾﺘﻢ ﮐﻨﮫ اﻣﺎ رﻓﺖ . اﻣﯿﺪ ﻗﻮل داد ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻢ ﮐﻨﮫ‬
    ‫اﻣﺎ ﻧﻤﻮﻧﺪ . ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻗﻮل داد ﮐﻨﺎرم ﺑﻤﻮﻧﮫ ، اﻣﺎ ﺧﯿﻠﯽ وﻗﺘﮫ دﯾﮕﮫ اﺣﺴﺎﺳﺶ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ . ﺣﺎﻻ ﺗﻮ‬
    ‫داری ﻗﻮل ﻣﯽ دی ﮐﮫ ﻣﻨﻮ ﺑﺒﺮی ، ﺣﻖ ﻧﻤﯽ دی ﮐﮫ ﺑﺘﺮﺳﻢ ؟ ﺗﻨﮭﺎﯾﯽ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺨﺘﮫ . اوﻧﻢ‬
    ‫ﺑﺮای ﻣﻦ ﮐﮫ ھﻤﯿﺸﮫ ﯾﮑﯽ ﺑﻮده ﺑﮫ ﺟﺎم ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺑﮕﯿﺮه.‬


    ‫-ﻣﻦ ﺗﻤﺎم ﺳﻌﯽ ام رو ﻣﯽ ﮐﻨﻢ . اﮔﮫ ﻧﺸﺪ ھﻢ درﺳﻢ ﮐﮫ ﺗﻤﻮم ﺑﺸﮫ ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮدم . اوﻧﻮﻗﺖ ﯾﮫ‬
    ‫زﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮب ﺑﺮات درﺳﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ . ھﺴﺘﯽ ﭼﺎره ای ﻧﯿﺴﺖ . ﺑﺎﯾﺪ ﺗﺤﻤﻞ ﮐﻨﯿﻢ.‬
    ‫-ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﺗﺎ ﮐﯽ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺗﺤﻤﻞ ﮐﻨﻢ.‬


    ‫ﻣﺎدر ﺑﺎ دﯾﺪن ﻟﺒﺎﺳﯽ ﮐﮫ ﺑﺮاﯾﺶ ﺧﺮﯾﺪه ﺑﻮدﯾﻢ ﮔﺮﯾﮫ ﮐﺮد . ﺗﻮی ﻟﺒﺎس ﺳﯿﺎه ، ﻻﻏﺮﺗﺮ از‬
    ‫ھﻤﯿﺸﮫ ﻧﺸﺎن ﻣﯽ داد . ﭼﮭﺮۀ رﻧﮓ ﭘﺮﯾﺪه و ﭼﺸﻤﺎن ﺳﺮﺧﯽ ﮐﮫ ﻧﺸﺎن از ﮔﺮﯾﮫ ھﺎی ﭘﻨﮭﺎن‬
    ‫داﺷﺖ ، دﻟﻢ را ﺑﮫ درد آورد . ﺑﮭﺮام رو ﺑﮫ ﻣﺎدر ﮔﻔﺖ:‬


    ‫-اﮔﺮ ﮐﺎرﺗﻮن رو درﺳﺖ ﮐﻨﻢ ﺣﺎﺿﺮﯾﻦ ﺑﯿﺎﯾﻦ ﺑﺎ ﻣﻦ زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﯿﻦ ؟‬

    ‫ﻣﺎدر ﻣﺘﻌﺠﺐ ﮔﻔﺖ:‬

    ‫-ﻣﮕﮫ ﻣﯽ ﺧﻮای ﺑﺮی ؟‬

    ‫-ﭼﺎره ای ﺟﺰ رﻓﺘﻦ ﻧﺪارم ، اﮔﮫ وﯾﺰام ﺑﺎﻃﻞ ﺑﺸﮫ دﯾﮕﮫ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﺮم.‬

    ‫-اﻣﺎ ﻣﻦ اوﻧﺠﺎ ﻧﮫ ﮐﺴﯽ رو ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﻢ ﻧﮫ ﺟﺎﯾﯽ دارم.‬

    ‫-ﺷﻤﺎ ﻣﺎ رو دارﯾﺪ . ﻣﻦ و ھﺴﺘﯽ ھﻢ درس ﻣﯽ ﺧﻮﻧﯿﻢ و ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ ﯾﮫ ﮐﺎر ﺧﻮب ﭘﯿﺪا ﮐﻨﯿﻢ.‬

    ‫-ﺗﻮ ﺑﺮای ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﯿﺖ ھﺮ ﮐﺎری ﺻﻼح ﻣﯽ دوﻧﯽ اﻧﺠﺎم ﺑﺪه . وﻟﯽ ﻗﻮل ﺑﺪه ھﺴﺘﯽ رو ﺗﻨﮭﺎ‬
    ‫ﻧﻤﯽ ذاری . اون ﺣﺎﻻ ﺟﺰ ﺗﻮ ﭘﻨﺎھﯽ ﻧﺪاره.‬


    ‫ﺑﮭﺮام درﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽ اﻧﺪاﺧﺖ ﮔﻔﺖ:‬

    ‫-ﺧﺪا ﺷﻤﺎ رو ﺑﺮاش ﻧﮕﮫ داره.‬
    ‫ﻣﺎدر درﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺳﺮش را ﺑﮫ ﻧﺸﺎﻧﮫ ﺣﺴﺮت و ﺗﺄﺳﻒ ﺗﮑﺎن ﻣﯽ داد ﮔﻔﺖ:‬
    ‫-ﻧﮫ ﻣﺎدر . از ﻣﻦ دﯾﮕﮫ ﮔﺬﺷﺘﮫ . ﻣﻦ ﺗﻤﺎم ﺗﻼﺷﻤﻮ ﮐﺮدم . اون ﯾﮫ ﺗﮑﯿﮫ ﮔﺎه ﻣﺤﮑﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاد‬
    ‫. ھﯿﭻ وﻗﺖ ﺗﻨﮭﺎش ﻧﺬار .‬


    ‫از زﯾﺮ ﭼﺸﻢ ﺑﮫ ﺑﮭﺮام ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم اﺷﮏ درون ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺟﻤﻊ ﺷﺪه ﺑﻮد . وﻗﺘﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﮫ‬
    ‫ﺳﻤﺖ ﭘﻠﮫ ھﺎ رﻓﺖ از ﭘﺸﺖ ﺳﺮ اﺣﺴﺎس ﮐﺮدم ﭼﻘﺪر ﺷﺒﯿﮫ ﭘﺪر اﺳﺖ.‬


    ‫ﺑﺎ اﺿﻄﺮاب و دودﻟﯽ ﺗﻠﻔﻦ را ﺑﮫ دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﺷﻤﺎرۀ ﺗﻠﻔﻦ اﻣﯿﺪ را ﮔﺮﻓﺘﻢ . ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ‬
    ‫ﮐﺸﯿﺪم ﺗﺎ از ﻟﺮزش ﺻﺪاﯾﻢ ﮐﻢ ﺷﻮد ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن ھﻤﺎن ﺻﺪای زﻧﺎﻧﮫ ﮔﻔﺘﻢ:‬


    ‫-ﺳﻼم ﺧﺎﻧﻮم ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﻣﺰاﺣﻢ ﺷﺪم ، ﺑﺎ آﻗﺎی ﺳﺮاﻓﺮاز ﮐﺎر داﺷﺘﻢ.‬

    ‫-اﯾﻦ ﺧﻂ ﻣﺪﺗﯿﮫ واﮔﺬار ﺷﺪه .‬

    ‫آه از ﻧﮭﺎدم ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ . آﺧﺮﯾﻦ ﭘﻞ ارﺗﺒﺎﻃﯽ ﻣﻦ و اﻣﯿﺪ از ﺑﯿﻦ رﻓﺘﮫ ﺑﻮد . ﭘﺮﺳﯿﺪم :‬

    ‫-ﺷﻤﺎ اﯾﻦ ﺧﻂ رو از ﺧﻮدﺷﻮن ﺧﺮﯾﺪﯾﺪ ؟‬

    ‫-ﺑﻠﮫ ، ﺧﯿﻠﯽ وﻗﺘﮫ.‬

    ‫-ھﯿﭻ ﺗﻠﻔﻦ ﺗﻤﺎﺳﯽ ازﺷﻮن ﻧﺪارﯾﺪ ؟‬

    ‫-ﺗﺎ اوﻧﺠﺎﺋﯽ ﮐﮫ ﯾﺎدم ﻣﯽ ﯾﺎد ﻗﺼﺪ ﺳﻔﺮ ﺧﺎرج داﺷﺘﻦ . ﻣﺘﺄﺳﻔﺎﻧﮫ ھﯿﭻ ﺷﻤﺎره ای ازﺷﻮن‬
    ‫ﻧﺪارم.‬
    ‫-ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﻟﻄﻒ ﮐﺮدﯾﺪ.‬


    ‫ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﮫ ﮔﻮﺷﯽ را ﻧﮕﮫ داﺷﺘﻢ ﺗﺎ ذھﻨﻢ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﻣﺴﺎﺋﻞ را ﺣﻞ ﮐﻨﺪ . اﻣﯿﺪ رﻓﺘﮫ ﺑﻮد ، ﺑﺪون‬
    ‫ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ از ﻣﻦ و ﺑﺪون آﻧﮑﮫ دﻟﯿﻠﯽ ﺑﺮای ﻓﺮارش ﺑﯿﺎورد . ﺑﺎورم ﻧﻤﯽ ﺷﮫ ﮐﮫ ﻓﺮﯾﺒﻢ داده‬
    ‫ﺑﺎﺷﺪ . او از ﻣﻦ ﭼﯿﺰی ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﮐﮫ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﻗﺼﺪ ﻓﺮﯾﺒﻢ را داﺷﺘﮫ . در ﺗﻤﺎم ﺣﺮﻓﮭﺎ و‬
    ‫ﮐﺎرھﺎﯾﺶ ﻋﺸﻖ ﻣﻮج ﻣﯽ زد.‬

    ‫آن ﭼﺸﻤﮭﺎ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ دروغ ﺑﮕﻮﯾﻨﺪ. ﺣﺘﯽ اﮔﺮ ﻗﺼﺪ ﻓﯿﺒﻢ را داﺷﺘﮫ ﭼﯿﺰی از ﻋﺸﻘﺶ ﺑﮫ‬
    ‫ﻣﻦ ﮐﻢ ﻧﺨﻮاھﺪ ﺷﺪ. ﻋﺸﻖ ھﻤﺎﻧﮕﻮﻧﮫ ﻧﺎب و ﺑﮑﺮ در ﻗﻠﺒﻢ ﺧﻮاھﺪ ﺑﻮد. ﺗﺼﻤﯿﻢ رﻓﺘﻦ ﺑﮭﺮام ﺑﮫ‬
    ‫ﺳﺮﻋﺖ ﻋﻤﻠﯽ ﺷﺪ. روز آﺧﺮ در ﻓﺮودﮔﺎه دﯾﮕﺮ ﺗﻤﻠﻢ را از دﺳﺖ دادم. ﺟﺪاﯾﯽ از ﺑﮭﺮام‬
    ‫ﺿﺮﺑﮫ ﺳﺨﺘﯽ ﺑﮫ روح ﺿﻌﯿﻒ ﻣﻦ زد. ﺑﮫ ﻗﺪری ﮔﺮﯾﮫ ﮐﺮدم ﮐﮫ ﺑﮭﺮام از رﻓﺘﻦ ﻣﻨﺼﺮف‬
    ‫ﺷﺪ اﻣﺎ ﭼﺎره ای ﻧﺒﻮد. ھﺮ دو ﻣﯽ داﻧﺴﺘﯿﻢ اﮔﮫ اﻣﺮوز ﻧﺮود ھﯿﭻ ﮔﺎه آرام و ﻗﺮار ﻧﺨﻮاھﺪ‬
    ‫داﺷﺖ. ﻟﺤﻈﮫ آﺧﺮ در آﻏﻮﺷﺶ ﺟﺎی ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﭼﮭﺮه ی ﺧﯿﺴﺶ را ﺑﻮﺳﯿﺪم .اﺧﺮﯾﻦ ﯾﺎدﮔﺎﻟﺮ‬
    ‫زﻧﺪﮔﯿﻢ ﻣﯽ رﻓﺖ و ﻣﻦ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪم و زﻧﯽ ﮐﮫ ﺳﺎﻟﮭﺎ ﻣﺎدر ﺧﻄﺎﺑﺶ ﮐﺮده ﺑﻮدم. ﺑﯽ ھﯿﭻ ﯾﺎر و‬
    ‫ھﻤﺪم و ﺑﺪون ﺳﺮﭘﻨﺎه و آﯾﻨﺪه ای. ھﺮ ﻗﺪم از ﻣﻦ دور ﻣﯽ ﺷﺪ ﻗﻠﺒﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺗﻘﻼ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﺳﺮم‬
    ‫را ﺑﺮ ﺷﺎﻧﮫ ﻣﺎدر ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ھﻖ ھﻖ ﮔﺮﯾﮫ ھﺎﯾﻢ را ﺧﺎﻣﻮش ﮐﺮدم. وﻗﺘﯽ از ﭘﺸﺖ ﺷﯿﺸﮫ‬
    ‫دﯾﮕﺮ ﺗﺼﻮﯾﺮش را ﻧﺪﯾﺪم ﺑﺮ زاﻧﻮاﻧﻢ ﻧﺸﺴﺘﻢ. از ﺑﺎزی ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪم. ھﻤﮫ ھﺮاﺳﻢ‬
    ‫اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﮫ اﯾﻦ دﯾﺪار، دﯾﺪار آﺧﺮ ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪم ھﺮﮔﺰ زﻧﺪﮔﯽ ﻓﺮﺻﺖ آﻧﺮا ﻧﮭﺪ ﮐﮫ‬
    ‫ﮐﻨﺎر ھﻢ ﺑﺎﺷﯿﻢ. ﺳﺎل ﻗﺒﻞ ﺣﺘﯽ ﻓﮑﺮش را ھﻢ ﻧﻤﯽ ﮐﺮدم ﮐﮭﺴﺎل ﺑﻌﺪ در ﭼﻨﯿﻦ ﻣﮑﺎﻧﯽ اﯾﺴﺘﺎده‬
    ‫ﺑﺎﺷﻢ. زﻣﺎن ﺗﻨﮭﺎ ﭼﯿﺰی ﺑﻮد ﮐﮫ ﺑﺮام ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد. روزھﺎی ﺳﺮﮔﺮداﻧﯽ و ﺑﯽ ھﺪﻓﯽ ام‬
    ‫ﺷﺮوع ﺷﺪ. ﺧﺎﻟﮫ ﻧﮭﺎﯾﺖ ﻣﺤﺒﺖ را در ﺣﻘﻢ ﻣﺒﺬول ﻣﯽ داﺷﺖ اﻣﺎ ﻣﻦ ﺧﺴﺘﮫ ﺗﺮ از آن ﺑﻮدم‬
    ‫ﮐﮫ ﺑﺘﻮاﻧﻢ ﺳﺮﭘﺎ ﺑﺎﯾﺴﺘﻢ .‬
    دﻟﻢ ﺑﺮای دوﺳﺘﯿﻢ ﺑﺎ ﭘﺮﺳﺘﻮ، ﺑﺮای اﻣﯿﺪ ﮐﮫ ﮔﺮﻣﺎ را ﺑﮫ وﺟﻮدم ھﺪﯾﮫ داده ﺑﻮد ﺑﺮای ﭘﺪر ﮐﮫ‬
    ‫ﺣﺎﻣﯽ و ﭘﻨﺎھﻢ ﺑﻮد ﺗﻨﮓ ﺷﺪه ﺑﻮد. روزھﺎی زﯾﺒﺎی ﭘﺎﯾﯿﺰی ھﻢ ﺑﮫ اﻧﺘﮭﺎ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ. ﺑﺪون آﻧﮑﮫ‬
    ‫از آن ھﻤﮫ زﯾﺒﺎﯾﯽ ﮐﮫ ھﺮ ﺳﺎﻟﮫ ﺷﯿﻔﺘﮫ وار ﺑﮫ ﺳﻮﯾﺶ ﮐﺸﯿﺪه ﻣﯽ ﺷﺪم ﻟﺬﺗﯽ ﺑﺒﺮم. ﺗﻤﺎم‬
    ‫روزھﺎﯾﻢ ﺑﺎ ﺧﺎﻃﺮات ﺳﺎل ﮔﺬﺷﺘﮫ زﯾﻨﺖ ﻣﯽ ﯾﺎﻓﺖ. روز ﺗﻮﻟﺬم را ھﯿﭻ ﮐﺲ ﺑﮫ ﯾﺎد ﻧﺪاﺷﺖ و‬
    ‫ﻣﻦ ﺗﻨﮭﺎی ﺧﻮﯾﺶ را ﺑﺎ ﯾﺎد اﻣﯿﺪ ﺧﻮش ﺑﻮدم. آن ھﻤﮫ ﺑﯽ وﻓﺎﯾﯽ در ﻗﻠﺒﻢ ﻧﻢ ﯾﮕﻨﺠﯿﺪ .ﺳﺎﻟﺮوز‬
    ‫در ﮔﺬﺷﺖ ﭘﺪر ﺗﻤﺎم ﮔﻼﯾﮫ ھﺎﯾﻢ را ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﺰارش ﻓﺮﯾﺎد زدم. او رﻓﺘﮫ ﺑﻮد و ﺑﺎ ﺧﻮد ھﻤﮫ‬
    ‫ﭼﯿﺰ را ﺑﺮده ﺑﻮد. دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ ﺻﺪای ﻓﺮﯾﺎدش را ﺑﺸﻨﻮم. دﻟﻢ ﺑﺮای اﺧﻤﺶ ﺑﺮای اﻗﺘﺪارش‬
    ‫ﺗﻨﮓ ﺷﺪه ﺑﻮد. دﻟﻢ ھﻮای ھﻤﺎن ﺧﺎﻧﮫ ھﻤﺎن ﺗﺎب ھﻤﺎن ﺑﻮی ﭘﯿﭗ ﭘﺪر را داﺷﺖ. آخ ﮐﮫ ﭼﻘﺪر‬
    ‫دﻟﻢ ﺗﻨﮓ ﺑﻮد. ﺑﮭﺮام ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ ﮐﺎر وﯾﺰای ﻣﺎ را درﺳﺖ ﮐﻨﺪ و اﻧﺘﻈﺎر ﻣﺎ ﻣﯽ رﻓﺖ ﮐﮫ اﺑﺪی‬
    ‫ﺷﻮد. ھﺮ ﭼﻨﺪ وﻗﺖ ﯾﮑﺒﺎر ﻣﺒﻠﻐﯽ ﭘﻮل ﻣﯽ ﻓﺮﺳﺘﺎد ﮐﮫ ھﻤﮫ را ﺑﮫ دﺳﺖ ﻣﺎدر ﻣﯽ ﺳﭙﺮدم. ﮐﻢ‬
    ‫ﮐﻢ از ﯾﮑﺠﺎ ﻧﺸﺴﺘﻦ ﺣﻮﺻﻠﮫ ام ﺳﺮ رﻓﺖ. ﻋﺼﺒﯽ و ﺑﯽ ﺣﻮﺻﻠﮫ ﺑﻮدم ﻧﮫ اﻧﮕﯿﺰه ای ﺑﺮای‬
    ‫آﯾﻨﺪه داﺷﺘﻢ و ﻧﮫ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ اﯾﻦ ﮔﻮﻧﮫ زﻧﺪﮔﯽ ﮐﺮدن را ﺗﺤﻤﻞ ﮐﻨﻢ. ﭼﻨﺪ ﺑﺎری ﮐﮫ ﺣﺮف‬
    ‫ﺧﻮاﺳﺘﮕﺎر و ازدواج ﺑﮫ ﻣﯿﺎن آﻣﺪ ﭼﻨﺎن از ﻟﺤﺎظ روﺣﯽ ﺑﮫ ھﻢ رﯾﺨﺘﻢ ﮐﮫ ﻣﺎدر ﻗﻮل داد‬
    ‫دﯾﮕﺮ ﺣﺮﻓﺶ را ھﻢ ﻧﺰﻧﺪ. ﺑﮭﺎر ﮐﮫ رﺳﯿﺪ ﺗﺼﻤﯿﻤﻢ را ﮔﺮﻓﺘﻢ. ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺎرم را ﺑﺎ ﺧﻮدم ﯾﮑﺴﺮه‬
    ‫ﻣﯽ ﮐﺮدم .از ﺧﻮدم ﺑﯿﺰار ﺑﻮدم. زﻧﺪﮔﯽ ھﻤﯿﻦ ﺑﻮد. ھﺮﭼﻘﺪر ھﻢ ﮐﮫ ﺑﯽ ﺗﺎﺑﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدم و‬
    ‫اﻟﺘﻤﺎﺳﺶ ﻣﯽ ﮐﺮدم دﻟﺶ ﺑﮫ رﺣﻢ ﻧﻤﯽ آﻣﺪ. ﻓﻘﻂ روزھﺎی ﺟﻮاﻧﯿﻢ و ﻃﺮاوت و ﺷﺎداﺑﯿﻢ و‬
    ‫روح و رواﻧﻢ ﺑﻮد ﮐﮫ از ﺑﯿﻦ ﻣﯽ رﻓﺖ. ﺑﺎﯾﺪ دوﺑﺎره ﺷﺮوع ﻣﯽ ﮐﺮدم. ﺑﺮای ﺷﺮوع ﺑﮫ‬
    ‫آراﯾﺸﮕﺎه رﻓﺘﻢ و ﻣﻮھﺎﯾﻢ را ﮐﮫ ﺑﻠﻨﺪ و دﺳﺖ و ﭘﺎ ﮔﯿﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻤﯽ ﮐﻮﺗﺎه ﮐﺮدم و ﺻﻮرﺗﻢ‬
    ‫را اﺻﻼح ﮐﺮدم. ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪم ﺑﺮای ﺧﺮﯾﺪ ﻋﻄﺮ و ﻣﺎﻧﺘﻮ و روﺳﺮی ﺟﺪی ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﺗﻤﺎم ﭘﻮﻟﻢ‬
    ‫را ﭘﺮداﺧﺖ ﮐﻨﻢ. ﺑﮫ ﺧﺎﻧﮫ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ و ﺑﮫ اﺗﺎﻗﻢ رﻓﺘﻢ. ﻃﯽ اﯾﻦ ﯾﮏ ﺳﺎل زﯾﺒﺎ ﺑﮫ ﺗﮭﺮان ﻧﯿﺎﻣﺪه‬
    ‫ﺑﻮد و ﺧﺎﻟﮫ و آﻗﺎی ﺟﻌﻔﺮی ﯾﮑﺒﺎر ﺑﮫ آﻧﮭﺎ ﺳﺮزده ﺑﻮدﻧﺪ. اﺗﺎق را ﺑﮫ ھﻢ رﯾﺨﺘﻢ و ﺗﻤﺎم وﺳﺎﯾﻞ‬
    ‫را ﺟﺎ ﺑﮫ ﺟﺎ ﮐﺮدم. ﺷﺐ ﺑﻌﺪ از ﻣﺪﺗﯽ ھﻨﻮز ﺳﺮم را ﺑﺮ زﻣﯿﻦ ﻧﮕﺬاﺷﺘﮫ ﺑﻮدم ﮐﮫ ﺧﻮاب ﻣﺮا‬
    ‫رﺑﻮد. ﺻﺒﺢ ﻗﺒﻞ از ھﻤﮫ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم و ﺑﮫ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﮫ رﻓﺘﻢ. ﭼﯿﺪن ﻣﯿﺰ ﺻﺒﺤﺎﻧﮫ ﻣﺪت زﯾﺎدی‬
    ‫ﻃﻮل ﻧﮑﺸﯿﺪ. دﯾﺪن ﭼﮭﺮه ﻣﺘﻌﺠﺐ دﯾﮕﺮان ﺑﺮاﯾﻢ ﺟﺎﻟﺐ وﺑﺪ. ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ دوﺑﺎره ﻧﻘﺎﺷﯽ‬
    ‫ﮐﺮدن را ﺷﺮوع ﮐﻨﻢ .ﺑﺎغ ﻣﻨﻈﺮه زﯾﺒﺎﯾﯽ داﺷﺖ. وﺳﺎﯾﻠﻢ رو ﺑﮫ ﺣﯿﺎط ﺑﺮدم و ﺷﺮوع ﺑﮫ ﮐﺎر‬
    ‫ﮐﺮدم. از ﻟﺤﻈﺎﺗﯽ ﻟﺬت ﻣﯽ ﺑﺮدم. ﺗﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﮫ ﻗﻠﻢ ﻣﻮ ﺑﮫ دﺳﺖ داﺷﺘﻢ ذھﻨﻢ ﺧﺎﻟﯽ از اﻓﮑﺎر‬
    ‫ﭘﻮچ و ﺑﯿﮭﻮده ﺑﻮد. ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ دوﺑﺎره زﻧﺪﮔﯿﻢ را ﺑﺴﺎزم . ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﺷﺪن اوﻟﯿﻦ ﮐﺎرم ﺑﺮای‬
    ‫اداﻣﮫ ﮐﺎر ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺗﺸﻮﯾﻖ ﺷﺪم. در اﻃﺮاﻓﻢ ﻃﺮح ھﺎی ﺑﺪﯾﻊ و زﯾﺒﺎ وﺟﻮد داﺷﺖ و ﻣﻦ ﻧﮭﺎﯾﺖ‬
    ‫اﺳﺘﻔﺎده از آﻧﮭﺎ را ﻣﯽ ﮐﺮدم. دﯾﮕﺮ ﻣﻨﺘﻈﺮ وﯾﺰای ﺑﮭﺮام ﻧﺒﻮدم. دﯾﮕﺮ ﻣﻨﺘﻈﺮ ھﯿﭻ ﻣﻌﺠﺰه‬
    ‫ای ﻧﺒﻮدم. زﻧﺪﮔﯽ را ﺑﮫ ھﻤﺎن ﺻﻮرﺗﯽ ﮐﮫ ﺑﻮد ﭘﺬﯾﺮﻓﺘﮫ ﺑﻮدم. ﮐﻢ ﮐﻢ ﺑﮫ ﺣﺠﻢ ﮐﺎرھﺎﯾﻢ‬
    ‫اﻓﺰوده ﻣﯽ ﺷﺪ و ﻣﻦ ﻣﺸﺘﺎﻗﺎﻧﮫ ﮐﺎرم را دﻧﺒﺎل ﻣﯽ ﮐﺮدم. ﻗﻠﻢ را ﮐﻨﺎر ﮔﺬاﺷﺘﮫ ﺑﻮدم. ﮐﻠﻤﺎت‬
    ‫ﻣﺮا ﺑﺮای ﺻﻒ ﮐﺸﯿﺪﻧﺸﺎن ﺻﺪا ﻧﻤﯽ ﮐﺮدﻧﺪ. ھﺮ دو ﺑﺎ ھﻢ ﻗﮭﺮ ﺑﻮدﯾﻢ. ﺑﮫ ﺗﺪرﯾﺞ از آن‬
    ‫ﻻﻏﺮی ﻣﻔﺮط رھﺎ ﺷﺪم .دوﺑﺎره ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﺣﺘﯽ اﮔﺮ ﺑﯿﮭﻮده ھﻢ ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺒﺨﻨﺪی زﯾﻨﺖ ﺑﺨﺶ‬
    ‫ﻟﺒﺎﻧﻢ ﺑﺎﺷﺪ .ﺣﺪاﻗﻞ ﺑﮫ ﻣﺸﮑﻼﺗﻢ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﺨﻨﺪم. ﻧﺎﻣﮫ ھﺎی ﺑﮭﺮام ھﻤﮫ ﺣﺎﮐﯽ از دﻟﺘﻨﮕﯽ‬
    ‫ﺑﻮد. اﻣﺎ اﺛﺮی از ﺑﺮﻧﺎﻣﮫ ﺑﺮای ﺑﺎزﮔﺸﺘﺶ ﻧﺒﻮد. زﻧﺪﮔﯽ ﺑﮫ ﻣﻦ ﯾﺎد ﻣﯽ داد ﻓﻘﻂ ﺑﮫ ﺧﻮدم ﺗﮑﯿﮫ‬
    ‫داﺷﺘﮫ ﺑﺎﺷﻢ. دﺳﺘﻢ را ﺑﺮ زاﻧﻮھﺎی ﺧﻮدم ﺑﮕﺬارم و ﻗﺪ راﺳﺖ ﮐﻨﻢ. ﮐﻢ ﮐﻢ از آﻧﭙﻮﺳﺘﮭﯽ‬
    ‫ﺿﻌﯿﻒ ھﻤﯿﺸﮕﯽ ﺑﯿﺮون اﻣﺪم. ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮای آﯾﻨﺪه ام ﺗﺼﻤﯿﻢ ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺘﻢ اﻣﺎ راھﯽ ﺑﮫ ﻧﻈﺮم‬
    ‫ﻧﺮﺳﯿﺪ. اﯾﻦ ﺗﺼﻤﯿﻢ وﻗﺘﯽ ﻗﻮی ﺗﺮ ﺷﺪ ﮐﮭﺨﺎﻟﮫ ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﺧﺒﺮ ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﭘﻮﯾﺎ را داد. ھﻤﺮاه‬
    ‫آن زﯾﺒﺎ ھﻢ ﺑﺮای ﻣﺪﺗﯽ ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺸﺖ و ﻣﻦ ﺧﻮد را ﻓﺮدی ﻣﺰاﺣﻢ اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮدم. آرزو‬
    ‫داﺷﺘﻢ درﺧﺎﻧﮫ ای زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﮐﮫ ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﮫ ﺧﻮدم ﺑﺎﺷﺪ و از دﺳﺖ اﯾﻦ اﺣﺴﺎس آزار‬
    ‫دھﻨﺪه ﮐﮫ ﺳﺮﺑﺎر دﯾﮕﺮی ھﺴﺘﻢ رھﺎ ﺷﻮم. اﻣﺎ ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﭼﮫ ﮐﺎر ﮐﻨﻢ. ﻓﮑﺮ ازدواج را از‬
    ‫ذھﻨﻢ ﺑﯿﺮون ﮐﺮده ﺑﻮدم. ﺣﻠﻘﮫ اﻣﯿﺪ ھﻨﻮز ﺑﺮ دﺳﺖ ﭼﭙﻢ ﻣﯽ درﺧﺸﯿﺪ و ﻣﺮا درﺑﺎره اﯾﻦ‬
    ‫ﺗﺼﻤﯿﻢ راﺳﺦ ﺗﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﻓﮑﺮ اﻣﯿﺪ را از ذھﻨﻢ ﺑﯿﺮون ﮐﺮده ﺑﻮدم، ﮔﺮﭼﮫ اﻧﺘﻈﺎری آزار‬
    ‫دھﻨﺪه را ھﺮ ﻟﺤﻈﮫ اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮدم اﻣﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ را ﺑﺮاﯾﻦ اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﺑﺴﺘﻢ. در ﻗﻠﺒﻢ ﻧﮫ ﺑﮫ‬
    ‫او ﮐﮫ ﺑﮫ ﻋﺸﻘﺶ وﻓﺎدار ﺑﻮدم. اﯾﻦ ﻋﺸﻖ ھﻨﻮز ھﻢ ﺑﺮاﯾﻢ ﻣﻘﺪس ﺑﻮد. ﺗﻨﮭﺎ او ﺑﻮد ﮐﮫ ﻣﺮا ﺑﺎ‬
    ‫اﯾﻦ اﺣﺴﺎس زﯾﺒﺎ آﺷﻨﺎ ﮐﺮد. او ﺑﻮد ﮐﮭﺤﺲ اﻋﺘﻤﺎد و ﺗﻌﻠﻖ را ﺑﮫ ﻣﻦ ﯾﺎد داد. در ﮐﻨﺎر او‬
    ‫روﺣﻢ درﻣﺎن ﺷﺪ. او ﻣﻌﻠﻢ ﻣﻦ ﺑﻮد و ﻣﻦ ﺷﺎﮔﺮد ﻗﺪرﺷﻨﺎﺳﯽ ﺑﻮدم ﮔﺮﭼﮫ ﮔﺎھﯽ در ﻗﻠﺒﻢ او را‬
    ‫ﮔﻨﺎھﮑﺎر ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ و ﺷﮑﻮه ﻣﯽ ﮐﺮدم اﻣﺎ اﯾﻨﮭﺎ ﭼﯿﺰی از ﺣﺠﻢ ﻋﺸﻘﻢ ﻧﻢ ﯾﮑﺎﺳﺖ. وﻗﺘﯽ‬
    ‫ﺗﺼﻤﯿﻤﻢ را ﺑﺮای ﮐﺎر ﮐﺮدن ﺑﺎ ﻣﺎدر درﻣﯿﺎن ﮔﺬاﺷﺘﻢ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎن ﮔﺮﯾﺎن ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﭘﺪرت ﺗﻮرو ﺑﮫ دﺳﺖ ﻣﻦ ﺳﭙﺮده. ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻢ ﺑﺮات ﻣﺎدر ﺧﻮﺑﯽ ﺑﺎﺷﻢ. اﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺧﻮام‬
    ‫روح اون ﺧﺪاﺑﯿﺎﻣﺮز در ﻋﺬاب ﺑﺎﺷﮫ. ھﻤﯿﺸﮫ ﻧﮕﺮان ﺗﻮ ﺑﻮد. ﺣﺎﻻ ﮐﮫ دﺳﺘﺶ از اﯾﻦ دﻧﯿﺎ‬
    ‫ﮐﻮﺗﺎھﮫ وﻇﯿﻔﮫ ﻣﻨﮫ ﮐﮫ ازت ﻣﺮاﻗﺒﺖ ﮐﻨﻢ. ﻣﺎ ﮐﮫ ﻣﺸﮑﻞ ﻣﺎدی ﻧﺪارﯾﻢ. ﺑﯿﺮون ﮔﺮگ زﯾﺎده.‬
    ‫ﭼﻄﻮری ﺗﻮرو ﺑﻔﺮﺳﺘﻢ ﻣﯿﻮن اوﻧﺎ ...‬
    ‫ﺷﻤﺎ ﺑﺮام ﺧﯿﻠﯽ زﺣﻤﺖ ﮐﺸﯿﺪﯾﻦ. ﻣﻦ ﻗﺪر ﻣﺤﺒﺘﮭﺎﺗﻮن رو ﺧﻮب ﻣﯽ دوﻧﻢ ھﯿﭻ وﻗﺖ ھﻢ‬
    ‫ﺗﻨﮭﺎﺗﻮن ﻧﻤﯽ ذارم. اﻣﺎ ﺗﺎ ﮐﯽ ﺗﻮ اﯾﻦ ﺧﻮﻧﮫ ﺑﻤﻮﻧﻢ .اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺳﺮﺑﺎر و زﯾﺎدﯾﻢ. دوﺳﺖ‬
    ‫دارم ﯾﮫ ﮐﺎری ﺑﮑﻨﻢ. ﺣﺎﻻ ﮐﮫ ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻢ ﺑﮫ درﺳﻢ اداﻣﮫ ﺑﺪم ﺣﺪاﻗﻞ ﯾﮫ ﮐﺎری اﻧﺠﺎم ﺑﺪم .‬
    ‫ﺗﻮ ﮐﮫ ﻧﻘﺎﺷﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ. ﭼﺮا از اوﻧﺎ اﺳﺘﻔﺎده ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯽ؟‬
    ‫ﻣﻦ ﺑﺮای دﻟﻢ ﻧﻘﺎﺷﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ. ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﮫ اﯾﻦ ﮐﺎر ﻣﺜﻞ ﯾﮫ ﺷﻐﻞ ﻧﮕﺎه ﮐﻨﻢ .‬
    ‫ﺣﺎﻻ ﻣﯽ ﺧﻮای ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﻨﯽ؟‬
    ‫اﯾﻦ ھﻤﮫ ﺗﻮ روزﻧﺎﻣﮫ دﻧﺒﺎل ﻣﻨﺸﯽ ﻣﯽ ﮔﺮدن. ﺧﻮب ﺿﺮر ﻧﺪاره اﻣﺘﺤﺎن ﮐﻨﻢ .‬
    ‫اﻣﺎ ﺗﻮ ﺗﻮی اﺟﺘﻤﺎع ﻧﺒﻮدی. ﻧﻤﯽ دوﻧﯽ ﺑﺮای دﺧﺘﺮای ﺟﻮوﻧﯽ ﻣﺚ ﺗﻮ ﭼﻘﺪر دام ﻣﯽ ذارن .‬
    ‫ﺑﺎﻻﺧﺮه ﯾﮫ روز ﺑﺎﯾﺪ از ﯾﮫ ﺟﺎﯾﯽ ﺷﺮوع ﮐﻨﻢ دﯾﮕﮫ .‬
    ‫ﺑﺒﯿﻦ ﻣﻦ ھﻨﻮز ﺑﮫ ﺧﺎﻧﻢ ﺳﻌﺎدت ﺟﻮاب ﻣﻨﻔﯽ ﻧﺪادم. ﭘﺴﺮه ھﻢ وﺿﻊ ﻣﺎﻟﯿﺶ ﺧﻮﺑﮫ، ھﻢ ﺧﺎﻧﻮاده‬
    ‫داره... ﭼﺮا ﺑﺎ ﺧﻮدت و زﻧﺪﮔﯿﺖ اﯾﻨﺠﻮری ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟‬
    ‫ﯾﮫ ﺑﺎر ازﺗﻮن ﺧﻮاﺳﺘﻢ در ﻣﻮرد ازدواج ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﺤﺚ ﻧﮑﻨﯿﺪ. ﻣﻦ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺑﮫ ازدواج ﻧﺪارم.‬
    ‫اون آﻗﺎ ﺑﺎﺑﮏ ﮐﮫ ﭘﺪر اﯾﻦ ھﻤﮫ ﺑﮭﺶ اﻋﺘﻤﺎد داﺷﺖ ﭼﮫ ﮔﻠﯽ ﺑﮫ ﺳﺮﻣﻮن زد ﮐﮫ از ﻏﺮﯾﺒﮫ‬
    ‫ﻧﻮﻗﻊ داﺷﺘﮫ ﺑﺎﺷﯿﻢ. ﻧﮫ ﺑﺎﺑﮏ ﻧﮫ ﺑﮭﺮام ﻧﮫ ﮐﺴﯽ ﮐﮫ ...‬
    ‫ﺑﺎ ﺑﮫ ﯾﺎد آوردن اﻣﯿﺪ ﺑﻐﺾ ﺑﺮ ﮔﻠﻮﯾﻢ ﻧﺸﺴﺖ ﺑﺎ وﺟﻮدی ﮐﮫ ﺣﺘﯽ ﺑﮫ روی ﺧﻮدم ھﻢ ﻧﻤﯽ‬
    ‫آوردم اﻣﺎ دوری او ﺑﺪﺟﻮری آزارم ﻣﯽ داد ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم ﺗﺎ ﻣﺎدر اﺷﮑﻢ را ﻧﺒﯿﻨﺪ ﮐﮫ ﺻﺪاﯾﻢ زد و‬
    ‫ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﻣﻦ ﺑﮭﺖ اﻋﺘﻤﺎد دارم. ھﺮﮐﺎری ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ درﺳﺘﮫ اﻧﺠﺎم ﺑﺪه. اﻣﺎ ﺑﺪون ﭼﺸﻤﺎی ﻧﮕﺮان‬
    ‫ﭘﺪرت ھﻤﯿﺸﮫ دﻧﺒﺎﻟﺘﮫ .‬
    ﻣﺜﻞ ﻣﺎرم دوﺳﺘﺶ داﺷﺘﻢ. ﺗﻤﺎم ﻣﺪﺗﯽ ﮐﮫ ﻓﮭﻤﯿﺪه ﺑﻮدم ﻣﺎدر واﻗﻌﯿﻢ ﻧﯿﺴﺖ در اﺣﺴﺎﺳﻢ ﺗﻐﯿﯿﺮی‬
    ‫ﺑﮫ وﺟﻮد ﻧﯿﺎﻣﺪه ﺑﻮد. ﻓﻘﻂ در ﻧﻈﺮم ﻓﺪاﮐﺎرﺗﺮ و ﻻﯾﻖ اﺣﺘﺮام ﺑﯿﺸﺘﺮی ﺑﻮد. از روز ﺑﻌﺪ ﮐﺎرم‬
    ‫ﺧﺮﯾﺪ روزﻧﺎﻣﮫ و زﻧﮓ زدن ﺑﮫ آﮔﮭﯽ ھﺎی آن ﺑﻮد. ﻧﮫ زﺑﺎﻧﻢ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻮد و ﻧﮫ ﺑﮫ ﮐﺎر ﺑﺎ‬
    ‫ﮐﺎﻣﭙﯿﻮﺗﺮ وارد ﺑﻮدم. ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻮدم ﺑﺮای آﻧﮑﮫ ﮐﺎری ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻢ ﺗﻮﻗﻌﻢ را ﮐﻢ ﮐﻨﻢ. ﭼﻨﺪ ﺟﺎ ﺑﺮای‬
    ‫ﻣﺼﺎﺣﺒﮫ ﻣﺮاﺟﻌﮫ ﮐﺮدم. اﻣﺎ ﺣﻘﻮﻗﺸﺎن ﺑﻘﺪری ﮐﻢ ﺑﻮد ﮐﮫ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﺎ آن ﮐﺎری اﻧﺠﺎم دھﻢ‬
    ‫ﯾﺎ ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻮدم ﺣﻘﻮﻗﻢ را ﺟﻤﻊ ﮐﻨﻢ ﺗﺎ ﺑﺘﻮاﻧﻢ ﺑﺎ آن ﮐﺎری را ﺷﺮوع ﮐﻨﻢ ﯾﺎ ﺣﺪاﻗﻞ ﺑﺘﻮاﻧﻢ ﺑﺎ‬
    ‫ﮐﻤﮑﮭﺎی ﺑﮭﺮام ﺧﺎﻧﮫ ای اﺟﺎره ﮐﻨﻢ. وﻟﯽ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﻘﻮق ھﺎی ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺣﺘﯽ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﮐﺮاﯾﮫ‬
    ‫ﺗﺎﮐﺴﯽ را ﺑﭙﺮدازم. ﺑﮫ آﮔﮭﯽ دﯾﮕﺮی ﮐﮫ در دﺳﺘﻢ ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم ﻣﻨﺸﯽ ﺑﺎ رواﺑﻂ ﻋﻤﻮﻣﯽ‬
    ‫ﻗﻮی ﺗﻤﺎم وﻗﺖ ﺑﺎ ﺣﻘﻮق ﻣﮑﻔﯽ .‬
    ‫از ﻟﺤﺎظ وﻗﺖ ﻣﺤﺪودﯾﺘﯽ ﻧﺪاﺷﺘﻢ. اﻣﺎ ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﻣﻨﻈﻮرﺷﺎن از رواﺑﻂ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﻗﻮی‬
    ‫ﭼﯿﺴﺖ؟ ﺑﻌﺪ از ﮐﻠﯽ ﻣﻌﻄﻠﯽ ﭘﺸﺖ ﺧﻂ اﺷﻐﺎل ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ آدرس ﺑﮕﯿﺮم. ﻣﺴﯿﺮﺷﺎن ﻧﺰدﯾﮏ‬
    ‫ﻣﺤﻞ زﻧﺪﮔﯿﻤﺎن ﺑﻮد و ﺑﺎ ﯾﮏ ﺧﻂ اﺗﻮﺑﻮس ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﮫ ﺧﺎﻧﮫ ﺑﺮﮔﺮدم. ﺑﺮای روز اول‬
    ‫ﺗﺮﺟﯿﺢ دادم ﺗﺎ ﺑﺎ ﺗﺎﮐﺴﯽ ﺑﺮوم ﺗﺎ زودﺗﺮ ﺑﺮﺳﻢ اﻣﺎ وﻗﺘﯽ رﺳﯿﺪم ﻓﮭﻤﯿﺪم دﯾﮕﺮان از ﻣﻦ ﺑﯿﺸﺘﺮ‬
    ‫ﻋﺠﻠﮫ داﺷﺘﻨﺪ. اﺗﺎﻗﯽ را ﮐﮫ ﺑﺮای ﻣﺼﺎﺣﺒﮫ در ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﮫ ﺑﻮدﻧﺪ ﻣﻤﻠﻮ از دﺧﺘﺮان ﺟﻮاﻧﯽ ﺑﻮد‬
    ‫ﮐﮫ ﺑﺮای ﮐﺎر آﻣﺪه ﺑﻮدﻧﺪ. از دﯾﺪن ﻇﺎھﺮﺷﺎن ﺧﻨﺪه ام ﮔﺮﻓﺖ. ﻟﺒﺎس ھﺎی ﺷﯿﮏ و آراﯾﺶ‬
    ‫ھﺎﯾﯽ ﮐﮫ ﺑﺮازﻧﺪه ﯾﮏ ﻣﯿﮭﻤﺎﻧﯽ ﺷﺐ ﺑﻮد و ﻧﮕﺎه را ﺑﺮای ﻟﺤﻈﮫ ای ﺑﺮ ﺧﻮد ﺧﯿﺮه ﻣﯽ ﮐﺮد.‬
    ‫ﺣﻘﻮﻗﺸﺎن ﺷﺎﯾﺪ ﮐﻔﺎف ﺧﺮج ﻇﺎھﺮﺷﺎن را ھﻢ ﻧﻤﯽ داد در ﺟﻤﻊ آﻧﮭﺎ ﺳﺎده ﭘﻮش ﺗﺮﯾﻨﺸﺎن ﻣﻦ‬
    ‫ﺑﻮدم. اﻣﺎ ﻧﮫ ﭘﺎرﺗﯽ داﺷﺘﻢ و ﻧﮫ ﻇﺎھﺮ آﻧﭽﻨﺎﻧﯽ ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺑﺎ ﺧﻮدم ﮔﻔﺘﻢ اﻣﮑﺎن اﺳﺘﺨﺪاﻣﻢ ھﯿﭻ‬
    ‫اﺳﺖ. وﻗﺘﯽ ﻧﻮﺑﺖ ﺑﮫ ورود ﻣﻦ رﺳﯿﺪ ھﯿﭻ ھﯿﺠﺎﻧﯽ ﻧﺪاﺷﺘﻢ. ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮدم ﺗﺎ ﺑﺎ دﯾﺪﻧﻢ ﻋﺬرم را‬
    ‫ﺑﺨﻮاھﻨﺪ. ھﻤﯿﺸﮫ در اﯾﻦ ﺟﻮر ﻣﻮارد ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﮫ ﺑﻌﺪا ﺗﻤﺎس ﺧﻮاھﻨﺪ ﮔﺮﻓﺖ و ﻣﻦ ﻣﯽ‬
    ‫داﻧﺴﺘﻢ اﯾﻦ ﺗﻤﺎس ھﯿﭻ وﻗﺖ ﺑﺮﻗﺮار ﻧﺨﻮاھﺪ ﺷﺪ. ﺑﺮای اوﻟﯿﻦ ﺑﻠﺮ اﺳﺘﺮس و ھﯿﺠﺎﻧﯽ ﻧﺪاﺷﺘﻢ.‬
    ‫اﺗﺎﻗﯽ ﮐﮫ وارد ﺷﺪم ﻓﻮق اﻟﻌﺎده ﺷﯿﮏ و زﯾﺒﺎ ﺑﻮد. ﭘﺮده ھﺎی ﮐﺮﮐﺮه ای دﯾﻮارھﺎی ﮐﺮم ﮐﮫ‬
    ‫ﺑﺎ ﮐﺎﻧﺎﭘﮫ ھﺎی ﭼﺮم ﻗﮭﻮه ای رﻧﮓ و ﻣﯿﺰ ﺑﺰرگ ﮐﺎر ﭼﻮﺑﯽ ھﻤﺎھﻨﮕﯽ زﯾﺒﺎﯾﯽ داﺷﺖ .‬
    ‫ﻓﺮﺻﺘﯽ ﺑﺮای ﻧﮕﺎه ﮐﺮدن ﻧﺪاﺷﺘﻢ. اھﺴﺘﮫ ﺑﮫ ﺳﻤﺖ ﻣﯿﺰ رﻓﺘﻢ و روی ﻧﺰدﮐﺘﺮﯾﻦ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺑﮫ‬
    ‫ﻣﯿﺰ ﻧﺸﺴﺘﻢ. ﻣﺮدی ﻣﻮﻗﺮ و ﺟﺎ اﻓﺘﺎده ﺑﺎ ﻣﻮھﺎی ﺟﻮﮔﻨﺪﻣﯽ ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰ ﻧﺸﺴﺘﮫ ﺑﻮد و ﻧﮕﺎھﺶ‬
    ‫روی ورﻗﮫ ھﺎ ﺑﻮد. ﺑﺪون آﻧﮑﮫ ﺳﺮش را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﻨﺪ ﮔﻔﺖ:‬
    ‫ھﺴﺘﯽ ﺑﮭﺮاﻣﯽ،٣٢ ﺳﺎﻟﮫ، داﻧﺸﺠﻮی اﻧﺼﺮاﻓﯽ ﻣﻌﻤﺎری... درﺳﺘﮫ؟‬
    ‫ﺑﺎ ﺻﺪای آراﻣﯽ ﺟﻮاب دادم. ﭘﯿﺶ ﺧﻮد ﻓﮑﺮﮐﺮدم ﻣﻦ ﮐﺠﺎ و ﭼﻨﯿﻦ ﺗﺸﮑﯿﻼﺗﺐ ﮐﺠﺎ ﮐﮫ ﺑﮫ‬
    ‫ﻧﮕﺎه ﺧﯿﺮه اش ﺗﻨﮭﺎﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﮫ ﻟﺒﺨﻨﺪی اﮐﺘﻔﺎ ﮐﻨﻢ. ﻟﺤﻈﮫ ای ﻧﮕﺎھﻢ ﮐﺮد و ﺑﻌﺪ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫اﯾﻨﺠﺎ ﺷﺮاﯾﻂ ﺧﺎص ﺧﻮدش رو داره. ﯾﮫ روز ﻣﻤﮑﻨﮫ ﮐﺎر ﺧﯿﻠﯽ ﻃﻮل ﺑﮑﺸﮫ و روز دﯾﮕﮫ‬
    ‫اﺻﻼ ﮐﺎری ﺑﺮای اﻧﺠﺎم دادن ﻧﺪاﺷﺘﮫ ﺑﺎﺷﯽ. اﯾﻨﺠﺎ ﯾﮫ ﺷﺮﮐﺖ ﺑﺎزرﮔﺎﻧﯿﮫ و ﻣﻦ ﺑﺮای ﻣﺸﺘﺮی‬
    ‫ھﺎم ﮐﮫ اﮐﺜﺮا ﺧﺎرﺟﯽ ھﺴﺘﻨﺪ ھﻤﮫ ﮐﺎر م ﯾﮑﻨﻢ ﭼﻮن ﺑﯿﻦ ﻣﻦ و ھﻤﮑﺎراﻧﻢ رﻗﺎﺑﺖ ﺷﺪﯾﺪی‬
    ‫ھﺴﺖ و اﮔﺮ اوﻧﺎ ﺑﺘﻮﻧﻦ ﻧﻈﺮ ﻣﺸﺘﺮی رو ﺟﻠﺐ ﮐﻨﻨﺪ ﺑﺎزﻧﺪه ﻣﺎ ھﺴﺘﯿﻢ. اﺣﺘﯿﺎج ﺑﮫ ﮐﺴﯽ دارم‬
    ‫ﮐﮫ ﻣﻨﻮ ﺗﻮ اﯾﻦ زﻣﯿﻨﮫ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﮫ. ﺑﮫ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ ﺷﻤﺎ دارای ﻣﺸﺨﺼﺎت ﻻزم ھﺴﺘﯿﺪ. ﻣﺸﮑﻠﯽ‬
    ‫ﺑﺮای ھﻤﮑﺎری ﺑﺎ ﻣﺎ ﻧﺪارﯾﺪ؟‬
    ‫در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ اﺻﻼ اﺣﺘﻤﺎل ﻣﻮﻓﻘﯿﺘﻢ را ﻧﻤﯽ دادم ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪی ﺣﺎﮐﯽ از رﺿﺎﯾﺖ ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﺪ روی ﻣﻦ ﺣﺴﺎب ﮐﻨﯿﺪ. ﻓﻘﻂ اﮔﮫ ﺑﺪوﻧﻢ وﻇﺎﯾﻔﻢ ﭼﯽ ھﺴﺖ .‬
    ‫ﺷﻤﺎ در اﺑﺘﺪا وﻇﯿﻔﮫ ﺧﺎﺻﯽ ﻧﺪارﯾﺪ ﺗﺎ ﮐﻤﯽ ﺑﺎ ﻣﺤﯿﻂ و ﮐﺎرھﺎ آﺷﻨﺎ ﺑﺸﯿﺪ. ﮐﺎر ﺷﻤﺎ وﻗﺘﯿﮑﮫ‬
    ‫اﺣﺘﯿﺎج ﺑﮫ ﺟﻠﺐ ھﻤﮑﺎری ﻣﺸﺘﺮی دارﯾﻢ .‬
    ‫ﺧﻮب ﻣﻦ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﭼﮫ ﮐﺎر ﮐﻨﻢ .‬
    ‫ﺷﻤﺎ ﻣﻨﺸﯽ اون ﮐﺎر ﻣﯽ ﺷﯿﺪ. ﺷﺎﯾﺪ ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪﯾﺪ از ﺷﺮﮐﺖ ﺑﯿﺮون ﺑﺮﯾﺪ ﺗﺎ ﻣﺸﺘﺮی رو ﺗﺎ‬
    ‫ﺟﺎﯾﯽ ھﻤﺮاھﯽ ﮐﻨﯿﺪ .‬
    ‫دﭼﺎر ﺗﺮدﯾﺪ ﺷﺪه ﺑﻮدم. ﺑﮫ ﺧﺎﻃﺮ آﻧﮑﮫ ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﭼﮫ در اﻧﺘﻈﺎرم ھﺴﺖ اﻧﺪﮐﯽ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪم.‬
    ‫ﺑﻌﺪ از ﻟﺤﻈﮫ ای ﻣﮑﺚ ﭘﺮﺳﯿﺪم :‬
    ‫ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯿﺪ دﻗﯿﻘﺎ وﻇﺎﯾﻔﻢ رو ﻣﺸﺨﺺ ﮐﻨﯿﺪ؟‬
    ‫ﺟﺪی و ﻣﺤﮑﻢ ﭘﺎﺳﺦ داد :‬
    ‫اﮔﮫ آﮔﮭﯽ ﻣﺎرو ﺧﻮﻧﺪه ﺑﺎﺷﯿﺪ اﺣﺘﯿﺎج ﺑﮫ ﯾﮫ ﻣﻨﺸﯽ دارﯾﻢ. وﻇﺎﯾﻒ ھﺮ ﻣﻨﺸﯽ ھﻢ در راﺳﺘﺎی‬
    ‫اھﺪاف ﺷﺮﮐﺖ ﻣﺸﺨﺺ ﻣﯽ ﺷﮫ. ﺷﻤﺎ اﮔﮫ واﻗﻌﺎ دﻧﺒﺎل ﮐﺎر ھﺴﺘﯿﺪ ﻣﺎ ازﺗﻮن دﻋﻮت ﺑﮫ‬
    ‫ھﻤﮑﺎری ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ. از ﻟﺤﺎظ ﺣﻘﻮق ﻣﺸﮑﻠﯽ ﻧﺨﻮاھﯿﺪ داﺷﺖ. ﻓﻘﻂ ﻓﻢ ﻟﺒﺎس ﭘﻮﺷﯿﺪﻧﺘﻮن ھﺴﺖ‬
    ‫ﮐﮫ اﯾﻦ وﻇﯿﻔﮫ ﺷﺮﮐﺘﮫ و ﺑﺮاﺗﻮن ﻣﮭﯿﺎ ﻣﯽ ﺷﮫ. ﺗﺸﺮﯾﻒ ﺑﺒﺮﯾﺪ اﺗﺎق ﺑﻐﻞ ﮐﮫ اﮔﮫ ﻣﺎﯾﻞ ھﺴﺘﯿﺪ‬
    ‫ﻗﺮار داد ﮐﺎری ﺑﺴﺘﮫ ﺑﺸﮫ .‬
    ‫ھﻨﻮز در ﺣﺎﻟﺖ ﺑﮭﺖ ﺑﻮدم. ﮐﺎر در ﭼﻨﯿﻦ ﺷﺮﮐﺖ ﺷﯿﮏ و ﺑﺰرﮔﯽ در ﺑﺎورم ﻧﻤﯽ ﮔﻨﺠﯿﺪ.‬
    ‫آﻧﮭﻢ ﺑﮫ اﯾﻦ راﺣﺘﯽ. دﺧﺘﺮ زﯾﺒﺎﯾﯽ ﮐﮫ آراﯾﺶ ﻏﻠﯿﻆ و ﻣﺎﻧﺘﻮﯾﯽ ﺗﻨﮓ داﺷﺖ ﻣﺮا ﺑﮫ ﺳﻤﺖ اﺗﺎق‬
    ‫دﯾﮕﺮی راھﻨﻤﺎﺋﯽ ﮐﺮد ﮐﮫ ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺳﺎده ﺗﺮ ﺗﺰﺋﯿﻦ ﺷﺪه ﺑﻮد. روی ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻧﺸﺴﺘﻢ و ھﻤﺎن‬
    ‫دﺧﺘﺮ ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺖ. و ورﻗﮫ ای را از ﮐﺸﻮی ﻣﯿﺰ ﺧﺎرج ﮐﺮد و ﺑﻌﺪ از ﭘﺮ ﮐﺮدن‬
    ‫اﺳﻢ و ﺗﺎرﯾﺦ ﺑﺮای اﻣﻀﺎء ﺑﮫ دﺳﺘﻢ داد. ھﻨﻮز ﻗﺮارداد را ﻧﺨﻮاﻧﺪه ﺑﻮدم ﮐﮫ ﺗﻠﻔﻦ زﻧﮓ زد و‬
    ‫ﻣﻨﺸﯽ ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﮐﻠﻤﻤﮫ ﺣﺮف ﮔﻮﺷﯽ را ﺑﮫ ﺳﻤﺘﻢ ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ ﮐﮫ رﺋﯿﺲ ﺑﺎ ﻣﻦ ﮐﺎر‬
    ‫دارد. ﺑﺎ اﺿﻄﺮاب ﮔﻮﺷﯽ را ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﺳﻼم ﺑﻔﺮﻣﺎﺋﯿﺪ .‬
    ‫ﺻﺪای ھﻤﺎن ﻣﺮد ﺑﻮد ﮐﮫ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﻋﺎﻟﯿﮫ، ﺷﻤﺎ ﺻﺪای ﻇﺮﯾﻒ و زﯾﺒﺎﯾﯽ دارﯾﺪ. ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺎﺷﯿﺪ .‬
    ورﻗﮫ ﻗﺮارداد را ﻧﮕﺎھﯽ اﻧﺪاﺧﺘﻢ. ﺗﻨﮭﺎ ﻣﻮردی ﮐﮫ ﮐﻤﯽ دو دﻟﻢ ﮐﺮد اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﮫ ھﺮ ﻃﺮف‬
    ‫ﺧﻼف اﯾﻦ ﻗﺮارداد ﻋﻤﻞ ﮐﻨﺪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮫ ﻃﺮف ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﺒﻠﻎ ﻗﺎﺑﻞ ذﮐﺮ ﺷﺪه را ﺑﭙﺮدازد .دﻟﯿﻠﯽ‬
    ‫ﺑﺮای ﻧﻘﺾ ﻗﺮار داد ﻧﻤﯽ دﯾﺪم. ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﮐﮫ ﺣﻘﻮق ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﮭﯽ ﭘﯿﺸﻨﮭﺎد ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ. ﺑﺎ‬
    ‫وﺟﻮدی ﮐﮫ آرزو داﺷﺘﻢ ﮐﺴﯽ ﮐﻨﺎرم ﺑﻮد ﺗﺎ راھﻨﻤﺎﺋﯿﻢ ﮐﻨﺪ اﻣﻀﺎ ﮐﺮدم .دوﺳﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﺑﮫ‬
    ‫ﺧﻮدم ﯾﺎدآوری ﮐﻨﻢ ﮐﮫ دﯾﮕﺮ ﮐﺴﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﺗﺎ ﯾﺎرﯾﻢ ﮐﻨﺪ. ﻓﻘﻂ ﺧﻮدم ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮدم. آﻗﺎی ﺟﻌﻔﺮی‬
    ‫را ﺑﯿﺸﺘﺮ روزھﺎ ﻧﻤﯽ دﯾﺪم. ﺧﺎﻟﮫ و ﻣﺎدر ھﻢ ھﯿﭽﮑﺪاﻣﺸﺎن ﺑﮫ اﯾﻦ ﻣﺴﺎﺋﻞ وارد ﻧﺒﻮدﻧﺪ. ﺳﻌﯽ‬
    ‫ﮐﺮدم ﻓﮑﺮم را ﺑﮫ ﮐﺎر ﺟﺪﯾﺪم ﻣﻌﻄﻮف ﮐﻨﻢ. ﺳﺮ راه ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﺑﮫ ﺳﻮی ﺧﺎﻧﮫ رﻓﺘﻢ.‬
    ‫ذوق ﻓﺮدا ﺻﺒﺢ و ﺷﺮوع ﮐﺎر ﺟﺪﯾﺪ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ﮐﺮد. اﮔﺮ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺣﻘﻮﻗﻢ را ﺟﻤﻊ ﮐﻨﻢ ﺑﻌﺪ‬
    ‫از ﻣﺪﺗﯽ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﯿﻢ ﺧﺎﻧﮫ ای ھﺮ ﭼﻨﺪ ﮐﻮﭼﮏ اﺟﺎره ﮐﻨﯿﻢ. ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ وارد ﺧﺎﻧﮫ ﺷﺪم‬
    ‫ﮐﮫ ﺑﺎ دﯾﺪن ﮐﻔﺸﮭﺎی ﻏﺮﯾﺒﮫ ﻟﺤﻈﮫ ای اﯾﺴﺘﺎدم. ھﺮ ﮐﮫ ﺑﻮد ﺑﺮاﯾﻢ ﻣﮭﻢ ﻧﺒﻮد. اﺗﺎﻗﻢ ﻣﺮا از آن‬
    ‫ھﯿﺎھﻮ ﺟﺪا ﻣﯽ ﮐﺮد. وارد ﮐﮫ ﺷﺪم ﭼﮭﺮه ھﺎی ﺧﻨﺪان ﻣﺎدرو ﺧﺎﻟﮫ ﻟﺒﺨﻨﺪ راﺑﺮ ﻟﺒﺎﻧﻢ ﻧﺸﺎﻧﺪ.‬
    ‫ھﯿﭻ ﮐﺪاﻣﺸﺎن ﺣﻮاﺳﺸﺎن ﺑﮫ ﻣﻦ ﻧﺒﻮد و ﻣﺘﻮﺟﮫ ﺣﻀﻮرم ﻧﺸﺪه ﺑﻮدﻧﺪ .ﺗﻤﺎم ﺗﻮﺟﮭﺸﺎن ﺑﮫ ﮐﺴﯽ‬
    ‫ﺑﻮد ﮐﮫ درﺳﺖ ﭼﮭﺮه اش را ﻧﻤﯽ دﯾﺪم. ﻣﺎﻧﺘﻮ و روﺳﺮﯾﻢ را درآوردم ﺗﺎ ﺑﮫ ﺟﺎﻟﺒﺎﺳﯽ آوﯾﺰان‬
    ‫ﮐﻨﻢ و در ھﻤﺎن ﺣﺎل ﺗﻮﺟﮭﻢ ﺑﮫ ﺻﺤﺒﺘﺸﺎن ﺟﻠﺐ ﺷﺪ .ﻣﮭﻤﺎﻧﺸﺎن ﮐﮫ ﻣﺮد ﺟﻮاﻧﯽ ﺑﻮد‬
    ‫درﺟﻮاب ﺧﺎﻟﮫ ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﻧﮕﺮد ﮐﮫ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﯽ. ﺗﻮ ﮐﮫ ﺳﻠﯿﻘﮫ ﻣﻨﻮ ﻣﯽ دوﻧﯽ. ﻣﻦ دﻧﺒﺎل ﯾﮫ آدم ﻣﺘﻔﺎوت‬
    ‫ﻣﯽ ﮔﺮدم. اﯾﻦ ﺷﻌﺮای ﻗﺪﯾﻤﯽ ﮐﮫ ﺑﺮای ﭼﺸﻤﺎی ﺳﯿﺎه و زﻟﻒ ﮐﻤﻨﺪ ﻣﺜﻞ ﺷﺐ ﻧﻮﺷﺘﮫ ﺣﺮف‬
    ‫دل ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺖ. وﻟﯽ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎش ھﯿﭻ دﺧﺘﺮ ﺧﺎرﺟﯽ ھﻨﻮز ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﮫ وارد ﻗﻠﺐ ﻣﻦ ﺑﺸﮫ.‬
    ‫ﻇﺎھﺮﺷﻮن ﺷﺎﯾﺪ ﺟﺬاب ﺑﺎﺷﮫ اﻣﺎ وﻗﺘﯽ ﯾﮫ ﻣﺪت ﺑﺎھﺎﺷﻮن رﻓﺖ و آﻣﺪ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﻣﯽ ﻓﮭﻤﻢ ﮐﮫ‬
    ‫اﺧﻼﻗﺸﻮن اﺻﻼ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻤﻞ ﻧﯿﺴﺖ .‬
    ‫از ﺻﺤﺒﺖ ھﺎﯾﺸﺎن ﻓﮭﻤﯿﺪم ﭘﻮﯾﺎ ﺑﺮﮔﺸﺘﮫ. ﺑﺪون اﻃﻼع آﻣﺪه ﺑﻮد و ﺣﺘﻤﺎ ﺧﺎﻟﮫ ﺑﻌﺪ از اﯾﻦ ھﻤﮫ‬
    ‫ﺳﺎل ذوق زده اﺳﺖ. ﺻﺪای ﺷﺎد ﺧﺎﻟﮫ را ﺷﻨﯿﺪم ﮐﮫ ﺟﻮاب داد :‬
    ‫ﺑﺮای ھﻤﯿﻦ ﻣﯽ ﮔﻢ دﯾﮕﮫ. ھﯿﺸﮑﯽ دﺧﺘﺮ اﯾﺮاﻧﯽ ﻧﻤﯽ ﺷﮫ اوﻧﻢ ﺑﺮای ﻣﺮد اﯾﺮاﻧﯽ .‬
    ‫ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب ﻗﺒﻮل! ﺷﻤﺎ ﯾﮫ دﺧﺘﺮ ﺑﺎ اون ﻣﺸﺨﺼﺎﺗﯽ ﮐﮫ ﮔﻔﺘﻢ ﭘﯿﺪا ﮐﻦ ﻗﻮل ﻣﯽ دم ﺑﮭﺎﻧﮫ ﻧﯿﺎرم .‬
    ‫ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ را ﺑﺮداﺷﺘﻢ و وارد اﺗﺎق ﺷﺪم. ﺑﺎ ورودم ﺑﺤﺜﺸﺎن ﻗﻄﻊ ﺷﺪ و ﻣﻦ ﮐﮫ ﺑﯽ ﻧﮭﺎﯾﺖ از‬
    ‫اﯾﻨﮑﮫ ﮐﺎری ﭘﯿﺪا ﮐﺮده ﺑﻮدم ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﻮدم ﺑﺎ ﺳﺮﺧﻮﺷﯽ ﺳﻼم ﮐﺮدم. ﭘﻮﯾﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺟﻮاﺑﻢ‬
    ‫را داد و ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﻧﮕﻮ ﺗﻮ ھﻤﻮن دﺧﺘﺮﮐﻮﭼﻮﻟﻮی ﺳﺎﮐﺘﯽ ھﺴﺘﯽ ﮐﮫ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺧﺘﻢ .‬
    ‫ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﺟﻮاب دادم :‬
    ‫ﻧﮑﻨﮫ اﻧﺘﻈﺎر داﺷﺘﯽ ھﻤﻮن دﺧﺨﺘﺮ ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ رو ﺑﺒﯿﻨﯽ .‬
    ‫ﺑﺎورم ﻧﻤﯽ ﺷﮫ اﯾﻨﻘﺪر ﺑﺰرگ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﯽ .‬
    ‫ﺧﺎﻟﮫ ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﺧﻮب ﻣﺎدر ﺑﯿﺸﺘﺮ از ده ﺳﺎل ﮔﺬﺷﺘﮫ .‬
    ‫ﺟﻌﺒﮫ ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ را ﺑﺎز ﮐﺮدم و اول ﺟﻠﻮی ﻣﺎدر ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﺧﻮب ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯿﺘﻮن رو ﮐﺎﻣﻞ ﮐﻨﯿﺪ از ﻓﺮدا ﻣﯽ رم ﺳﺮ ﮐﺎر .‬
    ‫ﺑﻌﺪ از ﻣﺪﺗﯽ دوﺑﺎره ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﻮدم. ھﻢ ﺑﺎﺑﺖ ﮐﺎرم وھﻢ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻟﺐ ﺧﻨﺪان ﻣﺎدر. ﮔﻮﯾﯽ‬
    ‫ﺷﺎدی ﻣﺎدر در ﻣﻦ ھﻢ اﺛﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد. آﻗﺎی ﺟﻌﻔﺮی ﮐﮫ دﯾﮕﺮ ﻋﻤﻮ ﺻﺪاﯾﺶ ﻣﯿﮑﺮدم اﻧﺪﮐﯽ‬
    ‫ﺑﻌﺪ از ﻣﻦ رﺳﯿﺪ و ﻣﻦ از دﯾﺪن ﺷﺎدی آﻧﮭﺎ ﮐﮫ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﮫ ھﻤﺪﯾﮕﺮ را در آﻏﻮش ﻣﯽ ﻓﺸﺮدﻧﺪ‬
    ‫در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﻮدم ﻗﻠﺒﻢ ﻓﺸﺮده ﺷﺪ. ﺟﺎی ﺧﺎﻟﯽ ﭘﺪر را اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮدم. ﮐﺎش‬
    ‫اﮐﻨﻮن ﭘﺪر اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻮد و ﺑﮭﺮام از ﺳﻔﺮ ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺸﺖ و ﻣﻦ ﺷﺎھﺪ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯿﺸﺎن ﺑﻮدم. ﭘﻮﯾﺎ ﺑﺎ‬
    ‫ﻧﮕﺎھﯽ ﺑﮫ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫وای اﻣﺎن از دﺧﺘﺮای اﺣﺴﺎﺳﺎﺗﯽ اﯾﺮاﻧﯽ ﮐﮫ ھﻤﯿﺸﮫ اﺷﮑﺎﺷﻮن ﺗﻮ آﺳﺘﯿﻨﺸﻮﻧﮫ .‬
    ‫در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﺑﺨﻨﺪم ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﯾﮫ ﻣﺪﺗﯽ ﮐﻮﺗﺎھﯽ اﯾﻦ دﺧﺘﺮای اﺣﺴﺎﺳﺎﺗﯽ رو ﺗﺤﻤﻞ ﮐﻨﯿﺪ ﺗﺎ ﺑﺮﮔﺮدﯾﺪ ﭘﯿﺶ اوﻧﺎﺋﯽ ﮐﮫ ﺣﺘﯽ‬
    ‫ﺑﺮای ﻣﺮگ ﮐﺴﯽ ھﻢ ﮔﺮﯾﮫ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻦ .‬
    ‫ﻧﻤﯽ داﻧﻢ در ﮐﻼﻣﻢ ﭼﮫ ﺑﻮد ھﻤﮫ ﺳﺎﮐﺖ ﺷﺪﻧﺪ. ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﺗﻠﺦ و ﻏﯿﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻤﻞ ﺷﺪم اﻣﺎ‬
    ‫دﺳﺖ ﺧﻮدم ﻧﺒﻮد. ﻣﻌﺬرت ﺧﻮاﺳﺘﻢ و ﺑﮫ اﺗﺎﻗﻢ رﻓﺘﻢ. ﺟﺎی ﺧﺎﻟﯽ ﭘﺪر را ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﺮدم و دﻟﻢ‬
    ‫ﮔﺮﻣﺎی ﻧﮕﺎه اﻣﯿﺪ را ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ. ﻧﮕﺎھﻢ ھﻤﺎن ﻟﺒﺨﻨﺪ آراﻣﺶ ﺑﺨﺶ را ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﮐﮫ‬
    ‫ﺻﺒﻮراﻧﮫ ﺗﺎﺋﯿﺪم ﮐﻨﺪ ھﻤﺎﻧﺤﺲ زﯾﺒﺎﯾﯽ ﮐﮫ ﻣﺪﺗﮭﺎ ﺑﻮد رد ﻣﮫ زﻧﺪﮔﯽ ﮔﻢ ﺷﺪه ﺑﻮد .‬
    ‫دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ از آن ﺟﻤﻊ ﻓﺎﺻﻠﮫ ﺑﮕﯿﺮم. ﺑﯿﻨﺸﺎن اﺣﺴﺎس ﻏﺮﺑﺖ ﻣﯿﮑﺮدم. وﻗﺖ ﺷﺎم ﮐﻨﺎر‬
    ‫ﭘﻨﺠﺮه اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدم و ﺑﮫ ﺑﯿﺮون ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدم. اﯾﻦ ﺣﺎﻟﺖ اﻧﺘﻈﺎر ﺑﺮاﯾﻢ ﻋﺎدت ﺷﺪه ﺑﻮد. ﺑﺎ‬
    ‫ﺻﺪای در روی ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪم و ﭘﻮﯾﺎ را دﯾﺪم ﮐﮫ در ﭼﺎرﭼﻮب دراﯾﺴﺘﺎده وﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻧﮕﺎھﻢ ﻣﯽ‬
    ‫ﮐﻨﺪ .وﻗﺘﯽ ﻣﺮا ﻣﺘﻮﺟﮫ ﺧﻮد دﯾﺪ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﺗﺎرﯾﮑﯽ دﺷﻤﻦ ﺷﺎدﯾﮫ. ھﯿﭻ وﻗﺖ ﺗﻮی ﺗﺎرﯾﮑﯽ زﻧﺪﮔﯽ ﻧﮑﻦ. ﺣﺘﯽ ﻓﮑﺮ ھﻢ ﻧﮑﻦ. ﭼﻮن اﻓﮑﺎر‬
    ‫ﻣﻨﻔﯽ ﺗﻮی ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﻣﺠﺎل ﺑﯿﺸﺘﺮی ﺑﺮای ﺣﻀﻮر دارن .‬
    ‫ﭼﺮاغ را روﺷﻦ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ :‬
    ‫اﻣﯿﺪوارم ﺣﻀﻮر ﻣﻦ ﺑﺎﻋﺚ ﻧﺸﺪه ﺑﺎﺷﮫ ﮐﮫ ﺗﻨﮭﺎﯾﯽ و ﺗﺎرﯾﮑﯽ رو اﻧﺘﺨﺎب ﮐﻨﯽ .‬
    ‫ﺑﺎ ﺑﯽ ﺗﻔﺎوﺗﯽ ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫اﯾﻨﺠﺎ ﻣﻨﺰل ﺷﻤﺎﺳﺖ. اﮔﮫ ﮐﺴﯽ ﻣﺰاﺣﻢ ﺑﺎﺷﮫ اون ﺷﻤﺎ ﻧﯿﺴﺘﯿﺪ .‬
    ‫ﺑﺎ اﺧﻢ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﻧﮑﻨﮫ ﺧﻮدﺗﻮ ﻣﺰاﺣﻢ ﻣﯽ دوﻧﯽ؟ ﺗﺎ اوﻧﺠﺎﺋﯽ ﮐﮫ ﻣﻦ ﻣﯽ دوﻧﻢ ﺣﻀﻮر ﺗﻮ و ﺧﺎﻟﮫ ﻣﺎﻣﺎن رو از‬
    ‫ﺗﻨﮭﺎﯾﯽ ﻧﺠﺎت داده .‬
    ‫ﺧﻮب اﮔﮫ ﺷﻤﺎ ﺑﺮﮔﺮدی دﯾﮕﮫ ﺗﻨﮭﺎ ﻧﻤﯽ ﻣﻮﻧﮫ .‬
    ‫ﻣﻦ ﻗﺼﺪ ﻣﻮﻧﺪن ﻧﺪارم. ﻓﻘﻂ اوﻣﺪم ﺗﺎ ﻣﺪﺗﯽ ﮐﻨﺎرﺷﻮن ﺑﺎﺷﻢ. ﺗﻤﺎم زﻧﺪﮔﯽ ﻣﻦ اوﻧﻮره. زﯾﺒﺎ‬
    ‫ھﻢ ﮐﮫ وﻗﺖ ﻧﺪاره اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻤﻮﻧﮫ ﺑﺎ ﮐﻠﯽ دردﺳﺮ ﺗﻮﻧﺴﺘﮫ ﺑﺮای ﻋﯿﺪ ﻣﺮﺧﺼﯽ ﺑﮕﯿﺮه اوﻧﻢ ﺗﺎزه‬
    ‫ﺑﺪون ﺷﻮھﺮش ﻣﯿﺎد. ﻣﻦ ھﻢ ﻧﮭﺎﯾﺖ ﺑﺘﻮﻧﻢ ﺗﺎ ﯾﮑﻤﺎه دﯾﮕﮫ ﺑﻤﻮﻧﻢ. ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ دو ھﻔﺘﮫ ﺑﻌﺪ از ﻋﯿﺪ‬
    ‫ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮدم. ﭘﺲ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯿﻢ ﮐﮫ ﻣﺎﻣﺎن ﺑﮫ ﺷﻤﺎھﺎ اﺣﺘﯿﺎج داره. ﻣﮫ ﺑﺮای ﺷﺎم ﻣﻨﺘﻈﺮت ھﺴﺘﻦ‬
    ‫ﻣﯿﺎی ﭘﺎﯾﯿﻦ؟‬
    ‫ﺑﺪون ھﯿﭻ ﮐﻼﻣﯽ ھﻤﺮاھﺶ ﺷﺪم. ﺷﺎم در ﻣﺤﯿﻄﯽ ﺷﺎد و ﺻﻤﯿﻤﯽ ﺻﺮف ﺷﺪ. ﺑﻌﺪ از آن‬
    ‫ﭘﻮﯾﺎ ﺑﺎ زﯾﺒﺎ ﺗﻤﺎس ﮔﺮﻓﺖ و ﺧﺒﺮ ورودش را داد. ﭘﻮﯾﺎ ﺑﺎ ﺣﻀﻮرش ﺷﺎدی را ﺑﮫ ﺟﻤﻊ ﻣﺎ‬
    ‫ھﺪﯾﮫ داد. ﺑﺎ ﮐﻼم و ﺣﺮﮐﺎﺗﺶ ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎه ﺧﻨﺪه ﺑﺮ ﻟﺒﮭﺎ ﻣﯽ ﻧﺸﺎﻧﺪ. ﺗﻤﺎم وﺟﻮدش ﺳﺮﺷﺎر از‬
    ‫اﻧﺮژی ﻣﺜﺒﺖ ﺑﻮد ﮐﮫ ﺑﯽ درﯾﻎ ﺑﮫ اﻃﺮاﻓﯿﺎﻧﺶ ﺗﺰرﯾﻖ ﻣﯿﮑﺮد و ﻣﻦ ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎه ﺟﺬب اﯾﻦ‬
    ‫ﺷﺎدی ﻣﯽ ﺷﺪم .‬
    اول وﻗﺖ ﻣﺤﻞ ﮐﺎرم ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻮدم. ﻗﺮار ﺑﻮد ﺑﺮای ﻋﯿﺪ ﻓﻘﻂ ﭘﻨﺞ روز اول را ﻣﺮﺧﺼﯽ‬
    ‫داﺷﺘﮫ ﺑﺎﺷﯿﻢ .ﭼﻮن ﻃﺮف ﻗﺮار ﺷﺮﮐﺘﮭﺎی ﺧﺎرﺟﯽ ﺑﻮدﻧﺪ ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻮدﯾﻢ اﯾﺎم ﻋﯿﺪ ھﻢ ﺣﺎﺿﺮ‬
    ‫ﺑﺎﺷﯿﻢ .ﺑﺮای ﺷﺮوع ﻣﻮﻧﺎ ﮐﮫ ﯾﮑﯽ از ﮐﺎرﮐﻨﺎن ﺷﺮﮐﺖ ﺑﻮد دﻓﺘﺮ ﻣﻼﻗﺎﺗﮭﺎ را ﺑﮫ دﺳﺘﻢ داد و‬
    ‫ﺑﺮاﯾﻢ ﺗﻮﺿﯿﺢ داد. ﺑﺨﺶ ھﺎی ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺷﺮﮐﺖ و ﻃﺮﯾﻘﮫ ﮐﺎر ﺑﺎ ﺗﻠﻔﻦ داﺧﻠﯽ و ﮐﺎرھﺎی اوﻟﯿﮫ‬
    ‫را ﺑﺎ ﺣﻮﺻﻠﮫ ﺑﺮاﯾﻢ ﻧﻮﺷﺖ و ﺑﮫ دﺳﺘﻢ داد. ﻗﺮار ﺷﺪ ﭘﺎﺳﺨﮕﻮی ﺗﻠﻔﻨﮭﺎ ﺑﺎﺷﻢ و اﮔﺮ ﻣﮭﻤﺎﻧﯽ‬
    ‫ﺑﺮای ﺷﺮﮐﺖ آﻣﺪ وﻇﯿﻔﮫ ﭘﺬﯾﺮاﯾﯽ از اﻧﮭﺎ ﺑﮫ ﻋﮭﺪه ﻣﻦ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﮫ ﻧﻈﺮم ﮐﺎر آﺳﺎﻧﯽ آﻣﺪ. اوﻟﻠﯿﻦ‬
    ‫ﺑﺎر ﮐﮫ ﺗﻠﻔﻦ زﻧﮓ زده ﺷﺪ ﺑﺎ اﺿﻄﺮاب ﺟﻮاب دادم اﻣﺎ ﮐﻢ ﮐﻢ ﺑﺮﺧﻮدم ﻣﺴﻠﻂ ﺷﺪم. روز ﮐﮫ‬
    ‫ﺑﮫ ﭘﺎﯾﺎن رﺳﯿﺪ ﮐﺎرم ﭘﺴﻨﺪﯾﺪه ﺑﻮدم. ﺑﻌﺪ از ﻣﺪﺗﮭﺎ از ﺧﻮدم راﺿﯽ ﺑﻮدم و اﺣﺴﺎس ﮐﺮدم‬
    ‫اﻋﺘﻤﺎد ﺑﮫ ﻧﻔﺲ ﭼﻘﺪر ﺣﺲ زﯾﺒﺎﯾﯽ اﺳﺖ .ﺑﮫ ﺧﺎﻧﮫ ﮐﮫ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ ھﻤﮫ ﺟﺎ ﺳﺎﮐﺖ ﺑﻮد، ﻇﺎھﺮا‬
    ‫ھﻤﮫ ﺑﯿﺮون ﺑﻮدﻧﺪ. ﺑﺎ ﺧﺴﺘﮕﯽ روی اوﻟﯿﻦ ﻣﺒﻞ ﻧﺸﺴﺘﻢ و دﺳﺘﻢ را ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺑﺨﺎری ﮔﺮﻓﺘﻢ.‬
    ‫اﻣﺴﺎل ھﻢ رو ﺑﮫ ﭘﺎﯾﺎن ﻣﯽ رﻓﺖ و ھﻤﮫ در ﺗﺪارک ﺳﺎﻟﯽ ﺟﺪﯾﺪ ﺑﻮدﻧﺪ. ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﺳﺎل ﺟﺪﯾﺪ‬
    ‫ﺑﺮاﯾﻢ ﭼﮫ در آﺳﺘﯿﻦ دارد. ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﺑﮫ ھﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻨﻢ ﭼﻮن ﺟﺰ ﻏﺼﮫ ﺑﺮاﯾﻢ ﻓﺎﯾﺪه ای‬
    ‫ﻧﺪاﺷﺖ .‬
    ‫ھﻔﺘﮫ اول ﮐﺎرم ﺑﮫ ﭘﺎﯾﺎن رﺳﯿﺪ. ﺑﺎور آﻧﮑﮫ ﺑﮫ اﯾﻦ راﺣﺘﯽ ﮐﺎری ﺑﯽ دردﺳﺮ و ﭘﺮدرآﻣﺪ را ﺑﮫ‬
    ‫دﺳﺖ آورده ﺑﻮدم ﻣﺮا ﺑﮫ آﯾﻨﺪه اﻣﯿﺪوار ﻣﯽ ﺳﺎﺧﺖ. اوﻟﯿﻦ روز ھﻔﺘﮫ ﺑﻮد و ھﻮا ﺳﺮﺷﺎر از‬
    ‫ﻋﻄﺮ ﺑﮭﺎر ﺑﻮد. ﺑﻌﺪ از ﻣﺪﺗﮭﺎ از دﯾﺪن ﺟﻨﺐ و ﺟﻮش ﻣﺮدم ﺧﻮﺷﺤﺎل ﻣﯽ ﺷﺪم. ھﻨﻮز وارد‬
    ‫اﺗﺎﻗﻢ ﻧﺸﺪه ﺑﻮدم ﮐﮫ ﻣﻮﻧﺎ ﺻﺪاﯾﻢ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ :‬
    ‫آﻗﺎی رﺋﯿﺲ ﺑﺮات ﯾﮫ ﺑﺴﺘﮫ روی ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺘﮫ. اﻣﯿﺪوارم ﺧﻮﺷﺖ ﺑﯿﺎد .‬
    ‫در اﯾﻦ ﻣﺪت ھﯿﭻ ﻣﻼﻗﺎﺗﯽ ﺑﺎ رﺋﯿﺲ ﻧﺪاﺷﺘﻢ. ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺑﺎ دﻟﺸﻮره وارد اﺗﺎﻗﻢ ﺷﺪم. ﺑﺴﺘﮫ‬
    ‫ﺑﺰرﮔﯽ روی ﻣﯿﺰم ﺑﻮد. ﺑﺎزش ﮐﺮدﻣﻮ ﻣﺤﺘﻮﯾﺎﺗﺶ را روی ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺘﻢ. ﻣﺎﻧﺘﻮی آﺑﯽ ﮐﻮﺗﺎه‬
    ‫ﯾﮏ روﺳﺮی ﺑﮫ رﻧﮓ آﺑﯽ و ﺳﻔﯿﺪ، ﯾﮏ ﺷﻠﻮار ﺳﻔﯿﺪ ھﻤﺮاه ﺑﺎ ﯾﮏ ﮐﻔﺶ ﺑﻨﺪی. ﻣﺤﺘﻮﯾﺎت‬
    ‫داﺧﻞ ﺟﻌﺒﮫ ﺑﻮد. ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﺑﺎ آن ﻟﺒﺎﺳﮭﺎ ﭼﮫ ﮐﺎر ﮐﻨﻢ. ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺑﻌﺪا در ﻣﻮردﺷﺎن‬
    ‫ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺑﮕﯿﺮم ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ھﻤﮫ را ﺳﺮﺟﺎﯾﺸﺎن ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪم و دﻓﺘﺮ را ﺑﺮداﺷﺘﻢ ﺗﺎ ﻗﺮارھﺎی آن‬
    ‫روز را ﭼﮏ ﮐﻨﻢ. ﺑﻌﺪ از ﻣﺪﺗﯽ ﻣﻮﻧﺎ ﮔﻔﺖ آﻗﺎی رﺋﯿﺲ ﻣﮭﻤﺎن دارد و ازﻣﻦ ﺧﻮاﺳﺘﮫ ﺗﺎ از‬
    ‫آﻧﮭﺎ ﭘﺬﯾﺮاﯾﯽ ﮐﻨﻢ. اوﻟﯿﻦ ﺑﺎرم ﺑﻮد ﮐﮫ اﺣﻀﺎرم ﮐﺮده ﺑﻮد. ﺑﮫ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﮫ رﻓﺘﻢ و ﺳﯿﻨﯽ ﻗﮭﻮه را‬
    ‫ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﺑﺎ اﺿﻄﺮاب ﺑﮫ ﺳﻤﺖ اﺗﺎق رﺋﯿﺲ رﻓﺘﻢ، ﺑﺎ ﺿﺮﺑﮫ ای ﺑﮫ در وارد ﺷﺪم. ﺳﮫ ﻣﺮد‬
    ‫ھﻤﺮاه رﺋﯿﺲ روی ﮐﺎﻧﺎﭘﮫ ھﺎ ﻧﺸﺴﺘﮫ ﺑﻮدﻧﺪ و ﻣﺸﻐﻮل ﺻﺤﺒﺖ ﺑﻮدﻧﺪ. ﺳﻼم ﮐﺮدم و ﺟﻠﻮ رﻓﺘﻢ‬
    ‫و ﻗﮭﻮه ھﺎ را ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﯿﮭﻤﺎﻧﺎن ﮔﺬاﺷﺘﻢ آﻗﺎی رﺋﯿﺲ ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ ﻧﮕﺎھﻢ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﺷﻤﺎ ﺑﻔﺮﻣﺎﺋﯿﺪ ﺑﻌﺪا ﺧﺒﺮﺗﻮن ﻣﯽ ﮐﻨﻢ .‬
    ‫ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﺧﻄﺎﯾﻢ ﭼﮫ ﺑﻮده. در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺑﻐﺾ ﮔﻠﻮﯾﻢ را ﮔﺮﻓﺘﮫ ﺑﻮد زﯾﺮ ﻟﺐ »ﭼﺸﻤﯽ« ﮔﻔﺘﻢ‬
    ‫و از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺷﺪم. ﺗﺎﻟﺤﻈﮫ ای ﮐﮫ ﻣﻮﻧﺎ ﺻﺪاﯾﻢ زد دﺳﺖ و دﻟﻢ ﺑﮭﮭﯿﭻ ﮐﺎری ﻧﻤﯽ رﻓﺖ .‬
    ‫در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ دﺳﺘﮭﺎﯾﻢ از اﺿﻄﺮاب ﯾﺦ ﮐﺮده ﺑﻮد ﺑﮫ ﺳﻤﺖ اﺗﺎق رﺋﯿﺲ رﻓﺘﻢ. ﺿﺮﺑﮫ ای ﺑﮫ در‬
    ‫زدم و وارد ﺷﺪم. ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﯿﺰ اﯾﺴﺘﺎدم اﻣﺎ او ھﻤﭽﻨﺎن ﺳﺮﮔﺮم اوراق روﺑﺮوﯾﺶ ﺑﻮد. ﻣﺪﺗﯽ‬
    ‫را ﺑﮫ ﺳﮑﻮت ﮔﺬراﻧﺪ و ﻣﻦ ھﻤﭽﻨﺎن ﻣﻘﺎﺑﻠﺶ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدم. در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدم‬
    ‫ﺻﺪاﯾﻢ از ﺑﻐﺾ ﻧﻠﺮزد ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﺑﺎ ﻣﻦ اﻣﺮی داﺷﺘﯿﻦ؟‬
    ‫در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺣﺘﯽ زﺣﻤﺖ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدن ﺑﮫ ﻣﻦ را ھﻢ ﺑﮫ ﺧﻮدش ﻧﻤﯽ داد ﺑﺎ ﺻﺪای ﺳﺮدی ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﺑﺴﺘﮫ اﻣﺮوز ﺑﮫ دﺳﺘﺖ رﺳﯿﺪ؟‬
    ‫ﺑﻠﮫ ﺻﺒﺢ روی ﻣﯿﺰم ﺑﻮد .‬
    ‫ﭼﺮا ازﺷﻮن اﺳﺘﻔﺎده ﻧﮑﺮدی؟‬
    ‫ﻣﻦ ﺑﺎ اﯾﻦ ﻟﺒﺎﺳﮭﺎ راﺣﺖ ﺗﺮم .‬
    ‫ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﻣﻦ ﺑﮫ راﺣﺘﯽ ﺷﻤﺎ ﮐﺎری ﻧﺪارم اون ﻟﺒﺎﺳﮭﺎ ﺑﺮای ﺷﻤﺎ ﺗﮭﯿﮫ ﺷﺪه. روز اول ھﻢ ﮔﻔﺘﻢ ﻟﺒﺎﺳﯽ‬
    ‫رو ﮐﮫ ﺑﺎﯾﺪ در ﻣﺤﻞ ﮐﺎرت ﺑﭙﻮﺷﯽ ﻣﺎ ﺑﺮات ﺗﮭﯿﮫ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ. ﮔﻔﺘﻢ ﯾﺎ ﻧﮫ؟‬
    ‫ﺑﻠﮫ اﻣﺎ ...‬
    ‫اﻣﺎ ﻧﺪاره .ﻗﺒﻼ در اﯾﻦ ﻣﻮرد ﺑﮫ ﺗﻮاﻓﻖ رﺳﯿﺪﯾﻢ. اﯾﻦ ﺑﺎ ﺧﻮد ﺷﻤﺎﺳﺖ ﮐﮫ ﺑﺨﻮاﯾﻦ ﻣﻄﺎﺑﻖ‬
    ‫اﺻﻮل ﺷﺮﮐﺖ رﻓﺘﺎر ﮐﻨﯿﺪ ﯾﺎ ﺗﺮﺟﯿﺢ ﺑﺪﯾﺪ ﺑﮫ ﮐﺎرﺗﻮن ﺗﻮ اﯾﻦ ﺷﺮﮐﺖ ﺧﺎﺗﻤﮫ ﺑﺪﯾﺪ. ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﺪ‬
    ‫ﺗﺸﺮﯾﻒ ﺑﺒﺮﯾﺪ و ﺑﮫ ﺗﻨﮭﺎﯾﯽ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺑﮕﯿﺮﯾﺪ. اﮔﺮ ﻣﻮﻧﺪﯾﺪ اون ﻟﺒﺎﺳﮭﺎ رو ﺑﭙﻮﺷﯿﺪ .ﺧﺎﻧﻮم‬
    ‫ﻣﺤﻤﻮدی اﺗﺎق ﮐﺎر ﺟﺪﯾﺪ رو ﻧﺸﻮﻧﺘﻮن ﻣﯽ ده وﮔﺮﻧﮫ ﺑﺮای ﻟﻐﻮ ﻗﺮارداد ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﺪ ﭘﯿﺶ آﻗﺎی‬
    ‫اﮐﺒﺮی ﺑﺮﯾﺪ. ﺣﺎﻻ ﺑﻔﺮﻣﺎﺋﯿﺪ .‬
    ﺑﺮ ﺳﺮ دوراھﯽ ﮔﯿﺮ ﮐﺮده ﺑﻮدم. اﮔﺮ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﻗﺮارداد ﮐﺎرﯾﻢ را ﻟﻐﻮ ﮐﻨﻢ ﺑﮫ دردﺳﺮ ﻣﯽ‬
    ‫اﻓﺘﺎدم. رﻗﻢ ذﮐﺮ ﺷﺪه در ﻗﺮارداد ﺣﺘﯽ در ذھﻨﻢ ھﻢ ﻧﻤﯽ ﮔﻨﺠﯿﺪ. ﻣﻦ آن ھﻤﮫ ﭘﻮل ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﺗﺎ‬
    ‫ﭘﺮداﺧﺖ ﮐﻨﻢ. ﺑﮫ اﺗﺎﻗﻢ رﻓﺘﻢ و در را از داﺧﻞ ﻗﻔﻞ ﮐﺮدم و ﺑﺎ اﮐﺮاه ﻟﺒﺎﺳﻢ را ﻋﻮض ﮐﺮدم و‬
    ‫ﺑﺎ اﮐﺮاه ﻟﺒﺎﺳﻢ را ﻋﻮض ﮐﺮدم. ﻣﺎﻧﺘﻮی ﺗﻨﮓ و ﮐﻮﺗﺎھﯽ ﺑﻮد ﮐﮫ از دﯾﺪﻧﺶ در آﯾﻨﮫ آھﯽ از‬
    ‫ﺳﺮﻧﺎﭼﺎری ﮐﺸﯿﺪم. روﺳﺮی ھﻢ ﮐﻮﺗﺎھﺘﺮ از آن ﺑﻮد ﮐﮫ ﻣﻮھﺎی ﺑﻠﻨﺪم را ﺑﭙﻮﺷﺎﻧﺪ. ﻣﺠﺒﻮر‬
    ‫ﺷﺪم ﻣﻮھﺎﯾﻢ را داﺧﻞ ﻣﺎﻧﺘﻮﯾﻢ ﮐﻨﻢ و روﺳﺮی را ﺳﺮ ﮐﻨﻢ. ﺗﻼﺷﻢ ﺑﺮای آﻧﮑﮫ ﻣﺎﻧﺘﻮ را ﭘﺎﯾﯿﻦ‬
    ‫ﺑﮑﺸﻢ ﺑﯿﮭﻮده ﺑﻮد. ﺗﺮﺗﯿﺐ رﻧﮕﮭﺎ روی ھﻢ رﻓﺘﮫ زﯾﺒﺎ ﺑﻮد. اﻣﺎ دﻟﻢ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺎ آن ﻇﺎھﺮ‬
    ‫ﻣﻘﺎﺑﻞ دﯾﮕﺮان ﺑﺮوم .روی ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻧﺸﺴﺘﻢ ﺗﺎ ﺑﮫ راه ﺣﻠﯽ دﺳﺖ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻢ. ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﭼﮫ‬
    ‫ﮐﻨﻢ. ھﻨﻮز در ﺑﺮزخ دﺳﺖ و ﭘﺎ ﻣﯽ زدم ﮐﮫ ﺑﺎ ﺻﺪای در ﺑﮫ ﺧﻮد آﻣﺪم. ﺑﺮای ﺑﺎز ﮐﺮدن در‬
    ‫ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم و از ﻻی در ﻧﮕﺎھﯽ ﺑﮫ ﺑﯿﺮون اﻧﺪاﺧﺘﻢ. ﺑﺎ دﯾﺪن ﻣﻮﻧﺎ ﻗﻠﺒﻢ اﻧﺪﮐﯽ آرام ﮔﺮﻓﺖ. ﺣﺎﻻ‬
    ‫ﻓﮭﻤﯿﺪم ﭼﺮا ھﻤﮫ دﺧﺘﺮان آن ﺷﺮﮐﺖ ﻟﺒﺎﺳﮭﺎﺋﯽ ﺑﺎ آن ﻣﺪل ﻣﯽ ﭘﻮﺷﻨﺪ. ﺑﺎ ﻧﮕﺎھﯽ ﺑﮫ ﻣﻦ‬
    ‫ﭼﺸﻤﮑﯽ زد و ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ھﯽ! دﺧﺘﺮ ﺑﺒﯿﻦ ﭼﯽ ﺷﺪی. ﺣﯿﻒ ﺗﻮ ﻧﺒﻮد ﺗﻮی اون ﻣﺎﻧﺘﻮ روﺳﺮی ﺳﯿﺎه؟ دل آدم ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ.‬
    ‫اﯾﻦ ﭼﮫ ﻗﯿﺎﻓﮫ اﯾﮫ ﺑﮫ ﺧﻮدت ﮔﺮﻓﺘﯽ؟‬
    ‫ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﻣﻦ ﺗﻮ اﯾﻦ ﻟﺒﺎس ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻌﺬﺑﻢ. ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﭼﮫ ﮐﺎر ﮐﻨﻢ .‬
    ‫ﻣﮕﮫ رﺋﯿﺲ ﻗﺒﻼ ﺑﺎھﺎت ﺻﺤﺒﺖ ﻧﮑﺮده ﺑﻮد؟‬
    ‫ﭼﺮا اﻣﺎ ﻓﮑﺮﺷﻮ ﻧﻤﯽ ﮐﺮدم اﯾﻨﺠﻮری ﺑﺎﺷﮫ .‬
    ‫ﺗﻮ داری زﯾﺎدی ﺳﺨﺖ ﻣﯽ ﮔﯿﺮی. ﺣﺎﻻ ﯾﮫ ﺳﺮ ﺑﺮو دﻓﺘﺮ رﺋﯿﺲ ﺗﺎ دﯾﮕﮫ ﺑﮭﺖ ﮔﯿﺮ ﻧﺪه .‬
    ‫ھﯿﭻ راه دﯾﮕﮫ ای ﻧﯿﺴﺖ؟‬
    ‫ﭼﺮا ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ دﯾﮕﮫ ﺳﺮﮐﺎر ﻧﯿﺎی. ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﻣﻦ ﮐﺎر دارم .ﺗﻮ ھﻢ ﺑﺠﻨﺐ ﺗﺎ ﺻﺪاش درﻧﯿﻮﻣﺪه .‬
    ‫ﺑﺎ اﮐﺮاه ﺑﮫ ﺳﻤﺖ اﺗﺎق رﺋﯿﺲ راه اﻓﺘﺎدم. وﻗﺘﯽ دﺧﺘﺮاﻧﯽ ﺑﺎ اﯾﻦ ﻃﺮز ﻟﺒﺎس ﭘﻮﺷﯿﺪن در‬
    ‫ﺧﯿﺎﺑﺎن ﻣﯽ دﯾﺪم ھﺰار ﻓﮑﺮ در ﺳﺮم ﻣﯽ ﭼﺮﺧﯿﺪ. ﺣﺘﯽ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﺮدم روزی ﻣﺜﻞ آﻧﮭﺎ‬
    ‫ﻟﺒﺎس ﺑﭙﻮﺷﻢ. ﻟﺤﻈﮫ ای ﻧﮕﺎه ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ ﭘﺪر را ﻣﺠﺴﻢ ﮐﺮدم و ﻋﺮق ﺷﺮم ﺑﺮ ﺗﻨﻢ ﻧﺸﺴﺖ. ﺗﻘﮫ‬
    ‫ای ﺑﮫ در زدم و ﺑﻌﺪ از اﺟﺎزه . وارد اﺗﺎق رﺋﯿﺲ ﺷﺪم. ﺑﺎ ﻧﮕﺎھﯽ دﻗﯿﻖ ﺳﺮاﭘﺎﯾﻢ را ﻧﮕﺎه‬
    ‫ﮐﺮد و ﻣﻦ زﯾﺮ ﻧﮕﺎھﺶ ﻣﻌﺬب ﺳﺮ ﺑﮫ زﯾﺮ اﻧﺪاﺧﺘﻢ. ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﺛﺎﻧﯿﮫ ای ﺳﮑﻮت ﮔﻔﺖ :‬
    ‫دوﺳﺖ ﻧﺪارم ﺑﺮای ھﺮ ﭼﯿﺰی ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺑﺪم. ﺧﺎﻧﻢ ﻣﺤﻤﻮدی دﻓﺘﺮ ﺟﺪﯾﺪ رو ﻧﺸﻮﻧﺘﻮن ﻣﯽ ده .‬
    ‫ﭼﺎره ای ﺟﺰ ﺳﮑﻮت ﻧﺪاﺷﺘﻢ. ﺑﮫ اﺗﺎﻗﻢ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ و ﺳﺮم را روی ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﮔﺮﯾﮫ ﮐﺮدم.‬
    ‫آرزوی ﻣﺤﺎﻟﯽ داﺷﺘﻢ. در دل ﻓﻘﻂ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻢ ﮐﺎش ﭘﺪر زﻧﺪه ﺑﻮد .‬
    ‫دﻓﺘﺮ اﺗﺎﻗﯽ ﻣﺠﺎور اﺗﺎق رﺋﯿﺲ ﺑﻮد. اﺗﺎﻗﯽ ﮐﻮﭼﮏ ﺑﺎ رﻧﮕﯽ ﺳﻔﯿﺪ و ﻣﯿﺰ ﮐﺎر ﭼﻮﺑﯽ. ﯾﮏ‬
    ‫دﺳﺘﮕﺎه ﺗﻠﻔﻦ و ﯾﮏ ﺟﺎ ﻗﻠﻤﯽ و ﯾﮏ ﺳﺮرﺳﯿﺪ. ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺘﻢ ﭼﯿﺴﺖ اﻣﺎ دﻋﺎ ﻣﯽ‬
    ‫ﮐﺮدم از ﻣﻦ ﻧﺨﻮاھﺪ ﺑﺎ اﯾﻦ ﻟﺒﺎس ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﮭﻤﺎﻧﺎﻧﺶ ﻇﺎھﺮ ﺷﻮم. ﺗﻤﺎم آن روز ﺑﯽ ھﺪف و‬
    ‫ﺗﻨﮭﺎ در اﺗﺎق ﺑﻮدم ﺗﺎ ﺳﺎﻋﺖ ﮐﺎر ﺑﮫ ﭘﺎﯾﺎن رﺳﯿﺪ. ﺑﮫ ﺳﺮﻋﺖ ﻟﺒﺎﺳﻢ را ﺗﻐﯿﯿﺮ دادم و از آن‬
    ‫ﻗﻔﺲ ﻓﺮار ﮐﺮدم. آرزو داﺷﺘﻢ ﻋﯿﺪ زودﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ ﺗﺎ ھﻢ ﺳﺮ ﮐﺎرم ﮐﻤﺘﺮ ﺷﻮد و ھﻢ ﭼﻨﺪ روز‬
    ‫اول ﻋﯿﺪ ﺑﺘﻮاﻧﻢ از ﺷﺮ ﮐﺎر راﺣﺖ ﺑﺎﺷﻢ. ﻓﻘﻂ آرزو ﻣﯽ ﮐﺮدم ﺑﺎ ﮐﺎر ﺟﺪﯾﺪم دﭼﺎر ﻣﺸﮑﻞ‬
    ‫ﻧﺸﻮم. ﻣﺜﻼ ﺑﺮای آﻧﮑﮫ ﺳﺮ ﺳﺎﻋﺖ درﻣﺤﻞ ﮐﺎرم ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺎﺷﻢ ﺷﺒﮭﺎ زودﺗﺮ از ﺑﻘﯿﮫ ﻣﯽ‬
    ‫ﺧﻮاﺑﯿﺪم اﻣﺎ ﺑﺎز ﺑﯿﺨﻮاﺑﯽ ﺑﮫ ﺳﺮم زده ﺑﻮد. ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﺑﺎ ﺷﻐﻞ ﺟﺪﯾﺪم ﭼﮫ ﮐﻨﻢ. اﻣﻀﺎء‬
    ‫ﮐﺮدن ﻗﺮار داد ﺑﺪون آﻧﮑﮫ اﻃﻼﻋﯽ از ﮐﺎرم داﺷﺘﮫ ﺑﺎﺷﻢ اﺷﺘﺒﺎه ﻣﺤﺾ ﺑﻮد. ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ‬
    ‫ﭼﻄﻮر ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﻢ از ﻗﯿﺪ و ﺑﻨﺪ ﺗﻌﮭﺪم رھﺎ ﺷﻮم. دﻟﻢ ﺑﺎز ﺑﯽ ﺗﺎب ﺑﻮد. ﭼﻘﺪرﺟﺎی ﺧﺎﻟﯿﺶ آزار‬
    ‫دھﻨﺪه ﺑﻮد. ﺣﻠﻘﮫ اش را از دﺳﺘﻢ ﺑﯿﺮون آوردم. اﻣﺎ ﺟﺎی ﺣﻠﻘﮫ ﺑﺮ دﺳﺘﻢ ﺣﮏ ﺷﺪه ﺑﻮد. ﻣﺎﻧﻨﺪ‬
    ‫ﺧﻮدش ﮐﮫ رﻓﺘﮫ ﺑﻮد اﻣﺎ ﯾﺎدش ﻗﺮار را از ﻣﻦ رﺑﻮده ﺑﻮد. ﺑﻌﻀﯽ اوﻗﺎت آرزو داﺷﺘﻢ از‬
    ‫اﻣﯿﺪ ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺷﻮم اﻣﺎﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﺗﻼش ﺑﯿﮭﻮده ای اﺳﺖ. ﺑﺎ ﺿﺮﺑﮫ ای ﺑﮫ در اﺷﮑﮭﺎﯾﻢ را ﭘﺎک‬
    ‫ﮐﺮدم. ﭘﻮﯾﺎ وارد ﺷﺪ و روی ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻣﻘﺎﺑﻠﻢ ﻧﺸﺴﺖ و ﮔﻔﺖ :‬
    ‫دﯾﺪم ﭼﺮاغ اﺗﺎﻗﺖ روﺷﻨﮫ ﮔﻔﺘﻢ ﺣﺎﻟﯽ ﺑﭙﺮﺳﻢ. ﻣﺎ ﮐﮫ ﺷﻤﺎ رو اﺻﻼ ﻧﻤﯽ ﺑﯿﻨﯿﻢ .‬
    ‫در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ از ﺣﻀﻮرش در اﺗﺎق ﻧﺎراﺣﺖ ﺑﻮدم ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﺗﮭﺮان دﯾﺪﻧﯽ ھﺎی زﯾﺎدی داره. ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻨﻢ ﺑﺮای دﯾﺪن ﻣﻦ اوﻣﺪه ﺑﺎﺷﯿﻦ. ھﺴﺘﯽ ﭼﺮا اوﻧﻘﺪر‬
    ‫ﺗﻠﺦ ھﺴﺘﯽ؟ ﺑﮫ دﺧﺘﺮی ﻣﺜﻞ ﺗﻮ ﭼﺮا ﺑﺎﯾﺪ اوﻧﻘﺪر ﮔﻮﺷﮫ ﮔﯿﺮ و اﻓﺴﺮده ﺑﺎﺷﺪ؟‬
    ‫از دﺧﺎﻟﺘﺶ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺷﺪم. ﭼﮫ ﺣﻘﯽ داﺷﺖ در زﻧﺪﮔﯿﻢ دﺧﺎﻟﺖ ﮐﻨﺪ. ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﺟﻮاب دادم :‬
    ‫ﺷﻤﺎ ھﻤﯿﺸﮫ ﺑﺎ ﻇﺎھﺮ آدﻣﺎ ﻗﻀﺎوت ﻣﯽ ﮐﻨﯿﺪ؟‬
    ‫در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﻟﺒﺨﻨﺪی ﺑﺮ ﻟﺐ داﺷﺖ ﻟﺤﻈﮫ ای ﻧﮕﺎھﻢ ﮐﺮد اﻧﮕﺎر ﺑﺎ ﺑﭽﮫ ای ﻟﺠﺒﺎز ﺣﺮف ﻣﯽ‬
    ‫زﻧﺪ ﺣﺮص ﻣﯿﺨﻮرم. ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﭘﺮ ﺧﻨﺪه ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﻣﻦ ﯾﺎ ﺗﻮ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻧﯿﺴﺘﯿﻢ ﭘﺲ ﺑﮭﻢ ﺷﻤﺎ ﻧﮕﻮ. در ﺿﻤﻦ ﮐﯽ ﮔﻔﺘﮫ ﮐﮫ ﻣﻦ ﺑﺎ ﻇﺎھﺮ آدﻣﺎ ﻗﻀﺎوت‬
    ‫ﻣﯽ ﮐﻨﻢ .‬
    ‫ﺣﺮف اﻻﻧﺘﻮن اﯾﻨﻮ ﻣﯽ ﮔﮫ .‬
    ‫داری ﺑﺎ ﮐﯽ ﻟﺠﺒﺎزی ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﺎ ﺧﻮدت ﺑﺎ زﻧﺪﮔﯽ؟ ﮐﮫ ﻣﺜﻼ ﭼﯽ ﮔﯿﺮت ﺑﯿﺎد .‬
    ‫ھﯿﭻ ﻧﻤﯽ دوﻧﯽ ﭘﺲ ﮔﻔﺘﻦ ﻓﺎﯾﺪه ای ﻧﺪاره .‬
    ‫ﭼﺮا اﻣﺘﺤﺎن ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯽ؟‬
    ‫دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاد ﺧﻮدم از ﭘﺲ زﻧﺪﮔﯿﻢ ﺑﺮﺑﯿﺎم .‬
    ‫اﯾﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺑﮫ. ﻣﻦ ﻋﺎﺷﻖ آدﻣﺎی ﻗﻮی و ﭘﺮﺟﺮاﺗﻢ .‬
    ‫ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎه ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫اﻣﺎ ﻣﻦ ﻧﮫ ﻗﻮی ھﺴﺘﻢ و ﻧﮫ ﺷﺠﺎع .‬
    ‫ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﮔﻔﺖ :‬
    ‫اﻣﺎ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﺧﯿﻠﯽ ﻟﺠﺒﺎزی. ﺣﺘﻤﺎ اﻣﺮوز ﯾﮫ اﺗﻔﺎق ﻧﺎﺧﻮﺷﺎﯾﻨﺪ ﺑﺮات ﭘﯿﺶ اوﻣﺪه. وﻟﯽ اﯾﻨﮑﮫ‬
    ‫ﻧﺎراﺣﺘﯿﺖ رو ﺳﺮ دﯾﮕﺮان ﺧﺎﻟﯽ ﮐﻨﯽ اﺻﻼ ﮐﺎر ﻗﺸﻨﮕﯽ ﻧﯿﺴﺖ. ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯽ دی‬
    ‫ﺗﻨﮭﺎ ﺑﺎﺷﯽ. ﺷﺒﺖ ﺑﮫ ﺧﯿﺮ .‬

    [فقط کاربران عضو شده و فعال شده میتوانند لینک ها را مشاهده کنند. ][فقط کاربران عضو شده و فعال شده میتوانند لینک ها را مشاهده کنند. ][فقط کاربران عضو شده و فعال شده میتوانند لینک ها را مشاهده کنند. ]




  4. Top | #14


    تاریخ عضویت
    Feb 2013
    شماره کاربر
    1
    وضعيت
    عنوان کاربر
    مدیر کل سایت
    میانگین پست در روز
    6.98
    نوشته ها
    12,016
    تشکر
    1,522
    تشکر شده 9,514 بار در 4,090 ارسال
    حالت من : Khoshhal
    ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺟﻮاﺑﻢ ﻧﻤﺎﻧﺪ و رﻓﺖ .راﺳﺖ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ. ﻋﺎدت ﮐﺮده ﺑﻮدم ﻧﺎراﺣﺘﯽ ھﺎﯾﻢ را ﺑﺮ ﺳﺮ‬
    ‫دﯾﮕﺮان ﺧﺎﻟﯽ ﮐﻨﻢ. ﭼﻨﺪ روز آﺧﺮ ﺳﺎل ﺑﺎ آراﻣﺶ ﺳﭙﺮی ﺷﺪ. ﻣﻌﻤﻼ دﯾﮕﺮان ﺑﮫ اﺗﺎق رﺋﯿﺲ‬
    ‫اﺣﻀﺎر ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ و ﻣﻦ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ دوﺑﺎره از ﮐﺎرم ﻟﺬت ﺑﺒﺮم. ﺑﺎ ﺷﺮوع ﺗﻌﻄﯿﻼت زﯾﺒﺎ و‬
    ‫ﭘﺴﺮش ﺑﮫ ﺗﮭﺮان آﻣﺪﻧﺪ. ﺑﻌﺪ از ﻣﺪﺗﮭﺎ از دﯾﺪن ھﻢ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪﯾﻢ. ﺧﻮاﺳﺘﻢ اﺗﺎﻗﻢ را ﺗﻐﯿﯿﺮ‬
    ‫دھﻢ اﻣﺎ ﻗﺒﻮل ﻧﮑﺮد و ﺗﺮﺟﯿﺢ داد در ﯾﮑﯽ از اﺗﺎق ھﺎی ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺳﺎﮐﻨﺸﻮد. ھﻤﮕﯽ ﺳﺮی ﺑﮫ‬
    ‫ﭘﺪر زدﯾﻢ و ﻣﻦ ﺑﺎ ﺷﺎﺧﮫ ای ﮔﻞ ﮐﻨﺎر ﻣﺰار ﭘﺮﺳﺘﻮ رﻓﺘﻢ. دﺳﺘﮫ ای ﮔﻞ ﺣﮑﺎﯾﺖ از آﻣﺪن‬
    ‫ﮐﺴﯽ ﻗﺒﻞ از ﻣﻦ را داﺷﺖ. دﻟﻢ راﺿﯽ ﻧﻤﯽ ﺷﺪ ﺑﮫ دﯾﺪار ﭘﺪر و ﻣﺎدر ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﺮوم ﺑﺎ اﯾﻨﮑﮫ‬
    ‫ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺳﺮی ﺑﮫ آﻧﮭﺎ ﻣﯽ زدم اﻣﺎ ﭼﻮن در ﻣﺮگ ﭘﺮﺳﺘﻮ آﻧﮭﺎ را ﻣﻘﺼﺮ ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ.‬
    ‫از اﯾﻦ ﮐﺎر ﺷﺎﻧﮫ ﺧﺎﻟﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدم. دﻟﻢ ﺑﺮای ﻻدن ھﻢ ﺗﻨﮓ ﺷﺪه ﺑﻮد اﻣﺎ ھﻨﻮز از ﺧﺎﻃﺮات‬
    ‫ﮔﺬﺷﺘﮫ ﻓﺮار ﻣﯽ ﮐﺮدم. ﭘﻮﯾﺎ اﺷﺘﺒﺎه ﮐﺮده ﺑﻮد ﻣﻦ دﺧﺘﺮ ﻗﻮی و ﺷﺠﺎﻋﯽ ﻧﺒﻮدم ﻓﻘﻂ ﻟﺠﺒﺎز و‬
    ‫ﺿﻌﯿﻒ ﺑﻮدم .‬
    ‫ﺻﻤﯿﻤﯿﺖ ﭘﻮﯾﺎ ﻣﺮا دﭼﺎر دو ﺣﺲ ﻣﺘﻀﺎد ﻣﯽ ﮐﺮد. در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﮫ ﺑﮫ ﻣﺤﺒﺘﺶ از‬
    ‫ﻧﺎراﺣﺘﯽ ھﺎﯾﻢ ﻣﯽ ﮐﺎﺳﺖ اﻣﺎ ﮔﺎھﯽ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﯽ ﺷﺪ دﭼﺎر ﺣﺴﯽ ﮔﻨﮓ ﺷﻮم. دوﺳﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻢ‬
    ‫وارد ارﺗﺒﺎﻃﯽ ﺗﺎزه ﺷﻮم اﻣﺎ وﺟﻮدم ﺑﮫ ﻋﻨﻮان ﯾﮏ ﻣﯿﮭﻤﺎن اﯾﻦ اﺟﺎزه را ﺑﮫ ﻣﻦ ﻧﻤﯽ داد ﮐﮫ‬
    ‫ﺧﻮد را از ﺟﻤﻊ آﻧﮭﺎ ﺟﺪا ﮐﻨﻢ. در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺳﻌﯽ داﺷﺘﻢ ﻓﺎﺻﻠﮫ را ﻣﯿﺎﻧﻤﺎن ﺣﻔﻆ ﮐﻨﻢ .درﺑﺎره‬
    ‫ﺣﺮﻓﮭﺎﯾﺶ ﻓﮑﺮ ﯾﻢ ﮐﺮدم. ﺗﻤﺎم ﺳﻌﯽ اش ﯾﺎن ﺑﻮد ﮐﮫ ﻣﺮا ﺑﺎ ﺧﻮدش اﺷﺘﯽ دھﺪ .ﮐﻢ ﮐﻢ ﺑﺪون‬
    ‫آﻧﮑﮑﮫ ﻣﺘﻮﺟﮫ ﺷﻮم ﺷﺨﺼﯿﺖ ﻗﻮی و آرام و ﻣﺜﺒﺘﺶ در ﻣﻦ اﺛﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد .از اﯾﻨﮑﮫ ﻣﯽ دﯾﺪم‬
    ‫ھﺮﻟﺤﻈﮫ ﺑﮫ ﭼﯿﺰی ﮐﮫ دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺷﺒﯿﮫ ﻣﯽ ﺷﺪم. ﻟﺬت ﻣﯽ ﺑﺮدم. ﺗﻌﻄﯿﻼت ﻧﻮروز‬
    ‫زودﺗﺮ از آﻧﭽﮫ ﮐﮫ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﺑﮫ ﭘﺎﯾﺎن رﺳﯿﺪ. زﯾﺒﺎ دوﺑﺎره ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪ ﺑﺮﮔﺮدد و ﻣﻦ‬
    ‫ﻣﺘﻔﮑﺮ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮدم ﭼﮕﻮﻧﮫ ﺑﺮادرش را ﮐﮫ ﺑﻌﺪ از ﻣﺪﺗﮭﺎ آﻣﺪه رھﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ وﻟﯽ ﺑﮫ ﯾﺎد ﺧﻮدم‬
    ‫اﻓﺘﺎدم ﮐﮫ ﻗﺪر ﺧﺎﻧﻮاده ام را ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ. اﻓﺴﻮس ﮐﮫ آدﻣﯽ ﻓﻘﻂ وﻗﺘﯽ ﺑﮫ ارزش داﺷﺘﮫ ھﺎﯾﺶ‬
    ‫ﭘﯽ ﻣﯽ ﺑﺮد ﮐﮫ آﻧﮭﺎ را از دﺳﺖ ﺑﺪھﺪ .‬
    ‫وﻗﺘﯽ رﺋﯿﺲ اﺣﻀﺎرم ﮐﺮد ﺑﮫ ﺳﺮﻋﺖ ﻣﺎﻧﺘﻮ و روﺳﺮی ام را ﺗﻐﯿﯿﺮ دادم و ﺑﮫ ﺳﻤﺖ دﻓﺘﺮش‬
    ‫رﻓﺘﻢ. ﺑﺎ ورودم ﻧﮕﺎھﯽ ﺑﮫ ﻣﻦ اﻧﺪاﺧﺖ وﮔﻔﺖ :‬
    ‫آﻗﺎی اﺑﺮاھﯿﻤﯽ اﻣﺮوز ﺑﮫ ﺗﮭﺮان ﻣﯽ رﺳﮫ. ﺗﻮی اﯾﻦ ورق ﺷﻤﺎره ی ﭘﺮواز و ﺳﺎﻋﺖ‬
    ‫رﺳﯿﺪﻧﺶ را ﻧﻮﺷﺘﻢ. ﺑﺎ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺷﺮﮐﺖ دﻧﺒﺎﻟﺶ ﺑﺮو و ﺑﮫ ھﺘﻠﯽ ﮐﮫ ﺑﺮاش رزرو ﺷﺪه‬
    ‫ﺑﺮﺳﻮﻧﺶ. دوﺳﺖ دارم رﻓﺘﺎرت دﺳﺖ و ﺳﻨﺠﯿﺪه ﺑﺎﺷﮫ .‬
    ‫در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدم اﻋﺘﻤﺎد ﺑﮫ ﻧﻔﺴﻢ را از دﺳﺖ ﻧﺪھﻢ ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﺑﻠﮫ ﺣﺘﻤﺎ !‬
    ‫دوﺑﺎره ﻣﺸﻐﻮل ﮐﺎرھﺎﯾﺶ ﺷﺪ و ﻣﻦ ﺑﺪون ﮐﻼﻣﯽ ﺑﯿﺮون آﻣﺪم. ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﺑﮫ ﺧﻮدم ﺛﺎﺑﺖ‬
    ‫ﮐﻨﻢ ﮐﮫ رﻓﺘﻦ ﺑﺎ ﻣﺎﺷﯿﻦ و ﺑﺮﮔﺸﺘﻦ ھﯿﭻ ﺗﺮﺳﯽ ﻧﺪارد وﻟﯽ دﻟﻢ ﺷﻮر ﻣﯽ زد. ﺳﺎﻋﺘﯽ از ﻗﺒﻞ‬
    ‫از آﻣﺪن آﻗﺎی اﺑﺮاھﯿﻤﯽ از ﺷﺮﮐﺖ ﺑﯿﺮون آﻣﺪم و ﺑﮫ ﺳﻤﺖ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺷﺮﮐﺖ رﻓﺘﻢ. ﺑﺎ ﻧﺸﺴﺘﻦ‬
    ‫ھﻮاﭘﯿﻤﺎ ﺑﮫ دﻧﺒﺎل ﻣﺮدی ﺑﺎ ﻣﺸﺨﺼﺎﺗﯽ ﮐﮫ در ﮐﺎﻏﺬ ﻗﯿﺪ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮔﺸﺘﻢ و ﺑﺎ دﯾﺪﻧﺶ ﺳﻌﯽ‬
    ‫ﮐﺮدم رﻓﺘﺎرم ﺳﺮد و ﺑﯽ روح ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻗﺪﻣﯽ ﺑﮫ ﺟﻠﻮ ﺑﺮداﺷﺘﻢ و در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺑﮫ ﭼﮭﺮه ﺧﻨﺪان و‬
    ‫ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺟﻮاﻧﺶ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدم ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫آﻗﺎی اﺑﺮاھﯿﻤﯽ؟‬
    ‫در دﺳﺘﺶ ﺗﻨﮭﺎ ﮐﯿﻔﯽ ﮐﻮﭼﮏ ﺑﻮد ﮐﺖ و ﺷﻠﻮار ﻃﻮﺳﯽ و ﭘﯿﺮاھﻨﯽ زﻏﺎﻟﯽ ﺑﮫ ﺗﻦ داﺷﺖ. ﺑﺎ‬
    ‫دﯾﺪن ﻟﺒﺨﻨﺪش ﻓﮭﻤﯿﺪم اﺷﺘﺒﺎه ﻧﮑﺮدم. در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺧﻮددم را ﻣﻌﺮﻓﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫اﺟﺎزه ﺑﺪﯾﻦ ﺗﺎ ھﺘﻞ ھﻤﺮاھﯿﺘﻮن ﮐﻨﻢ .‬
    ‫ﺑﺎ ﺧﻨﺪده ﻧﮕﺎھﻢ ﮐﺮد وﮔﻔﺖ :‬
    ‫اﯾﻦ ﻟﻄﻒ ﺷﻤﺎ و آﻗﺎی ﻧﻌﻤﺘﯽ رو ﻣﯽ رﺳﻮﻧﮫ. راﺳﺘﯽ ﺣﺎﻟﺸﻮن ﭼﻄﻮره؟‬
    ‫در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺑﮫ ﺳﻤﺖ در ﺧﺮوﺟﯽ ﻣﯽ رﻓﺘﯿﻢ ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫آﻗﺎی رﺋﯿﺲ ﺑﯽ ﺻﺒﺮاﻧﮫ ﻣﻨﺘﻈﺮ دﯾﺪارﺗﻮن ھﺴﺘﻨﺪ. ﺷﻤﺎ ﺧﺴﺘﮕﯽ ﻣﺴﺎﻓﺮت رو درک ﮐﻨﯿﺪ‬
    ‫وﻗﺖ ﺑﺮای ﮐﺎر ھﻤﯿﺸﮫ ھﺴﺖ .‬
    ‫از ﺣﺮف زدﻧﻢ ﺧﻨﺪه ام ﮔﺮﻓﺘﮫ ﺑﻮد. ﺑﺎورم ﻧﻤﯽ ﺷﺪ ﺑﮫ اﯾﻦ راﺣﺘﯽ ﺑﺎﮐﺴﯽ ﮐﮫ ﻧﻤﯽ ﺷﻨﺎﺧﺘﻤﺶ‬
    ‫ارﺗﺒﺎط ﺑﺮﻗﺮار ﮐﻨﻢ. ﺑﺎ ﻧﮕﺎھﯽ ﭘﺮ ﺗﺤﺴﯿﻦ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﻗﺮار ﻣﻼﻗﺎت ﺑﺮای ﭼﮫ وﻗﺘﯿﮫ؟‬
    ‫اﻣﺮوز ﺷﻤﺎ آزادﯾﺪ ھﺮوﻗﺖ ﺧﻮاﺳﺘﯿﺪ ﻣﺎﺷﯿﻦ در ﺧﺪﻣﺘﺘﻮﻧﮫ. ﻓﺮدا اول وﻗﺖ ﻣﻨﺘﻈﺮﺗﻮن ھﺴﺘﻨﺪ .‬
    ‫ﺗﺎ رﺳﯿﺪن ﺑﮫ ھﺘﻞ ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﮐﻼم را ﮐﻮﺗﺎه ﮐﻨﻢ. ﺑﻌﺪ از رﺳﺎﻧﺪﻧﺶ ﺑﮫ ﺷﺮﮐﺖ ﺑﺮﮔﺸﺘﯿﻢ.‬
    ‫ﻗﺼﺪ رﻓﺘﻦ ﺑﮫ ﻣﻨﺰل را داﺷﺘﻢ ﮐﮫ دوﺑﺎره ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪم ﺑﮫ اﺗﺎق رﺋﯿﺲ ﺑﺮوم. آﻗﺎی ﺗﻌﻤﺘﯽ‬
    ‫ﺑﺮای اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻧﮕﺎھﻢ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ﮐﮫ ﺗﻮی اﻧﺘﺨﺎﺑﻢ اﺷﺘﺒﺎه ﻧﮑﺮدم. اﻗﺎی اﺑﺮاھﯿﻤﯽ ﺑﻌﺪ از ﻣﺪﺗﮭﺎ ﺑﮫ اﯾﺮان اوﻣﺪه. ﺑﮫ‬
    ‫ﺣﺴﺎب ﺷﺮﮐﺖ ﺷﺎم رو ﻣﮭﻤﻮﻧﺸﻮن ﮐﻦ .‬
    ‫اﻣﮑﺎﻧﺶ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﺲ دﯾﮕﮫ ای ﺟﺎی ﻣﻦ ﺑﺮه؟ ﺑﮫ ﺧﻮﻧﮫ اﻃﻼع ﻧﺪادم .‬
    ‫آرﻧﺠﺶ را روی ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺖ و ﭘﻨﺠﮫ اش را ﺑﮫ ھﻢ ﻗﻼب ﮐﺮد. در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﻧﮕﺎھﺶ‬
    ‫ﻣﯽ ﮐﺮد ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻻزم ﺑﺎﺷﮫ دوﺑﺎره ﻣﻘﺮرات ﺷﺮﮐﺖ رو ﺑﺨﻮﻧﯿﺪ. اﯾﻦ آﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎرﯾﮫ ﮐﮫ ﻣﻦ ﺣﺮﻓﻢ‬
    ‫رو دوﺑﺎر ﺗﮑﺮار ﻣﯽ ﮐﻨﻢ. آﻗﺎی اﺑﺮاھﯿﻤﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاد ﺷﻤﺎ ھﻤﺮاھﺶ ﺑﺎﺷﯿﺪ. ﭘﺲ ﺑﮭﺘﺮه ﺑﮫ‬
    ‫ﺧﺎﻧﻮاده ﺗﻮن اﻃﻼع دھﯿﺪ .‬
    دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺎ ھﻤﺎن دﻓﺘﺮی ﮐﮫ ﻣﻘﺎﺑﻠﺶ روی ﻣﯿﺰ ﺑﻮد ﺑﺮ ﺳﺮش ﺑﮑﻮﺑﻢ. ﺑﮭﺮام ﺣﻖ‬
    ‫داﺷﺖ ﮐﮫ ﻣﯿﮕﻔﺖ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺪ اﯾﻨﺠﺎ ﮐﺎرﮐﻨﺪ. ﺑﺪون ﺟﻮاب از دﻓﺘﺮ ﺧﺎرج ﺷﺪم. ﻗﺒﻞ از ﺣﺮﮐﺖ‬
    ‫ﺑﺎ ﻣﺎدر ﺗﻤﺎس ﮔﺮﻓﺘﻢ .اﺑﺮاز ﻧﺎراﺣﺘﯽ اش ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﺮا ﻋﺼﺒﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﺧﻮدم ھﻢ دﻟﻢ ﻧﻤﯽ‬
    ‫ﺧﻮاﺳﺖ اﻣﺎ ﭼﺎره ای ﻧﺪاﺷﺘﻢ. در دل ﺑﺎ ﺧﻮد ﮔﻔﺘﻢ» ﭼﻘﺪر زن ﺑﻮدن و ﺗﻨﮭﺎ ﺑﻮدن در اﯾﻦ‬
    ‫ﺟﺎﻣﻌﮫ ﺳﺨﺖ اﺳﺖ« و ﺑﺎز ﻣﺜﻞ اﯾﻦ ﻣﺪت در دل ﺑﮫ ﭘﺪر ﺣﻖ دادم .‬
    ‫ﻟﺒﺎس ﺷﺮﮐﺖ را ﻋﻮض ﮐﺮدم و ﺑﺎ ﻟﺒﺎس ﺧﻮدم ﺑﮫ ھﺘﻞ رﻓﺘﻢ و در ﻻﺑﯽ ﺑﮫ اﻧﺘﻈﺎرش ﻧﺸﺴﺘﻢ.‬
    ‫ﺑﻌﺪاز دﻗﯿﻘﮫ ای ﺑﺎ دﯾﺪﻧﺶ از ﺟﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻢ و ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﻧﺎراﺣﺘﯿﻢ را ﺑﺮ ﺳﺮش ﺧﺎﻟﯽ ﻧﮑﻨﻢ .ﺑﺎ‬
    ‫ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﮫ ﺳﻮﯾﻢ آﻣﺪ وﮔﻔﺖ :‬
    ‫اﻣﯿﺪوارم ﻣﺰاﺣﻤﺘﻮن ﻧﺸﺪه ﺑﺎﺷﻢ. ﺳﻔﺮ ﺑﺪون ھﻤﺮاه آدﻣﻮ ﺧﺴﺘﮫ و ﺑﯽ ﺣﻮﺻﻠﮫ ﻣﯽ ﮐﻨﮫ.‬
    ‫ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﮐﮫ ﻣﺪﺗﮭﺎ از ﮐﺸﻮرت دورﺑﺎﺷﯽ و در اون اﺣﺴﺎس ﻏﺮﯾﺐ ﺑﻮدن ﺑﮑﻨﯽ .‬
    ‫در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﮐﯿﻔﻢ را از روی ﻣﯿﺰ ﺑﺮﻣﯽ داﺷﺘﻢ ﺗﺎ ھﻤﺮاھﺶ ﺑﺎﺷﻢ ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﺳﺮزﻣﯿﻦ ﻣﺎدری ﺗﻨﮭﺎ ﺟﺎﺋﯿﮫ ﮐﮫ ﻧﺒﺎﯾﺪ در اون اﺣﺴﺎس ﻏﺮﺑﺖ ﮐﻨﯿﻢ .‬
    ‫در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ در ھﺘﻞ را ﺑﺮاﯾﻢ ﺑﺎز ﻣﯽ ﮐﺮد ﮔﻔﺖ :‬
    ‫وﻗﺘﯽ ھﯿﭻ ﭼﯿﺰی ﺗﻮ رو ﺑﮫ ﻣﻤﻠﮑﺘﺖ وﺻﻞ ﻧﮑﻨﮫ ﺑﺎھﺎش ﻏﺮﯾﺐ ﻣﯽ ﺷﯽ .‬
    ‫اﻣﺎ دل واﺳﻄﮫ ﻧﻤﯽ ﺷﻨﺎﺳﮫ. ﻋﺸﻖ دوری و ﻓﺎﺻﻠﮫ روش ﺗﺎﺛﯿﺮ ﻧﺪاره. اﮔﮫ ﻋﺎﺷﻖ ﭼﯿﺰی‬
    ‫ﺑﺎﺷﯽ ﺣﺘﯽ اﮔﮫ ﺳﺎﻟﮭﺎ ازش دور ﺑﺎﺷﯽ اﺣﺴﺎﺳﺖ ﺑﮫ ھﻤﻮن ﻗﺪرت روز اوﻟﺸﮫ .‬


    ‫ﻟﺤﻈﮫ ای ﻧﮕﺎھﻢ ﮐﺮد و ﺑﻌﺪ از ﺷﯿﺸﮫ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺑﮫ ﺑﯿﺮون ﺧﯿﺮه ﺷﺪ. ﺷﻠﻮﻏﯽ ﺷﺐ را دوﺳﺖ‬
    ‫داﺷﺘﻢ. دﯾﺪن ﺗﮑﺎﭘﻮی ﻣﺮدم ﺑﺮاﯾﻢ ﻟﺬت ﺑﺨﺶ ﺑﻮد. ﻣﺮداﻧﯽ ﮐﮫ ﺧﺴﺘﮫ از ﮐﺎر ﺑﮫ ﻣﻨﺰل ﺑﺎزﻣﯽ‬
    ‫ﮔﺸﺘﻨﺪ و ﺑﺮای رﺳﯿﺪن ﻋﺠﻠﮫ داﺷﺘﻨﺪ. ﺗﻤﺎم اﯾﻦ ﺷﻠﻮﻏﯽ ھﺎ و ﺳﺮ و ﺻﺪا ھﺎ ﺑﺮاﯾﻢ ﺻﺪای‬
    ‫زﻧﺪﮔﯽ ﺑﻮد. ﺑﻌﺪ از ﻣﺪﺗﯽ آﻗﺎی اﺑﺮاھﯿﻤﯽ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﭼﻄﻮری اﯾﻦ ﺷﻠﻮﻏﯽ و ﺳﺮوﺻﺪا رو ﺗﺤﻤﻞ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﺪ .‬
    ‫ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﺷﺎﯾﺪ ﺧﯿﻠﯽ اوﻗﺎت ﺑﺎﻋﺚ ﺑﺸﮫ ﻋﺼﺒﯽ ﺑﺸﻢ اﻣﺎ دﯾﺪن اﯾﻦ ﺷﻠﻮﻏﯽ ﺑﮭﻢ ﯾﺎدآور ﻣﯿﺸﮫ ﺣﺘﯽ اﮔﮫ‬
    ‫زﻧﺪﮔﯽ ﺑﺮای ﻣﻦ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﺎﺷﮫ ﺑﺎز در ﺟﺮﯾﺎﻧﮫ و ھﻤﮫ ﻣﺎرو ﺑﺎ ﻏﻤﮭﺎ و ﺷﺎدﯾﺎﻣﻮن ﺑﺎ ﺧﻮدش‬
    ‫ﻣﯽ ﺑﺮه .‬
    ‫ﺑﺎ ﻧﮕﺎھﯽ ﭘﺮﺗﺤﺴﯿﻦ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫دﯾﺪت ﻧﺴﺒﺖ ﺑﮫ زﻧﺪﮔﯽ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺎﻻﺗﺮ از ﺳﻨﺖ ھﺴﺖ .‬
    ‫در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﮐﻼﻣﻢ ﭘﺮ ﺣﺴﺮت ﻧﺒﺎﺷﺪ ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫اﻣﺎ زﻧﺪﮔﯽ ﺑﺎ ھﻤﮫ ﯾﮫ ﺟﻮر ﺗﺎﻧﻤﯽ ﮐﻨﮫ .‬
    ‫ﺑﺎ اﯾﺴﺘﺎدن ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻓﺮﺻﺘﯽ ﺑﺮای ﺟﻮاب ﻧﯿﺎﻓﺖ. ﻣﻘﺎﺑﻞ رﺳﺘﻮراﻧﯽ ﺷﯿﮏ ﭘﯿﺎده ﺷﺪﯾﻢ. آﻗﺎی‬
    ‫اﺑﺮاھﯿﻤﯽ در ﻣﺎﺷﯿﻦ را ﺑﺮاﯾﻢ ﺑﺎز ﻧﮕﮫ داﺷﺖ ﺗﺎ ﭘﯿﺎده ﺷﻮم. ھﺮ دو ﺗﺮﺟﯿﺢ دادﯾﻢ ﻗﺴﻤﺖ‬
    ‫ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻧﯽ رﺳﺘﻮران ﺑﻨﺸﯿﻨﯿﻢ. ھﺮﻣﯿﺰ ﺗﻮﺳﻂ ﺷﻤﺸﺎدھﺎی ﺑﻠﻨﺪ از ﺑﻘﯿﮫ ﻣﯿﺰھﺎ ﺟﺪاش ده ﺑﻮد.‬
    ‫ﺻﺪای رﯾﺰش آب ﺑﮫ اﻧﺴﺎن آراﻣﺶ ﻣﯽ داد. ھﻮا ھﻨﻮز ﺳﺮد ﺑﻮد. ﻟﺤﻈﮫ ای از ﺑﺮﺧﻮرد‬
    ‫ﻧﺴﯿﻢ ﺧﻨﮏ ﺑﮭﺎری اﺣﺴﺎس ﻟﺮز ﮐﺮدم ﮐﮫ از دﯾﺪ آﻗﺎی اﺑﺮاھﯿﻤﯽ ﮐﮫ ﺻﻨﺪﻟﯽ را ﺑﺮاﯾﻢ ﻧﮕﮫ‬
    ‫داﺷﺘﮫ ﺑﻮد ﭘﻨﮭﺎن ﻧﻤﺎﻧﺪ و ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﻣﺤﺒﺖ آﻣﯿﺰ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫اﻣﯿﺪوارم ھﻤﺮاھﯽ اﻣﺸﺒﺘﻮن ﺑﺎﻣﻦ ﺑﺎﻋﺚ ﮐﺴﺎﻟﺘﺘﻮن ﻧﺸﮫ. اﮔﮫ ﻣﺎﯾﻠﯿﺪ ﺑﺮﯾﻢ داﺧﻞ ﺳﺎﻟﻦ .‬
    ‫ﺣﯿﻒ اﯾﻦ ﺳﮑﻮت و زﯾﺒﺎﺋﯿﮫ. ﻧﮕﺮان ﻣﻦ ﻧﺒﺎﺷﯿﺪ .‬
    ‫ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎه دﺳﺘﻢ را ﺑﺮ ﺣﻠﻘﮫ ام ﮐﺸﯿﺪم. اﮔﺮ اﻣﯿﺪ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻮد ﻣﺜﻞ ھﻤﯿﺸﮫ ﮐﺘﺶ را ﺑﺮ ﺷﺎﻧﮫ ام‬
    ‫ﻣﯽ اﻧﺪاﺧﺖ. ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﺶ ﺑﮫ ﺧﻮد آﻣﺪم ﮐﮫ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﮐﮫ دﯾﺪﻣﺖ ﺑﺎورم ﻧﻤﯽ ﺷﺪ ﮐﮫ اﯾﺮاﻧﯽ ﺑﺎﺷﯽ. اﻣﺎ رﻓﺘﺎرت ﻧﻈﺮم رو ﻋﻮض ﮐﺮد .‬
    ‫د رﺣﺎﻟﯿﮑﮫ از اﻇﮭﺎر ﻧﻈﺮش در ﻣﻮرد ﭼﮭﺮه ام ﻧﺎراﺣﺖ ﺑﻮدم ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﻣﺎدرم روﺳﯽ و ﭘﺪرم اﯾﺮاﻧﯽ ﺑﻮده .‬
    ‫ﺑﮫ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ ﮐﮫ ﺑﭽﮫ ھﺎی دو ﻧﮋاد ﻣﺨﺘﻠﻒ زﯾﺒﺎ ﻣﯽ ﺷﻦ .ﭘﺲ اﺣﺘﻤﺎﻻ ﺷﺒﯿﮫ ﻣﺎدرﺗﯽ .‬
    ‫ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺟﻮاﺑﺶ را دادم .ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺤﺚ در اﯾﻦ ﻣﻮرد ﮐﻮﺗﺎه ﺷﻮد اﻣﺎ دﺳﺖ ﺑﺮدار ﻧﺒﻮد :‬
    ‫در ﺿﻤﻦ ﺗﯿﭗ ﺳﺎده ﺑﮭﺖ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﯽ ﯾﺎد. ﻣﻦ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﻧﻌﻤﺘﯽ ﭼﮫ اﺻﺮاری داره ﻣﻨﺸﯽ‬
    ‫ھﺎش اﯾﻨﺠﻮری ﻟﺒﺎس ﺑﭙﻮﺷﻦ .‬
    ﺑﺎ آﻣﺪن ﮔﺎرﺳﻮن ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻮﺗﺎه ﺷﺪ. ﻏﺬا رادر ﻣﺤﯿﻄﯽ آرام ﺻﺮف ﮐﺮدﯾﻢ. دﯾﮕﺮ از‬
    ‫اﺳﺘﺮس ﺳﺎﻋﺘﯽ ﻗﺒﻞ ﺧﺒﺮی ﻧﺒﻮد. در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ھﻮا از ﻧﻢ ﺑﮭﺎری ﻣﻌﻄﺮ ﺑﻮد ﺑﮫ ﺳﺎﻋﺘﻢ ﻧﮕﺎه‬
    ‫ﮐﺮدم. ﺗﺎ ﺑﮫ ﺣﺎل ﺗﺎ اﯾﻦ وﻗﺖ از ﺷﺐ ﺑﯿﺮون از ﺧﺎﻧﮫ ﻧﻤﺎﻧﺪه ﺑﻮدم. ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﮫ ﭼﯿﺰی‬
    ‫ﺑﮕﻮﯾﻢ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫اﻣﺸﺐ زﯾﺎد وﻗﺘﺘﻮن رو ﮔﺮﻓﺘﻢ اﻣﯿﺪوارم ھﻤﺴﺮﺗﻮن ﻧﺎراﺣﺖ ﻧﺸﺪه ﺑﺎﺷﮫ .‬
    ‫در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺑﮫ ﺣﻠﻘﮫ ام ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدم ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫اﮔﮫ اﺟﺎزه ﺑﺪﯾﻦ ﺑﺮﯾﻢ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ ﻧﮕﺮان ﺑﺸﻦ .‬
    ‫ﺑﻌﺪ از ﺣﺴﺎب ﮐﺮدن ﻣﯿﺰ و دادن اﻧﻌﺎم ﺑﮫ ﮔﺎرﺳﻮن و درﺑﺎن ﺑﮫ ﺳﻤﺖ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺑﺮﮔﺸﺘﯿﻢ.‬
    ‫راﻧﻨﺪه ﺷﺮﮐﺖ ﺳﺮش را ﺑﮫ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺗﮑﯿﮫ داده و ﺧﻮاﺑﯿﺪه ﺑﻮد. ﺑﺎران ﺷﺪﯾﺪﺗﺮ از ﺳﺎﻋﺘﯽ ﻗﺒﻞ‬
    ‫ﻣﯽ ﺑﺎرﯾﺪ و ﺧﯿﺎﺑﺎﻧﮭﺎ ھﻨﻮز ﻣﻤﻠﻮ از ﺟﻤﻌﯿﺖ ﺑﻮدﻧﺪ. اﺑﺘﺪا آﻗﺎی اﺑﺮاھﯿﻤﯽ را ﺑﮫ ھﺘﻞ رﺳﺎﻧﺪﯾﻢ.‬
    ‫ﺑﺎﺑﺖ ھﻤﺮاھﯿﻢ ﺗﺸﮑﺮ ﮐﺮد و ﭘﯿﺎده ﺷﺪ. در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺑﮫ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺗﮑﯿﮫ داده ﺑﻮدم و ﻣﻨﻈﺮه‬
    ‫ﺧﯿﺎﺑﺎﻧﮭﺎ را از ﭘﺸﺖ ﺷﯿﺸﮫ ﺧﯿﺲ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدم ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم زﻧﺪﮔﯽ ھﺮﭼﮫ ﻗﺪر ﺳﺨﺖ و‬
    ‫ﭘﯿﭽﯿﺪه ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎزھﻢ ﻣﯽ ﺷﺪ از زﯾﺒﺎﯾﯽ ھﺎﯾﺶ ﻟﺬت ﺑﺮد. ﺑﮫ ﺧﺎﻧﮫ ﮐﮫ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ ﺗﻤﺎم ﭼﺮاﻏﮭﺎ ﺟﺰ‬
    ‫اﺗﺎق ﻧﺸﯿﻤﻦ ﺧﺎﻣﻮش ﺑﻮد. ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﺑﯽ ﺻﺪا وارد اﺗﺎق ﺷﻮم ﮐﮫ ﺻﺪای ﭘﻮﯾﺎ ﻣﺮا ﺑﺮﺟﺎ‬
    ‫ﻣﯿﺨﮑﻮب ﮐﺮد :‬
    ‫ﺷﺐ ﺑﺨﯿﺮ ﺧﺴﺘﮫ ﻧﺒﺎﺷﯽ. ﺑﺎ اﯾﻦ ھﻤﮫ ﮐﺎر ﺧﻮدﺗﻮ از ﭘﺎ ﻧﻨﺪازی؟‬
    ‫ﻟﺤﻦ ﺗﻤﺴﺨﺮ آﻣﯿﺰش ﺑﺮﺧﻮرﻧﺪه ﺑﻮد، اﻣﺎ ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﺑﺎ روی ﺧﻮش ﺟﻮاﺑﺶ را ﺑﺪھﻢ .‬
    ‫ﺑﻘﯿﮫ ﮐﺠﺎ ھﺴﺘﻦ؟ اﻣﺸﺐ ھﻤﮫ زود ﺧﻮاﺑﯿﺪن .‬
    ‫در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺑﮫ ﺳﺎﻋﺖ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﻣﺜﻞ اﯾﻨﮑﮫ ﻧﻤﯽ دوﻧﯽ ﺳﺎﻋﺖ ﭼﻨﺪه. از ﯾﺎزده ھﻢ ﮔﺬﺷﺘﮫ .‬
    ‫درﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺑﮫ ﺳﻤﺖ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﮫ ﻣﯽ رﻓﺘﻢ ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﺧﻮب ﭼﺮا ھﻨﻮز ﺑﯿﺪاری؟ ﻣﯽ ﺧﻮاﺑﯿﺪی؟‬
    ‫ﺑﺮای اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﭘﻮﯾﺎ را ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﻣﯽ دﯾﺪم. دوﺳﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻢ در ﻣﻘﺎﺑﻠﻢ اﺣﺴﺎس ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ ﮐﻨﺪ .‬
    ‫ﺻﺪاﯾﺶ ار ﺷﻨﯿﺪم ﮐﮫ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮدم ﺗﻮ اﯾﺮان ﻣﻌﻤﻮﻻ دﺧﺘﺮا ﺗﺎ آﺧﺮ ﺷﺐ ﺑﯿﺮون ﻧﻤﯽ ﻣﻮﻧﻦ !‬
    ‫در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺳﺮم را ﺑﮫ رﯾﺨﺘﻦ ﭼﺎی ﮔﺮم ﻣﯽ ﮐﺮدم ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﺣﺎﻻ ﮐﮫ دﯾﺪی اﺷﺘﺒﺎه ﺷﻨﯿﺪی .‬
    ‫ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪش ﮐﮫ ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ از ﻓﺎﺻﻠﮫ ﻧﺰدﯾﮏ ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯽ زد ﻣﺮا از ﺟﺎ ﭘﺮاﻧﺪ .‬
    ‫اﮔﮫ ﺑﮕﻢ درﺳﺖ ﺷﻨﯿﺪم ﭼﯽ؟‬
    ‫ﻟﯿﻮان ﭼﺎی ﺑﺮ اﺛﺮ ﺗﺮس از دﺳﺘﻢ رھﺎ ﺷﺪ و ﺑﮫ زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد و ﺷﮑﺴﺖ. ﻧﻔﮭﻤﯿﺪه ﺑﻮدم ﭘﺸﺖ‬
    ‫ﺳﺮم اﯾﺴﺘﺎده و ﮔﺮﻧﮫ آﻧﻘﺪر ﺟﺎ ﻧﻤﯽ ﺧﻮردم. ﺑﮫ ﺳﻮﯾﺶ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﺑﮫ ﭼﮫ ﺣﻘﯽ ﺳﺮ ﻣﻦ داد ﻣﯽ زﻧﯽ و ﺗﻮی ﮐﺎرام دﺧﺎﻟﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟‬
    ‫ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﮐﮫ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد آرام ﺑﺎﺷﺪ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﺑﺮای اﯾﻨﮑﮫ ﻣﻦ ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﺗﻮ آدﻣﺎ رو ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﻢ .ﭼﻮن ...‬
    ‫ﻧﮕﺬاﺷﺘﻢ ﺣﺮﻓﺶ ﺗﻤﺎم ﺷﻮد. ﻣﯿﺎن ﺣﺮﻓﺶ ﭘﺮﯾﺪم و ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﮐﯽ ﮔﻔﺘﮫ ﭼﻮن از ﻣﻦ ﺑﺰرﮔﺘﺮی ﺑﮭﺘﺮ ﻣﯿﺪوﻧﯽ؟‬
    ‫ﺑﻐﺾ رد ﮔﻠﻮﯾﻢ ﻧﺸﺴﺘﮫ ﺑﻮد. ﺷﺎﯾﺪ راﺳﺖ ﻣﯿﮕﻔﺖ اﻣﺎ دوﺳﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﮐﺴﯽ ﺑﺮاﯾﻢ ﻏﺮﯾﺒﮫ ای‬
    ‫ﺑﯿﺶ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﺨﻮاھﺪ ﺟﺎی ﮐﺴﺎﻧﯽ را ﮐﮫ از دﺳﺖ دادم ﺑﮕﯿﺮد. ﺑﺮای آﻧﮑﮫ اﺷﮑﮭﺎﯾﻢ ﺳﺮازﯾﺮ‬
    ‫ﻧﺸﻮد روی زﻣﯿﻦ ﺧﻢ ﺷﺪم ﺗﺎ ﺧﺮده ھﺎی ﻟﯿﻮان را ﺟﻤﻊ ﮐﻨﻢ ﮐﮫ ﺗﮑﮫ ای از آﻧﮭﺎ ﺑﮫ دﺳﺘﻢ‬
    ‫رﻓﺖ. ﺳﻮزش دﺳﺘﻢ ﺑﮭﺎﻧﮫ ای ﺷﺪ ﺗﺎ اﺷﮑﮭﺎی ﻣﻨﺘﻈﺮم روان ﺷﻮﻧﺪ. ﭘﻮﯾﺎ ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺧﻮاﺳﺖ‬
    ‫ﮐﮫ ﻣﺤﻞ ﺑﺮﯾﺪﮔﯽ را ﺑﺒﻨﺪد اﻣﺎ ﺗﺎ دﺳﺘﻢ را ﺑﺮداﺷﺘﻢ ﺧﻮن ﺑﯿﺮون ﺟﮭﯿﺪ. دوﺑﺎره ﺑﺎ دﺳﺖ ﻣﺤﮑﻢ‬
    ‫ﻧﮕﮭﺶ داﺷﺘﻢ. ﭘﻮﯾﺎ ﺑﮫ ﺷﺪت دﺳﺘﭙﺎﭼﮫ ﺷﺪه ﺑﻮد. دﺳﺘﻤﺎل ﮐﺎﻏﺬی رو ﺑﮫ دﺳﺘﻢ داد و ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﻣﻦ ﻣﯽ رم ﻣﺎﺷﯿﻦ رو روﺷﻦ ﮐﻨﻢ اﻻن ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮدم .‬
    ‫ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﺳﺮدی ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﻻزم ﻧﯿﺴﺖ .اﻻن ﺧﻮﻧﺶ ﺑﻨﺪ ﻣﯿﺎد .‬
    ‫ﺑﺎ ﺗﻨﺪی ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﭘﺎﺷﻮ ﺣﺎﺿﺮ ﺷﻮ ﻟﺠﺒﺎزﯾﺎﺗﻢ ﺑﺬار واﺳﮫ ﺑﻌﺪ. ﺗﺎ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ ﺣﺎﺿﺮ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﯽ ھﺎ!‬
    ‫دﺳﺘﻤﺎل را دور دﺳﺘﻢ ﭘﯿﭽﯿﺪم و ﺑﮫ ﺳﻤﺖ در رﻓﺘﻢ اﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﺳﺘﻢ دﺳﺘﻢ را از روی ﭘﺎرﮔﯽ‬
    ‫ﺑﺮدارم. ﭼﻮن دوﺑﺎره ﺑﮫ ﺧﻮن رﯾﺰی ﻣﯽ اﻓﺘﺎد. ﭘﻮﯾﺎ ﻣﺎﻧﺘﻮ را روی دوﺷﻢ اﻧﺪاﺧﺖ و‬
    ‫روﺳﺮی را ﺳﺮم ﮐﺮد و در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯽ دادم از ﻗﯿﺪ دﮐﺘﺮ رﻓﺘﻦ ﺑﮕﺬرم ﺑﮫ راه‬
    ‫اﻓﺘﺎدﯾﻢ. ﭘﻮﯾﺎ ﺑﮫ ﺳﺮﻋﺖ ﻣﯽ رﻓﺖ و ﺑﮫ ﺧﺎﻃﺮ ﻟﻐﺰﻧﺪﮔﯽ ﺧﯿﺎﺑﺎن ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪم ﺗﺼﺎدف ﮐﻨﺪ.‬
    ‫ﺧﻮاﺳﺘﻢ آھﺴﺘﮫ ﺗﺮ ﺑﺮود. اﻣﺎ ﻓﻘﻂ ﻧﮕﺎھﯽ ﺑﮫ ﻣﻦ اﻧﺪاﺧﺖ و ﺳﺮی ﺗﮑﺎن داد. دﻟﯿﻞ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺘﺶ‬
    ‫را ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ. ﺑﻌﺪ از ﭘﺎرک ﮐﺮدن ﻣﺎﺷﯿﻦ در را ﺑﺮاﯾﻢ ﺑﺎز ﮐﺮد و ﭘﯿﺎده ﺷﺪم. ﺑﻮی‬
    ‫ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ھﻤﯿﺸﮫ ﻋﺼﺒﯽ ام ﻣﯽ ﮐﺮد. از ﭘﻮﯾﺎ ﮐﮫ ﺑﺎ اﺿﻄﺮاب ﻧﮕﺎھﺶ ﺑﮫ دﺳﺘﻢ ﺑﻮد‬
    ‫ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﯿﺮون ﺑﺎﯾﺴﺘﺪ. ﺗﺤﻤﻞ درد در ﺗﻨﮭﺎﯾﯽ آﺳﺎﻧﺘﺮ ﺑﻮد. وﻗﺘﯽ ﮐﺎر ﺑﺨﯿﮫ دﺳﺘﻢ ﺗﻤﺎم ﺷﺪ‬
    ‫دوﺑﺎره ﺑﮫ اﺗﺎق آﻣﺪ. آراﻣﺘﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد. ﮐﯿﺴﮫ داروھﺎ را ﺑﮫ دﺳﺘﻢ داد و ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﺧﯿﻠﯽ اذﯾﺖ ﺷﺪی؟‬
    ‫ﻓﻘﻂ ﻟﺤﻈﮫ ای ﻧﮕﺎھﺶ ﮐﺮدم. ﺑﻌﺪ از آﻧﮑﮫ ﺣﺴﺎب ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن را ﺗﺴﻮﯾﮫ ﮐﺮد ﺑﮫ راه اﻓﺘﺎدﯾﻢ .‬
    ‫ﺧﯿﺎﺑﺎﻧﮭﺎ ﺧﻠﻮت ﺑﻮد. ﺳﺮم را ﺑﮫ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺗﮑﯿﮫ دادم و ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ را ﺑﺴﺘﻢ. ﺑﯽ ﺣﺴﯽ دﺳﺘﻢ ﮐﻤﺘﺮ‬
    ‫ﺷﺪه ﺑﻮد و دﺳﺘﻢ ذوق ذوق ﻣﯽ ﮐﺮد. ﺑﻌﺪ از ﻣﺪﺗﯽ ﺻﺪاﯾﻢ ﮐﺮد وﻗﺘﯽ ﺟﻮاﺑﺶ را ﻧﺪادم ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ. ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ اﯾﻨﺠﻮری ﺑﺸﮫ .‬
    ‫ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎن ﺑﺴﺘﮫ ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﺑﺎﻟﺨﺮه ھﻤﮫ ﭼﯿﺰ درﺳﺖ ﻣﯽ ﺷﮫ .‬
    ‫و رد ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم ھﺮﭼﮫ زودﺗﺮ ﺑﺎﯾﺪ ﺧﺎﻧﮫ ای ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻢ ﺑﮫ ﺧﻮاب رﻓﺘﻢ .‬
    ‫ﺑﺎ ﺻﺪای ﭘﻮﯾﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ را ﺑﺎز ﮐﺮدم. ﮐﻤﮑﻢ ﮐﺮد ﺗﺎ ﭘﯿﺎده ﺷﻮم. ﮐﻢ ﮐﻢ ﯾﺎدم آﻣﺪ ﮐﮫ ﭼﮫ اﺗﻔﺎﻗﯽ‬
    ‫اﻓﺘﺎده. ﺑﺪون ھﯿﭻ ﮐﻼﻣﯽ ﺑﮫ ﺳﻤﺖ اﺗﺎق رﻓﺘﻢ و در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدم دﺳﺘﻢ را ﺗﮑﺎن‬
    ‫ﻧﺪھﻢ ﻣﺎﻧﺘﻮ و روﺳﺮی ام را از ﺗﻨﻢ ﺑﯿﺮون آوردم ﺧﻮاﺑﯿﺪم ھﻨﻮز ﮔﺮم ﺧﻮاب ﻧﺸﺪه ﺑﻮدم ﮐﮫ ﺑﺎ‬
    ‫ﺻﺪای در ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ را ﺑﺎز ﮐﺮدم. ﭘﻮﯾﺎ ﻟﺤﻈﮫ ای ﻧﮕﺎھﻢ ﮐﺮد و آرام در را ﺑﺴﺖ. ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ‬
    ‫در ﻣﻘﺎﺑﻞ رﻓﺘﺎرش ﭼﮫ ﮐﺎر ﮐﻨﻢ. اﻣﺎ ﺧﻮاب ﻣﺠﺎﻟﯽ ﺑﺮای ﻓﮑﺮ ﮐﺮدن ﺑﮫ ﻣﻦ ﻧﺪاد .‬
    ‫وﻗﺘﯽ وارد ﺷﺮﮐﺖ ﺷﺪم، ﻣﻮﻧﺎ ﮔﻔﺖ ﮐﮫ رﺋﯿﺲ ﺑﺎ ﻣﻦ ﮐﺎر دارد. ھﺮﺑﺎر ﮐﮫ ﺻﺪاﯾﻢ ﻣﯽ زد ﻣﯽ‬
    ‫داﻧﺴﺘﻢ روز ﺑﺪی ﺧﻮاھﻢ داﺷﺖ .ﺑﮫ ﺳﺮﻋﺖ ﻟﺒﺎﺳﻢ را ﺗﻐﯿﯿﺮ دادم و ﺑﮫ اﺗﺎﻗﺶ رﻓﺘﻢ و ﺑﺎ دﯾﺪﻧﻢ‬
    ‫ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ﮐﮫ ﺗﻮی ﮐﺎرت وارد ﺷﺪی. از اﯾﻦ ﺑﮫ ﺑﻌﺪ ﻣﺴﺌﻮل ﮐﺎرای اﻗﺎی اﺑﺮاھﯿﻤﯽ ھﺴﺘﯽ.‬
    ‫ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﭼﮫ ﻣﺪت اﻗﺎﻣﺘﺶ ﻃﻮل ﻣﯿﮑﺸﮫ اﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮫ ﮐﺎراش رﺳﯿﺪﮔﯽ ﮐﻨﯽ ﺗﺎ اون ﻣﻮﻗﻊ ﺗﻮی‬
    ‫ﺷﺮﮐﺖ ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ ﺧﺎﺻﯽ ﻧﺪاری .‬
    ‫ﺑﻌﺪ از داﺧﻞ ﮐﺸﻮی ﻣﯿﺰش ﮔﻮﺷﯽ ﺗﻠﻔﻦ ھﻤﺮاھﯽ را ﺑﯿﺮون آورد و روی ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺖ و‬
    ‫ﻣﺸﺎره ای را روی ورق ﯾﺎدداﺷﺖ ﮐﺮد و ﺑﮫ ﺳﻤﺘﻢ ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ :‬
    ‫اﯾﻦ ﮔﻮﺷﯽ دﺳﺘﺖ ﺑﻤﻮﻧﮫ ﺗﺎ ھﻢ آﻗﺎی اﺑﺮاھﯿﻤﯽ ﺑﺘﻮﻧﮫ ﺑﺎھﺎت ﺗﻤﺎس ﺑﮕﯿﺮه و ھﻢ ﻣﺎ ﺑﺎھﺎﺗﻮن‬
    ‫ﺗﻤﺎس داﺷﺘﮫ ﺑﺎﺷﯿﻢ .‬
    ‫ورق و ﮔﻮﺷﯽ را ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﺗﺸﮑﺮﮐﺮدم و از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون آﻣﺪم. ھﻨﻮز ﺳﺎﻋﺘﯽ ﻧﮕﺬﺷﺘﮫ ﺑﻮد‬
    ‫ﮐﮫ ﻣﻮﻧﺎ ﮔﻔﺖ رﺋﯿﺲ ﻣﮭﻤﺎن دارد و ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮوم. ﺑﺎ اﮐﺮاه ﻟﺒﺎﺳﻢ را ﻋﻮض ﮐﺮدم و ﺳﯿﻨﯽ را از‬
    ‫ﺳﺮاﯾﺪار ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﺑﺎ زدن ﺗﻘﮫ ای ﺑﮫ در وارد ﺷﺪم. آﻗﺎی اﺑﺮاھﯿﻤﯽ ﺑﺎ دﯾﺪﻧﻢ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﺎ‬
    ‫ﮔﺮﻣﯽ اﺣﻮاﻟﭙﺮﺳﯽ ﮐﺮد. ﻗﮭﻮه را ﻣﻘﺎﺑﻠﺸﺎن روی ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺘﻢ و وﻗﺘﯽ آﻧﮭﺎ را ﻣﺸﻐﻮل‬
    ‫ﺻﺤﺒﺖ دﯾﺪم از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون آﻣﺪم. ﺳﻮزش دﺳﺘﻢ اذﯾﺘﻢ ﻣﯽ ﮐﺮد و اﺣﺴﺎس ﮐﺴﺎﻟﺖ داﺷﺘﻢ.‬
    ‫ﻣﺴﮑﻦ ﺧﻮردم و ﺳﺮم را روی ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺘﻢ. ﮔﺮم ﺧﻮاب ﺑﻮدم ﮐﮫ ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪم.‬
    ‫آﻗﺎی اﺑﺮاھﯿﻤﯽ ﻣﻘﺎﺑﻠﻢ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد. ﻣﻮھﺎی ﺧﺎﮐﺴﺘﺮی اش ﺑﮫ ﭼﮭﺮه اش ﻧﻤﯽ آﻣﺪ اﻣﺎ آن را‬
    ‫ﺟﺬاﺑﺘﺮ ﮐﺮده ﺑﻮد. ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﺣﺪس ﻣﯽ زﻧﻢ ﺳﺮﻣﺎ ﺧﻮردﯾﺪ از اﯾﻦ ﺑﺎﺑﺖ ھﻢ ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ. ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ اﮔﮫ اﻣﺮوز اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﮐﻨﯿﺪ‬
    ‫ﺑﮭﺘﺮ ﺑﺎﺷﮫ. ﻣﻦ اﺟﺎزﺗﻮن رو ﻣﯽ ﮔﯿﺮم ﺷﻤﺎ ھﻢ آﻣﺎده ﺑﺸﯿﺪ ﺗﺎ ﺳﺮ راه ﺑﺮﺳﻮﻧﻤﺘﻮن .‬
    ‫ﺑﺎﻋﺚ زﺣﻤﺘﺘﻮن ﻣﯽ ﺷﮫ. ﻣﻨﺰل ﻧﺰدﯾﮑﮫ ﺧﻮدم ﻣﯽ رم .‬
    ‫در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﻣﯽ ﺷﺪ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﺗﺎ ﺷﻤﺎ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺸﯿﺪ ﻣﻦ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ .‬
    ‫ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﻟﺒﺎﺳﻢ را ﻋﻮض ﮐﺮدم و ﺣﺎﺿﺮ ﺷﺪم. دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺳﺎﻋﺘﮭﺎ ﺑﺨﻮاﯾﻢ. ﺑﺎ‬
    ‫ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺶ از ﺷﺮﮐﺖ ﺧﺎرج ﺷﺪﯾﻢ. ﮔﺮﻣﺎی ﺧﻮرﺷﯿﺪ اﻧﺪﮐﯽ ﺳﺮﺣﺎﻟﻢ آورد. ﺑﻌﺪ از ﺑﺎران‬
    ‫دﯾﺸﺐ ھﻮا ﻣﻄﺒﻮع و ﮔﺮم ﺷﺪه ﺑﻮد. در ﻣﺎﺷﯿﻦ را ﺑﺮاﯾﻢ ﺑﺎز ﮐﺮد و ﺑﻌﺪ ﺧﻮدش از ﻃﺮف‬
    ‫دﯾﮕﺮ ﺳﻮار ﺷﺪ. وﻗﺘﯽ ﻧﮕﺎھﺶ ﺑﮫ دﺳﺘﻢ اﻓﺘﺎد ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﺗﺎ دﯾﺸﺐ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻮدی دﺳﺘﺖ ﭼﯽ ﺷﺪه؟ اﻣﯿﺪوارم رﺑﻄﯽ ﺑﮫ دﯾﺮ رﻓﺘﻨﺖ ﻧﺪاﺷﺘﮫ ﺑﺎﺷﮫ .‬
    ‫در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺑﺎ ﯾﺎد آوری دﯾﺸﺐ اﺧﻢ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﺑﯽ رﺑﻂ ھﻢ ﻧﯿﺴﺖ. اﻣﺎ ﻣﮭﻢ ﻧﯿﺴﺖ .‬
    ‫ھﻤﺴﺮﺗﻮن ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺮد ﺳﺨﺘﮕﯿﺮی ﺑﺎﺷﮫ .‬
    ‫ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﭘﺮ ﺣﺴﺮﺗﯽ ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﻣﻦ ﻣﺘﺎھﻞ ﻧﯿﺴﺘﻢ .‬
    ‫اﻣﺎ اﯾﻦ ﺣﻠﻘﮫ ﺗﻮی دﺳﺘﺖ ....‬
    ‫ﯾﺎدﮔﺎر ﮐﺴﯿﮫ ﮐﮫ ﮔﻤﺶ ﮐﺮدم و ھﻨﻮز ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻢ ﻓﺮاﻣﻮﺷﺶ ﮐﻨﻢ .‬
    ‫وﻗﺘﯽ ﺑﻐﻀﻢ را دﯾﺪ دﯾﮕﺮ ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰد. ﺑﺎ رﺳﯿﺪن ﺑﮫ ﻣﻨﺰل ﺑﺎﺑﺖ دﯾﺸﺐ ﻋﺬرﺧﻮاھﯽ و ﺑﺮاﯾﻢ‬
    ‫آرزوی ﺑﮭﺒﻮدی ﮐﺮد. ﺑﺎ ورودم ﺑﮫ ﺧﺎﻧﮫ ﻣﺎدر ﺑﮫ اﺳﺘﻘﺒﺎﻟﻢ آﻣﺪ. ﻇﺎھﺮا ﭘﻮﯾﺎ ﻣﺎﺟﺮای دﯾﺸﺐ‬
    ‫را ﺑﺮاﯾﺸﺎن ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮده ﺑﻮد. ﺑﺪن دردﻧﺎک ﺑﻮد ﺑﮫ ﻃﻮری ﮐﮫ ﺣﺘﯽ ﺗﻮان از ﭘﻠﮫ ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻦ‬
    ‫را ﻧﺪاﺷﺘﻢ. ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ روی ﮐﺎﻧﺎﭘﮫ دراز ﮐﺸﯿﺪم و اﺻﺮار ﺧﺎﻟﮫ را ﺑﺮای رﻓﺘﻦ ﺑﮫ اﺗﺎق ﺧﻮاﺑﺶ‬
    ‫ﻗﺒﻮل ﻧﮑﺮدم. ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﮐﮫ آﻗﺎی ﺟﻌﻔﺮی در اﺗﺎق ﻣﺠﺎورش ﻣﺸﻐﻮل ﻣﻄﺎﻟﻌﮫ ﺑﻮد. ﻣﺎدر‬
    ‫روﯾﻢ را ﭘﻮﺷﺎﻧﺪ و ﭼﺎی داغ ھﻤﺮاه ﻗﺮص ﺑﮫ دﺳﺘﻢ داد .ﺑﻌﺪ از ﻣﺪﺗﯽ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ را ﮔﺮﻣﯽ‬
    ‫ﺧﻮاب رﺑﻮد .‬
    ﺑﺎ ﺻﺪای ﻣﺪاوم زﻧﮓ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ را ﺑﺎز ﮐﺮدم. ﺑﻌﺪ از ﻣﺪﺗﯽ ﭘﻮﯾﺎ ﺑﺎ ﺗﻠﻔﻦ ﮐﻨﺎرم آﻣﺪ. ﺻﺪای‬
    ‫ﺗﻠﻔﻦ ﻟﺤﻈﮫ ای ﻗﻄﻊ ﺷﺪ و ﻣﻦ ﺗﺎزه ﯾﺎدم آﻣﺪ ﮐﮫ ﺻﺪای ﺗﻠﻔﻦ ھﻤﺮاه اﺳﺖ. ﭘﻮﯾﺎ ﻃﻠﺒﮑﺎراﻧﮫ‬
    ‫ﻧﮕﺎھﻢ ﮐﺮد اﻣﺎ ھﻨﻮز ﮐﻼﻣﯽ ﻧﮕﻔﺘﮫ ﺑﻮد ﮐﮫ دوﺑﺎره ﺻﺪای زﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ. ﺑﺎ ﮔﻔﺘﻦ اﻟﻮ‬
    ‫اﺣﺴﺎس ﮐﺮدم ﺻﺪاﯾﻢ ﮔﺮﻓﺘﮫ. آﻗﺎی اﺑﺮاھﯿﻤﯽ ﺑﻮد ﮐﮫ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺣﺎﻟﻢ را ﺑﭙﺮﺳﯿﺪ. زﯾﺮ ﻧﮕﺎه‬
    ‫ﺧﯿﺮه ﭘﻮﯾﺎ ﮐﮫ دﺳﺖ ﺑﮫ ﮐﻤﺮ ﻣﻘﺎﺑﻠﻢ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد اﺣﺴﺎس ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدم. ﺑﻌﺪ از دﻗﯿﻘﮫ ای‬
    ‫ﺻﺤﺒﺖ در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺑﺮاﯾﻢ آرزوی ﺳﻼﻣﺘﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﮐﺮد. ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﭘﻮﯾﺎ از‬
    ‫ﺟﺎﻧﻢ ﭼﮫ ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ. دوﺑﺎره ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ را ﺑﺴﺘﻢ ﮐﮫ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﻣﺒﺎرﮐﮫ ﺗﺎ دﯾﺮوز ﮐﮫ ﺧﺒﺮی ﻧﺒﻮد .‬
    ‫در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﮔﻠﻮﯾﻢ ﻣﯽ ﺳﻮﺧﺖ ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﺑﺮای ﺷﺮﮐﺘﮫ. اﯾﻦ ﻣﺪت ھﻢ اﻣﺎﻧﺖ دﺳﺘﻢ ﻣﯽ ﻣﻮﻧﮫ .‬
    ‫ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﺗﻤﺴﺨﺮ آﻣﯿﺰی ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﭼﮫ رﺋﯿﺲ ﺧﻮﺑﯽ .ﺑﮫ ﻓﮑﺮ ھﻤﮫ ﮐﺎرﮐﻨﺎﻧﺶ ھﺴﺖ .‬
    ‫از دﺳﺘﺶ ﮐﻼﻓﮫ ﺷﺪه ﺑﻮدم. ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﺗﻮ ھﯿﭻ ﻣﻌﻠﻮﻣﮫ ﭼﺘﮫ؟ ﻣﮕﮫ ﮐﺎر و زﻧﺪﮔﯽ ﻧﺪاری ﮐﮫ اوﻧﻘﺪر ﺗﻮی ﮐﺎرای ﻣﻦ دﺧﺎﻟﺖ ﻣﯽ‬
    ‫ﮐﻨﯽ؟‬
    ‫ﺻﺪای ﻣﺎدر ﮐﮫ ﻣﺎرا ﺑﺮای ﻧﮭﺎر ﺻﺪا ﻣﯽ ﮐﺮد ﻟﺒﮭﺎی آﻣﺎده ﺑﮫ ﺻﺤﺒﺖ ﭘﻮﯾﺎ را دوﺧﺖ. ﺧﺎﻟﮫ‬
    ‫در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﮐﻢ ﺑﮫ ﺳﺮﮐﻮل ھﻢ ﺑﺰﻧﯿﻦ. ﭘﺎﺷﯿﻦ ﺑﯿﺎﯾﻦ ﻏﺬا ﯾﺦ ﮐﺮد .‬
    ‫ھﺮدو ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﺑﮫ ھﻢ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﯾﻢ و ﺑﮫ ﺳﻤﺖ ﻣﯿﺰ رﻓﺘﯿﻢ .‬
    ‫ﺗﺎ ﺷﺐ ﺣﺎﻟﻢ ﺑﮭﺘﺮ ﺷﺪ. ﺷﺐ ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن ﺻﺪﯾﺎ ﺑﮭﺮام ﺟﺎن ﺗﺎزه ای ﯾﺎﻓﺘﻢ ھﺮﺑﺎر ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮدم ﺗﺎ‬
    ‫ﻣﮋده ﺑﺎزﮔﺸﺘﺶ را ﺑﺪھﺪ اﻣﺎ ﻇﺎھﺮا ﮔﺮﻓﺘﺎر ﺗﺮ از آن ﺑﻮد ﮐﮫ ﺑﮫ ﻓﮑﺮ ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺪﺗﮭﺎ‬
    ‫ﺑﻮد ﮐﮫ از ﺑﺮﻧﺎﻣﮫ رﻓﺘﻦ ﻣﻦ و ﻣﺎدر ﺣﺮﻓﯽ ﻧﻤﯽ زد. ﺑﻌﺪ از ﺻﺤﺒﺖ ﺑﺎ ﻣﺎدر ﭼﻨﺪ ﮐﻠﻤﮫ ای‬
    ‫ھﻢ ﺑﺎ ﺧﺎﻟﮫ ﺻﺤﺒﺖ و ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﺎ از او ﺗﺸﮑﺮ ﮐﺮد. ﭘﻮﯾﺎ ھﻤﭽﻨﺎن ﺑﺎ اﺧﻢ ﻣﻘﺎﺑﻠﻢ ﻧﺸﺴﺘﮫ ﺑﻮد.‬
    ‫ﺑﺮای ﻓﺮار از دﺳﺘﺶ ﮐﺴﺎﻟﺖ را ﺑﮭﺎﻧﮫ ﮐﺮدم و ﺑﺮای ﺧﻮاب ﺑﮫ اﺗﺎق رﻓﺘﻢ. ﺑﮫ زودی اوﻟﯿﻦ‬
    ‫ﺣﻘﻮﻗﻢ را ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﺑﺎ ﻓﮑﺮ ﺑﮫ آن آراﻣﺶ ﯾﺎﻓﺘﻢ .‬
    ‫وﺟﻮد آﻗﺎی اﺑﺮاھﯿﻤﯽ ﺧﯿﻠﯽ وﻗﺖ ﻣﺮا ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ. ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺎ ﭘﻮﯾﺎ ﺑﺮﺧﻮرد داﺷﺘﻢ .‬
    ‫ﻗﺮارداد ﮐﺎری او ﺑﺎ ﺷﺮﮐﺖ ﺑﺎ رﺿﺎﯾﺖ آﻗﺎی ﻧﻌﻤﺘﯽ ﺑﺴﺘﮫ ﺷﺪه او ﮐﮫ دﯾﮕﺮ ﮐﺎری ﻧﺪاﺷﺖ از‬
    ‫ﻣﻦ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺮای ﺧﺮﯾﺪ ﺳﻮﻏﺎﺗﯽ ھﻤﺮاھﯿﺶ ﮐﻨﻢ. در اﯾﻦ ﻣﺪت ﺑﮫ ﺣﻀﻮرش ﻋﺎدت ﮐﺮده‬
    ‫ﺑﻮدم. ﺑﺎ ﻣﺤﺒﺘﮭﺎﯾﺶ ﮔﺎھﯽ اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮدم ﮐﮫ ﭘﺪر ھﻨﻮز ﮐﻨﺎرم اﺳﺖ و ﻣﺮا ﺣﻤﺎﯾﺖ ﻣﯽ‬
    ‫ﮐﻨﺪ. ﺑﻌﺪ از ﺧﺮﯾﺪ ﺑﮫ رﺳﺘﻮران رﻓﺘﯿﻢ. ﺷﺐ ﭘﺮواز داﺷﺖ و ﺗﻘﺰﯾﺒﺎ ﮐﺎری ﺑﺮای اﻧﺠﺎم دادن‬
    ‫ﻧﺪاﺷﺖ. ﺑﺮای آﻧﮑﮫ ﺳﮑﻮت را ﺑﺸﮑﻨﻢ ﭘﺮﺳﯿﺪم :‬
    ‫ﺑﺎﯾﺪ دﻟﺘﻮن ﺑﺮای ﺧﺎﻧﻮاده و دوﺳﺘﺎ ﺗﻨﮓ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﮫ .‬
    ‫آھﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ :‬
    ‫از ھﻤﺴﺮم ﭼﻨﺪ ﺳﺎل ﭘﯿﺶ ﺟﺪا ﺷﺪم. دﺧﺘﺮم ھﻢ ﭘﯿﺶ ﻣﺎدرش زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯿﮑﻨﮫ. ﺗﻨﮭﺎ زﻧﺪﮔﯽ‬
    ‫ﮐﺮدن ﺳﺨﺘﮫ ﺑﺮای ھﻤﯿﻦ ﺳﻔﺮم ﺑﮫ اﯾﺮان اوﻧﻘﺪر ﻃﻮل ﮐﺸﯿﺪ .‬
    ‫ﭼﺮا ﻣﺠﺪدا ازدواج ﻧﮑﺮدﯾﺪ؟ ﺷﺎﯾﺪ اﯾﻦ ﺑﺎر اوﻧﯽ ﮐﮫ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯿﺪ رو ﭘﯿﺪا ﮐﺮدﯾﺪ؟‬
    ‫ھﻤﯿﻦ ﺗﺼﻤﯿﻢ رو ھﻢ دارم اﻣﺎ ﻣﺮددم .ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﭼﮫ ﮐﺎرﮐﻨﻢ .‬
    ‫دﻟﻢ ﺑﺮاﯾﺶ ﺳﻮﺧﺖ. ﻣﺮد ﺑﺎ ﻣﺤﺒﺖ و ﺧﻮش اﺧﻼﻗﯽ ﺑﻮد. دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﮐﻤﮑﺶ ﮐﻨﻢ.‬
    ‫ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺑﮭﺶ ﮔﻔﺘﯿﻦ ﮐﮫ ﺑﮭﺶ ﻋﻼﻗﮫ دارﯾﻦ؟ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮدن ﺑﺎھﺎش راﺣﺘﺘﺮ ﺗﺼﻤﯿﻢ‬
    ‫ﺑﮕﯿﺮﯾﻦ .‬
    ‫ﻣﻦ ﺗﺼﻤﯿﻢ رو ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﺑﮫ اﻧﺘﺨﺎﺑﻢ اﯾﻤﺎن دارم. اﻣﺎ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ ﻗﺒﻮل ﻧﮑﻨﮫ .‬
    ‫ﭼﺮا ﻗﺒﻮل ﻧﮑﻨﮫ؟ ﺷﻤﺎ ﮐﮫ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻧﯿﺴﺘﯿﺪ؟‬
    ‫ﻟﺤﻈﮫ ای ﻧﮕﺎھﻢ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﺑﺮای اﯾﻨﮑﮫ ازت ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺰرﮔﺘﺮم. ﺑﺮای اﯾﻨﮑﮫ ﯾﮑﺒﺎر ازدواج ﮐﺮدم و ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮردم. ﺧﻮﻧﮫ‬
    ‫و داراﺋﯿﻢ ھﻤﮫ ﺧﺎرج از اﯾﺮاﻧﮫ و ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﮫ اﯾﺮان ﺑﺮﮔﺮدم اﻣﺎ ﻣﯽ دوﻧﻢ ﺗﻮ ﻋﺎﺷﻖ اﯾﺮاﻧﯽ.‬
    ‫ھﻤﮫ اﯾﻨﺎ ﺑﺮای ﺗﺮدﯾﺪم ﮐﺎﻓﯽ ﻧﯿﺴﺖ؟‬
    ‫ھﻀﻢ ﺣﺮﻓﮭﺎﯾﺶ در اﺑﺘﺪا ﺑﺮاﯾﻢ ﻣﺸﮑﻞ ﺑﻮد. در ﺗﻤﺎم اﯾﻦ ﻣﺪت ﮐﺎری ﻧﮑﺮده ﯾﺎ ﮐﻼﻣﯽ ﻧﮕﻔﺘﮫ‬
    ‫ﺑﻮد ﮐﮫ درﻣﻦ اﯾﻦ ﺑﺎور ﺷﮑﻞ ﮔﯿﺮد ﮐﮫ ﭼﮫ ﺧﯿﺎﻟﯽ دارد. ﺣﺘﯽ ﺗﺼﻮر ازدواج ﺑﺎ او ھﻢ ﺑﺮاﯾﻢ‬
    ‫ﺧﻨﺪه دار ﺑﻮد. ﻣﻦ ﺑﮫ او ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺟﺰ اﺣﺴﺎس ﭘﺪری ﺣﺲ دﯾﮕﺮی داﺷﺘﮫ ﺑﺎﺷﻢ .وﻗﺘﯽ‬
    ‫ﺳﮑﻮﺗﻢ را دﯾﺪ اداﻣﮫ داد :‬
    ‫از ھﻤﻮن ﻧﮕﺎه اول ﺑﮫ دﻟﻢ ﻧﺸﺴﺘﯽ اﻣﺎ وﻗﺘﯽ ﺣﻠﻘﮫ ﺑﮫ دﺳﺘﺖ دﯾﺪم ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﺑﮭﺖ ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻨﻢ.‬
    ‫وﻗﺘﯽ ﻓﮭﻤﯿﺪم ﺗﻨﮭﺎ ھﺴﺘﯽ و ﺗﻌﮭﺪی ﺑﮫ ﮐﺴﯽ ﻧﺪاری ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﺸﻨﺎﺳﻤﺖ. ﺗﻮ ھﻤﻮن ﮐﺴﯽ‬
    ‫ھﺴﺘﯽ ﮐﮫ ﺳﺎﻟﮭﺎ ﺑﮫ دﻧﺒﺎﻟﺶ ﺑﻮدم. ﺣﺎﺿﺮی ﺑﺎ ﻣﻦ ازدواج ﮐﻨﯽ؟‬
    ‫ﺳﺮم را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺘﻢ و در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﺑﮫ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻧﮕﺎه ﻧﮑﻨﻢ ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫اﯾﻦ ﺣﻠﻘﮫ ﺗﻮ دﺳﺘﻢ ﻧﺸﻮﻧﮫ اﯾﻨﮫ ﮐﮫ ﻣﻦ ﺑﮫ ﮐﺲ دﯾﮕﮫ ای ﺗﻌﮭﺪ دارم. اﮔﮫ ازش ﺧﺒﺮی ﻧﺪارم‬
    ‫دﻟﯿﻞ ﻧﻤﯽ ﺷﮫ ﮐﮫ ﻓﺮاﻣﻮﺷﺶ ﮐﻨﻢ. ﻣﺎ ﺑﮫ ھﻢ ﻗﻮل دادﯾﻢ و ﻣﻦ ﺳﺮﻗﻮﻟﻢ ھﺴﺘﻢ .‬
    ‫ﭼﻨﺪ ﺳﺎل دﯾﮕﮫ ﻣﯽ ﺧﻮای ﭘﺎش ﺑﻤﻮﻧﯽ؟ اﮔﮫ ھﯿﭻ وﻗﺖ ﺑﺮﻧﮕﺸﺖ ﭼﯽ؟‬
    ‫ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﺎ ھﯿﭻ ﮐﺲ ﺑﮫ ﺟﺰ اون زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﻢ. در اون ﺻﻮرت ھﻢ ﺧﻮدم رو ﺑﺪﺑﺨﺖ ﻣﯽ‬
    ‫ﮐﻨﻢ ھﻢ دﯾﮕﺮی رو .‬
    ‫ﻧﮫ! ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ، ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﻣﯽ ﺷﯽ. ﻣﻦ ﻋﺸﻘﯽ ﻧﺪارم ﺑﮭﺖ ﺗﻘﺪﯾﻢ ﮐﻨﻢ .‬
    ‫ﺗﻮ ھﻨﻮز ﺟﻮوﻧﯽ، ﻧﻤﯽ دوﻧﯽ ﺗﻨﮭﺎﯾﯽ ﭼﻘﺪر ﺳﺨﺘﮫ اﻣﺎ ﻣﻦ ﺑﮫ اﯾﻦ اﺣﺴﺎﺳﺖ اﺣﺘﺮام ﻣﯽ ذارم.‬
    ‫اﯾﻦ ﺷﻤﺎره دﻓﺘﺮ ﻣﻦ ﺗﻮ ﻟﻨﺪﻧﮫ. ھﻤﯿﺸﮫ ﻣﻨﺘﻈﺮت ﻣﯽ ﻣﻮﻧﻢ. اﮔﮫ ﯾﮫ روز دﯾﺪی اﻧﺘﻈﺎر ﻓﺎﯾﺪه ای‬
    ‫ﻧﺪاره ھﻢ ﺧﻮدﺗﻮ ﻧﺠﺎت ﺑﺪه ھﻢ ﻣﻨﻮ .ﻣﻦ دوﺑﺎره ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮدم ﺣﺘﯽ اﮔﮫ ﺗﻤﺎس ﻧﮕﯿﺮی .‬
    ‫و ﺑﻌﺪ ﺑﺴﺘﮫ ﮐﻮﭼﮑﯽ را ﻣﻘﺎﺑﻠﻢ ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ :‬
    ‫اﻣﯿﺪوارم ﺣﺪاﻗﻞ اﯾﻦ ﯾﺎدﮔﺎری رو ازم ﻗﺒﻮل ﮐﻨﯽ .‬
    ‫ﺟﻌﺒﮫ را از دﺳﺘﺶ ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﺑﺎز ﮐﺮدم. اﻧﮕﺸﺘﺮی زﯾﺒﺎ ﺑﺎ ﻧﮕﯿﻦ ھﺎی ﺳﻔﯿﺪ ﺑﻮد. دوﺑﺎره ﺟﻌﺒﮫ‬
    ‫را ﺑﮫ ﺳﻤﺘﺶ ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﮫ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﻗﺒﻮﻟﺶ ﮐﻨﻢ .‬
    ‫اﻣﺎ اﯾﻦ ﺑﮫ ﺧﺎﻃﺮ ﺗﺸﮑﺮ از زﺣﻤﺎﺗﯿﮫ ﮐﮫ اﯾﻦ ﻣﺪت ﺑﮭﺖ دادم .‬
    ‫زﺣﻤﺘﯽ ﻧﺒﻮد. ﮐﺎرم اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﮫ ﺗﻮ اﯾﻦ ﻣﺪت ﮐﻨﺎر ﺷﻤﺎ ﺑﺎﺷﻢ. ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﻗﺒﻮﻟﺶ ﮐﻨﻢ .‬
    ‫ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﻧﮕﺎھﻢ ﮐﺮد وﮔﻔﺖ :‬
    ‫اﯾﻦ دﺳﺘﻢ ﻣﯽ ﻣﻮﻧﮫ ﺗﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﮫ ازت ﺑﻠﮫ ﺑﮕﯿﺮم. ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﻣﻨﻮ ﻧﺎاﻣﯿﺪ ﮐﻨﯽ .‬
    ‫ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﻧﮕﺎھﺶ ﮐﺮدم. ﻣﺮد ﺟﺬاب و ﻣﮭﺮﺑﺎﻧﯽ ﺑﻮد. ﻣﺴﻠﻤﺎ اﮔﺮ ﻗﻠﺒﻢ در ﮔﺮوی ﻋﺸﻖ اﻣﯿﺪ‬
    ‫ﻧﺒﻮد اﯾﻦ ﻣﺮد ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺣﺎﻣﯽ ﺧﻮﺑﯽ ﺑﺮاﯾﻢ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻌﺪ از ﺧﻮردن ﻧﮭﺎر ﺑﮫ ھﺘﻞ رﻓﺘﯿﻢ. ﻗﺒﻞ‬
    ‫از ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﺗﻮ ﮐﮫ ھﯿﭻ ﮐﺪوم از ﺧﻮاھﺸﺎم رو ﻗﺒﻮل ﻧﮑﺮدی ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ازت درﺧﻮاﺳﺖ ﮐﻨﻢ؟‬
    ‫اﮔﺮ ﺑﺘﻮﻧﻢ اﻧﺠﺎم ﺑﺪم ﺣﺘﻤﺎ .‬
    ‫ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺑﺮای ﺑﺪرﻗﻢ ﺑﮫ ﻓﺮودﮔﺎه ﺑﯿﺎﯾﯽ؟ دﻟﻢ م ﯾﺨﻮاد ﯾﮫ ﺑﺎر دﯾﮕﮫ ﺑﺒﯿﻨﻤﺖ .‬
    ‫در ﻟﺤﻦ ﮐﻼﻣﺶ ﭼﯿﺰی ﺑﻮد ﮐﮫ دﻟﻢ ﺑﮫ ﺣﺎﻟﺶ ﻣﯽ ﺳﻮﺧﺖ. اﯾﻦ آﺧﺮﯾﻦ دﯾﺪارﻣﺎن ﺑﻮد ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ‬
    ‫ﻗﺒﻮل ﮐﺮدم. دﯾﮕﮫ ﺑﮫ ﻏﺮﻏﺮھﺎی ﭘﻮﯾﺎ ﻋﺎدت ﮐﺮده ﺑﻮدم ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺑﺎ آزاﻧﺲ ﺑﮫ ﻓﺮودﮔﺎه رﻓﺘﻢ.‬
    ‫ﺳﺮ راه دﺳﺘﮫ ﮔﻞ ﮐﻮﭼﮑﯽ ﺑﺮاﯾﺶ ﺧﺮﯾﺪم. ﺑﺎ ورودم ﺑﮫ اﺳﺘﻘﺒﺎﻟﻢ آﻣﺪ ﺗﻤﺎم ﮐﺎرھﺎﯾﺶ را ﮐﺮده‬
    ‫و ﺑﮫ اﻧﺘﻈﺎرم ﺑﻮد. ﺑﺎ ھﻢ ﺑﮫ ﺳﻤﺖ ﮐﺎﻓﯽ ﺷﺎپ ﻓﺮودﮔﺎه رﻓﺘﯿﻢ .اب ﻣﯿﻮه و ﮐﯿﮏ ﮔﺮﻓﺖ و‬
    ‫روﺑﺮوﯾﻢ ﻧﺸﺴﺖ. ﻧﮕﺎھﺶ ﻏﻤﮕﯿﻦ ﺑﻮد. ﺑﺎ ﻏﺼﮫ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫از اﯾﻦ ﺑﮫ ﺑﻌﺪ ﭼﻄﻮری او ﺧﻮﻧﮫ ﺳﺎﮐﺖ رو ﺗﺤﻤﻞ ﮐﻨﻢ؟ دﯾﮕﮫ ﺑﮫ ﭼﮫ اﻣﯿﺪی زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﻢ؟‬
    ‫ﻗﻮل ﻣﯽ دم زودﺗﺮ از اوﻧﮑﮫ ﻓﮑﺮﮐﻨﯽ ﻣﻨﻮ ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﻨﯽ .‬
    ‫ﻣﮕﮫ ﺗﻮ ﺗﻮﻧﺴﺘﯽ اوﻧﻮ ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﻨﯽ؟‬
    ‫ﻓﺮق داره، ﻣﺎ ﻧﺎﻣﺰد ﺑﻮدﯾﻢ .‬
    ‫ﻓﺮﻗﯽ ﻧﺪاره .ﻋﺸﻖ اﯾﻦ ﭼﯿﺰا رو ﻧﻤﯽ ﺷﻨﺎﺳﮫ ...‬
    ‫دﻟﻢ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺖ اﯾﻨﮕﻮﻧﮫ از ھﻢ ﺟﺪا ﺷﻮﯾﻢ اﻣﺎ ھﺮﭼﮫ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮدم ﻓﺎﯾﺪه ای ﻧﺪاﺷﺖ. وﻗﺖ‬
    ‫رﻓﺘﻦ ﺑﻮد. ﺑﺴﺘﮫ ای ﺑﮫ دﺳﺘﻢ داد و ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﻓﻘﻂ ﺑﺮای ﯾﺎدﮔﺎری. ﻗﻮل ﻣﯽ دی در ﻣﻮرد ﭘﯿﺸﻨﮭﺎدم ﻓﮑﺮ ﮐﻨﯽ؟‬
    ‫در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺑﺴﺘﮫ را ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﺑﺎ وﺟﻮدی ﮐﮫ ﻣﯽ دوﻧﻢ ﻧﻈﺮم ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﮫ ﺑﺎﺷﮫ ﻗﺒﻮل ﻣﯽ دم .‬
    ‫ﺑﺴﺘﮫ را ﺑﺎز ﮐﺮدم. ﻗﺎب ﮐﻮﭼﮏ ﺧﺎﺗﻢ ﮐﺎری ﺷﺪه ای ﺑﺎ ﺗﺼﻮﯾﺮ زﯾﺒﺎﯾﯽ از ﻣﯿﻨﯿﺎﺗﻮر ﯾﮏ زن‬
    ‫ﺑﻮد .وﻗﺘﯽ از ﭘﺸﺖ ﺷﯿﺸﮫ ھﺎ ﻧﮕﺎھﺶ ﻣﯽ ﮐﺮدم اﺣﺴﺎس ﮐﺮدم ﻣﺜﻞ روز اول ﺳﺮﺣﺎل‬
    ‫ﻧﯿﺴﺖ .ﺑﺮای آﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎر اﯾﺴﺘﺎد و ﻧﮕﺎھﻢ ﮐﺮد و ﺑﻌﺪ از ﺗﮑﺎن دادن دﺳﺖ رﻓﺖ .‬
    ‫ﻋﻘﻠﻢ ﺑﺮای از دﺳﺖ دادﻧﺶ ﺳﺮزﻧﺸﻢ ﻣﯽ ﮐﺮد. اﻣﺎ ﻗﻠﺒﻢ ﺳﺮﺳﺨﺘﺎﻧﮫ از ﻣﻦ ﺣﻤﺎﯾﺖ ﻣﯽ ﮐﺮدو‬
    ‫ﻣﻦ ﺑﺎ وﺟﻮد اﯾﻦ ﭼﻨﺪ ﺳﺎل دوری ھﻨﻮز ﻋﺎﺷﻖ اﻣﯿﺪ ﺑﻮدم. ﺑﺎ وﺟﻮدﯾﮑﮫ ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﺷﺎﯾﺪ‬
    ‫ھﺮﮔﺰ ﻧﺒﯿﻨﻤﺶ اﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺧﻮدم را راﺿﯽ ﮐﻨﻢ ھﻤﺴﺮ ﻣﺮد دﯾﮕﺮی ﺷﻮم. ﺷﺎﯾﺪ اﮔﺮ‬
    ‫روزی اﻣﯿﺪ را ﻣﯽ دﯾﺪم ﮐﮫ ﺑﺎ ﮐﺲ دﯾﮕﺮی ازدواج ﮐﺮده و ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ اﺳﺖ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ راه‬
    ‫دﯾﮕﺮی ﺑﺮای زﻧﺪﮔﯿﻢ اﻧﺘﺨﺎب ﮐﻨﻢ. اﻣﺎ اﮔﺮ ﺗﺎ آﺧﺮ ﻋﻤﺮم ھﻢ ﻃﻮل ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ ﻣﻨﺘﻈﺮش ﻣﯽ‬
    ‫ﻣﺎﻧﺪم. ﺑﺎ رﻓﺘﻦ او ﮔﻮﯾﯽ ﺑﺎر ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ از ﻗﻠﺒﻢ ﺑﺮداﺷﺘﮫ ﺷﺪ. در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ از ﺟﺎی ﺧﺎﻟﯽ اش و‬
    ‫ﻏﻤﯽ ﮐﮫ ﺑﮫ دل داﺷﺖ ﻧﺎراﺣﺖ ﺑﻮدم اﺣﺴﺎس ﮐﺮدم ﺟﺰ ﺣﺲ ﻣﺤﺒﺘﯽ ﺳﺎده ھﯿﭻ ﭼﯿﺰ از او ﺑﮫ‬
    ‫دل ﻧﺪارم. ﺷﺐ از ﻧﯿﻤﮫ ﮔﺬﺷﺘﮫ ﺑﻮد ﮐﮫ ﺑﮫ ﻣﻨﺰل ﺑﺎزﮔﺸﺘﻢ. ﻣﺎدر ﻣﺜﻞ ھﻤﯿﺸﮫ در ﻣﻮردم‬
    ‫ﺳﺨﺖ ﮔﯿﺮی ﻧﻤﯽ ﮐﺮد، اﻣﺎ اﻧﮕﺎر ھﻤﯿﺸﮫ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺴﯽ ﺑﻮد ﮐﮫ از ﻣﻦ ﺑﺎزﺧﻮاﺳﺖ ﮐﻨﺪ. ﺑﺎ‬
    ‫ورودم ﺑﺎ ﭼﮭﺮه ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ ﭘﻮﯾﺎ ﻣﻮاﺟﮫ ﺷﺪم .اﺻﻼ ﺣﻮﺻﻠﮫ اﯾﻦ ﯾﮑﯽ را ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﺑﮫ ﺳﻤﺖ ﭘﻠﮫ‬
    ‫ھﺎ رﻓﺘﻢ ﮐﮫ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﮐﺎرت ﺷﺒﺎﻧﮫ روزﯾﮫ؟‬
    ‫ﻟﺤﻈﮫ ای ﻣﮑﺚ ﮐﺮدم. دوﺳﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﺑﺎ ﺗﻨﺪی ﺟﻮاﺑﺶ را ﺑﺪھﻢ ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﻣﯽ ﺷﮫ ﺑﺎ ﻃﻌﻨﮫ ﺣﺮف ﻧﺰﻧﯽ؟‬
    ‫ﻣﮕﮫ ﻓﺮﻗﯽ ھﻢ ﻣﯽ ﮐﻨﮫ؟ ﺗﻮ ﮐﮫ ﮐﺎر ﺧﻮدﺗﻮ اﻧﺠﺎم ﻣﯽ دی .‬
    ‫ﭘﺲ ﭼﺮا ﺑﺎ اﻋﺼﺎب ﻣﻦ و ﺧﻮدت ﺑﺎزی ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟‬
    ‫اﯾﻦ ﭼﮫ ﮐﺎرﯾﮫ ﮐﮫ ﺗﺎ ﻧﺼﻔﮫ ﺷﺐ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﯿﺮون ﺑﺎﺷﯽ .‬
    ‫ﮐﺎر ﻧﺒﻮد ﺑﺪرﻗﮫ ﯾﮫ ﻣﺴﺎﻓﺮ رﻓﺘﮫ ﺑﻮدم. اﺷﮑﺎﻟﯽ داره؟‬
    ‫ﭼﺮا ﺗﻨﮭﺎ؟ اﺻﻼ ﮐﯽ ﺑﻮد؟‬
    ‫وای ﺧﺪای ﻣﻦ! ﭘﻮﯾﺎ ﺗﻮ دﻧﺒﺎل ﭼﯽ ھﺴﺘﯽ؟ از ﺗﻮ ﺑﻌﯿﺪه .ﺗﻮ ﮐﮫ ﺳﺎﻟﮭﺎ ﺧﺎرج زﻧﺪﮔﯽ ﮐﺮدی‬
    ‫ﻧﺒﺎﯾﺪ اﯾﻨﺠﻮری ﻓﮑﺮ ﮐﻨﯽ .‬
    ‫ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ زﻧﺪﮔﯽ ﺗﻮ ﻏﺮﺑﺖ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻮ اﺧﻼق و اﻋﺘﻘﺎدات ﻣﻦ ﺗﺎﺛﯿﺮ داﺷﺘﮫ ﺑﺎﺷﮫ؟ ﻧﮫ ﺟﺎن‬
    ‫ﻣﻦ، ﻣﻦ اﮔﮫ اوﻧﺎ رو ﻗﺒﻮل داﺷﺘﻢ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎش ازدواج ﮐﺮده ﺑﻮدم. آزادی ﭼﮫ رﺑﻄﯽ ﺑﮫ دﯾﺮ‬
    ‫اوﻣﺪن ﺑﮫ ﺧﻮﻧﮫ و ﺑﺎ ھﺮﮐﺴﯽ ﺑﯿﺮون رﻓﺘﻦ داره؟‬
    ‫ﻣﻨﻢ ﻧﻤﯽ ﮔﻢ ﻣﻨﻈﻮرم از آزادی اﯾﻨﺎﺳﺖ. اﻣﺎ ﻣﻦ ﺑﮫ ﺧﻮدم اﻋﺘﻤﺎد دارم. دوﺳﺖ دارم ﺑﻘﯿﮫ ھﻢ‬
    ‫اﻋﺘﻤﺎد داﺷﺘﮫ ﺑﺎﺷﻦ .‬
    ‫ﻣﺴﺌﻠﮫ اﻋﺘﻤﺎد ﻧﯿﺴﺖ. ﺧﯿﻠﯽ اوﻗﺎت از ﺳﺎدﮔﯽ آدﻣﺎ ﺳﻮء اﺳﺘﻔﺎده ﻣﯽ ﮐﻨﻦ. ھﺴﺘﯽ ﺗﻮ ﺧﯿﻠﯽ‬
    ‫ﺑﯿﺸﺘﺮ از اون ﮐﮫ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﯽ زﯾﺒﺎﯾﯽ. ھﻤﯿﻦ ھﻢ ﻣﻤﮑﻨﮫ ﺑﺎﻋﺚ ﺑﺸﮫ ﺑﺮات ﻧﻘﺸﮫ ﺑﮑﺸﻦ. ﻣﻦ‬
    ‫ﻧﮕﺮان ھﻤﯿﻦ ھﺴﺘﻢ .‬
    ‫اﺻﻼ ﭼﺮا ﺑﺎﯾﺪ ﻧﮕﺮان ﺑﺎﺷﯽ؟‬
    ‫ﻧﺎﺳﻼﻣﺘﯽ ﭘﺴﺮ ﺧﺎﻟﮫ ات ھﺴﺘﻢ. ﻧﮑﻨﮫ ﻗﺒﻮﻟﻢ ﻧﺪاری؟‬
    ‫در دﻟﻢ ﮔﻔﺘﻢ ﻧﮫ، ﺗﻮ ﭘﺲ ﺧﺎﻟﮫ ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺘﯽ. ﻓﻘﻂ ﻏﺮﯾﺒﮫ ای ھﺴﺘﯽ ﮐﮫ ﺧﺎﻟﮫ ات ﺳﺎﻟﮭﺎ ﻗﺒﻞ ﻣﺮا‬
    ‫ﺑﮫ ﻓﺮزﻧﺪی ﺧﻮد ﻗﺒﻮل ﮐﺮده. اﻣﺎ ﭼﯿﺰی ﻧﮕﻔﺘﻢ. در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ از ﭘﻠﮫ ھﺎ ﺑﺎ ﻻ ﻣﯽ رﻓﺘﻢ ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﻧﺎراﺣﺖ ﻧﺒﺎش ﭘﺴﺮ ﺧﺎﻟﮫ. ﺑﮫ زوردی از دﺳﺘﻢ راﺣﺖ ﻣﯽ ﺷﯽ. ﻣﻦ و ﻣﺎﻣﺎن از اﯾﻨﺠﺎ ﻣﯽ‬
    ‫رﯾﻢ .‬
    ‫ﺻﺪای ﭘﺎﯾﺶ را ﮐﮫ ﺑﮫ دﻧﺒﺎﻟﻢ ﻣﯽ دوﯾﺪ ﺷﻨﯿﺪم. روﺑﺮوﯾﻢ اﯾﺴﺘﺎد وﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﺑﺮای ﭼﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻦ ﺑﺮﯾﻦ؟‬
    ‫ﺗﺎ ﮐﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺰاﺣﻢ ﺧﺎﻟﮫ ﺑﺎﺷﯿﻢ؟ ھﺮ اوﻣﺪﻧﯽ ﯾﮫ رﻓﺘﻨﯽ ھﻢ داره .‬
    ‫ﺑﮫ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﻨﮫ ﻧﮫ؟ ﭼﻮن ﻣﻦ اﯾﻨﺠﺎ ھﺴﺘﻢ ﻣﯽ ﺧﻮای ﺑﺮی؟‬
    ‫اﯾﻨﺠﺎ ﺧﻮﻧﮫ ﺗﻮﺋﮫ. اﻣﺎ ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﺎﺑﺖ رﻓﺖ و آﻣﺪم ﻣﺪام ﺟﻮاب ﭘﺲ ﺑﺪم. اوﻧﺠﻮری‬
    ‫راﺣﺘﺘﺮم .‬
    از ﮐﻨﺎرش ﮔﺬﺷﺘﻢ و ﺑﮫ اﺗﺎﻗﻢ رﻓﺘﻢ. ﺑﺎ ﺣﻘﻮﻗﯽ ﮐﮫ ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﮫ ﻓﮑﺮ ﺧﺎﻧﮫ ﺑﺎﺷﻢ‬
    ‫ﺣﺎﻻ ﮐﮫ ھﻤﮫ ﺗﻨﮭﺎﯾﻢ ﮔﺬاﺷﺘﮫ ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﺎﯾﺪ ﺧﻮدم ﮐﺎری ﻣﯽ ﮐﺮدم .‬
    ‫ﭼﻨﺪ ورزی ﭘﻮﯾﺎ رو ﻧﺪﯾﺪم. ﺻﺒﺢ ھﺎ ﻗﺒﻞ از ﺑﯿﺪار ﺷﺪن از ﺧﺎﻧﮫ ﺧﺎرج ﻣﯽ ﺷﺪم و ﻋﺼﺮھﺎ‬
    ‫ﮐﮫ ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺸﺘﻢ ﻣﻨﺰل ﻧﺒﻮد و آﺧﺮ ﺷﺐ ﻣﯽ آﻣﺪ .ﻣﺎدرش ﺳﺨﺖ ﻧﮕﺮاﻧﺶ ﺑﻮد. روز ﺟﻤﻌﮫ ﺗﺎ‬
    ‫ﻇﮭﺮ از اﺗﺎﻗﺶ ﺑﯿﺮون ﻧﯿﺎﻣﺪ. ﺑﺮای ﻧﮭﺎر ﺧﺎﻟﮫ ازﻣﻦ ﺧﻮاﺳﺖ ﮐﮫ ﺻﺪاﯾﺶ ﮐﻨﻢ. ﺑﺎ وﺟﻮدی ﮐﮫ‬
    ‫ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺎ او روﺑﺮو ﺷﻮم اﻣﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم و ﺑﮫ ﺳﻤﺖ اﺗﺎﻗﺶ رﻓﺘﻢ. در اﺗﺎق ﺑﺴﺘﮫ ﺑﻮد اﻣﺎ‬
    ‫ﺻﺪای ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ آراﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪه ﻣﯽ ﺷﺪ. ﭼﻨﺪ ﺿﺮﺑﮫ ﺑﮫ در زدم اﻣﺎ ﺟﻮاﺑﯽ ﻧﺪاد. دوﺑﺎره در‬
    ‫زدم ﮐﮫ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﻣﺎﻣﺎن اﺻﻼ ﺣﻮﺻﻠﮫ ﻧﺪارم. ﺷﻤﺎ ﻧﮭﺎرﺗﻮن رو ﺑﺨﻮرﯾﻦ .‬
    ‫در را آرام ﺑﺎز ﮐﺮدم. روی ﺗﺨﺖ دراز ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد. و دﺳﺘﺶ را زﯾﺮ ﺳﺮش ﮔﺬاﺷﺘﮫ ﺑﻮد و‬
    ‫در دﺳﺖ دﯾﮕﺮش ﺳﯿﮕﺎری روﺷﻦ ﺑﻮد. ﻣﻮھﺎی ﺑﻠﻨﺪش ﺑﮫ ھﻢ رﯾﺨﺘﮫ ﺑﻮد. ﻣﺘﻮﺟﮫ ﺣﻀﻮرم‬
    ‫ﻧﺸﺪه ﺑﻮد. ﻟﺤﻈﮫ ای ﻧﮕﺎھﺶ ﮐﺮدم. ﭼﮭﺮه اش از ﺳﻨﺶ ﮐﻤﺘﺮ ﻧﺸﺎﻧﻤﯽ داد. ﭘﻮﺳﺖ ﺳﻔﯿﺪ و‬
    ‫ﻣﻮھﺎی ﻣﺸﮑﯽ داﺷﺖ و ﻗﺪ ﺑﻠﻨﺪ و ھﯿﮑﻠﯽ ﻻﻏﺮ ﮐﮫ از آﻧﭽﮫ ﺑﻮد ﮐﺸﯿﺪه ﺗﺮ ﻧﺸﺎﻧﺶ ﻣﯽ داد.‬
    ‫اﺗﺎﻗﺶ ﺑﮫ ھﻢ رﯾﺨﺘﮫ و ﻧﺎ ﻣﺮﺗﺐ ﺑﻮد. از ھﻮای ﮔﺮﻓﺘﮫ و دودآﻟﻮد اﺗﺎق ﺑﮫ ﺳﺮﻓﮫ اﻓﺘﺎدم ﮐﮫ ﺑﺎ‬
    ‫ﺻﺪاﯾﻢ ﻧﮕﺎھﺶ ﺑﮫ ﻣﻦ اﻓﺘﺎد و ﺑﯽ ھﯿﭻ ﺣﺮﻓﯽ ﺗﻤﺎﺷﺎﯾﻢ ﮐﺮد. ﺑﮫ ﺳﻤﺖ ﭘﻨﺠﺮه رﻓﺘﻢ و آن را‬
    ‫ﺑﺎز ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﺧﻔﮫ ﻧﻢ ﯾﺸﯽ؟ ﭼﯿﮫ ﻧﺸﺴﺘﯽ ﮔﻮﺷﮫ اﺗﺎق. ھﻤﮫ ﻣﻨﺘﻈﺮت ھﺴﺘﻦ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮ ﺑﺮﯾﻢ ﻧﮭﺎر .‬
    ‫ﺑﮫ ﺳﻤﺖ در رﻓﺘﻢ ﮐﮫ ﺻﺪاﯾﻢ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﺧﯿﺎﻟﺖ راﺣﺖ ﮐﺎرام رو درﺳﺖ ﮐﺮدم ﻓﺮدا ﺷﺐ ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮدم .‬
    ‫ﺑﮫ ﺳﻤﺘﺶ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮدی؟ ﭼﺮا از رﻓﺘﻦ ﺗﻮ ﺧﯿﺎل ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ راﺣﺖ ﺑﺸﮫ؟‬
    ‫ﻧﻤﯽ ﺧﻮام ﺑﺮی ﺗﻮ ﺧﻮﻧﮫ ﻣﺮدم زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﯽ. ﺑﺎ ﻣﺎﻣﺎن ﺣﺮف ﻣﯽ زﻧﻢ ھﻤﯿﻦ ﻃﺒﻘﮫ رو ﺑﺪه‬
    ‫دﺳﺖ ﺷﻤﺎ اﮔﮫ ﺧﯿﻠﯽ دوﺳﺖ داری اﺟﺎره ای ﮐﮫ ﺟﺎی دﯾﮕﮫ ﻣﯽ ﺧﻮای ﺑﺪی ﺑﺪه ﺑﮫ ﻣﺎﻣﺎن.‬
    ‫اﯾﻨﺠﻮری ھﻢ ﺗﻮ راﺣﺘﺮی ھﻢ ﺧﯿﺎل ھﻤﮫ راﺣﺘﺮه. ﺣﺎﻻ ﺑﺮو ﻧﮭﺎر ﺑﺨﻮر، ﻣﻦ ﻣﯿﻞ ﻧﺪارم .‬
    ‫ﭼﺮا ﻓﮑﺮﻣﯿﮑﻨﯽ از ﺑﻮدﻧﺖ ﻧﺎراﺣﺘﻢ ﮐﮫ ﻣﯽ ﺧﻮای ﺑﺮی؟‬
    ‫ﻓﻌﻼ ﺑﺮای ﻣﺪﺗﯽ ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮدم ﺑﮫ ﮐﺎرام ﺳﺮوﺳﺎﻣﻮن ﺑﺪم. ﺷﺎﯾﺪ دوﺑﺎره ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ. ﻧﻤﯽ ﺷﮫ ھﻤﮫ‬
    ‫ﭼﯿﺰو ﺑﮫ اﻣﺎن ﺧﺪا رھﺎ ﮐﺮد .ﻓﻘﻂ ﺑﺎﯾﺪ ﯾﮫ ﻗﻮﻟﯽ ﺑﮭﻢ ﺑﺪی .‬
    ‫از ﺣﺮﻓﺶ ﺑﮫ ﺧﻨﺪه اﻓﺘﺎدم. اﯾﻦ روزھﺎ ﮐﺎر ﻣﻦ ﻗﻮل دادن ﺷﺪه ﺑﻮد اﻣﺎ ﻗﺒﻮل ﮐﺮدم. ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﻗﻮل ﺑﺪه ﺧﻮدﺗﻮ ﺑﮫ ﺧﺎﻃﺮ ﮐﺴﯽ ﮐﮫ وﺟﻮد ﻧﺪاره ﺣﺮوم ﻧﮑﻨﯽ. دوﺳﺖ دارم اﯾﻦ دﻓﻌﮫ ﮐﮫ‬
    ‫ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ ﺗﻮ ﻋﺮوﺳﯿﺖ ﺷﺮﮐﺖ ﮐﻨﻢ .‬
    ‫ﺳﯿﮕﺎرش را ﺧﺎﻣﻮش ﮐﺮد و ﺑﺮ ﺟﺎﯾﺶ ﻧﺸﺴﺖ اﻣﺎ اﯾﻦ ﻗﻮﻟﯽ ﻧﺒﻮد ﮐﮫ ﺑﺘﻮاﻧﻢ ﺑﮫ آن ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻢ.‬
    ‫ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ از در ﺑﯿﺮون ﻣﯽ رﻓﺘﻢ ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﻣﻦ ھﯿﭻ ﻗﻮﻟﯽ رو ﮐﮫ ﺑﺪوﻧﻢ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ اﻧﺠﺎم ﺑﺪم، ﻧﻤﯽ دم .
    ﭘﻮﯾﺎ ﺑﮫ ﺣﺮﻓﺶ ﻋﻤﻞ ﮐﺮد و رﻓﺖ. اﺑﺘﺪا ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮدم ﻓﻘﻂ ﺗﮭﺪﯾﺪ ﺑﻮده اﻣﺎ اﺻﺮارھﺎی ﺧﺎﻟﮫ‬
    ‫ﺛﻤﺮی ﻧﺒﺨﺸﯿﺪ. ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﭼﺮا وﺟﻮد ﻣﻦ ﺑﺮاﯾﺶ ﺑﺎﻋﺚ ﻋﺬاب ﺷﺪه، اﻣﺎ ﺑﮫ ﻗﺪری ﻣﺸﻐﻮل‬
    ‫ﺑﻮدم ﮐﮫ ﺟﺎی ﺧﺎﻟﯿﺶ را زود ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮدم. ﻣﻦ و ﻣﺎدر ﺑﮫ ﻃﺒﻘﮫ ﺑﺎﻻ رﻓﺘﯿﻢ و ﺑﮫ اﯾﻦ‬
    ‫ﺻﻮرت ھﻢ ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺷﺪﯾﻢ و ھﻢ در ﻧﺒﻮد ﻣﻦ ﻣﺎدر ﺗﻨﮭﺎ ﻧﺒﻮد. ﺑﺮای ﺣﻘﻮﻗﻢ ﮐﮫ در اﯾﻦ ﻣﺪت‬
    ‫ﺟﻤﻊ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﺮﻧﺎﻣﮫ رﯾﺰی ﮐﺮدم ﺗﺎ ﺑﺘﻮاﻧﻢ اﻓﺴﺎر زﻧﺪﮔﯿﻢ را ﺧﻮد ﺑﮫ دﺳﺖ ﺑﮕﯿﺮم. ﮐﺎر در‬
    ‫ﺷﺮﮐﺖ ﺑﮫ ﺳﺨﺘﯽ ﮔﺬﺷﺘﮫ ﻧﺒﻮد، ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﮫ دﯾﮕﺮ ﻣﮭﻤﺎن ﺗﻨﮭﺎﯾﯽ ﺑﮫ اﯾﺮان ﻧﯿﺎﻣﺪ و ﻣﻦ ﺑﮫ‬
    ‫دردﺳﺮ ﻧﯿﺎﻓﺘﺎدم. آﻗﺎی اﺑﺮاھﯿﻤﯽ ﭼﻨﺪ ﺑﺎری ﺑﺎ ﻣﻦ ﺗﻤﺎس ﮔﺮﻓﺘﮫ ﺑﻮد ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﻣﺮا ﻣﻨﺼﺮف‬
    ‫ﮐﻨﺪ اﻣﺎ ﻣﻦ راﺳﺦ ﺗﺮ از آن ﺑﻮدم ﮐﮫ ﺧﯿﺎل ﻣﯽ ﮐﺮد. ﻣﻦ دروازه ﻗﻠﺒﻢ را ﺧﯿﻠﯽ وﻗﺖ ﭘﯿﺶ ﺑﮫ‬
    ‫روی ﻋﺸﻘﯽ ﺟﺪﯾﺪ ﺑﺴﺘﮫ ﺑﻮدم .‬
    ‫ﭘﺎﯾﯿﺰ دوﺑﺎره ﻣﺮا ﺑﮫ ﺧﻠﺴﮫ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﮫ ﻣﯽ ﺑﺮد. ﺑﺎ وﺟﻮد آﻧﮑﮫ دﺧﺘﺮ ﭼﻨﺪ ﺳﺎل ﭘﯿﺶ ﻧﺒﻮدم اﻣﺎ‬
    ‫ﮔﺬر زﻣﺎن ﻓﻘﻂ ﻋﺸﻘﻢ را ﺳﻮزان ﺗﺮ ﮐﺮده ﺑﻮد. ﻟﺒﮫ ﺗﻨﺪ اﯾﻦ ﻋﺸﻖ ﻣﺮا از درون ﻣﯽ ﺗﺮاﺷﯿﺪ‬
    ‫و ﺻﯿﻘﻞ ﻣﯽ داد .دﯾﮕﺮ از آن ھﻤﮫ ﺿﻌﻒ و زودرﻧﺠﯽ و ﻏﺮور ﺧﺒﺮی ﻧﺒﻮد. زﻧﺪﮔﯽ ﺑﮫ‬
    ‫ﻣﻦ آﻣﻮﺧﺘﮫ ﺑﻮد ﯾﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮔﻞ اﻧﻌﻄﺎف ﭘﺬﯾﺮ ﺑﺎﺷﻢ ﺗﺎ درﺑﺮاﺑﺮ ﻃﻮﻓﺎن ﻧﺸﮑﻨﻢ و ﯾﺎ رﯾﺸﮫ‬
    ‫ھﺎﯾﻢ در ﺧﺎک ﭼﻨﺎن ﻣﺤﮑﻢ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ در ﻣﻘﺎﺑﻠﺶ ﺑﺎﯾﺴﺘﻢ و ﻣﻦ در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدم در‬
    ‫ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺣﻮادﺛﺶ اﻧﻌﻄﺎف ﭘﺬﯾﺮ ﺑﺎﺷﻢ، رﯾﺸﮫ ھﺎﯾﻢ را در ﺧﺎک زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﮔﺴﺘﺮاﻧﯿﺪم ﺗﺎ ﺑﺮﺟﺎی‬
    ‫ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻤﺎﻧﻢ. ﺑﺎ وﺟﻮدی ﮐﮫ زﻧﺪﮔﯿﻢ از ﮔﺬﺷﺘﮫ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد اﻣﺎ ﻧﮫ ﺗﻨﮭﺎ ﻋﻼﻗﮫ ام ﺑﮫ‬
    ‫زﻧﺪﮔﯽ ﮐﺮدن ﮐﻢ ﻧﺸﺪه ﺑﻮد ﺑﻠﮑﮫ ھﺮ روز ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﮫ زﻧﺪﮔﯽ واﺑﺴﺘﮫ ﻣﯽ ﺷﺪم. ﺣﺎﻻ ﺑﮫ‬
    ‫اﺷﺘﺒﺎھﺎت ﮔﺬﺷﺘﮫ ام ﭘﯽ ﻣﯽ ﺑﺮدم و ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ اﮔﺮ ﺑﮫ اﻧﺪازه اﻣﺮوز ﺻﺒﻮر و ﺑﺎ اراده و‬
    ‫ﻋﺎﻗﻞ ﺑﻮدم، زﻧﺪﮔﯿﻢ ھﺮﮔﺰ ﺑﮫ اﯾﻦ ﻧﻘﻄﮫ ﻧﻤﯽ رﺳﯿﺪ .‬
    ‫ﺗﻤﺎم ﭼﺮاھﺎﯾﻢ ﺑﮫ ﺟﻮاب رﺳﯿﺪه ﺑﻮد، ﺑﮫ ﻏﯿﺮ از ﯾﮑﯽ از آﻧﮭﺎ. ھﻨﻮز ﺑﯽ ﺗﺎﺑﺎﻧﮫ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ‬
    ‫ﺑﺪاﻧﻢ اﻣﯿﺪ ﭼﺮا اﯾﻨﮕﻮﻧﮫ رھﺎﯾﻢ ﮐﺮد و رﻓﺖ .ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻮدم ﺑﺮای ﯾﮏ ﻟﺤﻈﮫ دﯾﺪﻧﺶ ﻧﯿﻤﯽ از‬
    ‫ﻋﻤﺮم را ﺑﺪھﻢ. آرزو داﺷﺘﻢ ﻓﻘﻂ ﺑﺪاﻧﻢ ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ و آﯾﺎ ازدواج ﮐﺮده ﯾﺎ ﻧﮫ.‬
    ‫ﺷﺎﯾﺪ اﮔﺮ ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﻋﺸﻘﺶ ﺑﺎ ﻣﻦ ھﻤﺮاه ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺐ ﺑﻮده ﺑﮭﺘﺮ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﺎ زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﺎر‬
    ‫ﺑﯿﺎم .‬
    ‫ھﺮﭼﮫ ﺑﮫ روز ﺗﻮﻟﺪم ﻧﺰدﯾﮑﺘﺮ ﻣﯽ ﺷﺪم، ﺑﯽ ﻗﺮاری ھﺎﯾﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ. ﯾﺎد آن ھﻤﮫ‬
    ‫ﺧﺎﻃﺮات زﯾﺒﺎ، ﻗﻠﺒﻢ را در ﭘﻨﺠﮫ ﻣﯽ ﻓﺸﺮد. روز ﺗﻮﻟﺪم از ﺻﺒﺢ ﮐﺴﻞ و ﮔﺮﻓﺘﮫ ﺑﻮدم. از‬
    ‫ﺷﺐ ﻗﺒﻞ دﺳﺖ ﺑﮫ دﻋﺎ ﺑﺮداﺷﺘﮫ ﺑﻮدم ﺗﺎ ھﺪﯾﮫ ام ﻓﻘﻂ دﯾﺪن او ﺑﺎﺷﺪ. آﻧﻘﺪر ﮔﺮﯾﮫ ﮐﺮده و ﺑﮫ‬
    ‫درﮔﺎه ﺧﺪا ﻧﺎﻟﯿﺪه ﺑﻮدم ﮐﮫ ﺻﺒﺢ ﭼﺸﻤﮭﺎﯾﺶ ﺑﺎز ﻧﻤﯽ ﺷﺪ. وﻗﺘﯽ ﺻﺒﺤﺨﻮد را در آﯾﻨﮫ دﯾﺪم از‬
    ‫ﻏﺼﮫ دوﺑﺎره اﺷﮑﮭﺎﯾﻢ روان ﺷﺪ. ﭘﻠﮑﮭﺎﯾﻢ ورم ﮐﺮده و ﭼﮭﺮه ام رﻧﮓ ﭘﺮﯾﺪه ﺑﻮد. در اﯾﻦ‬
    ‫ﭼﻨﺪ ﺳﺎل در ﭼﻨﯿﻦ روزی ﺑﮫ ﺟﺎی ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﻏﺮق ﻏﻢ و ﻣﺎﺗﻢ ﻣﯽ ﺷﺪم. ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﻓﮑﺮ‬
    ‫ﻧﮑﻨﻢ اﻣﺎ در ﻧﮭﺎﯾﺖ ﺗﻨﮭﺎ آروزﯾﻢ دﯾﺪن دوﺑﺎره اش ﺑﻮد و ﻗﻠﺒﻢ ﺑﺎ ﭼﮫ اﺳﺘﻐﺎﺛﮫ ای از ﺧﺪا ﻃﻠﺐ‬
    ‫ﻣﺤﺒﻮﺑﺶ را ﻣﯽ ﮐﺮد. از ﻣﻨﺰل ﺑﯿﺮون آﻣﺪم و ﻃﺒﻖ ﻣﻌﻤﻮل ﺑﮫ ﺳﻤﺘﺎﯾﺴﺘﮕﺎه اﺗﻮﺑﻮس ﮐﮫ ﻣﺜﻞ‬
    ‫ھﻤﯿﺸﮫ ﺷﻠﻮغ ﺑﻮد ﺑﮫ راه اﻓﺘﺎدم. ﺳﺮﻣﺎ ﭼﮭﺮه ام را ﻣﯽ ﺳﻮزاﻧﺪ و اﺷﮏ ﻣﻨﺘﻈﺮم را روان‬
    ‫ﺳﺎﺧﺖ. ھﻨﻮز داﺧﻞ ﺻﻒ ﻧﺸﺪه ﺑﻮدم ﮐﮫ از ﭘﺸﺖ ﭘﺮده اﺷﮏ دﯾﺪﻣﺶ، ﭘﺸﺖ ﺑﮫ ﻣﻦ اﯾﺴﺘﺎده‬
    ‫ﺑﻮد و ﺑﮫ وﯾﺘﺮﯾﻦ ﻣﻐﺎزه ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد. ھﻤﺎن ﻗﺪ ﺑﻠﻨﺪ و ﺷﺎﻧﮫ ھﺎی ﻋﺮﯾﺾ و ﻣﻮھﺎی ﻧﺮم.‬
    ‫در دل ﺧﺪا را ﺷﮑﺮ ﮔﻔﺘﻢ ﮐﮫ در روز ﺗﻮﻟﺪم دﻋﺎھﺎﯾﻢ ﺟﻮاب ﻣﺜﺒﺖ داده و ﺑﮭﺘﺮﯾﻦ زﻧﺪﮔﯽ ام‬
    ‫را ﺑﮫ ﻣﻦ داده .در ﺣﺎل ﯾﮑﮫ ﺑﻠﻨﺪ ﻧﺎﻣﺶ را ﺻﺪا ﮐﺮدم ﺑﮫ ﻣﯿﺎن ﺧﯿﺎﺑﺎن دوﯾﺪم اﻣﺎ ﻗﺪم ﺑﺮدات‬
    ‫و ﺑﮫ راه اﻓﺘﺎد. ﺑﺎ ھﺮ ﻗﺪم از ﻣﻦ دور ﻣﯽ ﺷﺪ و ﻣﻦ ﻧﺎﻣﺶ را ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪﺗﺮی ﺑﮫ زﺑﺎن‬
    ‫ﻣﯽ آوردم. ﻧﺎﮔﮭﺎن ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻮق اﺗﻮﺑﻮﺳﯽ و ﺻﺪای ﺗﺮﻣﺰ ﺑﺎ وﺣﺸﺖ ﺳﺮش را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ و‬
    ‫ﺑﮭﺖ ﻣﻦ ﺑﺎ درد درآﻣﯿﺨﺖ. در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﻣﺤﮑﻢ ﺑﮫ زﻣﯿﻦ ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮدم و از درد ﺑﮫ ﺧﻮد ﻣﯽ‬
    ‫ﭘﯿﭽﯿﺪم ﺑﮫ ﺧﻮد ﮔﻔﺘﻢ:» ﭼﺮا ﺷﺒﯿﮫ اﻣﯿﺪی ﮐﮫ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺧﺘﻢ ﻧﯿﺴﺖ ».
    در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺑﺎ درد ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ را ﺑﺎز ﻣﯽ ﮐﺮدم ﺗﻨﮭﺎ آرزوﯾﻢ دﯾﺪن دوﺑﺎره اش ﺑﻮد اﻣﺎ ﻧﻮر‬
    ‫ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ را ﻣﯽ ازرد و ﻣﺠﺒﻮر ﻣﯽ ﺷﺪم ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ را ﺑﺒﻨﺪم. ﮔﮫ ﮔﺎه ﺑﺎ آوای ﺑﻠﻨﺪ ﺻﺪاﯾﺶ ﻣﯽ‬
    ‫ﮐﺮدم، ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺎﯾﺴﺘﺪ و ﺑﺴﻮﯾﻢ ﺑﯿﺎﯾﺪ. ﮔﺎھﯽ از ﺻﺪای ﮔﺮﯾﮫ ام ﺑﯿﺪار ﻣﯽ ﺷﺪم و ﻓﻘﻂ ﺗﺼﺎوﯾﺮی‬
    ‫ﻣﺒﮭﻢ و درھﻢ ﻣﯽ دﯾﺪم. ﻧﻤﯽ داﻧﻢ ﭼﻘﺪر ﮔﺬﺷﺖ ﮐﮫ ﺑﺎ ﺑﺎز ﮐﺮدن ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺑﻌﺪ از ﻣﺪﺗﯽ اوﻟﯿﻦ‬
    ‫ﺗﺼﻮﯾﺮ واﺿﺢ را دﯾﺪم ﭼﮭﺮه ﻧﮕﺮان ﭘﻮﯾﺎ ﻣﻘﺎﺑﻠﻢ ﺑﻮد ﮐﮫ ﺑﯽ ﮐﻼم و ﺻﺪا ﻟﺒﺎﻧﺶ را ﺗﮑﺎن ﻣﯽ‬
    ‫داد ﺑﺎ اﻟﺘﻤﺎس ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫اﻣﯿﺪ... اﻣﯿﺪ... اﻣﯿﺪ ﮐﺠﺎﺳﺖ .‬
    ‫اﻣﺎ ﺻﺪاﯾﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺷﺒﯿﮫ ﻧﺎﻟﮫ ﮐﺶ دار ﺑﻮد. ﻧﮕﺎھﻢ ﻣﺘﻮﺟﮫ ﺑﮫ ﻃﺮف دﯾﮕﺮ ﺷﺪ ﮐﮫ ﭼﮭﺮه ﺧﯿﺲ‬
    ‫از اﺷﮏ ﻣﺎدر را دﯾﺪم. ﺗﻤﺎم اﯾﻦ ﺻﺤﻨﮫ ھﺎی آﺷﻨﺎ ﯾﺎدآور ﺧﺎﻃﺮاﺗﯽ دﯾﮕﺮ ﺑﻮد. ﮐﻢ ﮐﻢ‬
    ‫ﺻﺪاھﺎ در ﻣﻐﺰم ﻣﻌﻨﯽ ﯾﺎﻓﺘﻨﺪ. ﻣﺎدر ﺑﺎ ﮔﺮﯾﮫ ﺧﺪا را ﺷﺎﮐﺮ ﺑﻮد ﮐﮫ ﺑﺮای ﺑﺎر دوم ﻣﺮا ﺳﺎﻟﻢ‬
    ‫ﺑﮫ آﻧﮭﺎ داده و ﭘﻮﯾﺎ دﺳﺘﺎﻧﻢ را ﺑﺎ اﺷﺘﯿﺎق ﺑﮫ دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﮫ ﺑﻮد. ﺗﻮاﻧﯽ ﺑﺮای ﺗﮑﺎن دادن دﺳﺘﮭﺎﯾﻢ‬
    ‫ﻧﺪاﺷﺘﻢ. ﺑﺎ ﺳﺴﺘﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪم :‬
    ‫ﻣﻦ اﯾﻨﺠﺎ ﭼﮫ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﻢ؟‬
    ‫ﻣﺎدر ﺑﺎ ﮔﺮﯾﮫ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫وﻗﺘﯽ ﺑﮭﻤﻮن ﮔﻔﺘﻦ ﺗﺼﺎدف ﮐﺮدی ﻧﻤﯽ دوﻧﯽ ﭼﻄﻮر ﺧﻮدم رو رﺳﻮﻧﺪم. ﺗﺤﻤﻞ از دﺳﺖ‬
    ‫دادن ﺗﻮ ﯾﮑﯽ دﯾﮕﮫ از ﺗﻮاﻧﻢ ﺧﺎرج ﺑﻮد. دﺳﺘﺖ ﺷﮑﺴﺘﮫ ﺑﻮد و ﺳﺮت اﺣﺘﯿﺎج ﺑﮫ ﺑﺨﯿﮫ داﺷﺖ.‬
    ‫اﻣﺎ ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﮫ از اﺗﺎق ﻋﻤﻞ ﺑﯿﺮون اوﻣﺪی اوﻧﻘﺪر ﺑﯽ ﺗﺎب ﮔﺮﯾﮫ ﮐﺮدی و ﺳﺮم و‬
    ‫ازدﺳﺘﺖ ﮐﺸﯿﺪی ﮐﮫ ﺑﺮای اﯾﻨﮑﮫ ﺻﺪﻣﮫ ﺑﮫ ﺧﻮدت ﻧﺰﻧﯽ ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪن آراﻣﺒﺨﺶ ﺑﮭﺖ ﺗﺰرﯾﻖ‬
    ‫ﮐﻨﻦ. اﯾﻦ ﭼﻨﺪ روز ﻣُﺮدم و زﻧﺪه ﺷﺪم. ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪم ﻣﺜﻞ اون روزاﺑﺸﯽ. آﺧﮫ دﺧﺘﺮ ﯾﮫ ﺑﺎر‬
    ‫ﺑﺮات درس ﻧﺸﺪ؟ ﭼﺮا اﯾﻨﻘﺪر ﺳﺮ ﺑﮫ ھﻮاﯾﯽ؟‬
    ‫ﺑﺎ ﺧﻮدم ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم آن ﻣﺮد ﮐﮫ ﺑﮫ ﺳﺮﻋﺖ از ﻣﻦ دور ﻣﯽ ﺷﺪ اﻣﯿﺪ ﻧﺒﻮد؟ ﭼﮭﺮه اش ھﯿﭻ‬
    ‫ﺷﺒﺎھﺘﯽ ﺑﮫ او ﻧﺪاﺷﺖ اﻣﺎ ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﭼﺮا اﯾﻨﮕﻮﻧﮫ ﺧﯿﺎل ﮐﺮدم. ﻗﻄﺮات اﺷﮏ از ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ‬
    ‫ﺑﯿﺮون ﻣﯽ رﯾﺨﺖ ﮐﮫ ﺑﺎ ﺻﺪای ﭘﻮﯾﺎ ﮐﮫ ﻣﺮا ﺑﮫ ﻧﺎم ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪ روﯾﻢ را ﺑﮫ ﺳﻮﯾﺶ‬
    ‫ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪم .‬
    ‫ﺧﻮب اﻣﯿﺪ ﻧﺸﺪ، ﭘﻮﯾﺎ! ﭼﮫ ﻓﺮﻗﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﮫ. ﻣﮭﻢ اون ﭘﺲ ﮔﺮدﻧﯽ اﺳﺖ ﮐﮫ ﺧﺪا زده. ﺑﺪ ﻣﯽ ﮔﻢ‬
    ‫ﺧﺎﻟﮫ؟‬
    ‫ﻟﺒﺨﻨﺪی زدم و ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﺗﻮ اﯾﻨﺠﺎ ﭼﮫ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟ ﮐﺮ ﺑﺮﮔﺸﺘﯽ؟‬
    ‫ﺑﺎ ھﻤﺎن ﻟﺤﻦ ﭘﺮﺧﻨﺪه ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﺑﺎﺑﺎ ﺗﻮ آﻟﻤﺎن ﮐﮫ ﮐﺴﯽ ﺣﻠﻮا ﻧﻤﯽ ده. ﺗﺎﺑﻮش رﺳﯿﺪ ﺟﻠﺪی ﺧﻮدم رو رﺳﻮﻧﺪم .‬
    ‫ﺟﻤﻠﮫ اش ﺑﺎ ﮐﻼم » ﺧﺠﺎﻟﺖ ﺑﮑﺶ ﭘﺴﺮ!« ﻣﺎدر ﮐﮫ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد رﻧﺠﺸﺶ را ﭘﻨﮭﺎن ﮐﻨﺪ‬
    ‫ﭘﺎﯾﺎن ﯾﺎﻓﺖ .‬
    ﺑﻌﺪ از آﻧﮑﮫ ﭘﺰﺷﮏ ﺗﺎﯾﯿﺪ ﮐﺮد ﺧﻄﺮی ﺗﮭﺪﯾﺪم ﻧﻤﯽ ﮐﻨﺪ ﺑﮫ ﺧﺎﻧﮫ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ. روﺣﻢ ﺗﺤﺖ ﻓﺸﺎر‬
    ‫زﯾﺎدی ﻗﺮار داﺷﺖ اﺣﺴﺎس ﻣﯿﮑﺮدم ھﺮ ﻟﺤﻈﮫ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺧﺮد ﻣﯽ ﺷﻮم اﻣﺎ در ﻇﺎھﺮ ﻣﯽ‬
    ‫ﺧﻨﺪﯾﺪم و ﺳﺮ ﺑﮫ ﺳﺮ ھﻤﮫ ﻣﯽ ﮔﺬاﺷﺘﻢ. اﯾﻦ ﺻﺒﻮری ﺧﻮدم را ھﻢ ﺑﮫ ﺗﻌﺠﺐ اﻧﺪاﺧﺘﮫ ﺑﻮد.‬
    ‫آﻗﺎی ﻧﻌﻤﺘﯽ ﭼﻨﺪ ﺑﺎری ﺗﻤﺎس ﮔﺮﻓﺖ و آرزو ﮐﺮد دوﺑﺎره ﺳﺮﮐﺎرم ﺑﺮﮔﺮدم. ﺑﺎ وﺟﻮدی ﮐﮫ‬
    ‫ﻣﺪت زﯾﺎدی از ﮐﺎرم در آن ﺷﺮﮐﺖ ﻧﻤﯽ ﮔﺬﺷﺖ اﻣﺎ رﺋﯿﺲ روﯾﻢ ﺣﺴﺎب زﯾﺎدی ﻣﯽ ﮐﺮد .‬
    ‫روزھﺎی اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﺑﺮاﯾﻢ ﺑﺴﯿﺎر ﺧﺴﺘﮫ ﮐﻨﻨﺪه ﺑﻮد. ﺗﻨﮭﺎ دﻟﮕﺮﻣﯽ ام ﺣﻀﻮر ﭘﻮﯾﺎ ﺑﻮد ﮐﮫ‬
    ‫ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ھﻤﯿﺸﮫ ﮐﻨﺎرم ﺑﻮد. ﮔﺎھﯽ ﮐﮫ اﺣﺘﯿﺎج ﺑﮫ ﺗﻨﮭﺎﯾﯽ داﺷﺘﻢ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﺑﺎﺑﺎ ﺗﻮ از ﺟﻮﻧﻢ ﭼﯽ ﻣﯽ ﺧﻮای؟ ﺑﺮو ﺳﺮ ﺧﻮﻧﮫ زﻧﺪﮔﯿﺖ دﯾﮕﮫ .‬
    ‫و ﺑﺎ ھﻤﺎن ﻟﺤﻦ ﺷﻮخ ھﻤﯿﺸﮕﯽ اش ﻣﯽ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﺧﻮﻧﮫ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﻦ اﯾﻨﺠﺎﺳﺖ. ﻣﻦ ﺑﺎ اﯾﻦ اﺗﺎق ﮐﻠﯽ ﺧﺎﻃﺮه دارم .‬
    ‫ﭘﺲ ﮐﺎرات ﺗﻮ آﻟﻤﺎن ﭼﯽ ﻣﯽ ﺷﮫ؟‬
    ‫ھﻤﺸﻮن رو ﺳﺮوﺳﺎﻣﻮن دادم. ﺳﭙﺮدم دﺳﺖ ﯾﮫ آدم ﻣﻄﻤﺌﻦ .‬
    ‫ﭼﯽ ﺷﺪ ﮐﮫ ﺑﺮﮔﺸﺘﯽ؟‬
    ‫ﺑﺎ ھﻤﯿﻦ ﺗﺼﻤﯿﻢ رﻓﺘﻢ ﮐﮫ اﯾﻦ ﺑﺎر ﺑﺘﻮﻧﻢ ﻣﺪت ﺑﯿﺸﺘﺮی ﺑﻤﻮﻧﻢ. ﺗﻮ ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﯽ داری؟‬
    ‫ﻣﻦ ﻧﻢ ﯾﺪوﻧﻢ. ﺧﻮد داﻧﯽ .‬
    ‫روزی ﮐﮫ از دﻟﺘﻨﮕﯽ و ﺧﺴﺘﮕﯽ، ﺑﮭﺎﻧﮫ ﮔﯿﺮ ﺷﺪه ﺑﻮدم ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﺟﺪی ﭘﺮﺳﯿﺪ :‬
    ‫ھﺴﺘﯽ، اﯾﻦ وﺿﻊ رو ﺗﺎ ﮐﯽ اداﻣﮫ ﻣﯽ دی؟‬
    ‫ﮐﺪام وﺿﻊ؟ ﺗﺎ ﺧﻮب ﻧﺸﻢ و دﺳﺘﻢ از ﮔﭻ ﺑﺎز ﻧﺸﮫ ﮐﮫ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﺮم ﺳﺮﮐﺎر !‬
    ‫ﻣﻦ ﻣﻨﻈﻮرم اﯾﻦ ﻧﺒﻮد. ﺧﻮدﺗﻢ ﺧﻮب ﻣﯽ دوﻧﯽ ﭼﯽ ﻣﯽ ﮔﻢ .‬
    ‫ﺧﻮدم را ﺑﮫ ﻧﻔﮭﻤﯿﺪن زدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
    ‫ﻧﮫ ﻧﻤﯽ ﻓﮭﻤﻢ .ﻣﻦ ﮐﮫ از وﺿﻌﻢ راﺿﯿﻢ .‬
    ‫ﺗﺎ ﮐﯽ ﺑﮫ ﭘﺎی ﯾﮫ ﺧﺎﻃﺮه ﻣﯽ ﺧﻮای ﺧﻮدﺗﻮ ﻋﺬاب ﺑﺪی؟‬
    ‫در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ از ھﺠﻮم اﺷﮏ ﻣﯽ ﺳﻮﺧﺖ ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﺷﺎﯾﺪ ﺗﻮ ﮐﮫ ﺗﻮی اون روزا ﻧﺒﻮدی اﺳﻤﺶ رو ﺑﺬاری ﯾﮫ ﺧﺎﻃﺮه. اﻣﺎ ﺑﺮای ﻣﻦ ﺧﺎﻃﺮه ﻧﯿﺴﺖ‬
    ‫زﻧﺪﮔﯿﮫ. اون ﻗﻠﺐ ﻣﻨﻮ ﺑﺎ ﺧﻮدش ﺑﺮده .‬
    ‫درﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺑﺮای اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﺑﻌﺪ از ﻣﺪﺗﮭﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺘﺶ را ﻣﯽ دﯾﺪم ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ازش ﭘﺲ ﺑﮕﯿﺮ. دوﺑﺎره ﺷﺮوع ﮐﻦ. ﺷﺎﯾﺪ اﯾﻦ ﺑﺎر زﻧﺪﮔﯽ ﺑﺮات ﺟﺒﺮان ﮐﻨﮫ .‬
    ‫وﻗﺘﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﭼﻄﻮری ازش ﭘﺲ ﺑﮕﯿﺮم؟ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺒﯿﻨﻤﺶ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﻧﻢ ﺗﮑﻠﯿﻒ دﻟﻢ رو ﺑﺎھﺎش روﺷﻦ‬
    ‫ﮐﻨﻢ .‬
    ‫اﮔﮫ ﺑﺒﯿﻨﯿﺶ ھﻤﮫ ﭼﯿﺰ ﺣﻠﮫ؟‬
    ‫آره. ﺗﺎ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻧﺸﻢ دوﺳﺘﻢ ﻧﺪاره، ﺗﺎ ﻧﻔﮭﻤﻢ ﭼﺮا ﺗﺮﮐﻢ ﮐﺮد و رﻓﺖ، ﺗﺎ ﺧﯿﺎﻟﻢ راﺣﺖ ﻧﺸﮫ ﮐﮫ‬
    ‫ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﮫ اﯾﻦ دل ﻣﻦ ﺳﺮﺑﮫ راه ﻧﻤﯽ ﺷﮫ .ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﭘﻮﯾﺎ اﻣﺎ دﺳﺖ ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺖ .‬
    ‫ﻗﺪم زﻧﺎن ﺑﮫ ﺳﻤﺖ ﭘﻨﺠﺮه رﻓﺖ و ﻣﺘﻔﮑﺮ ﺑﮫ ﺑﯿﺮون ﻧﮕﺎه ﮐﺮد. ﺑﻌﺪ از ﺳﮑﻮﺗﯽ ﮐﮫ ﮐﻼﻓﮫ ام‬
    ‫ﻣﯽ ﮐﺮد ﮔﻔﺖ :‬
    ‫اﺳﻤﺶ ﭼﯿﮫ؟‬
    ‫در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ از اﯾﻦ ﺳﻮاﻟﺶ ﺗﺮدﯾﺪ ﺑﺮدﻟﻢ ﭼﻨﮓ ﻣﯽ زد ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﺑﺮای ﺗﻮ ﭼﮫ ﻓﺮﻗﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﮫ؟‬
    ‫ﺣﺪاﻗﻞ دوﻧﺴﺘﻨﺶ ﮐﻤﯽ آروﻣﻢ ﻣﯽ ﮐﻨﮫ. ﻣﯽ ﺷﮫ ازش ﯾﮫ ذره ﺑﺮام ﺑﮕﯽ؟‬
    ‫ﺑﺮای اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر، ﺑﻌﺪ از اﯾﻦ ھﻤﮫ ﻣﺪت ﻟﺐ ﺑﺎز ﮐﺮدم ﺗﺎ او را ﺷﺮﯾﮏ روزھﺎی از دﺳﺖ‬
    ‫رﻓﺘﮫ ام ﮐﻨﻢ. وﻗﺘﯽ دﺳﺘﻢ را از ﮔﭻ درآوردﻧﺪ .اﻧﮕﺎر از زﻧﺪان رھﺎ ﺷﺪه ام. روزھﺎی ﻋﯿﺪ‬
    ‫ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﯽ ﺷﺪ و ﻣﻦ ﮐﮫ دﺳﺘﻢ راﺳﺘﻢ ﺗﺎ ﺷﺎﻧﮫ در ﮔﭻ ﺑﻮد ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﮐﺎری اﻧﺠﺎم دھﻢ. در‬
    ‫اوﻟﯿﻦ ﻓﺮﺻﺖ ﺑﮫ ﺷﺮﮐﺖ رﻓﺘﻢ ﺗﺎ ﺑﺎﺑﺖ ﻣﺮﺧﺼﯽ ام ﻋﺬر ﺑﺨﻮاھﻢ. ﺑﮫ ﮐﺎرم اﺣﺘﯿﺎج داﺷﺘﻢ و‬
    ‫دوﺳﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻢ دوﺑﺎره ﺳﺮﺑﺎر ﮐﺴﯽ ﺑﺎﺷﻢ. اﻗﺎی ﻧﻌﻤﺘﯽ ﺑﺎ دﯾﺪﻧﻢ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﺑﮫ وﺟﻮدﺗﻮن اﺣﺘﯿﺎج داﺷﺘﯿﻢ. ﻣﺴﺎﻓﺮی دارﯾﻢ ﮐﮫ ﺑﺮای ﺷﺮﮐﺖ ﻓﻮق اﻟﻌﺎده ﻣﮭﻤﮫ. ﺷﺮﮐﺘﮭﺎی‬
    ‫رﻗﯿﺐ درﺻﺪد ھﺴﺘﻨﺪ ﮐﮫ اﯾﻦ ﻣﺸﺘﺮی ﺧﻮب را از ﻣﺎ ﺑﮕﯿﺮن، اﻣﺎ ﺳﻮدی ﮐﮫ اﯾﻦ ﻗﺮارداد‬
    ‫ﺑﺮای ﺷﺮﮐﺖ داره. ﺑﮫ اﻧﺪازه دھﮭﺎ ﻣﺸﺘﺮی دﯾﮕﮫ ﺳﺎت. اﯾﺸﻮن رو ﺑﮫ ﺷﻤﺎ ﻣﯽ ﺳﭙﺎرم، ﭼﻮن‬
    ‫ﺑﮭﺘﻮن اﻋﺘﻤﺎد دارم. ﺷﺨﺺ ﻓﻮق اﻟﻌﺎده ﺧﻮش ﮔﺬرون و اھﻞ ﺗﻔﺮﯾﺤﯽ ھﺴﺖ .اﻣﯿﺪوارم‬
    ‫ﮐﺎری ﮐﻨﯿﺪ ﮐﮫ ﭘﺎﯾﺒﻨﺪ اﯾﻦ ﺷﺮﮐﺖ ﺑﺸﮫ .‬
    ‫ﺑﺎ رﻏﺒﺖ ﻗﺒﻮل ﮐﺮدم. ﺷﻤﺎره ﭘﺮواز و اﺳﻢ و ﻣﺸﺨﺼﺎﺗﺶ را ﯾﺎدداﺷﺖ ﮐﺮدم و از اﺗﺎق‬
    ‫ﺧﺎرج ﺷﺪم .ھﻤﺮاه ﺑﺎ ﭘﻮﯾﺎ ﺑﺮای ﺧﺮﯾﺪ ﻋﯿﺪ ﺑﮫ ﺑﺎزار رﻓﺘﯿﻢ. ﻣﺎدر و ﺧﺎﻟﮫ ﻣﺎرا ﻧﻤﺎﯾﻨﺪه ﺧﻮد‬
    ‫ﻗﺮار داده ﺑﻮدﻧﺪ و ﻣﻦ از اﯾﻦ ﮐﮫ ﺑﻌﺪ زا ﻣﺪﺗﮭﺎ دوﺑﺎره ﻃﻌﻢ ﻋﯿﺪ را ﻣﯽ ﭼﺸﻢ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﻮدم.‬
    ‫ھﻨﻮز ﻧﮕﺎھﻢ ﺑﯿﻦ ﺟﻤﻌﯿﺖ ﺑﮫ دﻧﺒﺎل ﻋﺸﻖ ﮔﻤﺸﺪه ام ﺑﻮد. ﺑﺎ دﯾﺪن ھﺮ ﻣﺮد ﺑﻠﻨﺪ ﻗﺪی دﻟﻢ ﻣﯽ‬
    ‫رﯾﺨﺖ و ﻧﮕﺎھﻢ را ﺑﮫ ﭼﮭﺮه اش ﻣﯽ دوﺧﺘﻢ ﺷﺎﯾﺪ ﻧﺸﺎن از ﮔﻤﺸﺪه ام ﺑﯿﺎﺑﻢ اﻣﺎ درﯾﻎ ﮐﮫ‬
    ‫ھﺮﭼﮫ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﯽ ﮔﺸﺘﻢ ﮐﻤﺘﺮ ﻣﯽ ﯾﺎﻓﺘﻢ .
    ﭘﻮﯾﺎ ھﻤﺼﺤﺒﺘﯽ ﺧﻮب و ﺑﺎ روﺣﯿﮫ ﺑﻮد. دﯾﮕﺮ ھﯿﭻ اﺧﺘﻼﻓﯽ ﺑﺎ ھﻢ ﻧﺪاﺷﺘﯿﻢ. ﻣﻦ ﺑﮫ ﻋﻨﻮان‬
    ‫ﯾﮏ ﻋﻀﻮ ﺧﺎﻧﻮاده ﭘﺬﯾﺮﻓﺘﮫ ﺑﻮدﻣﺶ و ﺑﯿﺸﺘﺮ از ھﻤﮫ ﺑﺎ ﺧﻮدم ﮐﻨﺎر آﻣﺪه ﺑﻮدم. اﻣﺎ ﺑﮫ ﺗﻨﮭﺎ‬
    ‫ﭼﯿﺰی ﮐﮫ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﺮدم ازدواج ﺑﺎ او ﺑﻮد. اﻣﺎ او دﻟﺴﺮد ﻧﻤﯽ ﺷﺪ و ﺗﻤﺎم ﺳﻌﯽ اش را ﻣﯽ‬
    ‫ﮐﺮد ﺗﺎ ﻣﺮا رام ﺧﻮدش ﮐﻨﺪ. ﮐﺎﻓﯽ ﺑﻮد ﺑﮫ ﺟﻨﺲ زﯾﺒﺎﯾﯽ اﺷﺎره ﮐﻨﻢ ﺗﺎ ﺑﺮاﯾﻢ ﺑﺨﺮد. ﺑﺮای‬
    ‫ھﻤﯿﻦ از ﺗﺮﺳﻢ ھﯿﭻ ﮐﻼﻣﯽ ﻧﻤﯽ ﮔﻔﺘﻢ اﻣﺎ او رد ﻧﮕﺎھﻢ را دﻧﺒﺎل ﻣﯽ ﮐﺮد و ﻋﺎﻗﺒﺖ دﺳﺘﻢ را‬
    ‫ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪ. ﮐﺸﻤﮑﺶ ﻣﺎ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺧﺮﯾﺪ ھﻤﯿﺸﮫ ﺑﮫ ﺟﻨﺠﺎل ﻣﯽ اﻧﺠﺎﻣﯿﺪ و ھﻤﯿﺸﮫ او ﺑﺮﻧﺪه‬
    ‫ﻣﯿﺪان ﺑﻮد. در ﻣﻘﺎﺑﻠﺶ از رو ﻣﯽ رﻓﺘﻢ و او ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ھﻤﺎن ﮐﺎری را ﻣﯽ ﮐﺮد ﮐﮫ دﻟﺶ ﻣﯽ‬
    ‫ﺧﻮاﺳﺖ. ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﺧﻮدم را ﺑﺎ زﻧﺪﮔﯽ و ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻢ ﺗﻄﺒﯿﻖ دھﻢ و از آن ﻟﺬت ﺑﺒﺮم. ﺑﺎ‬
    ‫درد ﺟﺎﻧﺴﻮز ﺟﺪاﯾﯽ ﻋﺠﯿﻦ ﺷﺪه ﺑﻮدم و آﻧﻘﺪر ﺑﮫ ﻗﻠﺒﻢ زﺧﻢ زده ﺑﻮد ﺗﺎ ﻟﺒﮫ ھﺎی ﺗﯿﺰش، ُﻨﺪ‬
    ‫ﮐ‬
    ‫ﺷﺪه ﺑﻮد. اﻣﺎ ﺣﺎﻻ ﺻﯿﻘﻠﯽ ﺑﻮد و ﺗﺎﺑﺶ ﻧﻮر ﻋﺸﻖ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ را ﺧﯿﺮه ﻣﯽ ﮐﺮد. ﺳﻮار ﺑﺮ ﻗﺎﯾﻖ‬
    ‫ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﺮ درﯾﺎی زﻧﺪﮔﯽ ﭘﯿﺶ ﻣﯽ رﻓﺘﻢ. ﺳﮑﺎن را ﺑﮫ دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﮫ ﺑﻮدم اﻣﺎ ﺧﻮد را ﺑﮫ‬
    ‫اﻣﻮﺟﺶ ﺳﭙﺮدم. ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﺟﻨﮕﯿﺪن ﺑﺎ درﯾﺎ ﻣﺴﺎوی اﺳﺖ ﺑﺎ ﻏﺮق ﺷﺪن در ﻋﻤﻖ ﺑﯽ‬
    ‫ﮐﺮاﻧﺶ. وﻗﺘﯽ ﺑﺮای اﺳﺘﻘﺒﺎل آﻗﺎی ﻋﻼﻣﮫ رﻓﺘﻢ ﮔﻤﺎن ﻧﻢ ﯾﮑﺮدم ﺑﺎ ﻣﺮدی ﺑﮫ ھﯿﺒﺖ اوﻣﻮاﺟﮫ‬
    ‫ﺷﻮم. وﻗﺖ ﯾﺨﻮدم را ﻣﻌﺮﻓﯽ ﮐﺮدم ﺑﺎ ﻧﮕﺎھﯽ ﮐﮫ ﻧﺎراﺣﺘﻢ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺳﺮاﭘﺎﯾﻢ را ﺑﺮاﻧﺪاز ﮐﺮد‬
    ‫و ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﮐﮫ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺑﮫ زﺑﺎن ﻓﺎرﺳﯽ و ﺑﺪون ﻟﮭﺠﮫ ﺑﺎﺷﺪ از آﻣﺪﻧﻢ ﺗﺸﮑﺮ ﮐﺮد.‬
    ‫دﺳﺘﺎﻧﺶ را ﺑﺮای دﺳﺖ دادن ﺑﮫ ﻣﻦ دراز ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﯽ ﺟﻮاب ﮔﺬاﺷﺘﻢ و د رﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺳﻌﯽ‬
    ‫ﻣﯽ ﮐﺮدم ﻧﮕﺎھﻢ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺑﺮﺧﻮردی ﻧﺪاﺷﺘﮫ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﮫ ﺳﻮی ﻣﺎﺷﯿﻦ راھﻨﻤﺎﺋﯽ اش ﮐﺮدم.‬
    ‫وﻗﺘﯽ در ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺟﺎی ﮔﺮﻓﺖ ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎه ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺟﻠﻮ را ﺑﺮای ﻧﺸﺴﺘﻦ اﻧﺘﺨﺎب‬
    ‫ﮐﺮدم ﮐﮫ ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐﺎرم راﻧﻨﺪه ﺷﺮﮐﺖ ﻧﮕﺎھﯽ ﻣﺘﻌﺠﺐ ﺑﮫ ﻣﻦ اﻧﺪاﺧﺖ. اﯾﻦ اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﺑﻮد ﮐﮫ‬
    ‫از ﺑﺮﺧﻮرد ﺑﺎ ﻏﺮﯾﺒﮫ ای اﯾﻦ ھﻤﮫ ﻧﺎراﺣﺖ ﺑﻮدم. ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﭼﮫ در اﯾﻦ ﻣﺮد ﺑﻮد ﮐﮫ ﻣﺮا ﺑﮫ‬
    ‫ﺷﺪت ﻣﯽ رﻧﺠﺎﻧﺪ.در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﻣﻮدﺑﺎﻧﮫ ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﻨﻢ، ﺣﺮﯾﻤﯽ ﺧﺎص ﺑﯿﻦ‬
    ‫ﺧﻮدﻣﺎن ﻗﺎﺋﻞ ﺷﺪم .ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﺗﻼﺷﺶ را ﺑﺮای ﺷﮑﺴﺘﻦ اﯾﻦ ﺣﺮﯾﻢ ﻧﺎﮐﺎم ﺑﮕﺬارم. ﺑﮫ ھﻤﺎن‬
    ‫ھﺘﻞ ھﻤﯿﺸﮕﯽ ﮐﮫ ﻣﯿﮭﻤﺎﻧﺎن ﺷﺮﮐﺖ در آﻧﺠﺎ ﻣﺴﺘﻘﺮ ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ رﺳﺎﻧﺪﻣﺶ و ﺗﻌﺎرﻓﺶ را ﺑﺮای‬
    ‫ﻣﺎﻧﺪن رد ﮐﺮدم. اﺻﻼ ﺣﻮﺻﻠﮫ ﭼﻨﯿﻦ ﺷﺨﺼﯽ را ﻧﺪاﺷﺘﻢ. از آﻧﺠﺎ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﮫ ﺷﺮﮐﺖ‬
    ‫ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ. ﺑﺎ زﻧﮓ ﺗﻠﻔﻨﻢ در دل دﻋﺎ ﮐﺮدم او ﻧﺒﺎﺷﺪ ﮐﮫ ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن ﺻﺪای ﺷﺎد ﭘﻮﯾﺎ آرام ﺷﺪم .‬
    ‫ﺳﻼم ﯾﮫ ﺧﺒﺮ ﺧﻮش. ﮐﯽ ﺑﯿﺎم دﻧﺒﺎﻟﺖ؟‬
    ‫دﻧﺒﺎل ﻣﻦ؟ ﺧﻮب ﻋﺼﺮ ﻣﯿﺎم ﺧﻮﻧﮫ دﯾﮕﮫ .‬
    ‫ﻧﮫ ﺷﺎم ﻣﮭﻤﻮن ﻣﻦ. ﻣﯽ ﯾﺎم دﻧﺒﺎﻟﺖ .‬
    ‫وﻟﺨﺮﺟﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ. ﺑﺎﯾﺪ ﻣﻮﺿﻮع ﻣﮭﻤﯽ ﺑﺎﺷﮫ. اﻣﺎ ﻣﻦ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﮐﺎرم ﮐﯽ ﺗﻤﻮم ﻣﯽ ﺷﮫ .‬
    ‫ﺑﺎﺷﮫ ﭘﺲ دوﺑﺎره ﺑﮭﺖ زﻧﮓ ﻣﯽ زﻧﻢ .‬
    ‫رﻓﺘﺎر ﭘﺮ ﻣﺤﺒﺘﺶ ﻣﺮا ﺑﮫ ﺧﻮد واﺑﺴﺘﮫ ﮐﺮده ﺑﻮد. اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮدم ﺟﺎی ﺧﺎﻟﯽ ﺑﮭﺮام را‬
    ‫ﺑﺮاﯾﻢ ﭘﺮﮐﺮده اﺳﺖ. ﺑﺮادری ﮐﮫ آﻧﻘﺪر از ﻣﺎ دور ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﮫ ﻣﺪﺗﮭﺎ ﻣﯽ ﮔﺬﺷﺖ و از ﻣﺎ‬
    ‫ﺧﺒﺮی ﻧﻤﯽ ﮔﺮﻓﺖ. ﮔﮫ ﮔﺎھﯽ ﺑﮫ ﺗﻠﻔﻦ ﮐﻮﺗﺎھﯽ ﺑﺴﻨﺪه ﻣﯽ ﮐﺮد، اﻣﺎ از ﮐﻤﮏ ﻣﺎﻟﯿﺶ ﺧﺒﺮی‬
    ‫ﻧﺒﻮد. ﻋﺼﺮ آﻗﺎی ﻋﻼﻣﮫ ﻣﯿﮭﻤﺎن ﺷﺮﮐﺖ ﺑﻮد و ﻣﻦ ﮐﮫ در ﻣﻘﺎﺑﻞ او در ﻓﺮودﮔﺎه در ﻟﺒﺎس‬
    ‫ھﻤﯿﺸﮕﯽ ﺧﻮدم ﺑﻮدم، ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪم ﻟﺒﺎس ﺷﺮﮐﺖ را ﺑﭙﻮﺷﻢ و ﺑﺮای ﭘﺬﯾﺮاﯾﯽ ﺑﺮوم. در‬
    ‫ﺷﺮﮐﺖ ﺑﺎ ھﯿﭻ ﮐﺲ دوﺳﺖ ﻧﺒﻮدم. از ﺟﻮ آن و ﮐﺎرﮐﻨﺎﻧﺶ ﺧﻮﺷﻢ ﻧﻤﯽ آﻣﺪ .ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺳﺮم ﺑﮫ‬
    ‫ﮐﺎر ﺧﻮدم ﮔﺮم ﺑﻮد .‬
    ‫وﻗﺘﯽ ﺳﯿﻨﯽ ﺑﮫ دﺳﺖ از اﺗﺎق رﺋﯿﺲ ﺧﺎرج ﺷﺪم و ﺑﮫ ﺳﻤﺖ اﺑﺪارﺧﺎﻧﮫ رﻓﺘﻢ ﺗﺎ ﺳﯿﻨﯽ را‬
    ‫ﺑﮕﺬارم ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﮐﮫ ﻣﺮا ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪ اﯾﺴﺘﺎدم و رو ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪم :‬
    ‫اﯾﻨﮫ اون ﺷﻐﻠﯽ ﮐﮫ اﯾﻦ ھﻤﮫ ﺑﮭﺶ اﻓﺘﺨﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟ ﺷﺮﮐﺘﺘﻮن اﺑﺪارﭼﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﮫ؟ ﺧﺎﻧﻢ‬
    ‫داﻧﺸﺠﻮی رﺷﺘﮫ ﻣﻌﻤﺎری؟ ﺗﺎزه ﺑﺎ اﯾﻦ رﯾﺨﺖ و ﻗﯿﺎﻓﮫ؟‬
    ‫ﺗﺎ ھﺐ ﺣﺎل ﭘﻮﯾﺎ را ﺑﮫ آن ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮددم. ﺳﯿﻨﯽ را ﻣﺤﮑﻢ ﺑﮫ دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﻧﮕﺎھﻢ‬
    ‫را ﺑﮫ زﻣﯿﻦ دوﺧﺘﻢ. وﻗﺘﯽ ﺳﮑﻮﺗﻢ را دﯾﺪ اﻧﺪﮐﯽ ﻧﺮم ﺗﺮ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﺣﯿﻒ ﺗﻮ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﮫ ﻣﯽ ذاری اﯾﻨﺠﻮری ازت ﺳﻮاﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﻦ؟‬
    ‫ﺳﯿﻨﯽ را روی ﮐﺎﺑﯿﻨﺖ ﮔﺬاﺷﺘﻢ و در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ در دل ﺑﮫ او ﺣﻖ ﻣﯽ دادم ﺑﮫ ﺳﻤﺖ اﺗﺎﻗﻢ ﺑﮫ راه‬
    ‫اﻓﺘﺎدم. ﺻﺪای ﻗﺪﻣﮭﺎی ﻣﺤﮑﻤﺶ درﻣﻐﺰم ﻃﻨﯿﻦ ﻣﯽ اﻧﺪاﺧﺖ. دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ ﻓﺮار ﮐﻨﻢ اﻣﺎ‬
    ‫ﭘﺸﺖ ﺳﺮم ﻣﯽ آﻣﺪ .ﻣﺎﻧﺘﻮام را از ﺟﺎﻟﺒﺎﺳﯽ ﺑﺮداﺷﺘﻢ و ﻟﺒﺎﺳﻢ را ﻋﻮض ﮐﺮدم. ﺷﻤﺎره دﻓﺘﺮ‬
    ‫رﺋﯿﺲ را ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ ﻗﺼﺪ رﻓﺘﻦ دارم و او ﺑﺎ ﯾﺎدآوری ﮐﺎرھﺎی ﻓﺮدا ﮔﻔﺖ دﯾﮕﺮ ﮐﺎری ﺑﺎ‬
    ‫ﻣﻦ ﻧﺪارد. ﮐﯿﻔﻢ را ﺑﮫ دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻢ و زﯾﺮ ﭼﺸﻤﯽ ﻧﮕﺎھﺶ ﮐﺮدم. ﺑﮫ ﭼﺎرﭼﻮب در ﺗﮑﯿﮫ داده‬
    ‫ﺑﻮد در ﺳﮑﻮت ﻧﮕﺎھﻢ م ﯾﮑﺮد. ﺳﺮم را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺘﻢ و ﻗﺼﺪ ﺧﺎرج ﺷﺪن را داﺷﺘﻢ ﮐﮫ‬
    ‫دﺳﺘﺶ را ﺑﮫ دﯾﻮار زد و راھﻢ را ﺳﺪ ﮐﺮد. ﺑﮫ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم، رﻧﺠﯿﺪه ﺑﻮد. ﻧﻤﯽ‬
    ‫داﻧﺴﺘﻢ از ﭼﮫ ﻧﺎراﺣﺖ ﺷﺪه. از او ﮐﮫ ﺳﺎﻟﮭﺎ در اروﭘﺎ زﻧﺪﮔﯽ ﮐﺮده ﺑﻮد اﻧﺘﻈﺎر ﭼﻨﯿﻦ‬
    ‫ﺑﺮﺧﻮردی را ﻧﺪاﺷﺘﻢ. ﻣﻦ ﺑﺎ آن ﻟﺒﺎس ﻓﻘﻂ ﻣﻮاردی ﮐﮫ آﻗﺎی رﺋﯿﺲ ﺻﺪاﯾﻢ ﻣﯽ زد ﺣﺎﺿﺮ‬
    ‫ﻣﯽ ﺷﺪم. ﻣﺪﺗﮭﺎ ﺑﻮد ﮐﮫ ﺑﯿﺮون از ﺷﺮﮐﺖ ﻟﺒﺎس ﺧﻮدم را ﻣﯽ ﭘﻮﺷﯿﺪم. از اﯾﻨﮑﮫ ﺟﻠﺐ ﺗﻮﺟﮫ‬
    ‫ﮐﻨﻢ ﺑﯿﺰار ﺑﻮدم. ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﭼﯿﺰی ﻧﺒﻮد ﺗﺎ از آن ﺧﺠﺎﻟﺖ ﺑﮑﺸﻢ. وﻗﺘﯽ ﺳﮑﻮﺗﻢ را دﯾﺪ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﺗﻮ ﻗﺪر ﺧﻮدﺗﻮ ﻧﻤﯽ دوﻧﯽ. ﭼﺮا ﻧﮕﻔﺘﯽ اﯾﻨﺠﺎ ﮐﺎر ﻣﯿﮑﻨﯽ؟‬
    ‫دﺳﺘﺶ را ﮐﻨﺎر زدم و ﺑﮫ راه اﻓﺘﺎدم. وﻗﺘﯽ ﮐﻨﺎرم رﺳﯿﺪ ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﯽ ﺑﮫ دﺧﺘﺮی ﻣﺜﻞ ﻣﻦ ﮐﮫ ﻧﮫ ﺗﺤﺼﯿﻼت داره، ﻧﮫ زﺑﺎن ﺑﻠﺪه و ﻧﮫ ﮐﺎﻣﭙﯿﻮﺗﺮ، ﻧﮫ‬
    ‫ﭘﺎرﺗﯽ داره و ﻧﮫ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﮫ اﻧﺠﺎم ھﺮ ﮐﺎرﯾﮫ، ﭼﮫ ﮐﺎری ﻣﯽ دن؟ ھﺰار ﺗﺎ آدم ﺗﺤﺼﯿﻠﮑﺮده‬
    ‫دﻧﺒﺎل ﮐﺎر ھﺴﺘﻦ و ھﯿﭻ ﮐﺎری ﭘﯿﺪا ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻦ. ﺗﻮ ﻧﺒﻮدی اون روزاﯾﯽ ﮐﮫ ﺑﺮای ﻣﺼﺎﺣﺒﮫ ﻣﯽ‬
    ‫رﻓﺘﻢ ﺑﺒﯿﻨﯽ ﭼﮫ ﺑﺮﺧﻮردی ﺑﺎھﺎم داﺷﺘﻦ. ﺑﺮای ﯾﮫ دﺧﺘﺮ ﺗﻨﮭﺎ و ﺑﯽ ﭘﻨﺎه ﻣﺜﻞ ﻣﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺨﺘﮫ‬
    ‫اﮔﮫ ﺑﺨﻮاد ھﻢ رو ﭘﺎی ﺧﻮدش ﺑﺎﯾﺴﺘﺪ و ﮐﺎر ﮐﻨﮫ. اﻣﺎ ﻣﻦ ﺗﺎ ﺑﮫ ﺣﺎل ﺗﻮﻧﺴﺘﻢ. ھﯿﭻ ﮐﺎری ھﻢ‬
    ‫ﻧﮑﺮدم ﮐﮫ ﭘﯿﺶ وﺟﺪاﻧﻢ ﺷﺮﻣﻨﺪه ﺑﺎﺷﻢ .
    اوﻧﺎ دارن از زﯾﺒﺎﯾﯽ ﺗﻮ ﺳﻮاﺳﺘﻔﺎده ﻣﯽ ﮐﻨﻦ. ﺗﻮ ھﻤﯿﻨﺠﻮری ﻧﮕﺎھﺎی دﯾﮕﺮان رو ﺟﻠﺐ ﻣﯽ‬
    ‫ﮐﻨﯽ دﯾﮕﮫ ﺑﺎ اون ﻟﺒﺎس ﮐﮫ ...‬
    ‫ﺑﮫ ﻣﯿﺎن ﺣﺮﻓﺶ ﭘﺮﯾﺪم و ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫دوروﺑﺮت رو ﻧﮕﺎه ﮐﻦ. ﭼﮫ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯽ؟‬
    ‫ﺗﻮ ﺑﺎ اوﻧﺎ ﻓﺮق ﻣﯽ ﮐﻨﯽ. اوﻧﺎ ﯾﺎ اوﻧﻘﺪر ﺑﮫ ﺧﻮدﺷﻮن اﻋﺘﻤﺎد ﻧﺪارن ﮐﮫ ﻣﺠﺒﻮرن از اﯾﻦ راه‬
    ‫ﺑﺮای ﺟﻠﺐ ﺗﻮﺟﮫ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﻦ، ﯾﺎ ﻗﺼﺪﺷﻮن ﺳﻮاﺳﺘﻔﺎده از زﯾﺒﺎﯾﯽ ھﺎﯾﯽ اﺳﺖ ﮐﮫ ﺧﺪا ﺑﮫ زن‬
    ‫داده. اﻣﺎ ﺗﻮ ﮐﮫ زﯾﺒﺎﯾﯽ، ﺑﺎ ﺷﺨﺼﯿﺖ و ﺗﺤﺼﯿﻞ ﮐﺮده ای. ﺗﻮ دﯾﮕﮫ ﭼﺮا .‬
    ‫ﺳﻮار ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺷﺪﯾﻢ و در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﮫ راه ﻣﯽ اﻓﺘﺎد ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫اﻣﺎ ﺗﻮ ﮐﮫ ﺗﻮی اون ﺷﺮاﯾﻂ زﻧﺪﮔﯽ ﮐﺮدی ﭼﺮا اﯾﻨﻘﺪر ﺳﺨﺖ ﮔﯿﺮی؟‬
    ‫ﻣﻦ اﮔﮫ اون ﺷﺮاﯾﻂ رو ﻗﺒﻮل داﺷﺘﻢ ھﻤﻮﻧﺠﺎ ﻣﻮﻧﺪه ﺑﻮدم و اﯾﻨﺠﻮر ھﻮاﺋﯽ ﻧﻤﯽ ﺷﺪم. ﺑﮫ‬
    ‫ھﻤﯿﻦ دﻟﯿﻠﮫ ﮐﮫ ھﻨﻮز ﮐﺴﯽ از اوﻧﺎ ﻣﻨﻮ ﭘﺎﯾﺒﻨﺪ ﻧﮑﺮده. ﺑﺮای ﻣﻦ ﻣﻤﮑﻨﮫ زﯾﺒﺎﯾﯽ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﮭﻢ‬
    ‫ﺑﺎﺷﮫ اﻣﺎ از اون ﻣﮭﻤﺘﺮ ﻏﺮور و ﻣﺘﺎﻧﺖ و ﺣﯿﺎی ﯾﮫ دﺧﺘﺮه. ﺻﻔﺎﺗﯽ ﮐﮫ ﻣﯽ دوﻧﻢ در ﺗﻮ‬
    ‫ھﺴﺖ .‬
    ‫وﻗﺘﯽ ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ ﻧﮕﺎھﺶ را ﺑﺮﺧﻮدم اﺣﺴﺎس ﮐﺮدم، ﺗﺮﺟﯿﺢ دادم ﻣﺴﯿﺮ ﺻﺤﺒﺖ را ﻋﻮض ﮐﻨﻢ‬
    ‫ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﺣﺎﻻ ﺧﻮدﺗﻮ ﻧﺎراﺣﺖ ﻧﮑﻦ. ﺑﮕﻮ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﺳﻮر اﻣﺸﺐ ﺑﮫ ﭼﮫ ﻣﻨﺎﺳﺒﺘﯿﮫ؟‬
    ‫د رﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺻﻮرﺗﺶ از ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﻣﯽ درﺧﺸﯿﺪ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﺑﺎﻟﺨﺮه ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪم ﺷﺮﮐﺘﯽ رو ﮐﮫ م ﯾﺨﻮاﺳﺘﻢ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻢ. ﺷﺮﯾﮏ ﺑﺸﻢ. ﺗﻮی اﯾﻦ ﻣﺪت دﻧﺒﺎل ﯾﮫ‬
    ‫ﺷﺮﮐﺖ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻣﯽ ﮔﺸﺘﻢ ﺗﺎ ﺳﺮﻣﺎﯾﮫ ام رو ﺑﮫ ﮐﺎر ﺑﻨﺪازم .‬
    ‫ﻣﮕﮫ ﻗﺮاره ﺑﺮﮔﺮدی اﯾﺮان؟‬
    ‫اﮔﮫ اوﻧﺠﻮری ﮐﮫ ﻣﯽ ﺧﻮام ﭘﯿﺶ ﺑﯿﺎد ﺷﺎﯾﺪ ﻣﻮﻧﺪم. ﺗﺎ ﺧﺪا ﭼﮫ ﺑﺨﻮاد .‬
    ‫ﺗﺒﺮﯾﮏ ﻣﯽ ﮔﻢ .اﻣﯿﺪوارم ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺎﺷﯽ .‬
    ‫ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ. ﺣﺎﻻ اﮔﮫ ازت ﺑﺨﻮام ﺑﯿﺎی و ھﻤﮑﺎر ﻣﺎ ﺑﺸﯽ ﭼﯽ؟ دوﺳﺖ ﻧﺪارم ﺗﻮی اون ﺷﺮﮐﺖ‬
    ‫ﮐﺎر ﮐﻨﯽ .‬
    ‫اﻣﺎ ﺗﺎزه ﺑﮫ ﮐﺎرم وارد ﺷﺪم. ﺣﻘﻮﻗﺸﻢ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺑﮫ. دﻟﯿﻠﯽ ﻧﺪاره ﺑﺨﻮام ﺑﯿﺎم ﺑﯿﺮون .‬
    ‫ﺗﻮی اﯾﻦ ﮐﺎر ھﻢ ﺧﯿﻠﯽ زود وارد ﻣﯽ ﺷﯽ. در ﻣﻮرد ﺣﻘﻮﻗﺸﻢ ﻣﺸﮑﻠﯽ ﻧﯿﺴﺖ .‬
    ‫ﻧﻤﯽ ﺧﻮام ﺑﮫ ﺧﺎﻃﺮ ﻓﺎﻣﯿﻠﯿﻤﻮن ﺑﯿﺸﺘﺮ از اون ﭼﯿﺰی ﮐﮫ ﺣﻘﻤﮫ ﺑﮕﯿﺮم .‬
    ‫ﻧﮕﺎھﯽ ﮐﺮد و در ﺣﺎل ﯾﮑﮫ ﺳﺮی ﺗﮑﺎن ﻣﯽ داد ﮔﻔﺖ :‬
    ‫اﮔﮫ اوﻧﺎ ﻓﻘﻂ ﺑﮫ ﺧﺎﻃﺮ ﻇﺎھﺮت اﯾﻦ ﭘﻮل رو ﻣﯽ دن، ﻣﻦ ﺑﮫ ﺧﺎﻃﺮ ﺧﻮدت و ﻟﯿﺎﻗﺘﺖ اﯾﻦ‬
    ‫ﮐﺎرو ﻣﯽ ﮐﻨﻢ. ﺗﻮ ﻟﯿﺎﻗﺘﺖ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ از اﯾﻨﺎﺳﺖ ﺣﯿﻒ ﮐﮫ ﻗﺪرش رو ﻧﻤﯽ دوﻧﯽ .‬
    ‫ﻣﻌﻨﯽ ﮐﻼﻣﺶ ﮐﮫ در ﻟﻔﺎﻓﮫ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ، ﻣﺮا ﻣﻌﺬب ﻣﯽ ﮐﺮد. ﻣﻦ ﺑﮫ ﭼﺸﻢ ﺑﮭﺮام ﯾﺎ ﯾﮏ دوﺳﺖ‬
    ‫و ﺣﺎﻣﯽ ﺑﮫ او ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮدم اﻣﺎ او ﺑﮫ اﻧﺘﻈﺎرم ﻧﺸﺴﺘﮫ ﺑﻮد. از روزی ﮐﮫ ﺑﺮاﯾﺶ از اﻣﯿﺪ‬
    ‫ﮔﻔﺘﮫ ﺑﻮدم و در ﺳﮑﻮت ﺑﮫ ﺣﺮﻓﮭﺎﯾﻢ ﮔﻮش ﮐﺮده ﺑﻮد، دﯾﮕﺮ ﮐﻼﻣﯽ از ازدواج و ﻓﺮاﻣﻮش‬
    ‫ﮐﺮدن ﮔﺬﺷﺘﮫ ﻧﮕﻔﺘﺘﮫ ﺑﻮد، ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد و ﺗﻨﮭﺎﯾﻢ ﻧﻤﯽ ﮔﺬاﺷﺖ اﻣﺎ ﻓﺸﺎری ﺑﺮ ﻣﻦ‬
    ‫ﻧﻤﯽ آورد. ﭼﺎره ای ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﺟﺰ ﮔﺬاﺷﺘﻦ اﯾﻦ ﺷﺮط ﮐﮫ ﺑﺎﯾﺪ اﻣﯿﺪ را ﺑﺒﯿﻨﻢ و ﺑﻌﺪ ﺑﺮای آﯾﻨﺪه ام‬
    ‫ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺑﮕﯿﺮم، ﺷﺮط ﻣﺤﺎﻟﯽ ﮐﮫ دﺳﺘﺎوﯾﺰی ﺑﻮد ﺗﺎ از ﻗﯿﺪ ازدواج ﻓﺮار ﮐﻨﻢ .‬
    ‫ﺻﺒﺢ وﻗﺘﯽ ﺑﺮای رﻓﺘﻦ ﺣﺎﺿﺮ ﺷﺪم ﭘﻮﯾﺎ ﺻﺪاﯾﻢ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﺻﺒﺮ ﮐﻦ ﻣﯽ رﺳﻮﻧﻤﺖ .‬
    ‫ﺑﮫ ﭼﮭﺮه ﺧﻮاب آﻟﻮد و ﻣﻮھﺎی درھﻤﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم و ﺧﻨﺪﯾﺪم و ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﺑﺎ اﯾﻦ ﻗﯿﺎﻓﮫ؟ ﺑﺮو ﺑﺨﻮاب ﻣﻦ ﺧﻮدم ﯾﻢ رم .‬
    ‫در ﺣﺎﯾﻠﮑﮫ ﺑﮫ ﺳﻤﺖ دﺳﺘﺸﻮﯾﯽ ﻣﯽ رﻓﺖ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﯾﮫ ﻟﺤﻈﮫ ﺻﺒﺮ ﮐﻦ دﺳﺖ و ﺻﻮرﺗﻢ رو ﻣﯽ ﺷﻮرم ﻣﯽ ﯾﺎم. ﻓﮑﺮ ﮐﻦ ﺗﻮ ﺻﻒ اﺗﻮﺑﻮس‬
    ‫اﯾﺴﺘﺎدی .‬
    ‫آﺧﮫ اﯾﻦ وﻗﺖ ﺻﺒﺢ از ﺧﻮاﺑﺖ ﺑﺰﻧﯽ ﮐﮫ ﺑﯿﺎی ﻣﻨﻮ ﺑﺮﺳﻮﻧﯽ؟‬
    ‫از اﻣﺮوز ﻣﺠﺒﻮرم ﺑﺮم ﺳﺮﮐﺎر. ھﻤﺶ ھﻢ ﺑﮫ ﺧﺎﻃﺮ ﺗﻮ ﻧﯿﺴﺖ. ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻦ ﭘﯿﺶ ﻣﻦ اوﻧﻘﺪر ھﻢ‬
    ‫ﻋﺰﯾﺰی ﮐﮫ از ﺧﻮاب ﺻﺒﺤﻢ ﺑﺰﻧﻢ .‬
    ‫از ﻃﺮز ﮐﻼﻣﺶ ﺧﻨﺪه ﺑﺮﻟﺒﺎﻧﻢ ﻧﺸﺴﺖ. ﺑﮫ ﺳﺮﻋﺖ ﺣﺎﺿﺮ ﺷﺪ و ﺑﮫ راه اﻓﺘﺎدﯾﻢ. ھﻮای‬
    ‫ﻣﻄﺒﻮﻋﯽ ﮐﮫ ﻧﺸﺎن از ﭘﺎﯾﺎن زﻣﺴﺘﺎن داﺷﺖ ھﺮدوی ﻣﺎ را ﺳﺮﺣﺎل آورد. ﺑﻌﺪ از ﻣﺪﺗﯽ ﭘﻮﯾﺎ‬
    ‫ﺳﮑﻮت را ﺷﮑﺴﺖ و ﮔﻔﺖ :‬
    ‫در ﻣﻮرد ﭘﯿﺸﻨﮭﺎدم ﻓﮑﺮﮐﺮدی؟‬
    ‫ﭼﮫ ﭘﯿﺸﻨﮭﺎدی؟‬
    ‫ھﻤﮑﺎری ﺑﺎ ﻣﻦ . ﺑﮫ ﯾﮫ ﺷﺨﺺ اﻣﯿﻦ ﻧﯿﺎز دارم. ﮐﯽ ﺑﮭﺘﺮ از ﺗﻮ؟ اﮔﮫ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺮم ﺣﺪاﻗﻞ‬
    ‫ﺧﯿﺎﻟﻢ راﺣﺘﮫ ﮐﮫ ﺗﻮ ھﺴﺘﯽ .‬
    ‫اﻣﺎ ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ از ﺷﺮﮐﺖ ﺑﯿﺮون ﺑﯿﺎم .‬
    ‫ﺑﺎ اﺧﻢ ﻧﮕﺎھﻢ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﺑﺮای ﭼﯽ؟‬
    ‫ﺧﻮب ﻗﺮار داد ھﻤﮑﺎری اﻣﻀﺎ ﮐﺮدم .‬
    ‫ﺧﻮب ﻓﺴﺨﺶ ﮐﻦ .ھﯿﭻ ﮐﺎری ﻧﺸﺪ ﻧﺪاره .‬
    ‫ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ اﮔﺮ ﺑﺮاﯾﺶ ﺗﻮﺿﯿﺢ دھﻢ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﻣﯽ ﺷﻮد. ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﮫ ھﻤﺎن ﻣﻮﻗﻊ ﺻﺪای ﺗﻠﻔﻦ‬
    ‫از ﺟﻮاب دادن ﻧﺠﺎﺗﻢ داد. اﺧﻢ ﭘﻮﯾﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮ درھﻢ رﻓﺖ. آﻗﺎی رﺋﯿﺲ ﺑﻮد ﮐﮫ ﻣﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ :‬
    ‫ﺷﻤﺎ ﮐﺠﺎ ھﺴﺘﯿﺪ؟‬
    ‫ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﮫ دﯾﮕﮫ ﺷﺮﮐﺖ ھﺴﺘﻢ .‬
    ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮای ﺗﺤﻮﯾﻞ ﺑﺮﮔﮫ ﻗﺮارداد ھﻤﺮاه ﺑﺎ ﭼﮏ ﭘﻮل ﺑﮫ ھﺘﻞ ﺑﺮﯾﺪ و ﺑﺎ آﻗﺎی ﻋﻼﻣﮫ ﻣﻼﻗﺎت‬
    ‫ﮐﻨﯿﺪ. ﺗﻤﺎم ﮐﺎرھﺎ اﻧﺠﺎم ﺷﺪه. ﻓﻘﻂ اﻣﻀﺎی اﯾﺸﻮن ﻣﻮﻧﺪه ﺑﻮد ﮐﮫ ورﻗﮫ رو ﺑﺎ ﺧﻮدﺷﻮن ﺑﺮدن.‬
    ‫اﻣﺮوز زﻧﮓ زدن و ﻣﻮاﻓﻘﺘﺸﻮن رو اﻋﻼم ﮐﺮدن. در ﺿﻤﻦ ﻣﯽ ﺧﻮاد ﺗﻮ رو ھﻢ ﺑﺒﯿﻨﮫ .‬
    ‫از زﯾﺮ ﭼﺸﻢ ﻧﮕﺎھﯽ ﺑﮫ ﭼﮭﺮه درھﻢ ﭘﻮﯾﺎ اﻧﺪاﺧﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﻣﯽ ﯾﺎم ﺷﺮﮐﺖ و ﺑﺎ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺷﺮﮐﺖ ﻣﯽ رم .‬
    ‫ﺑﻌﺪ از دﻗﯿﻘﮫ ای ﺳﮑﻮت ﭘﻮﯾﺎ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﻗﺮاره ﮐﺠﺎ ﺑﺮی؟‬
    ‫ﯾﮫ ﺳﺮ ﻣﯽ رم ھﺘﻞ ﺗﺎ ﺑﺎ ﯾﮑﯽ از ﻣﺸﺘﺮی ھﺎی ﺷﺮﮐﮑﺖ ﻣﻼﻗﺎت ﮐﻨﻢ. ﯾﮫ ﻗﺮارداده ﮐﮫ ﺑﺎﯾﺪ‬
    ‫ﺗﺤﻮﯾﻞ ﺑﮕﯿﺮم .‬
    ‫ﺧﻮدم ﻣﯽ ﺑﺮﻣﺖ. از ﮐﺪوم ﻃﺮف ﺑﺮم .‬
    ‫ﻣﮕﮫ ﺗﻮ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﺳﺮﮐﺎرت ﺑﺮی؟‬
    ‫اﯾﻨﺠﻮری راﺣﺖ ﺗﺮم. ﻣﯽ رﺳﻮﻧﻤﺖ و ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮدم .‬
    ‫اوﻧﺠﻮری ﺗﺎ ﻇﮭﺮ ﻣﻤﮑﻨﮫ ﻃﻮل ﺑﮑﺸﮫ .‬
    ‫ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﻧﮕﺎھﻢ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﺖ ﺑﺮای ﻧﯿﻮﻣﺪن ﻣﻦ دﻟﯿﻠﯽ داره؟‬
    ‫در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺑﺮﻣﻦ ﺑﺮﺧﻮرده ﺑﻮد ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ در ﻣﻮرد ﻣﻦ ﭼﯽ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ. ﺑﺮای اوﻣﺪن ﺗﻮ ھﻢ ھﯿﭻ ﻣﺸﮑﻠﯽ ﻧﺪارم .‬
    ‫اﮔﮫ دوﺳﺖ داری ﺑﯿﺎی، ﺣﺮﻓﯽ ﻧﯿﺴﺖ. ﻣﻦ ﺑﺮای ﺧﻮدت ﮔﻔﺘﻢ !‬
    ‫در ﻃﻮل راه ﭘﻮﯾﺎ ھﺮﭼﻘﺪر ﺧﻮاﺳﺖ ﺳﺮ ﺑﮫ ﺳﺮم ﺑﮕﺬارد و از دﻟﻢ درﺑﯿﺎورد ﻓﺎﯾﺪه ای‬
    ‫ﻧﺪاﺷﺖ. ﺑﮫ ﻣﻘﺼﺪ ﮐﮫ رﺳﯿﺪﯾﻢ ﭘﯿﺎده ﺷﺪم ﮐﮫ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﻣﯽ ﺧﻮای ﻣﻨﻢ ﺑﯿﺎم؟‬
    ‫در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ در ﻣﺎﺷﯿﻦ را ﻣﯽ ﺑﺴﺘﻢ ﺑﮫ راه اﻓﺘﺎدم و ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ھﺮﺟﻮرﻣﺎﯾﻠﯽ .‬
    ‫از ﮔﻮﺷﮫ ﭼﺸﻢ ﻧﮕﺎھﺶ ﮐﺮدم. روی ﻓﺮﻣﺎن ﻣﺸﺖ ﮐﻮﺑﯿﺪ و ﺳﺮش را روی آن ﮔﺬاﺷﺖ.‬
    ‫دوﺳﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﺑﯿﺶ از اﯾﻦ در زﻧﺪﮔﯿﻢ دﺧﺎﻟﺖ ﮐﻨﺪ .‬
    ‫ﺑﻌﺪ از ورود وﻗﺘﯽ او را ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺧﻮد ﻧﺪﯾﺪم ﺑﮫ ﺳﻤﺖ ﻣﺘﺼﺪی ھﺘﻞ رﻓﺘﻢ. در اﯾﻦ ﻣﺪت ﮐﺎﻣﻼ‬
    ‫ﺑﺎ ﻣﻦ آﺷﻨﺎ ﺷﺪه ﺑﻮد. ﺑﺎ دﯾﺪﻧﻢ ﺳﻼم ﮐﺮد و ﺑﻌﺪ از اﺣﻮاﻟﭙﺮﺳﯽ ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﺷﻤﺎره ۵١٣ آﻗﺎی ﻋﻼﻣﮫ. ﻟﻄﻔﺎ اﻃﻼع ﺑﺪﯾﻦ ﻣﻨﺘﻈﺮﺷﻮن ھﺴﺘﻢ .‬
    ‫ھﻨﻮز از ﻣﯿﺰ دور ﻧﺸﺪه ﺑﻮدم ﮐﮫ ﺻﺪاﯾﻢ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ :‬
    ‫اﯾﺸﻮن ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻦ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺑﯿﺎﯾﻨﺪ .‬
    ‫ﻣﺮدد ﻣﺎﻧﺪم و ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﺧﻮب ﺑﮕﯿﺪ ﺑﮫ وﺳﯿﻠﮫ ﮐﺎرﮔﺮ ھﺘﻞ ﺑﺴﺘﮫ رو ﺑﻔﺮﺳﺘﻦ ﭘﺎﯾﯿﻦ .‬
    ‫ﺑﻌﺪ از ﺻﺤﺒﺖ ﺑﺎ ﻋﻼﻣﮫ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫وﻟﯽ ﻣﯽ ﮔﻦ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻦ دﺳﺖ ﮐﺴﯽ ﺑﺪن. ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮫ ﺧﻮد ﺷﻤﺎ ﺗﺤﻮﯾﻞ ﺑﺪن و ﺷﻤﺎ رﺳﯿﺪ رو‬
    ‫اﻣﻀﺎ ﮐﻨﯿﺪ .‬
    ‫وﻗﺘﯽ ﺗﺮدﯾﺪ ﻣﺮا دﯾﺪ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﺧﺎﻧﻮم ﺑﮭﺮاﻣﯽ، ﻣﺎ ﺷﻤﺎ رو ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﯿﻢ. اﮔﮫ ﺧﯿﻠﯽ ﻃﻮل ﻧﻤﯽ ﮐﺸﮫ ﺧﻮدﺗﻮن ﺗﺸﺮﯾﻒ ﺑﺒﺮﯾﺪ .‬
    ‫ﺗﺸﮑﺮ ﮐﺮدم و ﺑﮫ راه اﻓﺘﺎدم. آﻧﻘﺪر ذھﻨﻢ درﮔﯿﺮ رﻓﺘﺎرھﺎی ﭘﻮﯾﺎ ﺑﻮد ﮐﮫ ﻣﺘﻮﺟﮫ زﯾﺒﺎﯾﯽ ھﺘﻞ‬
    ‫ﻧﺸﺪم. ﺑﺎ ﭘﯿﺪا ﮐﺮدن ﺷﻤﺎره اﺗﺎق در زدم. اﻧﺘﻈﺎر داﺷﺘﻢ او را در ﺑﺴﺘﺮ ﺑﯿﻤﺎری ﺑﺒﯿﻨﻢ اﻣﺎ‬
    ‫وﻗﺘﯽ در را ﺑﺮوﯾﻢ ﺑﺎز ﮐﺮد از دﯾﺪن ﭼﮭﺮه ﺑﺸﺎﺷﺶ ﯾﮑﮫ ﺧﻮردم. در را ﺑﺮاﯾﻢ ﺑﺎز ﮐﺮد و‬
    ‫ﺗﻌﺎرف ﮐﺮد ﺑﮫ داﺧﻞ ﺑﺮوم .‬
    ‫اﻣﺎ اﻣﺘﻨﺎع ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﻓﻘﻂ اوﻣﺪم اﻣﺎﻧﺘﯽ رو ﺗﺤﻮﯾﻞ ﺑﮕﯿﺮم و ﺑﺮﮔﺮدم .‬
    ‫در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺑﮫ ﺳﻤﺖ ﻣﯿﺰ ﻣﯽ رﻓﺖ ﺟﻮاب داد :‬
    ‫ﺷﻤﺎ اﯾﻦ ﻗﺮار داد رو ﻧﮕﺎه ﮐﻦ ﺑﺒﯿﻦ ﻣﺸﮑﻠﯽ ﻧﺪاره .ﭘﻮﻟﮭﺎ رو ھﻢ ﺑﺸﻤﺎر و رﺳﯿﺪ رو اﻣﻀﺎ‬
    ‫ﮐﻦ. دم در ﮐﮫ ﻧﻤﯽ ﺷﮫ .‬
    ‫ﺑﮫ اﺟﺒﺎر داﺧﻞ ﺷﺪم و ﮐﻨﺎر ﻣﯿﺰ رﻓﺘﻢ. در را ﭘﺸﺖ ﺳﺮم ﺑﺴﺖ. ﻧﮕﺎھﯽ ﺑﮫ ﻗﺮارداد اﻧﺪاﺧﺘﻢ و‬
    ‫ﻣﺸﻐﻮل ﺧﻮاﻧﺪن آن ﺷﺪم. وﻗﺘﯽ ﮐﺎرھﺎﯾﻢ ﺑﮫ ﭘﺎﯾﺎن رﺳﯿﺪ، ﻧﮕﺎھﻢ ﺑﮫ ﭼﺸﻤﺎن ﻣﺸﺘﺎﻗﺶ اﻓﺘﺎد.‬
    ‫رﺑﺪوﺷﺎﻣﺒﺮی ﻣﺸﮑﯽ ﺑﺮ ﺗﻦ داﺷﺖ و روی ﺗﺨﺖ ﻧﺸﺴﺘﮫ ﺑﻮد. از ﺟﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم ﮐﮫ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫از ﮐﺎرت ﺗﻮی ﺷﺮﮐﺖ راﺿﯽ ھﺴﺘﯽ؟‬
    ‫در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ از ﺳﻮاﻟﺶ ﺟﺎ ﺧﻮرده ﺑﻮدم ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﺑﻠﮫ. آﻗﺎی ﻧﻌﻤﺘﯽ ﺑﮫ ﻣﻦ ﻟﻄﻒ دارن .‬
    ‫اﻣﺎ ﺣﯿﻒ ﺗﻮﺋﮫ اوﻧﺠﺎ ﺑﻤﻮﻧﯽ. ازدواج ﮐﺮدی؟‬
    ‫ﻧﮕﺎھﻢ ﺑﮫ ﺣﻠﻘﮫ ام اﻓﺘﺎد ﮐﮫ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﺑﺎ ﺧﻮدم ﻣﯽ ﺑﺮﻣﺖ و ھﺮﭼﯽ ﺑﺨﻮای ﺑﮫ ﭘﺎت ﻣﯽ رﯾﺰم. اﯾﻨﺠﺎ ﻣﻮﻧﺪی ﮐﮫ ﭼﯽ ﺑﺸﮫ؟ دﻟﺖ رو‬
    ‫ﺑﮫ ﺣﻘﻮق ﺷﺮﮐﺖ ﺧﻮش ﮐﺮدی؟ ﻣﯽ دوﻧﯽ اﯾﻦ زﯾﺒﺎﯾﯽ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﮫ ﺗﻮرو ﺑﮫ اوج ﺑﺮﺳﻮﻧﮫ،‬
    ‫ﺷﮭﺮت و ﺛﺮوت روﺑﺎھﻢ ﺑﺪﺳﺖ ﻣﯽ آری. ﻧﻈﺮت ﭼﯿﮫ؟‬
    ‫اﺣﺴﺎس ﺧﻔﮕﯽ ﮐﺮدم. ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم و در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ورﻗﮫ ھﺎی روی ﻣﯿﺰ را ﺟﻤﻊ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﻣﻦ ﺑﮫ ھﯿﭻ ﮐﺪوم از اﯾﻨﺎ اﺣﺘﯿﺎج ﻧﺪارم. ﭘﻮﻟﺘﻮن رو ھﻢ ﺑﺮای ﺧﻮدﺗﻮن ﻧﮕﮫ دارﯾﺪ .‬
    ‫ﺑﮫ ﺳﻤﺖ در راه اﻓﺘﺎدم ﮐﮫ ﻣﻘﺎﺑﻠﻢ اﯾﺴﺘﺎد. در ﺑﻦ ﺑﺴﺖ ﮔﯿﺮ اﻓﺘﺎده ﺑﻮدم و ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﭼﮫ ﮐﻨﻢ .‬
    ‫ھﺮﮔﺰ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﺮدم ﺧﻄﺮ اﯾﻨﻘﺪر ﺑﮫ ﻣﻦ ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﺎﺷﺪ. دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ از آﻧﺠﺎ ﻓﺮار ﮐﻨﻢ.‬
    ‫ﻗﯿﺪ ورﻗﮫ ھﺎ را زدم و ﺑﮫ ﺳﻤﺖ در ﻓﺮار ﮐﺮدم. در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺑﮫ زﺑﺎن دﯾﮕﺮی ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ‬
    ‫در را ﺑﺮوﯾﺶ ﺑﺴﺘﻢ .‬
    ﺑﺎ دﯾﺪن ﭼﮭﺮه ﺗﻌﺠﺐ ﻏﺮﯾﺒﮫ ای ﺗﺎزه ﺑﮫ ﻣﻮﻗﻌﯿﺖ ﺧﻮدم ﭘﯽ ﺑﺮدم. روﺳﺮی ام را درﺳﺖ‬
    ‫ﮐﺮدم و ﮐﯿﻔﻢ را ﺑﮫ دوش اﻧﺪاﺧﺘﻢ. ﻟﺤﻈﮫ ای ﺑﮫ دﯾﻮار ﺗﮑﯿﮫ دادم ﺗﺎ ﺑﺘﻮاﻧﻢ ﺳﺮﭘﺎ ﺑﺎﯾﺴﺘﻢ .ﻗﻠﺒﻢ‬
    ‫ﺑﺸﺪت ﻣﯽ زد و دﺳﺘﺎن ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ. در دل ھﺮﭼﮫ ﻧﺎﺳﺰا ﺑﻮد ﻧﺜﺎرش ﮐﺮدم. ﺑﻐﺾ ﮔﻠﻮﯾﻢ را‬
    ‫ﻣﯽ ﻓﺸﺮد. ﺑﻌﺪ از دﻗﯿﻘﮫ ای دﺳﺘﻢ را ﺑﮫ دﯾﻮار ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮدم. ﺑﮫ ﺳﺨﺘﯽ ﺧﻮدم را‬
    ‫ﮐﻨﺘﺮل ﻣﯽ ﮐﺮدم ﺗﺎ ﺗﻠﻮ ﺗﻠﻮ ﻧﺨﻮرم. ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻮد از ﭘﻠﮫ ھﺎ ﺑﯿﺎﻓﺘﻢ اﻣﺎ ﻣﺤﮑﻢ ﻧﺮده ھﺎ‬
    ‫ﮔﺮﻓﺘﮫ ﺑﻮدم. ﺧﻮدم را ﺑﮫ ﺳﻤﺖ ﮐﺎﻓﯽ ﺷﺎپ ھﺘﻞ رﺳﺎﻧﺪم و ﻧﺸﺴﺘﻢ. ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺎ ﭘﻮﯾﺎ‬
    ‫روﺑﺮو ﺷﻮم. آب ﻣﯿﻮه ای ﮐﮫ ﺳﻔﺎرش دادم ﺑﮫ ﺳﺮﻋﺖ آﻣﺎده ﺷﺪ و ﺑﺎ ﺧﻮردن آن اﺣﺴﺎس‬
    ‫ﮐﺮدم ﺑﮭﺘﺮ ﺷﺪم. ﺑﻐﻀﻢ را ﻓﺮو دادم و ﭘﻮﺳﺖ ﺻﻮرﺗﻢ را ﻧﯿﺶ ﮔﻮن ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺗﺎ رﻧﮓ ﭘﺮﯾﺪﮔﯽ‬
    ‫ام ﻣﺸﺨﺺ ﻧﺒﺎﺷﺪ. وﻗﺘﯽ اﻧﺪﮐﯽ ﺑﮫ ﺧﻮدﻣﺴﻠﻂ ﺷﺪم درﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﺑﮫ ﻣﻮﺿﻊ ﭘﯿﺶ‬
    ‫آﻣﺪه ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻨﻢ ﺑﮫ ﺳﻤﺖ در رﻓﺘﻢ. ﭘﻮﯾﺎ ﻣﺎﺷﯿﻦ را اﻧﺪﮐﯽ دور ﺗﺮ ﭘﺎرﮐﮑﺮده ﺑﻮد. ﺑﺎ ﻗﺪﻣﮭﺎی‬
    ‫ﻟﺮزان ﺑﮫ ﻣﺴﺘﺖ ﻣﺎﺷﯿﻦ رﻓﺘﻢ و ﺑﺎ ﺑﺎز ﮐﺮدن در ﺧﻮدم را روی ﺻﻨﺪﻟﯽ اﻧﺪاﺧﺘﻢ. ﭘﻮﯾﺎ ﮐﮫ‬
    ‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺴﺘﮫ ﺑﻮد ﺑﮫ ﺳﺮﻋﺖ ﻣﺘﻮﺟﮭﻢ ﺷﺪ. ﻧﮕﺎھﻢ را از او دزدﯾﻢ و ﺳﺮم را ﺑﮫ ﺻﻨﺪﻟﯽ‬
    ‫ﺗﮑﯿﮫ دادم. ﺑﯽ ھﯿﭻ ﺣﺮﻓﯽ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮد. ﺑﻐﺾ ﮔﺮه ﺧﻮرده د رﮔﻠﻮﯾﻢ را ﺑﺎ اﺧﻢ ﺳﺎﮐﺖ ﮐﺮدم‬
    ‫و ﺑﮫ روﺑﺮو ﺧﯿﺮه ﺷﺪم. ھﻨﻮز ﺑﺎور ﻧﻤﯽ ﮐﺮدم ﺗﻮاﻧﺴﺘﮫ ﺑﺎﺷﻢ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﭼﻨﯿﻦ آدﻣﯽ ﻣﻘﺎﺑﻠﮫ ﮐﻨﻢ.‬
    ‫ﻓﮑﺮ ﺗﻮھﯿﻨﯽ ﮐﮫ ﺑﮫ ﻣﻦ ﮐﺮده ﺑﻮد آزارم ﻣﯽ داد. ﺑﺎ ﺻﺪای ﭘﻮﯾﺎ ﺑﮫ ﺧﻮدم آﻣﺪم ﮐﮫ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫اﺧﻢ ﺑﮫ ﺻﻮرﺗﺖ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﯽ آد .‬
    ‫ﺑﺎ ﮐﻼﻣﺶ اﻧﮕﺎر ﻣﻨﻔﺠﺮ ﺷﺪم :‬
    ‫ﻣﺮده ﺷﻮر اﯾﻦ ﺻﻮرت رو ﺑﺒﺮن ﮐﮫ ﺑﺪﺑﺨﺘﻢ ﮐﺮده. دﺳﺖ از ﺳﺮم ﺑﺮدارﯾﻦ. ﻣﮕﮫ ﻣﻦ ﭼﮫ‬
    ‫ﮔﻨﺎھﯽ ﮐﺮدم .‬
    ‫دﺳﺘﻢ را در ھﻮا ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﭼﯽ ﺷﺪه؟ ﭼﺮا اﯾﻨﺠﻮری ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟‬
    ‫ﺑﺎ ﻓﺮاﯾﺪ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﺑﮭﻢ دﺳﺖ ﻧﺰن، ﻧﮕﮫ دار اﯾﻦ ﻟﻌﻨﺘﯽ رو. ﻧﮕﮫ دار ...‬
    ‫در را ﺑﺎز ﮐﺮدم و او ﮐﮫ ﺗﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮد ﻣﺤﮑﻢ ﺗﺮﻣﺰ ﮐﺮد و ﺻﺪای ﺗﺮﻣﺰ و ﺑﻮق دﯾﮕﺮان ﺑﻠﻨﺪ‬
    ‫ﺷﺪ، ﺻﺪاﯾﺶ در ﻓﺮﯾﺎد دﯾﮕﺮان ﮔﻢ ﺷﺪ. از ﻣﺎﺷﯿﻦ ﭘﯿﺎده ﺷﺪم و ﺑﮫ ﺳﻮی ﭘﯿﺎده رو دوﯾﺪم .ﻧﮫ‬
    ‫ﺑﻮق ﻣﺎﺷﯿﻨﮭﺎ ﻣﮭﻢ ﺑﻮد و ﻧﮫ ﻣﺘﻠﮏ ھﺎﺋﯽ ﮐﮫ ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪم. در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ اﺷﮏ ﻣﯽ رﯾﺨﺘﻢ ﺳﺮم را‬
    ‫ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺘﻢ و ﺷﺮوع ﺑﮫ ﻗﺪم زدن ﮐﺮدم. ﺣﺮﻓﮭﺎﯾﯽ ﮐﮫ ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪم ھﻖ ھﻖ ﮔﺮﯾﮫ ھﺎﯾﻢ را‬
    ‫ﺷﺪﯾﺪﺗﺮ ﮐﺮد. داﺧﻞ اوﻟﯿﻦ ﮐﻮﭼﮫ ﭘﯿﭽﯿﺪم و ﺑﮫ دﯾﻮار ﺗﮑﯿﮫ دادم و دﺳﺘﻢ را ﺟﻠﻮی ﭼﮭﺮه ام‬
    ‫ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﮔﺮﯾﮫ ﮐﺮدم. ﺑﺎ ﺻﺪای ﻣﮭﺮﺑﺎن ﭘﻮﯾﺎ اﻧﺪﮐﯽ دﻟﻢ ﮔﺮم ﺷﺪ. ﺻﺪای ﭘﺮ ﻣﺤﺒﺘﺶ دﻟﻢ را‬
    ‫ﻧﻮازش داد :‬
    ‫ﭼﺮا ﺑﺎ ﺧﻮدت اﯾﻨﺠﻮی ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟ ﺑﮕﻮ ﭼﯽ ﺷﺪه. اﮔﮫ ﻧﺘﻮﻧﻢ ﮐﻤﮑﺖ ﮐﻨﻢ ﺣﺪاﻗﻞ آروم ﮐﮫ ﻣﯽ‬
    ‫ﺷﯽ. ﭼﮫ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎد ﮐﮫ اﯾﻨﺠﻮر ﺑﮫ ھﻢ رﯾﺨﺘﮫ ﺷﺪی؟‬
    ‫وﻗﺘﯽ ﺳﮑﻮﺗﻢ را دﯾﺪ دﺳﺘﻤﺎل را ﺑﮫ ﻃﺮﻓﻢ ﮔﺮﻓﺖ و ﻣﻦ ﺻﻮرﺗﻤﺮا ﺑﺎ آن ﭘﺎک ﮐﺮدم. ﺑﺎ ﻣﺤﺒﺖ‬
    ‫ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﺑﯿﺎ ﺑﺮﯾﻢ ﺗﻮ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺑﺸﯿﻦ. ﻣﻨﻢ ﯾﮫ ﺳﺮ ﻣﯽ رم ﺟﺎﯾﯽ ﮐﺎر دارم. ﺑﺸﯿﻦ ﺗﺎ ﻣﻦ ﺑﺮﮔﺮدم .‬
    ‫ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺗﻨﮭﺎ ﺑﺎﺷﻢ. ﻣﺮا ﺳﻮوار ﻣﺎﺷﯿﻦ ﮐﺮد و ﺑﻌﺪ از آﻧﮑﮫ ﺑﺎ ﻏﺼﮫ ﻧﮕﺎھﻢ‬
    ‫ﮐﺮد از ﮐﻨﺎر دور ﺷﺪ. ﺑﺎ اﻓﺴﻮس ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم اﮔﺮ ﻋﺸﻘﯽ در ﻗﻠﺒﻢ ﻧﺒﻮد ﭘﻮﯾﺎ ﻣﺮد ﻣﮭﺮﺑﺎن و‬
    ‫ﻗﺎﺑﻞ اﻃﻤﯿﻨﺎﻧﯽ ﺑﻮد و ﺑﺎ ﺧﯿﺎل راﺣﺖ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﮫ او ﺗﮑﯿﮫ ﮐﻨﻢ. اﻣﺎ ﺣﯿﻒ ﺑﻮد ﮐﮫ ﭼﻨﯿﻦ‬
    ‫آدﻣﯽ را ﺑﮫ ﭘﺎی دﻟﯽ ﮐﮫ ﻧﺪارم اﺳﯿﺮ ﮐﻨﻢ. ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﮫ ﺑﺎزی ﺑﮕﯿﺮﻣﺶ. او ﻟﯿﺎﻗﺖ ھﻤﺴﺮی‬
    ‫را داﺷﺖ ﮐﮫ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﮫ دوﺳﺘﺶ ﺑﺪار. ﮐﺎری ﮐﮫ ازﻣﻦ ﺳﺎﺧﺘﮫ ﻧﺒﻮد. ﺑﻌﺪ از ﻣﺪﺗﯽ ﮔﺮﯾﮫ ﮐﺮدن‬
    ‫در ﺗﻨﮭﺎﯾﯽ اﻧﺪﮐﯽ آرام ﺷﺪم. ﺳﺮم را ﺑﮫ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺗﮑﯿﮫ دادم و از ﺷﯿﺸﮫ ﺑﮫ آﺳﻤﺎن ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم.‬
    ‫آﺑﯽ و ﺻﺎف ﺑﻮد و ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﺑﯽ درﯾﻎ ﻣﯽ ﺗﺎﺑﯿﺪ. ﻧﻔﺴﯽ ﺑﺎ آه ﮐﺸﯿﺪم ﮐﮫ ﻗﺎﻣﺖ ﭘﻮﯾﺎ ﭘﮭﻨﮫ‬
    ‫آﺳﻤﺎن را از ﻣﻦ ﮔﺮﻓﺖ. ﺑﮫ ﺷﯿﺸﮫ زد و ﺑﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﮐﺸﯿﺪن ﺷﯿﺸﮫ، ﺷﯿﺮﻗﮭﻮه را ﺑﮫ دﺳﺘﻢ داد.‬
    ‫ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﺰﻧﻢ اﻣﺎ ﺑﻐﺾ ﺑﺮﻟﺒﻢ ﻧﺸﺴﺖ. ﭘﻮﯾﺎ درﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺑﺎ رﻓﺘﺎرش‬
    ‫روﺣﯿﮫ ام را ﻋﻮض ﮐﻨﺪ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﻧﮫ ﻗﺮﺑﻮﻧﺖ ﺑﺮم ﻧﻤﯽ ﺧﻮاد ﺗﺸﮑﺮ ﮐﻨﯽ. ﻟﺒﺨﻨﺪم ﭘﯿﺸﮑﺶ ﻓﻘﻂ ﮔﺮﯾﮫ ﻧﮑﻦ .‬
    ‫و ﻣﻦ درﻣﯿﺎن ﮔﺮﯾﮫ، ﺧﻨﺪﯾﺪم .‬
    ‫اﺻﺮارھﺎی ﭘﻮﯾﺎ ﺑﮫ ﺟﺎﯾﯽ ﻧﺮﺳﯿﺪ و ﻣﻦ ﮐﻼﻣﯽ از آﻧﭽﮫ اﺗﻔﺎق اﻓﺘﺎده ﺑﻮد ﻧﮕﻔﺘﻢ. ﻓﻘﻂ ﺧﻮاﺳﺘﻢ‬
    ‫ﻣﺮا ﺑﮫ ﺷﺮﮐﺖ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻣﻮﻗﻊ ﭘﯿﺎده ﺷﺪن ﻧﮕﺮان ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﻣﯽ ﺧﻮای ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻤﻮﻧﻢ ﺗﺎ ﺑﺮﮔﺮدی؟‬
    ‫اﻣﺎ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﺗﺎ ﮐﯽ ﮐﺎرم ﺗﻤﻮم ﺑﺸﮫ. ﺷﺎﯾﺪ اﻻن ﺑﺮﮔﺮدم ﺷﺎﯾﺪ ﺗﺎ ﻋﺼﺮ ﻃﻮل ﺑﮑﺸﮫ .‬
    ‫ﭘﺲ ﻣﯽ ﻣﻮﻧﻢ ﺗﺎ اﮔﮫ ﺑﺮﮔﺸﺘﯽ ﻣﻌﻄﻞ ﻧﺸﯽ. اﮔﮫ ﻧﯿﻮﻣﺪی ﻣﯽ رم. ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ ﺑﮫ ﻣﻦ اﺣﺘﯿﺎﺟﯽ‬
    ‫ﻧﺪاری؟‬
    ‫ﺑﻐﻀﻢ را ﻓﺮو ﺧﻮردم و ﺳﺮﺗﮑﺎن دادم، ارام زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﭘﺲ ﻣﻮاﻇﺐ ﺧﻮدت ﺑﺎش .



    [فقط کاربران عضو شده و فعال شده میتوانند لینک ها را مشاهده کنند. ][فقط کاربران عضو شده و فعال شده میتوانند لینک ها را مشاهده کنند. ][فقط کاربران عضو شده و فعال شده میتوانند لینک ها را مشاهده کنند. ]




  5. Top | #15


    تاریخ عضویت
    Feb 2013
    شماره کاربر
    1
    وضعيت
    عنوان کاربر
    مدیر کل سایت
    میانگین پست در روز
    6.98
    نوشته ها
    12,016
    تشکر
    1,522
    تشکر شده 9,514 بار در 4,090 ارسال
    حالت من : Khoshhal
    ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪم و وارد ﺷﺮﮐﺖ ﺷﺪم. ﻃﻨﯿﻦ ﻗﺪﻣﮭﺎﯾﻢ ﮐﮫ ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﺑﺮزﻣﯿﻦ ﮐﻮﺑﯿﺪه ﻣﯽ‬
    ‫ﺷﺪ در ﺳﺎﻟﻦ ﻣﯽ ﭘﯿﭽﯿﺪ. ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﮫ ﺳﻤﺖ دﻓﺘﺮ رﺋﯿﺲ رﻓﺘﻢ و ﺑﺪون در زدن آﻧﺮا ﺑﺎز ﮐﺮدم.‬
    ‫ﻟﺤﻈﮫ ای از دﯾﺪن ﺻﺤﻨﮫ ﻣﻘﺎﺑﻠﻢ ﻣﺘﻌﺠﺐ ﻣﺎﻧﺪم و ﺑﻌﺪ ﺷﺮﻣﺴﺎر از اﯾﻨﮑﮫ ﺑﺪون در زدن وارد‬
    ‫ﺷﺪم در را ﺑﺴﺘﻢ. ﻣﻘﺎﺑﻞ در ﻣﻌﻄﻞ ﺑﻮدم ﮐﮫ ﭼﮫ ﮐﻨﻢ ﮐﮫ ﺧﺎﻧﻢ رﺳﺘﻤﯽ ﺑﯿﺮون آﻣﺪ. ﺑﻌﺪ از‬
    ‫آﻧﮑﮫ ﭘﺸﺖ ﭼﺸﻤﯽ ﺑﺮاﯾﻢ ﻧﺎزک ﮐﺮد ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﮐﺸﺪاری ﮔﻔﺖ :‬
    ‫آﻗﺎی رﺋﯿﺲ ﮐﺎرت داره .‬
    ‫ﺑﮫ ﻃﺮز راه رﻓﺘﻨﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم و در دﻟﻢ ﺧﻨﺪﯾﺪم. ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﮫ ﻣﺜﻞ آﻧﮭﺎ ﻣﻠﻌﺒﮫ دﺳﺖ ﻧﻌﻤﺘﯽ‬
    ‫ﻧﺸﺪه ﺑﻮدم. اﯾﻦ ﺑﺎر در زدم و وارد ﺷﺪم. رﺋﯿﺲ ﺳﯿﮕﺎری در دﺳﺖ رو ﺑﮫ ﭘﻨﺠﺮه ﻧﺸﺴﺘﮫ‬
    ‫ﺑﻮد. ﺑﻌﺪ از آﻧﮑﮫ ﺑﺎ ﺳﮑﻮﺗﺶ ﺣﻀﻮرم را ﻧﺎدﯾﺪه ﮔﺮﻓﺖ ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﺷﻤﺎ دﺧﺘﺮ دارﯾﻦ؟‬
    ‫ﺻﻨﺪﻟﯽ را ﺑﮫ ﺳﻤﺖ ﻣﻦ ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ و ﺑﺎ ﺗﻤﺴﺨﺮ ﻧﮕﺎھﻢ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﻓﺮض ﮐﻦ داﺷﺘﮫ ﺑﺎﺷﻢ .‬
    ‫ﻣﻮﺑﺎﯾﻞ را روی ﻣﯿﺰ اﻧﺪاﺧﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫از اﯾﻦ ﺑﮫ ﺑﻌﺪ دﺧﺘﺮﺗﻮن رو ﭘﯿﺶ ﮐﺴﺎﻧﯽ اﻣﺜﺎل ﻋﻼﻣﮫ ﺑﻔﺮﺳﺘﯿﺪ .‬
    ‫ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن اﺳﻢ ﻋﻼﻣﮫ ﺳﯿﮕﺎرش را از ﮔﻮﺷﮫ ﻟﺒﺶ ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﺎ اﺧﻢ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫اﻣﯿﺪوارم ﮐﺎری ﻧﮑﺮه ﺑﺎﺷﯽ ﮐﮫ ...‬
    ‫ﻣﯿﺎن ﺣﺮﻓﺶ ﭘﺮﯾﺪم و ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﻟﯿﺎﻗﺘﺶ ﺑﺪﺗﺮ از اون ﺑﻮد اﻣﺎ ﻓﺮﺻﺘﯽ ﻧﺸﺪ. ﭼﮫ ﻧﻘﺸﮫ ای ﺑﺮای ﻣﻦ داﺷﺘﯽ؟‬
    ‫ﺗﻮ ﭼﮫ ﮐﺎر ﮐﺮدی؟ ﻣﻦ ﺑﮭﺖ ﮔﻔﺘﮫ ﺑﻮدم رﺿﺎﯾﺖ اﯾﻦ ﺷﺨﺺ ﺑﺮام ﺧﯿﻠﯽ ﻣﮭﻤﮫ، وای ﺑﮫ‬
    ‫ﺣﺎﻟﺖ اﮔﮫ از دﺳﺘﻤﻮن ﺑﭙﺮه .‬
    ‫درﺣﺎﻟﯿﮑﮫ از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون ﻣﯽ آدم ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫اﺻﻼ ﺑﺮام ﻣﮭﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﮫ ﭼﮫ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯽ .‬
    ‫ﺑﺎ ﮐﻮﺑﯿﺪن در ﺑﮫ ھﻢ اﺣﺴﺎس ﮐﺮدم دﻟﻢ ﮐﻤﯽ ﺧﻨﮏ ﺷﺪ .اﻣﯿﺪوار ﺑﻮدم اﯾﻦ ﺣﺎدﺛﮫ ﺑﺎ ﺑﺮﻧﺎﻣﮫ‬
    ‫ﻗﺒﻠﯽ ﻧﺒﺎﺷﺪ اﻣﺎ وﻗﺘﯽ ﺗﺎﮐﯿﺪش را دﯾﺪم ﻓﮭﻤﯿﺪم ﻣﻨﻈﻮرش از رﺿﺎﯾﺖ ﻣﺸﺘﺮی ﭼﮫ ﺑﻮده. ﻣﺎ را‬
    ‫ﻋﺮوﺳﮑﯽ ﻓﺮض ﮐﺮده ﺑﻮد ﮐﮫ ﺑﺎ آن ﺳﺮ دﯾﮕﺮان را ﮔﺮم ﮐﻨﯿﻢ. در ﺑﺎورم ﻧﻤﯽ ﮔﻨﺠﯿﺪ ﮐﮫ‬
    ‫ﮐﻨﺎر ﻧﺎم ﻣﻌﺮوﻓﯽ ﮐﮫ ﺑﺮ ﺷﺮﮐﺖ ﮔﺬاﺷﺘﮫ ﺑﻮدﻧﺪ، ﭼﮫ ﮐﺎرھﺎی ﺧﻼﻓﯽ اﻧﺠﺎم ﻣﯽ دادﻧﺪ. ﺗﺮﺟﯿﺢ‬
    ‫دادم ھﺮﭼﮫ ﺳﺮﯾﻌﺘﺮ ﺧﻮدم را از اﯾﻦ ﺟﺮﯾﺎﻧﺎت ﮐﻨﺎر ﺑﮑﺸﻢ. در ﺟﻮاب ﭘﻮﯾﺎ ﻓﻘﻂ ﮔﻔﺘﻢ:»‬
    ‫ﺧﯿﺎﻟﺖ راﺣﺖ دﯾﮕﮫ ﺳﺮﮐﺎر ﻧﻤﯽ رم!« و در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯿﺶ ﺗﻨﮭﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﯽ رﻧﮕﯽ زدم .‬
    ‫ﻓﺮدا اول رﻗﺖ ﺗﻤﺎم ﺗﺎﺑﻠﻮھﺎی ﻧﻘﺎﺷﯽ ام را ﺟﻤﻊ ﮐﺮدم و ﺑﻌﺪ از آﻧﮑﮫ از رﻓﺘﻦ ﭘﻮﯾﺎ ﻣﻄﻤﺌﻦ‬
    ‫ﺷﺪم .آژاﻧﺲ ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﺑﮫ راه اﻓﺘﺎدم. ﻗﯿﻤﺘﯽ ﮐﮫ درﻗﺒﺎل ﺧﺮﯾﺪ آن ﭘﯿﺸﻨﮭﺎد ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ .ﺳﺮم را‬
    ‫ﺑﮫ درد ﻣﯽ آورد. ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﻗﯿﻤﺖ آﻧﮭﺎ ﭼﻨﺪﺑﺮاﺑﺮ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ اﻣﺎ ﭼﺎره ای ﻧﺪاﺷﺘﻢ. اﺷﺘﺒﺎھﯽ‬
    ‫ﮐﺮده ﺑﻮدم و ﺑﺎﯾﺪ ﺗﺎوان آن را ﻣﯽ ﭘﺮداﺧﺘﻢ. وﻗﺘﯽ از ﺟﺴﺘﺠﻮ ﺧﺴﺘﮫ ﺷﺪم ﻣﺒﻠﻎ درﺧﻮاﺳﺘﯽ ام‬
    ‫را ﺑﮫ ﺷﺨﺼﯽ ﮐﮫ ﺑﮫ ﻧﻈﺮم ﻣﻨﺼﻔﺘﺮ از ﺑﻘﯿﮫ ﺑﻮد ﮔﻔﺘﻢ و وﻗﺘﯽ رﺿﺎﯾﺘﺶ را اﻋﻼم ﮐﺮد. ھﻤﮫ‬
    ‫را ﻓﺮوﺧﺘﻢ و ﺑﺎ ﭘﻮل راھﯽ ﺷﺮﮐﺖ ﺷﺪم. ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﮫ ﺳﻮی اﺗﺎق رﺋﯿﺲ رﻓﺘﻢ ﮐﮫ ﺧﺎﻧﮫ ﻣﺤﻤﺪی‬
    ‫ﺟﻠﻮﯾﻢ را ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ رﺋﯿﺲ ﺳﭙﺮده ﻣﻦ دﯾﮕﺮ آﻧﺠﺎ ﮐﺎر ﻧﮑﻨﻢ. ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﮔﻔﺘﻢ: اﺗﻔﺎﻗﺎ ﺧﻮدﻣﻢ‬
    ‫ھﻤﯿﻦ ﺗﺼﻤﯿﻢ را دارم و ﺑﺎ ﺗﻘﮫ ای ﺑﮫ در وارد ﺷﺪم. ﺑﺎ دﯾﺪن ﻣﻦ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﮐﯽ ﺑﮭﺖ اﺟﺎزه داده وارد ﺷﺮﮐﺖ ﺑﺸﯽ؟‬
    ‫اﻣﯿﺪوارم آﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎری ﺑﺎﺷﮫ ﮐﮫ ﭘﺎ اﯾﻨﺠﺎ ﻣﯽ ذارم. ﻗﺮارداد رو ﭘﺎره ﮐﻨﯿﺪ ﺗﺎ آﺑﺮوﺗﻮن رو‬
    ‫ﻧﺒﺮدم .‬
    ‫ﺑﺎ ﺗﻤﺴﺨﺮ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﺗﻮ آﺑﺮوی ﻣﺎ رو ﺑﺒﺮی؟ ھﻤﮫ ﺷﺎھﺪن ﮐﮫ ﭼﻄﻮر زﯾﺮ ﭘﺎی ﮐﺎرﮐﻨﺎن ﻣﺮد ﺷﺮﮐﺖ ﻧﺸﺴﺘﯽ. ﻣﯽ‬
    ‫ﺗﻮﻧﻦ ﺑﮫ ﻣﻮﻗﻌﺶ ﺷﮭﺎدت ﺑﺪن .‬
    ‫ﻣﻦ ﯾﺎ ﺷﻤﺎھﺎ ﮐﮫ ﻗﺼﺪﺗﻮن ﻓﻘﻂ ﻓﺮﯾﺐ دﺧﺘﺮای ﭼﺸﻢ و ﮔﻮش ﺑﺴﺘﮫ اﺳﺖ .‬
    ‫دﺧﺘﺮی ﮐﮫ اوﻧﻘﺪر ﻋﻘﻞ ﻧﺪاره ﮐﮫ ﺑﻔﮭﻤﮫ ﭼﯽ ازش ﻣﯽ ﺧﻮان ھﺮ ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺮش ﺑﯿﺎد ﺣﻘﺸﮫ .‬
    ‫ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ذارم ﺑﺎھﺎم ﻣﻌﺎﻣﻠﮫ ﮐﻨﯿﻦ .‬
    ‫وﻗﺘﯽ ازت ﺷﮑﺎﯾﺖ ﮐﺮدم ﻣﯽ ﻓﮭﻤﯽ. اوﻧﻮﻗﺖ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﭘﺪر ﻧﺪاﺷﺘﮫ ات ﻣﯽ آد ﮐﻤﮑﺖ ﯾﺎ ﻧﺎﻣﺰد‬
    ‫ﻓﺮارﯾﺖ ﯾﺎ ﺑﺮادر ﻣﺴﺎﻓﺮت. ﺑﮫ اﻣﯿﺪ ﮐﯽ اﯾﻨﻘﺪر ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺣﺮف ﻣﯽ زﻧﯽ؟‬
    ‫ﺑﺎ ﺑﻐﺾ ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫از ﻣﻦ ﭼﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻦ؟‬
    ‫ﯾﺎ ﻣﺜﻞ ﺑﭽﮫ آدم ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮدی ﺳﺮﮐﺎرت و ھﺮﭼﯽ ﮔﻔﺘﻢ ﮔﻮش ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﯾﺎ ﻗﺮارداد رو ﻓﺴﺦ‬
    ‫ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ .‬
    ‫دﺳﺘﻢ را داﺧﻞ ﮐﯿﻔﻢ ﺑﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﺑﺎ دوﻣﯿﻦ راه ﻣﻮاﻓﻘﻢ .‬
    ‫ﭘﻮﻟﮭﺎ را ﺑﺪﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫اول ﻗﺮارداد .‬
    ‫از داﺧﻞ ﮐﺸﻮی ﻣﯿﺰش ورﻗﮫ ای ﺑﯿﺮون آورد و ﻣﻘﺎﺑﻠﺶ ﮔﺬاﺷﺖ. ﺟﻠﻮﺗﺮ رﻓﺘﻢ و ﺑﻌﺪ از‬
    ‫اﻃﻤﯿﻨﺎن ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﺑﺎ ﺧﻂ ﺧﻮدﺗﻮن ﺑﻨﻮﯾﺴﯿﺪ ﻏﺮاﻣﺖ ﭘﺮداﺧﺖ ﺷﺪ و اﻣﻀﺎء ﮐﻨﯿﺪ .‬
    ‫ﺑﺎ ﮐﻨﺎﯾﮫ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫داری ﯾﺎد ﻣﯽ ﮔﯿﺮی ﭼﮫ ﮐﺎر ﮐﻨﯽ .‬
    ‫وﻗﺘﯽ ورﻗﮫ را ﺑﮫ دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﮔﻮﯾﯽ ﺣﮑﻢ آزادﯾﻢ ﺻﺎدر ﺷﺪه، دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ از آن ﻓﻀﺎی‬
    ‫ﻣﺴﻤﻮم ﻓﺮار ﮐﻨﻢ .‬
    ﭘﻮﯾﺎ ﺑﺎ ورودش ﺑﮫ اﺗﺎﻗﻢ آﻣﺪ و ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﭼﺮا ﺗﺎﺑﻠﻮھﺎﺗﻮ از ﭘﺬﯾﺮاﯾﯽ ﺟﻤﻊ ﮐﺮدی؟‬
    ‫ﺑﮫ ﭘﻮﻟﺸﻮن اﺣﺘﯿﺎج داﺷﺘﻢ .‬
    ‫ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﻓﺮوﺧﺘﯿﺸﻮن؟‬
    ‫ﭼﺎره ای ﻧﺒﻮد، ﺑﺎﯾﺪ از ﺷﺮﮐﺖ ﺑﯿﺮون ﻣﯽ آﻣﺪم .‬
    ‫وﻗﺘﯽ ﺟﺮﯾﺎن را ﺑﺮاﯾﺶ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮدم رﻧﺠﯿﺪه ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﭼﺮا ﻣﻨﻮ ﺑﮫ ﺣﺴﺎب ﻧﻤﯽ آری؟ اوﻧﻘﺪر ﻏﺮﯾﺒﮫ ام ﮐﮫ ﻧﻤﯽ ذاری ﮐﻤﮑﺖ ﮐﻨﻢ؟‬
    ‫ﭘﻮﯾﺎ اﯾﻦ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﻨﮫ. اﮔﮫ ﺑﮫ دﻻﯾﻠﯽ ﺗﻨﮭﺎ ﻣﻮﻧﺪم دﻟﯿﻞ ﻧﻤﯽ ﺷﮫ ﺗﻮ ﺑﺨﻮای ﺟﺎی ﺑﻘﯿﮫ رو ﭘﺮ‬
    ‫ﮐﻨﯽ .‬
    ‫ﺧﻮب ﭼﺮا ﺗﻨﮭﺎ ﻣﻮﻧﺪی؟ ﺟﺰ اﯾﻨﮑﮫ ﺧﻮدت ﻣﯽ ﺧﻮای؟‬
    ‫ﺧﻮاھﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺷﺮوع ﻧﮑﻦ .‬
    ‫اﮔﮫ ﯾﮫ روزی ﺑﻔﮭﻤﯽ ازدواج ﮐﺮده، ﺣﺎﺿﺮی ﺑﺎ ﻣﻦ ازدواج ﮐﻨﯽ؟‬
    ‫آره ﺣﺎﺿﺮم .ﺣﺎﻻ ھﻢ ﺧﻮاھﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺑﺮو، ﻣﯽ ﺧﻮام ﺗﻨﮭﺎ ﺑﺎﺷﻢ .‬
    ‫دوﺑﺎره ﺗﻤﺎم ﻏﺼﮫ ھﺎﯾﻢ را در ﺻﻨﺪوﻗﭽﮫ ای رﯾﺨﺘﻢ و درش را ﻣﺤﮑﻢ ﺑﺴﺘﻢ. ﺑﮫ ﭘﯿﺸﻨﮭﺎد ﭘﻮﯾﺎ‬
    ‫ﻗﺮار ﺷﺪ ﺑﻌﺪ از ﻋﯿﺪ در ﭼﻨﺪ ﮐﻼس ﺛﺒﺖ ﻧﺎم ﮐﻨﻢ. اززﻣﺎﻧﯽ ﮐﮫ ﻧﻮﺷﺘﻦ را ﮐﻨﺎر ﮔﺬاﺷﺘﻢ‬
    ‫اﺣﺴﺎس م ﯾﮑﻨﻢ ﮔﺮه ای در ﮔﻠﻮﯾﻢ اﯾﺠﺎد ﺷﺪه و ﺑﺎزھﻢ ﻧﻤﯽ ﺷﻮد. دﺳﺖ و دﻟﻢ ھﻢ دﯾﮕﺮ ﺑﮫ‬
    ‫ﻧﻘﺎﺷﯽ ﻧﻤﯽ رود. ﺑﺎ وﺟﻮد آﻧﮑﮫ در ﺑﮭﺘﺮﯾﻦ ﺷﺮاﯾﻂ ﺑﮫ دادم رﺳﯿﺪ اﻣﺎ ﻓﮭﻤﯿﺪم ﮐﺴﯽ ﺑﺮای ان‬
    ‫ارزﺷﯽ ﻗﺎﺋﻞ ﻧﯿﺴﺖ. ﻋﯿﺪ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم زﯾﺒﺎﯾﯽ ھﺎﯾﺶ ﮔﺬﺷﺖ. آرزوﯾﻢ ﺑﻌﺪ از ﺳﻼﻣﺘﯽ ﺧﻮد و‬
    ‫ﺧﺎﻧﻮاده ام ﺗﻨﮭﺎ ﯾﮏ ﭼﯿﺰ ﺑﻮد... اﻣﯿﺪ را ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻢ. ﺑﻌﺪ از ﻣﺪﺗﮭﺎ ﺑﺎ درد دل ﮐﺮدن و ﺣﻀﻮر‬
    ‫ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﺰار ﭘﺪر و ﭘﺮﺳﺘﻮ اﻧﺪﮐﯽ آراﻣﺶ ﯾﺎﻓﺘﻢ. اﯾﻦ ﺑﺎر ﺑﺮای آﻧﮑﮫ اﺣﺴﺎﺳﺎت ﭘﻮﯾﺎ را ﺑﮫ‬
    ‫ﻏﻠﯿﺎن ﻧﯿﺎورم ﺑﯽ ﺗﺎﺑﯽ ﻧﮑﺮدم ﭼﻮن ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﻃﺎﻗﺖ ﻧﻤﯽ آورد. ﺑﻌﺪ از ﻋﯿﺪ ﻓﺸﺎرھﺎی ﭘﻮﯾﺎ‬
    ‫ﺑﺮای ﺛﺒﺖ ﻧﺎم ﺷﺮوع ﺷﺪ. دوﺳﺖ ﻧﺪاﺷﺖ دﭼﺎر ﺧﻮدﮔﯽ ﺷﻮم. ﮐﻢ ﮐﻢ زﻣﺰﻣﮫ ھﺎی ﺧﺎﻟﮫ ﺑﻠﻨﺪ‬
    ‫ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﮫ ﺑﮭﺘﺮﯾﻦ راه آن اﺳﺖ ﮐﮫ ﺑﺎ ھﻢ ازدواج ﮐﻨﯿﻢ. ﻣﺎدر ﺑﮫ ﻃﻮر ﺿﻤﻨﯽ ﻣﻮاﻓﻘﺖ‬
    ‫ﺧﻮدش را اﻋﻼم ﮐﺮده ﺑﻮد و ﭘﻮﯾﺎ ﺑﺎ ھﺮ ﺣﺮﻓﯽ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻣﯽ درﺧﺸﯿﺪ، ﺑﺮ ﺳﺮ دوراھﯽ‬
    ‫ﺑﻮدم. از ﻃﺮﻓﯽ اﮔﺮ ھﯿﭻ ﮔﺎه اﻣﯿﺪ را ﻧﻤﯽ ﯾﺎﻓﺘﻢ ﯾﺎ ﻣﯽ ﻓﮭﻤﯿﺪم ﺑﮫ ﺳﻮی ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮد رﻓﺘﮫ‬
    ‫ﺑﺎزﻧﺪه ﻣﯽ ﺷﺪم و از ﻃﺮﻓﯽ دﯾﮕﺮ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪم ﭘﯿﺪاﯾﺶ ﮐﻨﻢ و ﺑﺮای ھﻤﯿﺸﮫ ﺧﻮدم را ﺑﮫ‬
    ‫ﺧﺎﻃﺮ ازدواج ﮐﺮدن ﺑﺎ ﮐﺴﯽ ﺑﮫ ﻏﯿﺮ از او ﺳﺮزﻧﺶ ﮐﻨﻢ. ﺑﺎ ﺷﺮوع ﮐﻼﺳﮭﺎﯾﻢ اوﻗﺎﺗﻢ‬
    ‫ﺳﺮﯾﻌﺘﺮ از آن ﻣﯽ ﮔﺬﺷﺖ ﮐﮫ ﻓﮑﺮ و ﺧﯿﺎل ﻓﺮﺻﺖ آزارم را داﺷﺘﮫ ﺑﺎﺷﻨﺪ .دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ ھﻢ‬
    ‫ﺣﺴﺎﺑﺪاری را ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮم و ھﻢ ﻧﻘﺸﮫ ﮐﺸﯽ را ﺑﯿﺎﻣﻮزم. اﻓﺴﻮس ﻣﯽ ﺧﻮردم، اﮔﺮ درﺳﻢ را‬
    ‫رھﺎ ﻧﮑﺮده ﺑﻮدم اﻣﺮوز ﺑﺎ ﻣﺪرک ﻟﯿﺴﺎﻧﺲ اﺳﺘﺨﺪام ﻣﯽ ﺷﺪم .روزھﺎﯾﯽ ﮐﮫ از دﺳﺖ رﻓﺘﮫ‬
    ‫ﺑﻮد و ﺑﺎزﻧﻤﯽ ﮔﺸﺖ. ﭘﻮﯾﺎ ﺧﻮدش ﻣﺮا ﻣﯽ رﺳﺎﻧﺪ و ﺑﻌﺪ ﺑﮫ دﻧﺒﺎﻟﻢ ﻣﯽ آﻣﺪ. ﮐﻢ ﮐﻢ ﺑﮫ وﺟﻮدش‬
    ‫واﺑﺴﺘﮫ ﺷﺪم و اﺟﺎزه دادم در ﮐﺎرھﺎ ﮐﻤﮑﻢ ﮐﻨﺪ. او را ﺻﺎﺣﺐ ﺗﺠﺮﺑﮫ ﺷﻨﺎﺧﺘﮫ ﺑﻮدم و ﻣﯽ‬
    ‫داﻧﺴﺘﻢ ھﻤﯿﺸﮫ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﻢ روی ﺣﻤﺎﯾﺘﺶ ﺣﺴﺎب ﮐﻨﻢ. وﻗﺘﯽ دوره آﻣﻮزﺷﯿﻢ ﺑﮫ اﺗﻤﺎم رﺳﯿﺪ، ﺑﮫ‬
    ‫ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ ﻣﻮﻓﻘﯿﺘﻢ، ﺷﺎم را ﺑﯿﺮون ﺧﻮردﯾﻢ. ﺑﻌﺪ از اﺗﻤﺎم ﻏﺬا ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﺧﻮب ﺷﻤﺎ از ﻓﺮدا رﺳﻤﺎ در ﺷﺮﮐﺖ ﻣﺸﻐﻮل ﺑﮫ ﮐﺎر ﻣﯽ ﺷﯽ .‬
    ﺑﺎ دﻟﮭﺮه ﮔﻔﺘﻢ:‬
    ‫اﻣﺎ ﻣﻦ ھﯿﭻ ﺗﺠﺮﺑﮫ ای ﻧﺪارم. ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ آﺑﺮوﺗﻮ ﺑﺒﺮم .‬
    ‫ﻣﻦ ھﻤﯿﻦ ﺟﻮری ھﻢ آﺑﺮوم رو ﭘﺎی ﺗﻮ از دﺳﺖ دادم. آﺧﺮ دﺧﺘﺮ ﺑﮫ اﯾﻦ ﻟﺠﺒﺎزی؟ ﺑﺎﺑﺎ اﯾﻦ‬
    ‫ھﻤﮫ ﻋﺸﻘﯽ ﮐﮭﺒﮫ ﭘﺎی ﺗﻮ رﯾﺨﺘﻢ اﮔﮫ ﺳﻨﮓ ھﻢ ﺑﻮد ﺗﺎ ﺑﮫ ﺣﺎل ﮔﻞ داده ﺑﻮد .‬
    ‫ﮐﺎش ﺳﻨﮓ ﺑﻮدم .اوﻧﻮﻗﺖ ﺧﯿﻠﯽ راﺣﺘﺘﺮ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدم .‬
    ‫ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب ﺗﻮ ﺣﺲ ﻧﺮو. ﻓﺮدا ﺑﺎ ﺧﻮدم ﻣﯽ ﺑﺮﻣﺖ ﺷﺮﮐﺖ. اﻣﺎ ...‬
    ‫وای! ﺗﻮرو ﺧﺪا از اوﻟﺶ اﻣﺎ ﻧﯿﺎر .‬
    ‫وﻟﯽ اول ﺣﻠﻘﮫ، ﻧﻤﯽ ﺧﻮای درش ﺑﯿﺎری؟‬
    ‫ﺑﺮای ﭼﯽ درش ﺑﯿﺎرم؟‬
    ‫ﺧﻮب ﺷﺎﯾﺪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻋﻮض ﺑﺸﮫ. ﭼﺮا دوﺳﺖ داری دﯾﮕﺮان ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻦ ﻣﺘﺎھﻠﯽ؟‬
    ‫ﺑﮫ ﻧﻈﺮ ﺗﻮ ازدواج ﯾﻌﻨﯽ ﭼﯽ؟‬
    ‫ﯾﻌﻨﯽ زن و ﺷﻮھﺮ ﺷﺪن .‬
    ‫اﻣﺎ ﺑﮫ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ ﯾﻌﻨﯽ ﺗﻌﮭﺪ دادن و ﭘﺎی ﺗﻌﮭﺪ اﯾﺴﺘﺎدن .ﻣﻦ ﺑﮭﺶ ﻗﻮل دادم و ﺗﺎ وﻗﺘﯽ ﻧﺪوﻧﻢ‬
    ‫ﭼﺮا رﻓﺖ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ زﯾﺮ ﻗﻮﻟﻢ ﺑﺰﻧﻢ .‬
    ‫ﺳﺮی ﺑﺎ ﺗﺎﺳﻒ ﺗﮑﺎن داد و درﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽ ﺷﺪ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ھﺮﺟﻮر ﻣﯿﻠﺘﮫ .‬
    ‫ﺻﺒﺢ ﺑﺎ اﺷﺘﯿﺎق ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم. ﺷﺮوع ﯾﮏ ﮐﺎر ﺟﺪﯾﺪ درﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﭘﻮﯾﺎ ﺣﻤﺎﯾﺘﻤﻤﯽ ﮐﺮد ﺑﺮاﯾﻢ ﺟﺬاب‬
    ‫ﺑﻮد .دﯾﮕﺮ ﺧﯿﺎﻟﻢ ﺑﺎﺑﺖ ﮐﺎر راﺣﺖ ﺑﻮد و ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮدم ﻣﺸﮑﻠﯽ ﺑﺮاﯾﻢ ﭘﯿﺶ ﻧﺨﻮاھﺪ آﻣﺪ .‬
    ‫روﺑﺮوی آﯾﻨﮫ ﻧﺸﺴﺘﻢ و ﻣﻮھﺎﯾﻢ را ﺷﺎﻧﮫ ﮐﺮدم. ﭼﺸﻤﻢ ﺑﮫ ﮔﺮدﻧﺒﻨﺪم ﮐﮫ اﻓﺘﺎد ﻟﺤﻈﮫ ای دﻟﻢ‬
    ‫ﮔﺮﻓﺖ. ﺑﺎ اﻓﺴﻮس ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم ﺣﺘﻤﺎ ﻣﺤﺒﺘﻢ در ﻗﻠﺒﺶ در ﺣﺎل ﮐﻢ ﺷﺪن اﺳﺖ. ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ دﻟﯿﻞ‬
    ‫ﺣﺮﻓﮭﺎی ﭘﻮﯾﺎ ﭼﯿﺴﺖ وﻟﯽ ﺣﺘﯽ ﻓﮑﺮ آﻧﮑﮫ ازدواج ﮐﺮده ﺑﺎﺷﺪ ھﻢ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻤﻞ ﻧﺒﻮد .‬
    ‫ﺷﺮﮐﺖ از آﻧﭽﮫ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﺑﺰرﮔﺘﺮ ﺑﻮد. ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﯽ ﻧﻮﺳﺎز و ﭼﻨﺪ ﻃﺒﻘﮫ ﮐﮫ ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﮫ‬
    ‫ﯾﮏ ﺷﺮﮐﺖ ﻣﮭﻨﺪﺳﯽ ﺑﻮد. ﺑﺎ ورودم ﺑﮫ آﻧﺠﺎ ﻣﺘﻮﺟﮫ ﺣﺴﻦ ﺷﮭﺮت ﭘﻮﯾﺎ ﺷﺪم. ﺑﮫ ﮐﺎر ﮔﺰﯾﻨﯽ‬
    ‫رﻓﺘﻢ و ﺑﻌﺪ از ﭘﺮ ﮐﺮدن ﻓﺮم، ﺑﮫ ھﻤﺮاه ﭘﻮﯾﺎ وارد ﻣﺤﻞ ﮐﺎرم ﺷﺪم. ﺟﻮ ﺷﻠﻮغ آﻧﺠﺎ ﺷﺎدم ﻣﯽ‬
    ‫ﮐﺮد. ﭘﻮﯾﺎ ﺑﻌﺪ از ﻣﻌﺮﻓﯽ ﻣﻨﺒﮫ دﯾﮕﺮان ﻣﯿﺰ ﮐﺎرم را ﻧﺸﺎن داد. در اﺗﺎق ﻣﺎ ﺑﮫ ﻏﯿﺮ از ﻣﻦ‬
    ‫ﺳﮫ ﺧﺎﻧﻢ دﯾﮕﺮ ﻣﺸﻐﻮل ﮐﺎر ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﮫ ﺑﮫ راﺣﺘﯽ در ﺟﻤﻊ ﺻﻤﯿﻤﯽ آﻧﮭﺎ ﭘﺬﯾﺮﻓﺘﮫ ﺷﺪم. ﭘﻮﯾﺎ‬
    ‫ﺑﻌﺪ از آﻧﮑﮫ ﺗﻮﺿﯿﺤﯽ ﮐﻮﺗﺎه درﺑﺎره ﮐﺎرم داد ﺑﮫ دﺧﺘﺮ ﺟﻮاﻧﯽ ﮐﮫ ﻣﺸﻐﻮل ﺑﮫ ﮐﺎر ﺑﻮد رو‬
    ‫ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﺧﺎﻧﻮم ﻗﺎﺳﻤﯽ، اﯾﺸﻮن ﺗﺎ وﻗﺘﯽ ﮐﮫ راه ﻧﯿﺘﺎدن دﺳﺖ ﺷﻤﺎ اﻣﺎﻧﺖ. اﻣﯿﺪوارم ﮐﻤﮑﺸﻮن ﮐﻨﯿﺪ .‬
    ‫دﺧﺘﺮ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮐﻨﺎرم آﻣﺪ و ﭘﻮﯾﺎ ﺑﮫ ﺳﺮاغ ﮐﺎرھﺎﯾﺶ رﻓﺖ. ﺑﮫ زودی ﻏﺮق در ﮐﺎر ﺷﺪم و‬
    ‫زﻣﺎن را از ﯾﺎد ﺑﺮدم. وﻗﺖ ﻧﮭﺎر ھﻤﺎن دﺧﺘﺮ ﮐﻨﺎرم آﻣﺪ وﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﺑﮭﺘﺮه اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﮐﻨﯽ وﻗﺘﮫ ﻧﮭﺎره .‬
    ‫ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﻧﮕﺎھﯽ ﺑﮫ ﺳﺎﻋﺖ ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
    ‫ﭼﮫ زود ﮔﺬﺷﺖ اﻣﺎ ﻣﻦ ﮐﮫ ﻧﮭﺎر ﻧﯿﺎوردم .‬
    ‫ﺑﺎ ﻣﺤﺒﺖ ﻇﺮف ﻏﺬاﯾﺶ را آورد و ﮔﻔﺖ:‬
    ‫ﻓﮑﺮﮐﻨﻢ ﺟﻔﺘﻤﻮن رو ﺳﯿﺮ ﮐﻨﮫ .‬
    ‫وﻗﺘﯽ اﻣﺘﻨﺎع ﻣﺮا دﯾﺪ ﺧﻮاﺳﺖ ﺗﻌﺎرف را ﮐﻨﺎر ﺑﮕﺬارم و ﮔﻔﺖ :‬
    ‫اﺳﻢ ﻣﻦ ﻧﯿﻠﻮﻓﺮه. اﺻﻼ ھﻢ اھﻞ ﺗﻌﺎرف ﻧﯿﺴﺘﻢ. ﭘﺲ رودرﺑﺎﯾﺴﯽ ﻧﮑﻦ ﮐﮫ ﺳﺮت ﮐﻼه ﻣﯽ ره .‬
    ‫ﻧﮕﺎھﯽ ﺑﮫ ﺻﻮرت ﻇﺮﯾﻒ و زﯾﺒﺎﯾﺶ اﻧﺪاﺧﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫اﺳﻢ ﻣﻨﻢ ھﺴﺘﯽ اﺳﺖ. ﭘﺲ ﻓﺮدا ﻧﮭﺎر ﻣﮭﻤﻮن ﻣﻦ .‬
    ‫ﺑﻌﺪ از آﻧﮑﮫ ﻗﺒﻮل ﮐﺮد، اوﻟﯿﻦ ﻟﻘﻤﮫ از ﻏﺬا را ﺑﮫ دھﺎن ﮔﺬاﺷﺘﻢ ﮐﮫ ﭘﻮﯾﺎ ﺑﺎ ﻇﺮف ﻏﺬا آﻣﺪ و‬
    ‫ﺑﺎ دﯾﺪن ﻣﻦ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ﺑﺎ ھﻢ ﺻﻤﯿﻤﯽ ﺷﺪﯾﻦ. ﭘﺲ اﯾﻨﻢ ﺑﺎﺷﮫ ﺑﺎ ھﻢ ﺑﺨﻮرﯾﻦ .‬
    ‫ﻧﯿﻠﻮﻓﺮ ﭼﺸﻤﮑﯽ زد و ھﺮدو ﻣﺸﻐﻮل ﺷﺪﯾﻢ .
    روز اول ﮐﺎرم زودﺗﺮ از آﻧﭽﮫ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﺑﮫ ﭘﺎﯾﺎن رﺳﯿﺪ. ﺳﺎﻋﺘﯽ ﻗﺒﻞ از رﻓﺘﻦ ﻧﯿﻠﻮﻓﺮ‬
    ‫ﺧﺪاﺧﺤﺎﻓﻈﯽ ﮐﺮدم و ھﻤﺮاه ﭘﻮﯾﺎ ﺑﮫ راه اﻓﺘﺎدم. ﺑﺎ ھﯿﺠﺎن ﺑﮫ ﻃﺒﻘﺎت ﺑﺎﻻ رﻓﺘﯿﻢ و ﺗﻤﺎم اﺗﺎﻗﮭﺎ‬
    ‫را ﻧﺸﺎﻧﻢ داد. ھﺮﮐﺴﯽ ﻣﺸﻐﻮل ﮐﺮا ﺧﻮدش ﺑﻮد. وﻗﺘﯽ ﺗﮏ ﺗﮏ اﺗﺎﻗﮭﺎ را ﻧﺸﺎﻧﻢ داد ﺑﮫ ﺳﻮی‬
    ‫آﺳﺎﻧﺴﻮر رﻓﺘﯿﻢ ﺗﺎ ﺑﮫ ﺧﺎﻧﮫ ﺑﺮﮔﺮدﯾﻢ. ﻣﺎﺷﯿﻦ را در ﭘﺎرﮐﯿﻨﮓ ﭘﺎرک ﮐﺮده ﺑﻮد وﻗﺘﯽ ﺳﻮار‬
    ‫ﺷﺪم ﺗﺎزه اﺣﺴﺎس ﺧﺴﺘﮕﯽ ﮐﺮدم. ﺳﺮراه ﻗﺒﻞ از رﺳﯿﺪن ﺑﮫ ﺧﺎﻧﮫ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺟﻌﺒﮫ ای ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ‬
    ‫ﺑﺨﺮد ﺗﺎ ھﻤﮫ را ﻣﮭﻤﺎن ﮐﻨﯿﻢ .‬
    ‫ھﻔﺘﮫ اول ﮐﺎرم ﺑﮫ ﺳﺮﻋﺖ ﮔﺬﺷﺖ. ﺑﺎ وﺟﻮد ﻧﯿﻠﻮﻓﺮ و ﭘﻮﯾﺎ ﺑﮫ ﺳﺮﻋﺖ ﮐﺎرھﺎ را ﺑﮫ دﺳﺖ‬
    ‫ﮔﺮﻓﺘﻢ. اﻣﺎ اﯾﻦ روزھﺎ ﭘﻮﯾﺎ ﮐﻢ ﺣﺮف ﺗﺮ و ﮔﻮﺷﮫ ﮔﯿﺮﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ و ﺗﻼش ﻣﻦ ﺑﺮای ﯾﺎﻓﺘﻦ‬
    ‫دﻟﯿﻠﺶ ﺑﯿﮭﻮده ﺑﻮد. ﺑﯿﺸﺘﺮ اوﻗﺎت ﮐﻼﻓﮫ ﺑﻮدم و ﮔﺎھﯽ ﻓﻘﻂ ﻣﺎت ﻧﮕﺎھﻢ ﻣﯽ ﮐﺮد ووﻗﺘﯽ ﺑﮫ‬
    ‫ﺧﻮد ﻣﯽ آﻣﺪ آه ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ. ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﭼﺮا ﯾﮑﺪﻓﻌﮫ اﯾﻦ ھﻤﮫ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﺮده اﻣﺎ ﺟﻮاب ﺳﻮاﻟﮭﺎﯾﻢ‬
    ‫را ﻧﻤﯽ داد و ﻣﻦ ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪم ﮐﻤﺘﺮ دوروﺑﺮش ﺑﺎﺷﻢ. آن روز ھﻢ از ﺻﺒﺢ ﮐﮫ از ﺧﻮاب‬
    ‫ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﺪﺧﻠﻖ ﺑﻮد. اﺳﺘﺮس داﺷﺖ و ﺑﺪﺧﻠﻘﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد. رﻓﺘﺎرش روی ﻣﻦ ھﻤﺘﺎﺛﯿﺮ ﻣﯽ‬
    ‫ﮔﺬاﺷﺖ و ﺑﺮای آﻧﮑﮫ دﻋﻮاﯾﻤﺎن ﻧﺸﻮد ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻮدم ﺳﮑﻮت ﮐﻨﻢ .آﺧﺮ ﺳﺮ ھﻢ ﺳﺮدرد را‬
    ‫ﺑﮭﺎﻧﮭﮑﺮد و ﺑﺮاﯾﻢ آژاﻧﺲ ﮔﺮﻓﺖ ﺗﺎ ﺗﻨﮭﺎﯾﯽ ﺑﮫ ﺷﺮﮐﺖ ﺑﺮوم .ھﺮﮐﺎری ﮐﺮدم ﮐﻨﺎرش ﺑﻤﺎﻧﻢ‬
    ‫ﻧﭙﺬﯾﺮﻓﺖ و ﻣﺮا ﺑﺎ دﻧﯿﺎﯾﯽ ﺳﻮال رواﻧﮫ ﮐﺮد. داﺧﻞ ﺷﺮﮐﺖ ﮐﮫ ﺷﺪم ھﻤﮫ ﺳﺮاﻏﺶ را ﻣﯽ‬
    ‫ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ. ﻣﮭﺮﺑﺎﻧﯽ و ﺧﻮش اﺧﻼﻗﯽ اش را ھﻤﮫ دوﺳﺖ داﺷﺘﻨﺪ. ﻧﯿﻠﻮﻓﺮ ﮐﮫ اﺧﻤﮭﺎی درھﻢ ﻣﺮا‬
    ‫دﯾﺪ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ای ﺑﺎﺑﺎ ﺑﺎ ھﻢ دﻋﻮاﺗﻮن ﺷﺪه؟‬
    ‫ﺑﺎ ﮐﯽ؟ ﭘﻮﯾﺎ؟ ﻧﮫ ﺑﺎﺑﺎ! ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ اﻣﺮوز ﭼﺶ ﺑﻮد .‬
    ‫ازاﯾﻦ ﭼﯿﺰا ﺑﯿﻦ زن و ﺷﻮھﺮھﺎ ﭘﯿﺶ ﻣﯽ آد .‬
    ‫ﻣﺘﻌﺠﺐ ﻧﮕﺎھﺶ ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﮐﯽ ﮔﻔﺘﮫ ﻣﺎ زن و ﺷﻮھﺮﯾﻢ؟ اون ﭘﺴﺮ ﺧﺎﻟﮫ ﻣﻨﮫ .‬
    ‫اﻣﺎ ھﻤﮫ ھﻤﯿﻦ رو ﻣﯽ ﮔﻦ. ﺣﺘﯽ ﺑﻌﻀﯽ ھﺎ از ﺗﻮ ﺑﮫ اﺳﻢ ﺧﺎﻧﻮم ﺟﻌﻔﺮی ﻧﺎ ﻣﯽ ﺑﺮن .‬
    ‫ﺧﻮب ھﻤﮫ اﺷﺘﺒﺎه ﻣﯿﮑﻨﻦ .‬
    ‫ﭘﺲ اﯾﻦ ﺣﻠﻘﮫ ﺗﻮ دﺳﺘﺖ ....‬
    ‫اﯾﻦ ﯾﺎدﮔﺎرﯾﮫ .ﺧﻮب ﭘﺲ اﯾﻦ ھﻤﮫ ﺗﺤﻮﯾﻞ ﮔﺮﻓﺘﻨﺖ واﺳﮫ اﯾﻦ ﺑﻮد ﻧﮫ؟‬
    ‫ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﻧﯿﺸﮕﻮﻧﯽ ازﻣﻦ ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ :‬
    ‫اﺗﻔﺎﻗﺎ ﺣﺎﻻ ﺧﯿﺎﻟﻢ راﺣﺘﺘﺮ ﺷﺪ. ھﻤﺶ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪم دﺳﺘﮫ ﮔﻞ ﺑﮫ آب ﺑﺪم اﻣﺎ ﺣﺎﻻدﯾﮕﮫ از دﺳﺘﻢ‬
    ‫اﻣﺎن ﻧﺪاری .‬
    ‫ﻧﯿﻠﻮﻓﺮ ﺑﺮای ﺑﺮدن ﮐﺎرھﺎﯾﻤﺎن آﻗﺎ ﻏﻼم را ﺻﺪا زد و وﻗﺘﯽ ﻓﮭﻤﯿﺪ آﻧﺮوز ﻏﯿﺒﺖ داﺷﺘﮫ،‬
    ‫ﺧﻮدش آﻧﮭﺎ را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد. اﻣﺎ وﻗﺘﯽ آﻣﺪ و اﺧﻤﮭﺎﯾﺶ درھﻢ ﺑﻮد. ﻧﺨﻮاﺳﺘﻢ در ﮐﺎرش دﺧﺎﻟﺖ‬
    ‫ﮐﻨﻢ ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺑﯽ ھﯿﭻ ﺳﻮاﻟﯽ ﺑﮫ ﮐﺎرھﺎﯾﻤﺎن ﻣﺸﻐﻮل ﺷﺪﯾﻢ. وﻗﺘﯽ ﮐﺎرم ﺗﻤﺎم ﺷﺪ ﺑﮫ دﺳﺘﺶ‬
    ‫دادم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
    ‫زﺣﻤﺖ اﯾﻦ ﯾﮑﯽ ھﻢ ﺑﮑﺶ .‬
    ‫در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ھﻨﻮز ﻧﺎراﺣﺘﯿﺶ از ﺑﯿﻦ ﻧﺮﻓﺘﮫ ﺑﻮد ﮔﻔﺖ :‬
    ‫اﯾﻦ ﮐﺎرا ﻣﺎل وﻗﺘﯽ ﺑﻮد ﮐﮫ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﺧﺎﻧﻮم ﺟﻌﻔﺮی ھﺴﺘﯽ. اﻣﺎ ﺣﺎﻻ ﮐﮫ ﻓﻘﻂ ﺧﺎﻧﻢ‬
    ‫ﺑﮭﺮاﻣﯽ ھﺴﺘﯽ زﺣﻤﺘﺶ ﭘﺎی ﺧﻮدت .ﻣﻦ اﺻﻼ ﺣﻮﺻﻠﮫ دﯾﺪن ﻗﯿﺎﻓﮫ اون ﺑﺪاﺧﻼق رو ﻧﺪارم .‬
    ‫ﺧﻮدﺗﻮ ﻟﻮس ﻧﮑﻦ دﯾﮕﮫ. ﻣﻦ ﻧﻢ ﯾﺪوﻧﻢ ﭼﮫ ﮐﺎر ﮐﻨﻢ .‬
    ‫ﻋﺰﯾﺰم ﺑﺎﯾﺪ ﯾﮫ روز ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮی دﯾﮕﮫ. زﺣﻤﺖ ﺑﮑﺶ ﺑﺎ آﺳﺎﻧﺴﻮر ﺑﺮو ﻃﺒﻘﮫ ﺑﺎﻻ اﺗﺎق اول‬
    ‫دﺳﺖ راﺳﺖ. ﻣﻦ ﯾﮑﯽ واﻗﻌﺎ ﺷﺮﻣﻨﺪه اﺗﻢ .‬
    ﺷﺎﻧﮫ ھﺎﯾﻢ را ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺘﻢ و ﺑﺎ ﺧﻮد ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم اﻣﺮوز ھﻤﮫ ﯾﮏ ﭼﯿﺰﺷﺎن ﻣﯽ ﺷﻮد .‬
    ‫ﺑﺎ ورود ﺑﮫ ﻃﺒﻘﮫ ﺑﺎﻻ ﺑﮫ اﺗﺎﻗﮭﺎ ﻧﮕﺎھﯽ ﮐﺮدم و ﺑﮫ ﺳﻤﺖ اﺗﺎق دﺳﺖ راﺳﺘﯽ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮدم.‬
    ‫دوﺑﺎره ﺑﮫ ورﻗﮭﺎ ﻧﮕﺎھﯽ اﻧﺪاﺧﺘﻢ ﺗﺎ از درﺳﺖ ﺑﻮدﻧﺸﺎن ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﻮم. ﺑﺎ ورود ﺑﮫ اﺗﺎق‬
    ‫درﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﺑﺎﯾﺪ ورﻗﮭﺎ را ﺑﮫ ﭼﮫ ﮐﺴﯽ ﺑﺪھﻢ ﺑﮫ اوﻟﯿﻦ ﻣﯿﺰ ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪم و در‬
    ‫ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﮐﻠﻤﮫ ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ را ﺑﺮ زﺑﺎن ﻣﯽ آوردم ﺳﺮم را ﺑﺎﻻ آوردم . اﻣﺎ زﺑﺎن ھﻤﺎن ﻟﺤﻈﮫ ﻗﻔﻞ‬
    ‫ﺷﺪ. ذھﻨﻢ ﮐﺎر ﻧﻤﯽ ﮐﺮد. وﻗﺘﯽ اﻣﯿﺪ ﺳﺮش را ﺑﺎﻻ آورد و ھﻤﺎن ﺣﺎﻟﺖ ﺷﻮک را در ﭼﮭﺮه‬
    ‫اش دﯾﺪم ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﺪم روﯾﺎ ﻧﯿﺴﺖ. ورﻗﮭﺎ از دﺳﺘﻢ رھﺎ ﺷﺪ و ﺗﻨﮭﺎ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﻟﺒﮫ ﻣﯿﺰ را ﺑﮕﯿﺮم‬
    ‫ﺗﺎ از اﻓﺘﺎدﻧﻢ ﺟﻠﻮﮔﯿﺮی ﮐﻨﻢ. ﭼﮭﺮه اش ھﻤﺎن ﺑﻮد ﺑﺎ ﺧﻄﮭﺎی رﯾﺰی ﮐﮫ ﮔﻮﺷﮫ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را‬
    ‫زﯾﻨﺖ داده ﺑﻮد و ﻣﻮھﺎی ﺑﻠﻨﺪش ﮐﮫ رﮔﮫ ھﺎی ﻧﻘﺮه اﯾﺒﮫ داﺧﻠﺸﺎن دوﯾﺪه ﺑﻮد. ھﻤﺎن ﻗﺪ ﺑﻠﻨﺪ و‬
    ‫دﺳﺘﺎن ﮐﺸﯿﺪه. ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎه ﻧﮕﺎھﻢ ﺑﺮ دﺳﺘﺎﻧﺶ اﻓﺘﺎد و ﺑﺎ دﯾﺪن ﺣﻠﻘﮫ ای در آن ﺑﮫ زاﻧﻮ درآﻣﺪم.‬
    ‫ﺑﻠﻨﺪم ﮐﺮد و ﻣﺮا ﺑﺮ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻧﺸﺎﻧﺪ و دﯾﮕﺮی ﺑﮫ زور آب در دھﺎﻧﻢ رﯾﺨﺖ. ﭼﺸﻤﺎن ﺑﺎزم‬
    ‫ھﯿﭻ ﺟﺎﯾﯽ را ﻧﻤﯽ دﯾﺪ .ﺳﺮم ﺑﮫ ﺷﺪت ﻣﯽ ﮐﻮﺑﯿﺪ و اﺣﺴﺎس ﺧﻔﮕﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدم. ﺑﮫ ﺧﺎﻃﺮ‬
    ‫ﺿﻌﻒ ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪم ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ را ﺑﺒﻨﺪم اﻣﺎ وﻗﺘﯽ دوﺑﺎره ﺑﺎزﺷﺎن ﮐﺮدم از اﻣﯿﺪ ﺧﺒﺮی ﻧﺒﻮد.‬
    ‫زﯾﺮ ﻟﺐ زﻣﺰﻣﮫ ﮐﺮدم :‬
    ‫اون ﮐﯽ ﺑﻮد ﮐﮫ رﻓﺖ؟‬
    ‫ﺻﺪای ﻧﯿﻠﻮﻓﺮ را ﺷﻨﯿﺪم ﮐﮫ زﯾﺮ ﮔﻮﺷﻢ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﻣﮭﻨﺪس ﺳﺮاﻓﺮازه. ھﻤﻮن ﺑﺪاﺧﻼق از ﺧﻮد راﺿﯽ. ﻣﮕﮫ ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﺮد ﮐﮫ اﯾﻨﺠﻮری ﺿﻌﻒ‬
    ‫ﮐﺮدی؟‬
    ‫درﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺑﮫ زور ﺣﺮف ﻣﯽ زدم ﮔﻔﺘﻢ:‬
    ‫ﭼﻘﺪر ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﯿﺶ؟‬
    ‫ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ھﯿﭽﯽ .ﺑﺎ ھﯿﭻ ﮐﺪوم از ﺑﭽﮫ ھﺎ ﺟﻮر ﻧﺸﺪه. اﯾﻦ ﻣﺪت ﻣﺴﺎﻓﺮت ﺑﻮد و ﺗﺎزه ﺑﺮﮔﺸﺘﮫ.‬
    ‫ﺑﺮای ﺷﺮﮐﺖ رﻓﺘﮫ ﺑﻮد ﺷﯿﺮاز. ﺑﺮای ھﻤﯿﻦ ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮدﯾﺶ. ﺣﺎﻻ ﻣﯽ ﺷﮫ ﺑﮕﯽ ﭼﯽ ﺷﺪه؟‬
    ‫ﺟﻮاﺑﯽ ﺑﺮای ﮔﻔﺘﻦ ﻧﺪاﺷﺘﻢ. ﻓﻘﻂ در ذھﻨﻢ ﺻﺪاﯾﯽ ﭘﯿﭽﯿﺪ ﮐﮫ ﻣﯿﮕﻔﺖ:» ﺣﻠﻘﮫ ﺗﻮ دﺳﺘﺶ ﯾﻌﻨﯽ‬
    ‫ھﯿﭻ وﻗﺖ دوﺳﺘﺖ ﻧﺪاﺷﺘﮫ ».‬
    ‫اﺣﺘﯿﺎج ﺑﮫ ﺗﻨﮭﺎﯾﯽ داﺷﺘﻢ ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ دﻋﻮت ھﻤﺮاھﯽ ﻧﯿﻠﻮﻓﺮ را رد ﮐﺮدم و ﺑﮫ ﺗﻨﮭﺎﯾﯽ ﺑﯿﺮون‬
    ‫آﻣﺪم. ﻧﮕﺎھﻢ دﻧﺒﺎﻟﺶ ﻣﯿﮕﺸﺖ اﻣﺎ ﭘﯿﺪاﯾﺶ ﻧﻤﯽ ﮐﺮد. اﺷﮑﮭﺎی رواﻧﻢ ھﻢ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻏﺼﮫ‬
    ‫را از روﺣﻢ ﺑﺸﻮﯾﺪ. ھﻮا رو ﺑﮫ ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﺑﻮد ﮐﮫ ﺑﮫ ﻣﻨﺰل رﺳﯿﺪم و ﯾﮑﺮاﺳﺖ ﺑﮫ اﺗﺎﻗﻢ رﻓﺘﻢ.‬
    ‫ﺻﺪای ﺧﺎﻟﮫ را ﺷﻨﯿﺪم ﮐﮫ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ:» ﺑﺎﺑﺎ ﺷﻤﺎھﺎ اﻣﺮوز ﭼﺘﻮﻧﮫ؟« اﻣﺎ ﺣﻮﺻﻠﮫ ھﯿﭻ ﮐﺲ را‬
    ‫ﻧﺪاﺷﺘﻢ. ﺑﺎ ﺗﺎرﯾﮏ ﺷﺪن ھﻮا ﻏﻢ ﻣﻦ ھﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺷﺪ. ھﺰار ﺳﻮال درﻣﻐﺰم ﻣﯽ ﭘﯿﭽﯿﺪ ﮐﮫ آرزو‬
    ‫داﺷﺘﻢ از اﻣﯿﺪ ﺑﭙﺮﺳﻢ. اﻣﺎ ﻓﺮﺻﺘﯽ ﻧﺸﺪه ﺑﻮد. ﺑﺎ دﯾﺪن ﻣﻦ رﻓﺘﮫ ﺑﻮد. ﻓﺮار ﮐﺮده ﺑﻮد .اﻣﺎ آن‬
    ‫ﭼﺸﻤﮭﺎ وﻗﺘﯽ ﻧﮕﺎھﻢ ﮐﺮد آن ﻟﺮزش ﻟﺒﮭﺎ... ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﭼﮫ ﭼﯿﺰی را ﺑﺎور ﮐﻨﻢ. ﺣﻠﻘﮫ دﺳﺘﺶ‬
    ‫و ﻓﺮارش را ﯾﺎ آن ﻧﮕﺎه ھﻤﯿﺸﮕﯽ و ﭘﺮﺣﺮﻓﺶ را. در ﮐﺎﺑﻮس دﺳﺖ و ﭘﺎ ﻣﯽ زدم ﮐﮫ درﺑﺎز‬
    ‫ﺷﺪ. ﺻﺪای ﮔﺮﻓﺘﮫ ﭘﻮﯾﺎ را ﺷﻨﯿﺪم ﮐﮫ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫دﯾﺪﯾﺶ ﻧﮫ؟ اﻣﺮوز ﺑﺮﮔﺸﺘﮫ ﺑﻮد .‬
    ‫ﺗﻮ ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﯽ؟ ھﻤﮫ اﯾﻨﺎ ﻧﻘﺸﮫ ﺑﻮد؟ ﺑﺎز ﻣﻦ ﺳﺎده ﻓﺮﯾﺐ ﺧﻮدم ﻧﮫ؟ ﺑﺎزم ﺑﺎزﯾﭽﮫ دﺳﺖ ﺷﻤﺎھﺎ‬
    ‫ﺷﺪم؟ ﭼﯽ ﺑﮭﺖ رﺳﯿﺪ؟ دوﺳﺖ داﺷﺘﯽ ﺧﻮار ﺷﺪن و ﺷﮑﺴﺘﻨﻢ رو ﺑﺒﯿﻨﯽ؟ ﭘﺲ ﭼﺮا ﻣﯽ‬
    ‫ﺗﺮﺳﯽ؟ ﭼﺮاغ رو روﺷﻦ ﮐﻦ و ﺑﺒﯿﻦ ﺑﮫ ﺳﺮﻣﻦ ﭼﯽ آوردﯾﻦ. ﻣﺴﺨﺮه ام ﮐﻦ. ﺑﮕﻮ اﺑﻠﮫ و‬
    ‫ﺳﺎده ام. ﺑﮕﻮ ﻟﯿﺎﻗﺘﻤﮫ ھﺮﭼﯽ ﺳﺮم اوﻣﺪه .ﮔﺮﯾﮫ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟ ﺑﺨﻨﺪ. دﯾﮕﮫ ھﯿﭽﯽ ﻧﺪارم. ﺑﯽ‬
    ‫اﻧﺼﺎف ﻣﻦ دﻟﻢ ﺑﮫ روﯾﺎھﺎم ﺧﻮش ﺑﻮد ﭼﺮا ازم ﮔﺮﻓﺘﯽ. ﺗﻮ ﮐﮫ ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﯽ، ﭼﺮا ﮔﺬاﺷﺘﺲ‬
    ‫ﺑﺎھﺎش روﺑﺮو ﺑﺸﻢ. ﮐﮫ ﺧﻮردم ﮐﻨﯽ؟ از دﯾﺪن ﻋﺠﺰم ﻟﺬت ﺑﺒﺮی؟ اﯾﻦ ھﻤﮫ ﺗﺸﻮﯾﻖ ﮐﺮدﻧﺎت‬
    ‫ﮐﮫ ﺑﺮو ﮐﻼس و ﺑﯿﺎ ﺷﺮﮐﺖ ﺑﺮای اﯾﻦ ﺑﻮد ﻧﮫ؟ راﺳﺘﺸﻮ ﺑﮕﻮ ﻧﻘﺸﮫ ﮐﺪوﻣﺘﻮن ﺑﻮد؟ ﭼﯽ‬
    ‫ﮔﯿﺮﺗﻮن اوﻣﺪ ھﺎن؟‬
    ‫ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن ﻓﺮﯾﺎدم ﭼﺮاغ را روﺷﻦ ﮐﺮد و ﻧﻮر ﭼﺮاغ ﭼﺸﻤﻢ را زد و ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪم ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ را‬
    ‫ﺑﺒﻨﺪم. ﺻﺪای ﮔﺮﻓﺘﮫ ﭘﻮﯾﺎ را ﺷﻨﯿﺪم ﮐﮫ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﺷﺮﻃﺖ رو ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮدی؟ ﮔﻔﺘﯽ ﺑﮫ ﭘﺎش ﻣﯽ ﻣﻮﻧﻢ ﺗﺎ ﭘﯿﺪاش ﮐﻨﻢ. ﻣﻨﻢ اوﻧﻘﺪر ﭘﺎﺑﻨﺪدت‬
    ‫ﺑﻮدم ﮐﮫ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﻢ ﺗﺮﮐﺖ ﮐﻨﻢ. رﻓﺘﻢ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮﻧﻢ ﺑﺎ ﻧﺪﯾﺪﻧﺖ ﻓﺮاﻣﻮﺷﺖ ﮐﻨﻢ اﻣﺎ ﻧﺸﺪ. ﺑﺮای‬
    ‫ھﻤﯿﻦ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ. ﻣﯽ دوﻧﯽ ﭼﻨﺪ ﻣﺎه ھﺮ روز ﮐﺎرم ﮔﺸﺘﻦ دﻧﺒﺎل اون ﺑﻮد؟ ﭼﻘﺪر ﺑﮫ اﯾﻦ در و‬
    ‫اون در زدم ھﺮ ﺷﺮﮐﺖ ﻣﮭﻨﺪﺳﯽ ﮐﮫ ﺑﻮد ﺳﺮ زدم. ھﺮﮐﺴﯽ ﮐﮫ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺧﺘﻢ ﺳﭙﺮدم .اوﻧﻘﺪر‬
    ‫ﮔﺸﺘﻢ ﺗﺎ ﭘﯿﺪاش ﮐﺮدم. وﻗﺘﯽ در ﻣﻮردش ﭘﺮس و ﺟﻮ ﮐﺮدم ﻓﮭﻤﯿﺪم ازدواج ﮐﺮده. ﺑﺮای‬
    ‫ھﻤﯿﻦ وﻗﺘﯽ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﺪم ھﻤﻮﻧﯿﮫ ﮐﮫ ﺗﻮ ﻣﻨﺘﻈﺮﺷﯽ ﺗﻮی اون ﺷﺮﮐﺖ ﺳﮭﯿﻢ ﺷﺪم. ﮐﺎر اﺳﻮﻧﯽ‬
    ‫ﻧﺒﻮد اﻣﺎ ﺑﺮای ﻣﻦ ﮐﺎر ﻧﺸﺪ ﻧﺪاره. اﻣﺎ اوﻧﻘﺪر ﺑﺪﺧﻠﻖ ﺑﻮد ﮐﮫ ﻧﻤﯽ ﺷﺪ ﺑﺎھﺎش دوﺳﺖ ﺷﺪ.‬
    ‫ﺑﺮای ھﻤﯿﻦ ﺗﺸﻮﯾﻘﺖ ﮐﺮدم اوﻧﺠﺎ ﻣﺸﻐﻮل ﺑﮫ ﮐﺎر ﺑﺸﯽ. ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﻢ ﺧﻮدم ﺟﺮﯾﺎن رو ﺑﮭﺖ‬
    ‫ﺑﮕﻢ. ﻓﺮﺳﺘﺎدﻣﺶ ﯾﮫ ﺳﻔﺮ ﮐﺎری ﺗﺎ ﺗﻮ ﺑﺎ دﯾﮕﺮان آﺷﻨﺎ ﺑﺸﯽ. ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﻢ اﻣﺮوز ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮده‬
    ‫اﻣﺎ اوﻧﻘﺪر ﺣﺎﻟﻢ ﺧﺮاب ﺑﻮد ﮐﮫ ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻢ ﺑﺎھﺎت ﺑﯿﺎم. ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪم ﻋﺸﻖ ﻗﺪﯾﻤﯿﺶ ﮔﻞ ﮐﻨﮫ و ﺗﻮ‬
    ‫رو از ﻣﻦ ﺑﮕﯿﺮه ﺣﺘﯽ ﮔﻮل ﻇﺎھﺮش رو ﺧﻮردی ھﺮﭼﻨﺪ ﻇﺎھﺮﺷﻢ ...
    ﺗﻮی ﺣﺮﻓﺶ ﭘﺮﯾﺪم و ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫اﮔﮫ ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﯽ زن ﻧﺪاره ﺑﺎزم روﺑﺮوﻣﻮن ﻣﯽ ﮐﺮدی؟‬
    ‫ﺑﻌﺪ از ﻣﮑﺚ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫اﯾﻦ ﺳﻮال رو ﺑﺎرھﺎ از ﺧﻮدم ﭘﺮﺳﯿﺪم ﺟﻮاﺑﺸﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ. آره ﻣﻌﺮﻓﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدم. ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺒﻮدم‬
    ‫ﺑﮫ ﺧﺎﻃﺮ ﺧﻮدم ﺗﻮ رو ﻓﺪا ﮐﻨﻢ .‬
    ‫ﺣﺎﻻ ﻣﻦ ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﻨﻢ؟‬
    ‫ھﯿﭽﯽ ﺑﮫ ﺧﻮاﺳﺘﮫ ات رﺳﯿﺪی. ﺣﺎﻻ زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻦ .‬
    ‫ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺖ در آن ﻟﺤﻈﮫ زﻧﺪﮔﯽ ﺑﺮاﯾﻢ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﯾﻦ ارزﺷﯽ ﻧﺪارد. ﻓﻘﻂ ﺳﮑﻮﺗﻢ را دﯾﺪ ﺑﯽ‬
    ‫ھﯿﭻ ﺣﺮﻓﯽ رﻓﺖ وﻣﺮا ﺑﺎ اﻓﮑﺎرم ﺗﻨﮭﺎ ﮔﺬاﺷﺖ و در دل ﺑﺎ ﺧﻮدم ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫«آرزوت ﺑﻮد ﺑﺒﯿﻨﯿﺶ ﺧﻮب دﯾﺪﯾﺶ. ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺸﯽ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﮫ ﺧﻮب ﻣﻄﻤﺌﻦ‬
    ‫ﺷﺪی. ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﺑﺪوﻧﯽ ﻓﺮﯾﺒﺖ داده ﯾﺎ ﻋﺎﺷﻘﺖ ﺑﻮد، ﺑﮫ اﯾﻦ ﺟﻮاﺑﺘﻢ رﺳﯿﺪی. ﺳﺎﻟﮭﺎ‬
    ‫ﺟﻮوﻧﯿﺖ رو ﺑﮫ ﭘﺎش ﮔﺬاﺷﺘﯽ. ﺑﮫ ﺧﺎﻃﺮش ﺟﻠﻮی ﺑﺎﺑﮏ اﯾﺴﺘﺎدی. ﭘﺪرﺗﻮ از دﺳﺖ دادی‬
    ‫آواره ﺷﺪی. ھﯿﭻ ﻋﺸﻖ دﯾﮕﮫ ای رو ﺑﮫ ﻗﻠﺒﺖ راه ﻧﺪادی. ﺣﺎﻻ ﺣﺮف ﺣﺴﺎﺑﺖ ﭼﯿﮫ. ﺑﺮو‬
    ‫دﻧﺒﺎل زﻧﺪﮔﯿﺖ. اون ارزش ﻋﺸﻖ ﺗﻮرو ﻧﺪاﺷﺖ. دﯾﮕﮫ ھﯿﭻ وﻗﺖ اﺳﻤﺶ رو ﻧﺒﺮ. ﻓﺮاﻣﻮش‬
    ‫ﮐﻦ.« ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﻓﺮﯾﺎدھﺎی ﻗﻠﺒﻢ را در ﺳﯿﻨﮫ ﺧﻔﮫ ﮐﻨﻢ. اﻣﺎ ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﮐﻠﻤﮫ ﭼﮑﺶ وار در‬
    ‫ذھﻨﻢ ﻣﯽ ﭼﺮﺧﯿﺪ»ﭼﺮا؟« ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﯾﮏ ﻟﺤﻈﮫ ھﻢ ﭼﺸﻢ ﺑﺮھﻢ ﻧﮕﺬاﺷﺘﻢ. ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺗﺼﻤﯿﻢ‬
    ‫ﺑﮕﯿﺮم ﮐﮫ ﭼﮫ ﮐﻨﻢ و در آﺧﺮ ﺑﮫ اﯾﻦ ﻧﺘﯿﺠﮫ رﺳﯿﺪم ﮐﮫ از ﺧﻮدش ﺑﭙﺮﺳﻢ ﭼﺮا ﺑﺎ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﻦ‬
    ‫ﺑﺎزی ﮐﺮده. آﻧﻮﻗﺖ ﺑﺮای ھﻤﯿﺸﮫ از ﻗﻠﺒﻢ ﺑﯿﺮوﻧﺶ ﮐﻨﻢ و ﺑﮫ دﻧﺒﺎل زﻧﺪﮔﯿﻢ ﺑﺮوم. ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺑﻠﻨﺪ‬
    ‫ﺷﺪم ﺗﺎ ھﻤﺮاه ﺑﺎ ﭘﻮﯾﺎ ﺑﮫ ﺷﺮﮐﺖ ﺑﺮوم اﻣﺎ از ﭘﻮﯾﺎ اﺛﺮی ﻧﺒﻮد. ﺑﮫ ﭘﺎرﮐﯿﻨﮓ رﻓﺘﻢ و ﺑﺎ دﯾﺪن‬
    ‫ﺟﺎی ﺧﺎﻟﯽ ﻣﺎﺷﯿﻨﺶ ﻓﮭﻤﯿﺪم ﻧﺨﻮاﺳﺘﮫ ﻣﺮا ﺑﺎ ﺧﻮد ﺑﺒﺮد ﺗﺎ ﺑﺎ اﻣﯿﺪ روﺑﺮو ﺷﻮم. آژاﻧﺴﮕﺮﻓﺘﻢ و‬
    ‫ﺑﮫ ﺳﻤﺖ ﺷﺮﮐﺖ ﺑﮫ راه اﻓﺘﺎدم. ﺗﻤﺎم ﺳﻮاﻟﮭﺎ ﺣﺮﻓﮭﺎﯾﯽ ﮐﮫ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﮕﻮﯾﻢ در ذھﻨﻢ ﻣﺮور‬
    ‫ﮐﺮدم. ﺑﮫ اﻧﺪازه ﺗﻤﺎم اﯾﻦ ﺳﺎﻟﮭﺎ ﺣﺮف در ﺳﯿﻨﮫ داﺷﺘﻢ ﺗﺎ ﺑﮫ او ﺑﮕﻮﯾﻢ. ھﺰاران ﺳﻮال ﮐﮫ‬
    ‫ﺟﻮاﺑﺶ را ﻓﻘﻂ او ﻣﯽ داﻧﺴﺖ. ﺑﺎ ورود ﺑﮫ ﺷﺮﮐﺖ ﺑﮫ ﺳﻤﺖ اﺗﺎﻗﻢ رﻓﺘﻢ. ﻧﯿﻠﻮﻓﺮ ﺑﺎ دﯾﺪﻧﻢ‬
    ‫ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﮫ. از آﻗﺎی ﺟﻌﻔﺮی ﺣﺎﻟﺖ رو ﭘﺮﺳﯿﺪدم ﮔﻔﺖ ﮐﮫ اﻣﺮوز ﻧﻤﯽ ای. ﺑﯿﺎ‬
    ‫ﺑﺸﯿﻦ .‬
    ‫ﻧﮫ. اﯾﻦ ﮐﯿﻔﻢ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺎﺷﮫ اﻻن ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮدم .‬
    ‫ﺑﮫ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﮫ ﺳﻤﺖ آﺳﺎﻧﺴﻮر رﻓﺘﻢ و از آﻧﺠﺎ ﺑﮫ اﺗﺎق اﻣﯿﺪ رﻓﺘﻢ. وﻗﺘﯽ وارد ﺷﺪم از ھﯿﺠﺎن‬
    ‫ﻗﻠﺒﻢ ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ و ﻧﻔﺴﻢ ﺑﮫ ﺷﻤﺎره اﻓﺘﺎده ﺑﻮد اﻣﺎ ﺟﺎی ﺧﺎﻟﯿﺶ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﺎر ﺑﺮ ﭼﺸﻤﻢ رﻓﺖ.‬
    ‫ھﻤﮑﺎراﻧﺶ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﻧﮕﺎھﻢ ﮐﺮدﻧﺪ و ﮔﻔﺘﻨﺪ اﻣﺮوز ﺳﺮﮐﺎر ﻧﯿﺎﻣﺪه. ﺗﻤﺎم آن ﺣﺮﻓﮭﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ‬
    ‫ﺑﻐﻀﯽ در ﮔﻠﻮﯾﻢ ﻧﺸﺴﺖ. ﺑﮫ ﺳﺨﺘﯽ ﺧﻮدم را ﺑﮫ اﺗﺎق ﭘﻮﯾﺎ رﺳﺎﻧﺪم و ﺑﺎ دﯾﺪﻧﺶ ﺑﻐﻀﻢ‬
    ‫ﺷﮑﺴﺖ. ﺑﮫ ﺳﻤﺘﻢ آﻣﺪ و ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﭼﺮا اوﻣﺪی؟ ﺗﻮ ﻓﻌﻼ ﺑﺎﯾﺪ اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﮐﻨﯽ .‬
    ‫ﻧﮫ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺒﯿﻨﻤﺶ. ﺗﺎ ﻧﻔﮭﻤﻢ ﭼﺮا راﺣﺖ ﻧﻤﯽ ﺷﻢ .‬
    ‫ااﻣﺎ ﺗﻮ ﻗﻮل دادی ﻓﻘﻂ ﺑﺒﯿﻨﯽ و ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺸﯽ رﻓﺘﮫ ﺳﺮاغ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮدش. ﭼﺮا ﺧﻮدﺗﻮ‬
    ‫ﺑﺮای ﮐﺴﯽ ﮐﮫ ازت ﻓﺮار ﻣﯽ ﮐﻨﮫ از ﺑﯿﻦ ﻣﯽ ﺑﺮی. اﮔﮫ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺒﯿﻨﺘﺖ ﺣﺘﻤﺎ اﻣﺮوز‬
    ‫ﻣﯽ اوﻣﺪ. از ﺧﺠﺎﻟﺘﺶ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﮫ ﺗﻮ روت ﻧﮕﺎه ﮐﻨﮫ ﮐﮫ ﻧﯿﻮﻣﺪه. ﯾﮫ ﻧﮕﺎه ﺑﮫ ﺧﻮدت ﺑﻨﺪاز.‬
    ‫ﺑﺒﯿﻦ ﺑﺎ ﺧﻮدت ﭼﮑﺎر ﮐﺮدی؟‬
    ‫ﺑﺮاﯾﻢ ﭼﺎی اورد و ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﻧﮕﺎھﻢ ﮐﺮد. دردل ﺑﮫ ﭘﻮﯾﺎ ﺣﻖ ﻣﯽ دادم اﻣﺎ آرام و ﻗﺮار‬
    ‫ﻧﺪاﺷﺘﻢ. ﻣﻦ ﮐﮫ آروزﯾﻢ دﯾﺪن دوﺑﺎره اش ﺑﻮد، ﺣﺎﻻ ﺑﺎ دﯾﺪﻧﺶ ﺑﯽ ﻗﺮارﺗﺮ ﺷﺪه ﺑﻮدم. آﻧﺮوز‬
    ‫را ﺑﮫ اﻣﯿﺪ ﻓﺮدا ﮔﺬراﻧﺪم. اﻣﺎ ﺑﺎزھﻢ ﻧﯿﺎﻣﺪه ﺑﻮد، ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﭼﮫ ﮐﻨﻢ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺮغ ﺳﺮﮐﻨﺪه ارام‬
    ‫و ﻗﺮار ﻧﺪاﺷﺘﯿﻢ. ﻣﺤﺒﺘﮭﺎ و ﻧﺼﯿﺤﺖ ھﺎی ﭘﻮﯾﺎ ھﻢ اﺛﺮی ﻧﺪاﺷﺖ. روز ﺳﻮم وﻗﺘﯽ ﺑﺎزھﻢ‬
    ‫ﺟﺎﯾﺶ را ﺧﺎﻟﯽ دﯾﺪم ﺑﺎ اﻟﺘﻤﺎس ﺑﮫ ﭘﻮﯾﺎ ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﺑﺬار ﺑﺒﯿﻨﻤﺶ .ﻗﻮل ﻣﯽ دم ﺑﻌﺪش ھﻤﮫ ﭼﯿﺰو ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﻨﻢ. ﺗﻮرو ﺧﺪا ﮐﻤﮑﻢ ﮐﻦ .‬
    ‫ﭘﻮﯾﺎ ﮐﻼﻓﮫ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﻋﺰﯾﺰ ﻣﻦ! ﺑﮕﻮ ﭼﮫ ﮐﺎر ﮐﻨﻢ. ﻣﻦ ﮐﮫ ھﺮﮐﺎری ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯽ اﻧﺠﺎم دادم .‬
    ‫آدرﺳﺶ رو ﺑﮭﻢ ﺑﺪه. ﺧﻮاھﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ.‬
    ‫ﭼﺮا ﻣﯽ ﺧﻮای ﺧﻮدﺗﻮ ﺑﯿﺸﺘﺮ از اﯾﻦ ﻋﺬاب ﺑﺪی؟‬
    ‫ﭘﻮﯾﺎ ...‬
    ‫و ﮐﻼﻣﻢ در ھﻖ ھﻖ ﮔﺮﯾﮫ ھﺎﯾﻢ ﮔﻢ ﺷﺪ، ﭘﻮﯾﺎ از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون رﻓﺖ و ﺑﻌﺪ از دﻗﯿﻘﮫ ای‬
    ‫ﺑﺎزﮔﺸﺖ و ورﻗﮫ ای ﺑﺪﺳﺘﻢ داد و ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﺑﯿﺎ آدرﺳﺶ ﻓﻘﻂ ...‬
    ‫ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم و ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫اﻻن ﻣﯽ رم. ازت ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ .‬
    ‫ﺻﺒﺮ ﮐﻦ ﻣﻨﻢ ﺑﺎھﺎت ﺑﯿﺎم .‬
    ‫درﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺑﮫ ﺳﻤﺖ در ﻣﯽ رﻓﺘﻢ ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﻧﮫ ﺗﻨﮭﺎ ﻣﯽ رم. ﺑﺎزم ﻣﻤﻨﻮن .
    ﺑﮫ ﺳﻤﺖ ﺧﯿﺎﺑﺎن ﭘﺮواز ﮐﺮدم. ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﻨﺰﻟﺶ ﮐﮫ رﺳﯿﺪم ﺗﺎزه ﻓﮑﺮﮐﺮدم ﭼﮫ ﺑﮕﻮﯾﻢ. اﻣﺎ دل ﺑﯽ‬
    ‫ﺗﺎﺑﻢ ﺗﻮان ﻓﮑﺮ ﮐﺮدن را از ﻣﻦ رﺑﻮده ﺑﻮد .ﺑﺎ ﺗﺮدﯾﺪ دﺳﺘﻢ را روی زﻧﮓ ﻓﺸﺎر دادم.‬
    ‫ﺻﺪاﯾﯽ ﻧﺎ آﺷﻨﺎ ﺟﻮاب داد، ﻣﺮدد ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫آﻗﺎی ﺳﺮاﻓﺮاز ﺗﺸﺮﯾﻒ دارن؟‬
    ‫درﺑﺎز ﺷﺪ و ﻣﻦ ﺑﺎ ﻋﺠﻠﮫ وارد ﺷﺪم. ﻣﺮدی ﮐﻨﺎر در ورودی ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد. ﭘﺮﺳﯿﺪم :‬
    ‫ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ آﻗﺎی ﺳﺮاﻓﺮاز رو ﺑﺒﯿﻨﻢ؟‬
    ‫اﯾﺸﻮن ﺣﺎﻟﺸﻮن ﺧﻮب ﻧﯿﺴﺖ. ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ اﺳﻤﺘﻮن رو ﺑﭙﺮﺳﻢ؟‬
    ‫ﺑﮕﯿﻦ ﺑﮭﺮاﻣﯽ .ھﺴﺘﯽ ﺑﮭﺮاﻣﯽ ھﺴﺘﻢ .‬
    ‫ﺑﻠﮫ، ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﮫ ﺗﺎﻣﻞ ﮐﻨﯿﺪ .‬
    ‫و ﺑﮫ داﺧﻞ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن رﻓﺖ. وﻗﺘﯽ ﺻﺪاﯾﺶ را ﺷﻨﯿﺪم ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر ﭘﺎ ﺑﮫ درون ﺧﺎﻧﮫ ﮔﺬاﺷﺘﻢ و‬
    ‫ﺗﻨﮭﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﺑﮫ ﺧﻮد آﻣﺪم ﮐﮫ داﺷﺖ ﻣﯿﮕﻔﺖ :‬
    ‫ﺑﮭﺶ ﺑﮕﻮ ﺧﻮاﺑﮫ. ﻧﺬار ﺑﯿﺎد ﺗﻮ. ﻧﻤﯽ ﺧﻮام ﺑﺒﯿﻨﻤﺶ .‬
    ‫ﺻﺪای ﺧﻮدم را ﺷﻨﯿﺪم ﮐﮫ اﻣﯿﺪ را ﻣﺘﻮﺟﮭﻢ ﮐﺮد :‬
    ‫ﺑﺮای ﭼﯽ ﻓﺮار ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟ اﻣﯿﺪی ﮐﮫ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺧﺘﻢ اوﻧﻘﺪر ﻣﺮد ﺑﻮد ﮐﮫ از ﭼﯿﺰی ﻧﺘﺮﺳﮫ و‬
    ‫ﻓﺮار ﻧﮑﻨﮫ .‬
    ‫دوﺳﺘﺶ ﺑﺎ دﯾﺪن ﻣﻦ از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون رﻓﺖ. اﻣﯿﺪ روی ﮐﺎﻧﺎﭘﮫ دراز ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد و ﺑﮫ دﺳﺘﺶ‬
    ‫ﺳﺮم وﺻﻞ ﺑﻮد. ﺑﺎ دﯾﺪن ﻣﻦ ﻧﺸﺴﺖ و ﻧﮕﺎھﻢ ﮐﺮد. ﺳﺮم را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺗﺎ اﺷﮏ ﻣﺠﺎﻟﯽ ﺑﺮای‬
    ‫رﯾﺨﺘﻦ ﻧﺪاﺷﺘﮫ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ آﺧﺮﯾﻦ ﺗﮑﮫ ھﺎی ﺷﮑﺴﺘﮫ ﻏﺮورم را ﺳﺎﻟﻢ ﻧﮕﮫ دارم‬
    ‫ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻦ اوﻣﺪم ازت ﻋﺸﻖ ﮔﺪاﺋﯽ ﮐﻨﻢ. ﻧﮫ ﺳﺎﻟﮭﺎی اﻧﺘﻈﺎرم ﻣﮭﻤﮫ ﻧﮫ ھﻤﮫ اون ﭼﯿﺰاﺋﯽ ﮐﮫ‬
    ‫ﺑﮫ ﺧﺎﻃﺮت از دﺳﺖ دادم. ﻣﻨﺘﯽ ﺳﺮت ﻧﯿﺴﺖ. اﻣﺎ ﻓﻘﻂ ﯾﮫ ﭼﯿﺰی رو ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﺪوﻧﻢ، ﭼﺮا؟‬
    ‫ﻟﺤﻈﮫ ای ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺴﺖ و ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﺑﯽ وﻓﺎﺋﯿﺶ ھﻨﻮز ﻋﺎﺷﻘﺶ ﺑﻮدم. ھﻨﻮز آرزوﯾﻢ ﺑﻮد‬
    ‫ﮐﮫ ﺑﮕﻮﯾﻢ دوﺳﺘﻢ دارد. ﺻﺪاﯾﺶ ھﻨﻮز ﺑﺮاﯾﻢ ﺑﮭﺘﺮﯾﻦ ﺗﺮﻧﻢ ﺑﻮد :‬
    ‫ﭼﻮن ﻣﺎ ﺑﮫ درد ھﻢ ﻧﯿﻢ ﺧﻮردﯾﻢ. ﭘﺪرت درﺳﺖ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ. ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﮐﺴﯽ ﻣﺜﻞ ﺧﻮدت‬
    ‫ازدواج ﻣﯽ ﮐﺮدی. راه ﻣﺎ از ھﻢ ﺟﺪاﺑﻮد. ﻧﮕﺎھﯽ ﺑﮫ دﺳﺘﺶ اﻧﺪاﺧﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ازدواج ﮐﺮدی؟‬
    ‫ﺑﺎ ﺳﺮ ﺟﻮاب ﻣﺜﺒﺖ داد. ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫دوﺳﺘﺶ داری؟‬
    ‫زﻣﺰﻣﮫ ﮐﺮد :‬
    ‫ﺑﯽ ﻧﮭﺎﯾﺖ .‬
    ‫ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﯽ؟‬
    ‫ﺗﺎ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﯽ در ﻧﻈﺮت ﭼﯽ ﺑﺎﺷﮫ .‬
    ‫ﺑﻌﺪ ﭘﺮﺳﯿﺪ :‬
    ‫ﺗﻮﭼﯽ؟ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﯽ؟‬
    ‫در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ اﺷﮏ از ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﻓﺮو ﻣﯽ رﯾﺨﺖ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ و در ﺣﺎل رﻓﺘﻦ ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫دﯾﮕﮫ ﻣﮭﻢ ﻧﯿﺴﺖ .‬
    ‫اوﻧﻘﺪر راه رﻓﺘﻢ ﮐﮫ ﭘﺎھﺎﯾﻢ از ﺗﻮان اﻓﺘﺎد. ﺣﺮﻓﮭﺎﯾﺶ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﺮﺳﺎم در ﺳﺮم ﻣﯽ ﭘﯿﭽﯿﺪﻧﺪ. ﺑﺎ‬
    ‫ﺑﺪﺑﺨﺘﯽ ﺧﻮدم را ﺑﮫ ﺧﺎﻧﮫ رﺳﺎﻧﺪم. ﺑﺎ دﯾﺪن ﭘﻮﯾﺎ ﮐﮫ ﻧﮕﺮان ﺑﮫ ﺳﻮﯾﻢ ﻣﯽ آﻣﺪ ﺑﺮ زﻣﯿﻦ ﻧﺸﺴﺘﻢ.‬
    ‫ﻣﺎدر ﺑﺎ دﯾﺪﻧﻢ ﺑﮫ ﺳﻮﯾﻢ دوﯾﺪ و دﻟﯿﻞ ﺣﺎل ﺧﺮاﺑﻢ را ﭘﺮﺳﯿﺪ. اﻣﺎ ﺻﺪاﯾﯽ از ﮔﻠﻮﯾﻢ ﺧﺎرج ﻧﻤﯽ‬
    ‫ﺷﺪ. ﺑﮫ ﺣﺮﮐﺎت ﺷﺘﺎب آﻟﻮد ﻣﺎدر و ﭼﮭﺮه ﻧﮕﺮان ﭘﻮﯾﺎ ﺧﯿﺮه ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدم. ﮐﻢ ﮐﻢ ھﻤﮫ ﭼﯿﺰ‬
    ‫ﻣﺤﻮ ﺷﺪ و ﭼﮭﺮه اﻣﯿﺪ در ﻧﻈﺮم آﻣﺪ. ھﻤﺎن اﻣﯿﺪ ﻣﮭﺮﺑﺎن و ﻋﺎﺷﻖ. ھﻤﺎن اﻣﯿﺪی ﮐﮫ ﺑﺎ آن‬
    ‫ﺟﺴﻢ زﺧﻤﯽ و ﺑﺪﻧﯽ ﺧﻮن آﻟﻮد ﺗﻨﮭﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ اش ﻣﻦ ﺑﻮدم. ھﻤﺎن روزی ﮐﮫ ﮔﻞ ھﺎﯾﺶ ﭘﺮﭘﺮ‬
    ‫ﺷﺪ و ﺑﮫ ﺧﻮﻧﺶ آﻏﺸﺘﮫ ﮔﺮدﯾﺪ .ھﻤﺎن روزی ﮐﮫ ﺑﺎﺑﮏ ﺑﺮای ھﻤﯿﺸﮫ او را از ﻣﻦ ﮔﺮﻓﺖ.‬
    ‫ﺻﺪاﯾﺶ در ﮔﻮﺷﻢ ﻣﯽ ﭘﯿﭽﯿﺪ ﮐﮫ ﻗﺴﻢ ﻣﯽ داد ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ و دﺳﺘﺶ ﮐﮫ ﺑﺎﻻ رﻓﺖ و ﺑﺮﭼﮭﺮه‬
    ‫ام ﻧﺸﺴﺖ. ﺑﺎ ﺿﺮﺑﮫ ای ﮐﮫ ﺑﮫ ﺻﻮرﺗﻢ ﺧﻮرد ﺟﯿﻐﯽ ﮐﺸﯿﺪم و ﺑﮫ ﮔﺮﯾﮫ اﻓﺘﺎدم. آﻏﻮش ﻣﺎدر‬
    ‫ﺑﺮاﯾﻢ ﭘﻨﺎھﯽ ﺷﺪ ﺗﺎ ﻏﺼﮫ ھﺎﯾﻢ را ﺑﯿﺮون ﺑﺮﯾﺰم .‬
    روزھﺎی ﮐﺎﺑﻮس زده ام ﺑﺎ ﺷﺒﮭﺎی ﺗﺎرﯾﮑﻢ ﻋﺠﯿﻦ ﺷﺪه ﺑﻮد. ﺗﻤﺎم ﺗﻮاﻧﻢ ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﺑﻮد ﺗﺎ دوﺑﺎره‬
    ‫از ﭘﺎ درﻧﯿﺎم. ﮐﻢ ﮐﻢ ﺗﺐ و ﻟﺮزم ﻓﺮو ﻧﺸﺴﺖ و ﻣﻦ ﻣﺎﻧﺪم و ﻏﻢ ﮐﮫ ﭘﺎﯾﺎﻧﯽ ﻧﺪاﺷﺖ .ﺳﺎﻋﺘﮭﺎ ﺑﮫ‬
    ‫ﺳﻘﻒ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدم و ﻏﺮق دﻧﯿﺎﯾﯽ دﯾﮕﺮ ﻣﯽ ﺷﺪم. زﻣﺎﻧﯽ ھﻤﺮاه ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻣﯽ ﺷﺪم و زﻣﺎﻧﯽ‬
    ‫دﯾﮕﺮ روزھﺎی ﺷﯿﺮﯾﻦ داﻧﺸﮕﺎه را ﺑﮫ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﯽ آوردم رﻓﺘﮫ رﻓﺘﮫ از دﻧﯿﺎی اﻃﺮاﻓﻢ ﺟﺪا ﻣﯽ‬
    ‫ﺷﺪم. ﺧﻮاب ﺑﺮاﯾﻢ ﺑﮭﺘﺮﯾﻦ دارو ﺑﻮد. داروی ﻓﺮاﻣﻮﺷﯽ ....‬
    ‫ﭘﻮﯾﺎ ﻣﻘﺎﺑﻠﻢ ﻧﺸﺴﺖ. ﺑﯽ ﺣﻮﺻﻠﮫ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ را ﺑﺴﺘﻢ. ﭘﺘﻮ را از روﯾﻢ ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﺧﺠﺎﻟﺖ ﺑﮑﺶ. ﮐﻮ اون دﺧﺘﺮ ﺷﺠﺎﻋﯽ ﮐﮫ ﯾﮑﮫ و ﺗﻨﮭﺎ ﻣﻘﺎﺑﻞ ھﻤﮫ اﯾﺴﺘﺎد. دﺧﺘﺮی ﮐﮫ ﺳﺎﻟﮭﺎ‬
    ‫ﺗﻨﮭﺎﯾﯽ رو ﺗﺤﻤﻞ ﮐﺮد و ﮐﻤﺮ ﺧﻢ ﻧﮑﺮد؟‬
    ‫زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺘﻢ :‬
    مرد‬
    ‫‬
    ‫ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﻧﮫ زﻧﺪه اﺳﺖ. ﺣﺘﯽ اوﻧﻘﺪر ﺷﺠﺎﻋﺖ ﻧﺪاره ﮐﮫ ﺑﻤﯿﺮه .‬
    ‫راﺣﺘﻢ ﺑﺬار .‬
    ‫ﮐﮫ ﺧﻮدﺗﻮ از ﺑﯿﻦ ﺑﺒﺮی؟ اﮔﮫ ﺧﺎﻟﮫ ﺗﻮ رو ﺑﮫ اﻣﺎن ﺧﺪا ﮔﺬاﺷﺘﮫ ﻣﻦ اﯾﻦ ﻇﻠﻢ رو در ﺣﻘﺖ‬
    ‫ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ. ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮ. ﺑﺎ ﺣﻘﯿﻘﺖ روﺑﺮو ﺷﻮ. ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐﺎرا ﻧﻤﯽ ﻣﯿﺮی. ﭘﺎﺷﻮ ﺑﺒﯿﻨﻢ .‬
    ‫دﺳﺘﻢ را ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻠﻨﺪم ﮐﺮد ﺗﻤﺎم ﺑﺪﻧﻢ درد ﻣﯽ ﮐﺮد. ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫وﻟﻢ ﮐﻦ .‬
    ‫آھﺎن ﻋﺼﺒﺎﻧﻤﯽ ﺷﻮ. وﻟﺖ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ. ﭘﺎﺷﻮ از ﺧﻮدت ﺣﻤﺎﯾﺖ ﮐﻦ. از اﯾﻦ اﺗﺎق ﺑﯿﺮوﻧﻢ ﮐﻦ‬
    ‫ﺑﺰن ﺗﻮ ﮔﻮﺷﻢ. ﯾﮫ ﮐﺎری ﺑﮑﻦ. ﭼﺮا ﻣﺜﻞ ﻣﺠﺴﻤﮫ ﻧﺸﺴﺘﯽ؟ ھﻤﯿﻦ ﮐﺎرو ﮐﺮدی ﮐﮫ ھﻤﮫ‬
    ‫ﺑﺎزﯾﭽﮫ ات ﮐﺮدن. ﮐﺠﺎﺳﺖ اون ﻋﺎﺷﻘﯽ ﮐﮫ اﯾﻦ ھﻤﮫ ﻣﻨﺘﻈﺮش ﻣﻮﻧﺪی؟ ﻓﺮار ﮐﺮد. دﯾﮕﮫ‬
    ‫ﺳﺮﮐﺎر ھﻢ ﻧﻤﯽ ﯾﺎد. ﺗﻮ ﺑﺎزﻧﺪه ﺷﺪی. ﻣﺜﻞ ﺑﺪﺑﺨﺘﺎ ﻧﺸﺴﺘﯽ ﮐﻨﺞ ﺧﻮﻧﮫ و زار ﻣﯽ زﻧﯽ. دوﺳﺖ‬
    ‫داری ﺑﮭﺖ ﺗﺮﺣﻢ ﮐﻨﻦ. ﻟﯿﺎﻗﺖ ﺗﺮﺣﻢ ھﻢ ﻧﺪاری. ھﻤﻮن ﺑﮭﺘﺮ ﮐﮫ زﻧﺪه ﻧﺒﺎﺷﯽ .‬
    ‫اوﻧﻘﺪر ﻋﺼﺒﺎن ﯾﺸﺪم ﮐﮫ دﺳﺘﻢ ﺑﺎﻻ رﻓﺖ اﻣﺎ در ھﻮا ﻣﻌﻠﻖ ﻣﺎﻧﺪ. راﺳﺖ ﻣﯿﮕﻔﺖ ﻣﮕﺮ ﻣﻦ ﮐﮫ‬
    ‫ﺑﻮدم؟ ﯾﮫ ﻋﺮوﺳﮏ، ﺻﺪای ﻓﺮﯾﺎدش ﮐﮫ ﻣﯿﮕﻔﺖ ﺑﺰن، ﺑﺰن ﺑﻐﻀﻢ را ﺷﮑﺴﺖ. روﺑﺮوﯾﻢ‬
    ‫زاﻧﻮ زد و ﮔﻔﺖ :‬
    ‫اﺧﮫ ﭼﺮا ﺑﺎ ﺧﻮدت ﻟﺞ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟ رﻓﺖ ﮐﮫ رﻓﺖ. زﻧﺪﮔﯽ ﮐﮫ ﺗﻤﻮم ﻧﺸﺪه اﮔﮫ ﺗﻤﺎم ﻏﻤﮭﺎی ﻋﺎﻟﻢ‬
    ‫ھﻢ ﺗﻮ دﻟﺖ ﺑﺎﺷﮫ زﻧﺪﮔﯽ ﺗﻮﻗﻒ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﮫ. اﮔﮫ ھﻤﺮاه زﻧﺪﮔﯽ ﻧﺮی ﺟﺎ ﻣﯽ ﻣﻮﻧﯽ. ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮ و‬
    ‫دوﺑﺎره ﺷﺮوع ﮐﻦ ھﻨﻮز وﻗﺖ داری. ﭘﺎﺷﻮ و ﭘﺮده رو ﺑﺰن ﮐﻨﺎر. ﺑﺒﯿﻦ ھﻤﮫ ﺟﺎ ﺳﻔﯿﺪه.‬
    ‫زﻣﺴﺘﻮن ﺑﺎ اﯾﻦ ھﻤﮫ ﺳﺮدی ﺑﺎزم ﺳﻔﯿﺪه! ﭘﺎﺷﻮ ﺑﯿﺎ از ﭘﺸﺖ ﭘﻨﺠﺮه ﻧﮕﺎه ﮐﻦ .‬
    ‫ﺑﯽ اراده ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم و ﺑﮫ ﺳﻤﺖ ﭘﻨﺠﺮه رﻓﺘﻢ. ھﻤﮫ ﺟﺎ را ﺑﺮف ﺳﭙﯿﺪ ﮐﺮده ﺑﻮد. ﺑﺎ دﺳﺖ روی‬
    ‫ﻣﮫ ﭘﻨﺠﺮه ﺧﻂ ﮐﺸﯿﺪم و دوﺑﺎره وﻗﺘﯽ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم ﻧﺎم اﻣﯿﺪ ﻧﻮﺷﺘﮫ ﺷﺪه ﺑﻮد. ﭘﻮﯾﺎ روی ان‬
    ‫دﺳﺖ ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﻗﺒﻮل ﮐﻦ ﮐﮫ اون روزا ﺗﻤﻮم ﺷﺪن .‬
    ‫ﭼﺮا ﭘﻮﯾﺎ؟ ﭼﺮا ﺑﺎﯾﺪ اﯾﻨﻄﻮری ﻣﯽ ﺷﺪ؟‬
    ‫ﺑﻌﻀﯽ ﺳﻮاﻻ ﺟﻮاب ﻧﺪاره .‬
    ‫اﻣﺎ ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺟﻮاﺑﺶ رو ﺑﺪوﻧﻢ .‬
    ‫ﮐﺠﺎ ﻣﯽ ری؟‬
    ‫ﭘﯿﺶ ﮐﺴﯽ ﮐﮫ ﺑﺘﻮﻧﮫ ﺟﻮاب ﻣﻨﻮ ﺑﺪه .‬
    ‫ھﺴﺘﯽ! ﻓﻘﻂ ﺑﮕﻮ ﻣﻦ ﭼﮫ ﮐﺎر ﮐﻨﻢ؟‬
    ‫ﻧﮕﺎھﺶ ﮐﺮدم .ﺻﺎدﻗﺎﻧﮫ ﺑﮫ ﭘﺎﯾﻢ ﻧﺸﺴﺘﮫ ﺑﻮد. ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪی ﺗﻠﺦ ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫اﻣﺮوز ﺗﺼﻤﯿﻢ ﻣﯽ ﮔﯿﺮم. ﻓﻘﻂ ﯾﮫ اﻣﺮوز ﺗﺤﻤﻞ ﮐﻦ. اﮔﮫ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ ﺟﻮاﺑﺘﻮ ﻣﯽ دم .‬
    ‫ﺑﺰار ﻣﻨﻢ ﺑﯿﺎم .‬
    ‫ﻧﮫ ﺗﻮ ﺗﺎ اﯾﻨﺠﺎﺷﻢ ﺧﯿﻠﯽ ﭘﺎﺳﻮز ﻣﻦ ﺷﺪی. از اوﻟﺶ ھﻢ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﭘﺎی دﺧﺘﺮی ﻣﺜﻞ ﻣﻦ ﻣﯽ ﻣﻮﻧﺪی.‬
    ‫ﻓﻘﻂ ﺑﺮام دﻋﺎ ﮐﻦ .‬
    ﺑﮫ ﺳﺮﻋﺖ ﻟﺒﺎس ﭘﻮﺷﯿﻢ و از ﻣﻘﺎﺑﻞ ﭼﺸﻤﺎن ﻧﮕﺮاﻧﺶ دور ﺷﺪم. ﺳﻮز زﻣﺴﺘﺎﻧﯽ ﺣﺎﻟﻢ را ﺟﺎ‬
    ‫آورد .آدرﺳﺶ را ﺑﮫ ﯾﺎد داﺷﺘﻢ. ﺧﻮدم را ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﻨﺰﻟﺶ رﺳﺎﻧﺪم. ﺗﺼﻤﯿﻢ داﺷﺘﻢ اﮔﺮ ﺧﻮدش‬
    ‫ﺟﻮاﺑﻢ را ﻧﺪھﺪ ﺑﺎ ھﻤﺴﺮش ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻢ. ﻣﮭﻢ ﻧﺒﻮد ﺑﺮ ﺳﺮ زﻧﺪﮔﯿﺶ ﭼﮫ ﻣﯽ آﻣﺪ. ﺷﺎﯾﺪ از ﻣﻦ‬
    ‫ﺑﺮاﯾﺶ ﮔﻔﺘﮫ ﺑﻮد... ﺷﺎﯾﺪ .‬
    ‫ﺑﺎ دﺳﺘﺎﻧﯽ ﻟﺮزان زﻧﮓ ﺧﺎﻧﮫ را ﻓﺸﺮدم ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن ﺻﺪای زﻧﯽ ﻣﺴﻦ ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﺧﺎﻧﻢ ﺳﺮاﻓﺮاز ﺗﺸﺮﯾﻒ دارن؟‬
    ‫ﺑﻠﮫ؟‬
    ‫ﻣﺎدر، ﻣﻦ ﯾﮑﯽ از آﺷﻨﺎﯾﺎﻧﺸﻮن ھﺴﺘﻢ .‬
    ‫آﻗﺎی ﺳﺮاﻓﺮاز ﺗﺸﺮﯾﻒ ﻧﺪارن .‬
    ‫ﺷﻤﺎ ﻟﻄﻒ ﮐﻨﯿﺪ ﯾﮫ ﻟﺤﻈﮫ ﺑﯿﺎﺋﯿﺪ دم در .‬
    ‫در ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﺑﺎز ﺷﺪ. ﺑﮫ ﺳﺮﻋﺖ از ﭘﻠﮫ ھﺎ ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻢ و زﻧﯽ ﻣﺴﻦ را دﯾﺪم ﮐﮫ ﻣﻘﺎﺑﻠﻢ اﯾﺴﺘﺎده‬
    ‫در ﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﻧﮕﺎھﻢ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺑﺮ ﺻﻮرﺗﺶ ﮐﻮﺑﯿﺪ و ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﺧﺪای ﻣﻦ ﺧﺎﻧﻢ ﺷﻤﺎ ﮐﺠﺎ ﺑﻮدﯾﻦ؟‬
    ‫ﻣﻦ ﮐﺠﺎ ﺑﻮدم؟ ﻣﮕﮫ ﻣﻨﻮ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﯿﻦ؟ ﻣﻦ اوﻣﺪم ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻢ ﺳﺮاﻓﺮاز ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻢ ...‬
    ‫ﻣﺘﻌﺠﺐ ﻧﮕﺎھﻢ ﮐﺮد ﺣﻮﺻﻠﮫ ام ﺳﺮ رﻓﺖ و دوﺑﺎره ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﮐﺴﯽ ﻣﻨﺰل ﻧﯿﺴﺖ؟‬
    ‫از ﺟﻠﻮی در ﮐﻨﺎر رﻓﺖ و ﻣﻦ وارد ﺧﺎﻧﮫ ﺷﺪم. وﻗﺘﯽ زن را ھﻤﺎﻧﺠﺎ اﯾﺴﺘﺎده دﯾﺪم ﺑﺎ ﺻﺪای‬
    ‫ﺑﻠﻨﺪ ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﺧﺎﻧﻢ ﺳﺮاﻓﺮاز اﺟﺎزه ﻣﯽ دﯾﻦ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﮫ ﻣﺰاﺣﻤﺘﻮن ﺑﺸﻢ؟‬
    ‫اﻣﺎ ھﯿﭻ ﮐﺲ ﻧﯿﺎﻣﺪ. رو ﺑﮫ زن ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﻣﺎدر ﮐﺴﯽ ﺧﻮﻧﮫ ﻧﯿﺴﺖ؟‬
    ‫ﺳﺮ را ﺑﮫ ﻋﻼﻣﺖ ﻧﮫ ﺗﮑﺎن داد ﻣﺠﺪد ﭘﺮﺳﯿﺪم :‬
    ‫ﮐﯽ ﺑﺮﻣﯿﮕﺮدن؟‬
    ‫ﮐﯽ؟‬
    ‫ﻣﺎدر ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﮫ؟ ﻣﯽ ﮔﻢ ﮐﯽ ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮدن ﺧﻮﻧﮫ؟‬
    ‫اﻻن ﺑﺎﯾﺪ ﺑﯿﺎن .‬
    ‫ﺑﺎﺷﮫ ﻣﻦ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﯽ ﻣﻮﻧﻢ .‬
    ‫و روی ﻣﺒﻞ ﻧﺸﺴﺘﻢ. زن ھﻤﭽﻨﺎن ﺧﯿﺮه ﻧﮕﺎھﻢ ﻣﯿﮑﺮدم. از ﻧﮕﺎھﺶ ﺧﺴﺘﮫ ﺷﺪم و ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم و‬
    ‫ﺑﮫ ﺳﻤﺖ ﭘﻨﺠﺮه رﻓﺘﻢ. ﺣﯿﺎط ﯾﮏ دﺳﺖ ﺳﭙﯿﺪ ﺑﻮد .ﺧﺎﻧﮫ ای ﮐﻮﭼﮏ و ﻧﻘﻠﯽ ﺑﻮد ﮐﮫ ﺑﺮ‬
    ‫دﯾﻮارش ﺗﻨﮭﺎ ﯾﮏ ﺗﺎﺑﻠﻮ ﻗﺮار داﺷﺖ. دﻧﺒﺎل ﻋﮑﺲ ﻋﺮوﺳﯽ اﻣﯿﺪ ﮔﺸﺘﻢ وﻟﯽ ﭘﯿﺪاﯾﺶ ﻧﮑﺮدم.‬
    ‫ﺑﻮﻓﮫ ای ﮐﻮﭼﮏ ﮐﻨﺞ اﺗﺎق ﻗﺮار داﺷﺖ و ﯾﮏ دﺳﺖ ﻣﺒﻞ راﺣﺘﯽ و ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮن ﮔﻠﺪاﻧﯽ ﮔﻞ ﺗﻨﮭﺎ‬
    ‫وﺳﺎﯾﻞ اﺗﺎق ﺑﻮدﻧﺪ. وﺳﻮﺳﮫ ﺷﺪم ﺗﺎ ﻋﮑﺲ ﻋﺮوﺳﯽ اﻣﯿﺪ را ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻢ. وﻗﺘﯽ زن ﮐﮫ ﺣﺪس‬
    ‫زدم ﮐﺎرﮔﺮﺷﺎن ﺑﺎﺷﺪ ﺑﮫ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﮫ رﻓﺖ آرام ﺑﮫ ﺳﻤﺖ ﺗﻨﮭﺎ اﺗﺎق ﻣﻮﺟﻮد رﻓﺘﻢ. دﺳﺘﻢ را ﮐﮫ‬
    ‫روی دﺳﺘﮕﯿﺮه درﮔﺬاﺷﺘﻢ وﺟﺪاﻧﻢ ﺳﺮزﻧﺸﻢ ﮐﺮد. ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺣﺮﯾﻢ ﺧﺼﻮﺻﯽ دﯾﮕﺮان‬
    ‫ﺳﺮک ﺑﮑﺸﻢ اﻣﺎ ﺣﺴﯽ ﻣﺮﻣﻮز ﻣﺮا ﺑﺎ ﺧﻮد ھﻤﺮاه ﺳﺎﺧﺖ .‬
    آرام در اﺗﺎق را ﺑﺎز ﮐﺮدم و داﺧﻞ ﺷﺪم. از دﯾﺪن آﻧﺠﺎ ﯾﮑﮫ ﺧﻮردم .ﺑﺎﻻی ﺗﺨﺖ ﯾﮏ ﻧﻔﺮه‬
    ‫روی دﯾﻮار ﻃﺮﺣﯽ ﺑﺰرگ از ﭼﮭﺮه ﻣﻦ ﮐﺸﯿﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد. روی دﯾﻮارھﺎ ﭘﺮ از ﻧﻘﺶ ﭼﮭﺮه‬
    ‫ﻣﻦ ﺑﻮد. اﻧﮕﺎر در ﺧﻮاب ﻗﺪم ﻣﯽ زدم. آرام ﺑﮫ ﺳﻤﺖ دﯾﻮار رﻓﺘﻢ و روی رﻧﮕﮭﺎ دﺳﺖ‬
    ‫ﮐﺸﯿﺪم. ھﻤﮫ آﻧﮭﺎ ﺣﻘﯿﻘﺖ داﺷﺖ. ﻃﺮف دﯾﮕﺮ روی ﻣﯿﺰ ﮐﺘﺎﺑﯽ ھﻤﺎﻧﻨﺪ ﮐﺘﺎب ﺷﻌﺮم ﻗﺮار‬
    ‫داﺷﺖ. ﺑﮫ ﺳﻤﺘﺶ رﻓﺘﻢ و ﮐﻠﻤﺎت » ﺗﺮﻧﻢ ﻋﺸﻖ »را ﮐﮫ روﯾﺶ ﻧﻮﺷﺘﮫ ﺷﺪه ﺑﻮد زﻣﺰﻣﮫ‬
    ‫ﮐﺮدم. ﮐﺘﺎب از ﺑﺲ اﺳﺘﻔﺎده ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﺜﯿﻒ و ﻣﺴﺘﻌﻤﻞ ﺷﺪه ﺑﻮد.دوﺑﺎره ﺑﮫ اﻃﺮاف ﻧﮕﺎه‬
    ‫ﮐﺮدم. ذھﻨﻢ ﮐﺎر ﻧﻤﯽ ﮐﺮد. روی ﻣﯿﺰ ﮐﻮﭼﮏ ﮐﻨﺎر ﺗﺨﺘﺶ ﺟﻌﺒﮫ ای ﺑﻮد. ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎه دﺳﺖ‬
    ‫ﺑﺮدم و ﺟﻌﺒﮫ را ﺑﺎز ﮐﺮدم و ﺑﺎ دﯾﺪن ﺧﻮدﮐﺎر ﺷﮑﺴﺘﮫ ام و ﺗﮑﮫ ای ﮐﺎﻏﺬ اﺷﮑﻢ ﺳﺮازﯾﺮ ﺷﺪ.‬
    ‫ھﻤﺎن ﮐﺎﻏﺬی ﺑﻮد ﮐﮫ ﻣﺴﺎﺋﻞ درﺳﯽ را روﯾﺶ ﻧﻮﺷﺘﮫ ﺑﻮدم. زﯾﺮ آن ﺗﻤﺎم ورق ﭘﺎره ھﺎی‬
    ‫دﻓﺘﺮ ﺷﻌﺮم ﺑﻮد. ﮔﻮﺷﮫ ی اﺗﺎق درون ﮔﻠﺪاﻧﯽ ﺑﺰرگ ﺷﺎﺧﮫ ھﺎی ﺧﺸﮏ ﺷﺪه ﮔﻞ رز ﻗﺮار‬
    ‫داﺷﺖ. دوﺑﺎره ﺑﮫ ﺳﻤﺖ ﻧﻘﺎﺷﯽ دﯾﻮار ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم. ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ اﯾﻦ ﺑﺎزی ﺑﺮای ﭼﮫ ﺑﻮده. زﯾﺮ‬
    ‫ﻟﺐ زﻣﺰﻣﮫ ﮐﺮدم: اﻣﯿﺪ ...‬
    ‫ﮐﮫ ﺻﺪاﯾﺶ را ﺷﻨﯿﺪم ﮐﮫ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﺳﺮک ﮐﺸﯿﺪن ﺑﮫ اﺗﺎق ﺧﺼﻮﺻﯽ دﯾﮕﺮان ﮐﺎر درﺳﺘﯽ ﻧﯿﺴﺖ .‬
    ‫ﺑﺎ اﺷﺘﯿﺎق ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫اﻣﯿﺪ ...‬
    ‫ﺑﺮای ﭼﯽ ﺑﺮﮔﺸﺘﯽ؟‬
    ‫اﯾﻦ ﮐﺎرا ﭼﯿﮫ؟ اﯾﻦ ﻧﻘﺎﺷﯽ، اﯾﻦ ﮐﺘﺎب، اون ﻗﻠﻢ ﺷﮑﺴﺘﮫ، اون ورﻗﮭﺎ، اﯾﻦ ﮔﻠﮭﺎ... اﻣﯿﺪ ﭼﺮا‬
    ‫ﻋﺬاﺑﻢ ﻣﯽ دی؟‬
    ‫ھﺴﺘﯽ ﺧﻮاھﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺑﺮو. ﺑﺬار ﺗﻨﮭﺎ ﺑﺎﺷﻢ. ﺑﺮو و دﯾﮕﮫ ﺑﺮﻧﮕﺮد .‬
    ‫ﯾﮫ ﺑﺎر ﺑﺎ ﺗﺮدﯾﺪم ﺑﮫ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻨﮑﮫ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﻢ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺑﮕﯿﺮم ﺗﻮ رو از دﺳﺖ دادم. اﻣﺎ دﯾﮕﮫ‬
    ‫ﻧﮫ. ﻓﻘﻂ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﭼﺮا اﯾﻦ ھﻤﮫ ﺳﺎل ﻓﺮار ﮐﺮدی. ﺗﺎ وﻗﺘﯽ ﻧﻔﮭﻤﻢ ﭘﺎﻣﻮ از اﯾﻨﺠﺎ ﺑﯿﺮون ﻧﻤﯽ‬
    ‫ذارم .‬
    ‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺴﺖ. وﻗﺘﯽ دوﺑﺎره ﺑﺎز ﮐﺮد اﺷﮏ ﺑﺮ روی ﮔﻮﻧﮫ اش ﻟﻐﺰﯾﺪ ﺑﺎ ﮔﺮﯾﮫ ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫اﮔﮫ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯽ اﻣﺘﺤﺎﻧﻢ ﮐﻨﯽ ﺳﺮﺑﻠﻨﺪ ﺑﯿﺮون اوﻣﺪم. ﺑﺒﯿﻦ اﯾﻦ ﺣﻠﻘﮫ ﺗﻮﺋﮫ. اﯾﻨﻢ ﮔﺮدﻧﺒﻨﺪی ﮐﮫ‬
    ‫ﻋﯿﺪی ﺑﮭﻢ دادی. رﻓﺘﯽ ﺑﺪون اﯾﻨﮑﮫ ﺑﺪوﻧﯽ ﭼﯽ ﺑﮫ ﺳﺮم آوردﻧﺪ. ﻣﻨﻮ ﺗﻮی ﺑﺪﺗﺮﯾﻦ ﺷﺮاﯾﻂ‬
    ‫ﺗﻨﮭﺎ ﮔﺬاﺷﺘﯽ. ﺑﯿﻦ اﯾﻦ ھﻤﮫ ﮔﺮگ رھﺎم ﮐﺮدی. ﺑﺎﯾﺪ ﻓﺮاﻣﻮﺷﺖ ﻣﯿﮑﺮدم اﻣﺎ ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻢ. ھﻤﮫ‬
    ‫ﻣﺴﺨﺮه ام ﮐﺮدﻧﺪ ﺑﮭﻢ ﺧﻨﺪﯾﺪن و ﺗﻮ رو ﺑﮫ ﺑﯽ وﻓﺎﺋﯽ ﻣﺘﮭﻢ ﮐﺮدن. اﻣﺎ ﻣﻦ ﭘﺎی ﺣﺮﻓﻢ ﻣﻮﻧﺪم .‬
    ‫ﺣﺎﻻ ﻓﻘﻂ ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﺪوﻧﻢ ﺗﻘﺎص ﭼﯽ رو ﭘﺲ دادم .‬
    ‫ﺑﮫ ﺳﻤﺘﻢ اﻣﺪ و ﻣﻦ ﻓﻘﻂ ﻣﺤﻮ ﻧﮕﺎھﺶ ﺑﻮدم. ھﻤﺎن ﻋﺸﻖ زﻻل ھﻤﺎن ذرات رﻗﺼﺎن. ﻣﻦ‬
    ‫اﺷﺘﺒﺎه ﻧﮑﺮده ﺑﻮدم. زﻣﺰﻣﮫ ﮐﺮدم ﭼﺮا؟‬
    ‫ﻧﺪﯾﺪی؟‬
    ‫ﻧﮕﺎھﺶ ﮐﺮدم وﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﭼﯿﻮ؟‬
    ‫ﭼﺮﺧﯽ زد و از ﻣﻦ ﻓﺎﺻﻠﮫ ﮔﺮﻓﺖ. ﺗﺎزه ﻣﺘﻮﺟﮫ راه رﻓﺘﻨﺶ ﺷﺪم. ﯾﮏ ﭘﺎﯾﺶ ﻣﯽ ﻟﻨﮕﯿﺪ.‬
    ‫اﻧﮕﺎر ﺧﻨﺠﺮی ﺑﺮ دﻟﻢ ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ. دوﺑﺎره ﺑﺮﮔﺸﺖ وﮔﻔﺖ :‬
    ‫اﯾﻨﮫ اون ﭼﯿﺰی ﮐﮫ ﻣﺎ رو از ھﻢ ﺟﺪا ﮐﺮد. ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯽ رﻓﺘﯽ دﻧﺒﺎل زﻧﺪﮔﯿﺖ. ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺳﺪ‬
    ‫ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﯿﺖ ﻣﯽ ﺷﺪم. رﻓﺘﻢ ﺗﺎ ﺗﻮ ﻓﺮاﻣﻮﺷﻢ ﮐﻨﯽ .‬
    ‫اﻣﺎ ﻧﮑﺮدم .ﺗﻤﺎم اﯾﻦ ﺳﺎﻟﮭﺎ ﻣﻨﺘﻈﺮت ﺑﻮدم ﮐﮫ ﺑﺮﮔﺮدی و ﺑﮕﯽ ﭼﯽ ﺷﺪ ﮐﮫ ﺳﺮ ﻗﻮﻟﺖ‬
    ‫ﻧﻤﻮﻧﺪی .‬
    ﻣﻦ از ﺗﺮﺣﻢ ﺑﯿﺰارم. دوﺳﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﻧﮕﺎھﺖ رو ﮐﮫ ھﻤﯿﺸﮫ از ﻋﺸﻖ ﻣﯽ درﺧﺸﯿﺪ ﺑﮫ ﺗﺮﺣﻢ‬
    ‫آﻟﻮده ﮐﻨﻢ. ﻣﯽ ﺧﺌﺎﺳﺘﻢ آﺧﺮﯾﻦ ﻧﮕﺎه ﻋﺎﺷﻘﺖ ھﻤﯿﺸﮫ ﺑﮫ ﯾﺎدم ﺑﻤﻮﻧﮫ ﻧﮫ دﺧﺘﺮی ﮐﮫ ﺑﮫ اﺟﺒﺎر‬
    ‫ﻣﻨﻮ ﺑﺨﻮاد .‬
    ‫ﮐﯽ ﮔﻔﺘﮫ ﺑﮫ اﺟﺒﺎر ﻣﻦ ﺗﻮ رو ﻣﯽ ﺧﻮام. ﭼﺮا ﻓﮑﺮ ﮐﺮدی ﻋﺸﻘﻢ رﻧﮓ ﺗﺮﺣﻢ ﻣﯽ ﮔﯿﺮه.‬
    ‫اوﻧﻘﺪر ﻣﻨﻮ آدم ﺳﻄﺤﺲ و دورﻧﮓ دوﻧﺴﺘﯽ؟‬
    ‫ﻣﻦ ھﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﺑﮫ ﺗﻮ ﺑﺪم. ﻓﻘﻂ وﺟﻮدم ﺑﻮد ﮐﮫ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺗﻘﺪﯾﻤﺖ ﮐﻨﻢ ﺗﺎ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺖ‬
    ‫ﮐﻨﻢ اﻣﺎ اوﻧﻢ از دﺳﺖ دادم. اوﻧﻘﺪر ﺧﻮدﺧﻮاه ﻧﺒﻮدم ﮐﮫ ﺗﻮ رو ﭘﺎﺳﻮز ﺧﻮدم ﮐﻨﻢ .‬
    ‫ﺗﻮ ﺧﻮدﺧﻮاھﯽ ﭼﻮن ﻣﻦ ﺑﮫ ﭘﺎی ﺗﻮ ﺳﻮﺧﺘﻢ. ﺗﻮ از ﺟﺎﻧﺐ ﺧﻮدت ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﯽ. ﻓﮑﺮ‬
    ‫ﻧﮑﺮدی ﺳﮭﻢ ﻣﻦ از اﯾﻦ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﭼﯿﮫ؟ اوﻧﻘﺪر ﺑﺮام ارزش ﻗﺎﺋﻞ ﻧﺒﻮدی ﮐﮫ ﻧﻈﺮ ﻣﻨﻮ ھﻢ‬
    ‫ﺑﭙﺮﺳﯽ؟‬
    ‫ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪم ﻗﺒﻮل ﻧﮑﻨﯽ .‬
    ‫ﻣﺴﻠﻤﮫ ﮐﮫ ﻗﺒﻮل ﻧﻤﯽ ﮐﺮدم. ﻋﺸﻖ ﻣﻦ ﻗﺎﺻﺪک ﻧﺒﻮد ﺗﺎ ﺑﺎ ھﺮ ﺑﺎدی ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺟﮭﺖ ﺑﺪه .‬
    ‫اﻣﺎ ﻣﻦ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﯿﺴﺘﻢ زﻧﺪﮔﯿﺖ رو ﺧﺮاب ﮐﻨﻢ .‬
    ‫ﺗﻮ ﺧﺮاﺑﺶ ﮐﺮدی. ﺑﺎ ﻏﺮورت ﺗﻤﺎم روزای رﻓﺘﮫ رو ﻧﺎﺑﻮد ﮐﺮدی. ﺗﻮاﺷﺘﺒﺎه ﮐﺮدی اﻣﯿﺪ .‬
    ‫ﻣﻦ ھﻤﯿﺸﮫ دوﺳﺘﺖ داﺷﺘﻢ و دارم. اون ﮔﻠﮭﺎ رو ﻧﮕﺎه ﮐﻦ. ھﺮﭘﻨﺠﺸﻨﺒﮫ ﺑﮫ ﯾﺎد ﻗﺪﯾﻢ ﮐﮫ ﺑﺮات‬
    ‫ﮔﻞ ﻣﯽ آوردم. ﯾﮫ ﺷﺎﺧﮫ ﮔﻞ ﻣﯽ ﺧﺮﯾﺪم و ﯾﮏ ھﻔﺘﮫ ﺗﻤﺎم ﺑﺎھﺎﺷﻮن درد دل ﻣﯽ ﮐﺮدم. روی‬
    ‫ﮔﻠﺒﺮﮔﮭﺎی ھﻤﺸﻮن ﺗﺎرﯾﺦ ھﺴﺖ. ﺑﮫ ﻋﺸﻖ ﺗﻮ ﻧﻘﺎﺷﯽ ﯾﺎد ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺗﺎ ﭼﮭﺮه ات ھﻤﯿﺸﮫ ﭘﯿﺶ روم‬
    ‫ﺑﺎﺷﮫ. اﻣﺎ ھﻤﮫ اﯾﻨﺎ ﺑﺎﻋﺚ ﻧﻤﯽ ﺷﮫ ﺗﻮرو ﺑﮫ ﺧﺎﻃﺮ ﺧﻮدم اﺳﯿﺮ ﮐﻨﻢ .‬
    ‫ﻧﮫ اﻣﯿﺪ، ﻋﺸﻖ و ﻏﺮور ھﯿﭻ وﻗﺖ ﺑﺎ ھﻢ ﺳﺎزﮔﺎر ﻧﺒﻮدﻧﺪ. ﺗﺎ وﻗﺘﯽ ﻏﺮورﺗﻮ از ﺑﯿﻦ ﻧﺒﺮدی‬
    ‫ﻋﺸﻖ ﻣﺠﺎﻟﯽ ﺑﺮای ﺗﺠﻠﯽ ﭘﯿﺪا ﻧﻤﯽ ﮐﻨﮫ. اﺷﺘﺒﺎھﯽ ﮐﮫ ﻣﻦ در اﺑﺘﺪا ﻣﺮﺗﮑﺐ ﺷﺪم ﺗﻮ دوﺑﺎره‬
    ‫اﻧﺠﺎم دادی. ﻣﻦ ﯾﮑﺒﺎر ﺗﻮرو ﺑﮫ ﺧﺎﻃﺮ ﻏﺮورم از دﺳﺖ دادم، اﻣﺎ ﺗﻮ ﺑﺎ ﺗﻼﺷﺖ اﺷﺘﺒﺎھﻢ رو‬
    ‫ﺟﺒﺮان ﮐﺮدی. اﻣﺎ اﯾﻦ ﺑﺎ رﻣﻦ ﻓﺪای ﻏﺮورت ﺷﺪم. اﯾﻦ ﻓﺪاﮐﺎری ﻧﺒﻮد ﮐﮫ ﺧﻮدﺗﻮ ﻋﻘﺐ‬
    ‫ﮐﺸﯿﺪی، ﺗﻨﮭﺎ ﻣﻦ ﻋﺬاب ﮐﺸﯿﺪم ﺑﻠﮑﮫ دﯾﮕﺮی ھﻢ ﺑﮫ ﭘﺎی اﯾﻦ اﺷﺘﺒﺎه ﺳﻮﺧﺖ. ﮐﺴﯽ ﮐﮫ‬
    ‫ﻣﺪﺗﮭﺎﺳﺖ ﺗﻼش ﻣﯿﮑﻨﮫ ﻗﻠﺐ ﻧﺪاﺷﺘﮫ ﻣﻨﻮ ﺗﺼﺎﺣﺐ ﮐﻨﮫ و ھﯿﭻ وﻗﺖ ﻧﺎاﻣﯿﺪ ﻧﺸﺪه. ﮐﺴﯽ ﮐﮫ‬
    ‫ﺗﻮرو ﭘﯿﺪا ﮐﺮد .‬
    ‫آﻗﺎی ﺟﻌﻔﺮی؟‬
    ‫ﭘﺴﺮﺧﺎﻟﮫ ای ﮐﮫ از ھﺮ ﻓﺎﻣﯿﻠﯽ ﺑﺮام ﻣﮭﻤﺘﺮ ﺑﻮد. دﻟﻢ ﺑﺮای ﺧﻮدم ﻧﻤﯽ ﺳﻮزه، ﺑﺮای اون ﻣﯽ‬
    ‫ﺳﻮزه .‬
    ھﺴﺘﯽ، ﺗﻤﺎم اﯾﻦ ﺣﺮﻓﺎ ﻣﻨﻮ از ﺗﺼﻤﯿﻤﻢ ﮐﻤﻨﺼﺮف ﻧﻤﯽ ﮐﻨﮫ ﺑﺮو دﻧﺒﺎل زﻧﺪﮔﯿﺖ. ﻣﻦ و ﺗﻤﺎم‬
    ‫اون روزا رو ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﻦ .‬
    ‫اون ﺣﻠﻘﮫ ﭼﯿﮫ ﺗﻮ دﺳﺘﺖ؟‬
    ‫از دﺳﺘﺶ درآورد و ﺑﮫ ﺳﻤﺘﻢ ﮔﺮﻓﺖ. از دﺳﺘﺶ ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﻧﮕﺎھﺶ ﮐﺮدم. ﺧﻄﻮﻃﯽ ﻧﻘﺶ‬
    ‫ﺑﺴﺘﮫ ﺑﺮ ﺣﻠﻘﮫ ﺑﻮد ﮐﮫ ﺑﺎ دﻗﺖ ﻧﺎم ﺧﻮدم را روی آن ﺧﻮاﻧﺪم. ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﻣﻦ ﺳﺮ ﻋﮭﺪم ﺑﺎ ﺗﻮ ﻣﻮﻧﺪم و ﺧﻮاھﻢ ﻣﻮﻧﺪ. ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎش ﺣﺘﯽ ﯾﮏ روز ھﻢ ﺑﺪون ﯾﺎدت ﺳﺮ‬
    ‫ﻧﮑﺮدم. از ﺧﺎﻧﻮاده ام ﺟﺪا ﺷﺪم ﭼﻮن ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﻦ ﻣﻨﻮ درک ﮐﻨﻦ. ﯾﮫ ﺣﺼﺎر دور ﺧﻮدم‬
    ‫ﮐﺸﯿﺪم ﺗﺎ ﻓﻘﻂ ﻣﻦ ﺑﻤﻮﻧﻢ و ﯾﺎد ﺗﻮ... ﺑﮫ ھﻤﮫ ﮔﻔﺘﻢ ازدواج ﮐﺮدم و ﺗﻮ ﻗﻠﺒﻢ ﺑﺎ ﺗﻮ ﻋﮭﺪ ﺑﺴﺘﻢ‬
    ‫ھﻤﯿﺸﮫ ﻋﺎﺷﻘﺖ ﺑﻤﻮﻧﻢ. ھﺴﺘﯽ! ﻣﻦ ﺑﮫ ھﻤﯿﻦ ھﻢ ﻗﺎﻧﻌﻢ .‬
    ‫اﻣﯿﺪ ...‬
    ‫ﭘﻮﯾﺎ ﻣﺮد ﺧﻮﺑﯿﮫ. زﻧﺪﮔﯿﺖ رو ﭘﺎی ﻣﻦ ھﺪر ﻧﮑﻦ. ﺑﺮو ھﺴﺘﯽ. ﺗﻮ ھﻨﻮز ﺟﻮوﻧﯽ و ﯾﮫ ﻋﺎﻟﻤﮫ‬
    ‫راه ﭘﯿﺶ روﺗﮫ. ﺑﺮو دﺧﺘﺮ! اﻣﯿﺪوارم ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﺑﺸﯽ .‬
    ‫ﺑﯿﺸﺘﺮ از اﯾﻦ ﻃﺎﻗﺖ ﺣﺮﻓﮭﺎﯾﺶ را ﻧﺪاﺷﺘﻢ. ﺑﺎ ﮔﺮﯾﮫ ﻧﮕﺎھﺶ ﮐﺮدم. ﺻﻮرﺗﺶ از اﺷﮏ ﺧﯿﺲ‬
    ‫ﺑﻮد. روﯾﺶ را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ ﻓﺮﯾﺎد زد: ﺑﺮو، ﺗﻮرو ﺧﺪا ﺑﺮو و ھﯿﭻ وﻗﺖ ھﻢ ﺑﺮﻧﮕﺮد .‬
    ‫ھﺮﮐﻠﻤﮫ اش ﭼﻮن ﺧﻨﺠﺮی ﺑﺮﻗﻠﺒﻢ ﻣﯽ ﻧﺸﺴﺖ. اﺣﺴﺎس ﺧﻔﮕﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدم. او ﻓﻘﻂ ﺑﺎ ﺧﯿﺎل ﻣﻦ‬
    ‫ﺧﻮش ﺑﻮد .ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺧﺮده ھﺎی ﻏﺮورم را ﺟﻤﻊ ﮐﺮدم و از ﺧﺎﻧﮫ اش ﺑﯿﺮون آﻣﺪم. ﭘﻮﯾﺎ ﮐﮫ‬
    ‫در ﺗﻤﺎم ﺟﺮﯾﺎﻧﺎت ﻗﺮار داﺷﺖ و ھﻤﮫ ﭼﯿﺰ را ﺑﺮاﯾﺶ ﮔﻔﺘﮫ ﺑﻮدم، از ﺟﻮاب ﻣﺜﺒﺖ ﻣﻦ ﯾﮑﮫ‬
    ‫ﺧﻮرد. درﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﻣﺸﻐﻮل ﺑﺴﺘﻦ ﭼﻤﺪاﻧﺶ ﺑﻮد ﮐﻨﺎرش ﻧﺸﺴﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ ﮐﮫ ﻣﺮا ھﻢ ھﻤﺮاه‬
    ‫ﺧﻮدش ﺑﺒﺮد. ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﻣﮕﮫ ﭼﻤﺪوﻧﯽ ﺑﮕﯿﺮم دﺳﺘﻢ و ﺑﺒﺮﻣﺖ؟‬
    ‫ﻧﮫ وﻟﯽ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ زﻧﺘﻮ ﮐﮫ ﺑﺒﺮی؟‬
    ‫زﻧﻢ؟ ﺗﻮ زن ﻣﻦ ﺑﺸﯽ؟‬
    ‫آره ﺑﺎھﺎت ﻣﯽ ﯾﺎم. دﯾﮕﮫ ھﯿﭻ دﻟﯿﻠﯽ ﺑﺮای ﻣﻮﻧﺪن ﻧﺪارم .‬
    ‫اﻣﺎ اﻣﯿﺪ ﮐﮫ ...‬
    ‫اون ﻏﺮق ﻏﺮورﺷﮫ. اوﻧﻘﺪر ﺗﻮ ﺧﺎﻃﺮاﺗﺶ ﻏﺮق ﺷﺪه ﮐﮫ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﺮای واﻗﻌﯿﺖ ﻧﻤﻮﻧﺪه .‬
    ‫ﺗﻮ ﮐﻤﮑﺶ ﮐﻦ ﺣﻘﯿﻘﺖ رو ﺑﻔﮭﻤﮫ .‬
    ‫ﺗﺎ ﺧﻮدش ﻧﺨﻮاد ﻧﻤﯽ ﺷﮫ. دﯾﮕﮫ از اﻧﺘﻈﺎر ﺧﺴﺘﮫ ﺷﺪم. ﺑﺎ ھﺎت ﻣﯽ ﯾﺎم .‬
    ‫ای ﺑﺎﺑﺎ ﭼﮫ اﺻﺮارﯾﮫ. اﺻﻼ ﻣﻦ زن ﻧﻤﯽ ﺧﻮام .‬
    ‫ﺗﻮ ﺑﯽ ﺧﻮد ﻣﯽ ﮐﻨﯽ. ﻣﺠﺒﻮرﯾﮫ! ﮐﯽ ﻣﻨﻮ از ﻣﺎﻣﺎﻧﻢ ﺧﻮاﺳﺘﮕﺎری ﻣﯿﮑﻨﯽ؟‬
    ‫ھﺴﺘﯽ ﻟﺞ ﻧﮑﻦ. اﯾﻦ دﻓﻌﮫ ھﯿﭻ راه ﺑﺮﮔﺸﺘﯽ ﺗﻮ ﮐﺎر ﻧﯿﺴﺖ .‬
    ‫ﺑﺎ ﺑﻐﺾ ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﺑﮭﺘﺮ! ھﻤﯿﻦ رو ﻣﯽ ﺧﻮام. اﻣﯿﺪوارم ﺗﻮ دﯾﮕﮫ ﺟﺎ ﻧﺰﻧﯽ .‬
    ‫و از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون آﻣﺪم. ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﻓﺮار ﮐﻨﻢ. آﻧﻘﺪر دﻟﻢ از دﺳﺖ اﻣﯿﺪ ﮔﺮﻓﺘﮫ ﺑﻮد ﮐﮫ ﺟﺎﯾﯽ‬
    ‫ﺑﺮای ﻋﺸﻖ ﻧﻤﯽ ﻣﺎﻧﺪ. ﺑﮫ ﺧﺎﻃﺮ او ھﻤﮫ ﭼﯿﺰم را از دﺳﺖ داده ﺑﻮدم، ﺑﮫ ﭘﺎﯾﺶ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮدم و‬
    ‫او ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺒﻮد ﻏﺮورش را ﺑﺸﮑﻨﺪ. ﻣﮕﺮ ﻧﮫ اﯾﻨﮑﮫ ﺑﮫ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﻦ ﺳﻼﻣﺘﯽ اش را از دﺳﺖ‬
    ‫داده ﺑﻮد؟ ﭼﺮا ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺧﻮدش را ﺑﮫ ﻣﻦ ﺗﺤﻤﯿﻞ ﻣﯿﮑﻨﺪ؟ ﭼﺮا ﻋﺸﻖ ﻣﺮا آﻧﻘﺪر دﺳﺖ ﮐﻢ‬
    ‫ﮔﺮﻓﺘﮫ ﺑﻮد ﮐﮫ ﺑﮫ ﻗﻠﺒﺶ ﺗﺮس راه ﺑﺪھﺪ. ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯽ رﻓﺘﻢ ﺗﺎ ھﻢ ﺑﮫ او درﺳﯽ داده ﺑﺎﺷﻢ و ھﻢ از‬
    ‫اﯾﻦ ﻋﺬاب ﺧﻠﻼص ﺷﻮم. ﺗﻤﺎم اﯾﻦ ﻣﺪت را ﺑﮫ اﻧﺘﻈﺎر آﻣﺪﻧﺶ ﺳﭙﺮی ﮐﺮده ﺑﻮدم. ﻣﻨﺘﻈﺮ‬
    ‫ﺑﻮدم زﻧﮓ ﺑﺰﻧﺪ و ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ھﻤﯿﺸﮕﯽ وارد ﺷﻮد. ﺑﺎ ھﺮ ﺻﺪای زﻧﮕﯽ از ﺟﺎ ﻣﯽ ﭘﺮﯾﺪم اﻣﺎ‬
    ‫ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺑﮫ در ﺧﺸﮏ ﺷﺪ و او ﻧﯿﺎﻣﺪ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪم از ﺗﺼﻤﯿﻤﻢ ﭘﺸﯿﻤﺎن ﺷﻮم، ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ھﺮﭼﮫ‬
    ‫زودﺗﺮ ﺑﺎ ﭘﻮﯾﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮدم .ﺣﺎﻻ اﮔﺮ ھﻢ ﭘﺸﯿﻤﺎن ﻣﯽ ﺷﺪم روی ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻢ. ﺣﻠﻘﮫ و‬
    ‫ﮔﺮدﻧﺒﻨﺪ را درآوردم و درون ﮐﻤﺪ ﮔﺬاﺷﺘﻢ. اﻣﺎ ﺟﺎﯾﺶ ﺳﻔﯿﺪ ﺷﺪه ﺑﻮد. ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺑﮫ روﯾﺶ‬
    ‫ﭼﺴﺐ زدم ﺗﺎ دﯾﮕﺮ ﺧﻮدش را ﺑﮫ رخ ﻧﮑﺸﺪ .‬
    ‫ﺑﻌﺪ از ﯾﮏ ھﻔﺘﮫ ﭘﻮﯾﺎ ﺑﮫ ﺳﺮاﻏﻢ آﻣﺪ و ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﺑﺎ ﻣﺎﻣﺎن و ﺧﺎﻟﮫ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮدم. ﻓﺮدا رﺳﻤﺎ ﻗﺮاره ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﯿﻢ. ﻓﻘﻂ ﺑﮭﺸﻮن ﮔﻔﺘﻢ ﺗﻮ ھﯿﭽﯽ‬
    ‫ﻧﻤﯽ دوﻧﯽ ﭘﺲ ﺑﮫ روت ﻧﯿﺎر. اﻣﯿﺪوارم ﭘﺸﯿﻤﻮن ﻧﺸﯽ .


    [فقط کاربران عضو شده و فعال شده میتوانند لینک ها را مشاهده کنند. ][فقط کاربران عضو شده و فعال شده میتوانند لینک ها را مشاهده کنند. ][فقط کاربران عضو شده و فعال شده میتوانند لینک ها را مشاهده کنند. ]




  6. Top | #16


    تاریخ عضویت
    Feb 2013
    شماره کاربر
    1
    وضعيت
    عنوان کاربر
    مدیر کل سایت
    میانگین پست در روز
    6.98
    نوشته ها
    12,016
    تشکر
    1,522
    تشکر شده 9,514 بار در 4,090 ارسال
    حالت من : Khoshhal
    و ﻗﺒﻞ از آﻧﮑﮫ ﻟﺐ ﺑﺎز ﮐﻨﻢ از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﺟﻤﻠﮫ»ﺻﺒﺮ ﮐﻦ« ﺑﺮ ﻟﺒﺎﻧﻢ ﺧﺸﮑﯿﺪ. ﭘﺸﯿﻤﺎن‬
    ‫ﺷﺪه ﺑﻮدم. ﺑﮫ ﺧﺎﻃﺮ ﻟﺠﺒﺎزی ﭼﻨﯿﻦ ﺗﺼﻤﯿﻤﯽ ﮔﺮﻓﺘﮫ ﺑﻮدم. ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﭼﮫ ﮐﺎر ﮐﻨﻢ. دﻧﺒﺎل‬
    ‫ﺑﮭﺎﻧﮫ ﮔﺸﺘﻦ ﺑﯿﮭﻮده ﺑﻮد. ﺑﺎﯾﺪ ﺗﺴﻠﯿﻢ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﯽ ﺷﺪم .‬
    ‫دﯾﮕﺮ در ﺧﻮد ﺗﻮاﻧﯽ ﺑﺮای ﺟﻨﮕﯿﺪن ﻧﻤﯽ دﯾﺪم. از اﯾﻦ ھﻤﮫ ﺳﺘﯿﺰ و ﮔﺮﯾﺰ ﺧﺴﺘﮫ ﺷﺪه ﺑﻮدم.‬
    ‫وﻗﺘﯽ ﺑﮫ دور از اﺣﺴﺎس ﻓﮑﺮﮐﺮدم دﯾﺪم رﻓﺘﻨﻢ ﻓﻘﻂ ﻧﻮﻋﯽ ﻓﺮار اﺳﺖ. ﺗﺤﻤﯿﻞ ﮐﺮدن ﺟﺴﻤﯽ‬
    ‫ﺑﯽ ﺟﺎن ﺑﮫ ﭘﻮﯾﺎ ﮐﮫ ﻟﯿﺎﻗﺘﺶ ﺑﮭﺘﺮﯾﻦ ھﺎ ﺑﻮد. ھﺮﭼﮫ ﺑﺎﺑﮏ ﮐﮫ ﭘﺴﺮ ﻋﻤﻮی ﺗﻨﯽ ام ﺑﻮد ھﻤﮫ‬
    ‫زﻧﺪﮔﯿﻢ را ﻧﺎﺑﻮد ﮐﺮده ﺑﻮد، ﭘﻮﯾﺎ ﺑﺎ دﺳﺘﺎن ﻣﮭﺮﺑﺎﻧﺶ آﻧﮭﺎ را دوﺑﺎره ﺳﺎﺧﺖ. اﻧﺼﺎف ﻧﺒﻮد ﮐﮫ‬
    ‫ﺑﮫ ﺧﺎﻃﺮ ﻟﺞ ﺑﺎزی ﺑﺎ اﻣﯿﺪ زﻧﺪﮔﯽ ﭘﻮﯾﺎ را ھﻢ ﺑﮫ ﺑﺎزی ﺑﮕﯿﺮم. در ﺿﻤﻦ در ﻏﺮﺑﺖ ﭼﮫ ﻣﯽ‬
    ‫ﮐﺮدم؟ ﭘﻮﯾﺎ ﺗﺎ ﮐﯽ ﺗﺤﻤﻞ ﻣﺮا داﺷﺖ؟ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﺮوم. دﻟﻢ ﺑﮫ ھﯿﭻ ﺻﺮاﻃﯽ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﻧﻤﯽ‬
    ‫ﺷﺪ. ﺗﻤﺎم ھﻔﺘﮫ را در ﮐﺎﺑﻮس دﺳﺖ و ﭘﺎ زدم. ﭘﻮﯾﺎ از ﻣﻘﺎﺑﻠﻢ ﻣﯽ ﮔﺮﯾﺨﺖ و اﺟﺎزه ھﯿﭻ‬
    ‫ﺻﺤﺒﺘﯽ را ﻧﻤﯽ داد. روز ﻣﻮﻋﻮد وﻗﺘﯽ ﺷﺎدی ﻣﺎدر را دﯾﺪم ﮐﮫ ﻣﺸﻐﻮل ﺗﻤﯿﺰ ﮐﺮدن ﻣﻨﺰل‬
    ‫اﺳﺖ و ﺧﺎﻟﮫ ﮐﮫ ﺑﺮای ﺧﺮﯾﺪ رﻓﺘﮫ ﺑﻮد دﻟﻢ ﮔﺮﻓﺖ. دوﺑﺎره ھﻤﮫ را ﺑﮫ دردﺳﺮ اﻧﺪاﺧﺘﮫ ﺑﻮدم.‬
    ‫ﺑﺎﯾﻢ ﺗﺼﻤﯿﻢ اﺷﺘﺒﺎه دوﺑﺎره ھﻤﮫ ﭼﯿﺰ داﺷﺖ ﺧﺮاب ﻣﯽ ﺷﺪ. از دﺳﺖ اﻣﯿﺪ و از دﺳﺖ ﺧﻮدم‬
    ‫ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺑﻮدم. وﻗﺘﯽ ﭼﮭﺮه ام را در آﯾﻨﮫ دﯾﺪم، ﻟﺤﻈﮫ ای ﭘﺮﺳﺘﻮ را ﮐﻨﺎر ﺧﻮدم اﺣﺴﺎس‬
    ‫ﮐﺮدم. ﻋﺠﯿﺐ اﯾﻦ روزھﺎ ﺑﻮدﻧﺶ را اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮدم. دﺳﺖ ﺑﺮدم و ﻗﯿﭽﯽ را از ﮐﺸﻮ‬
    ‫ﺑﺮداﺷﺘﻢ و ﻣﻮھﺎﯾﻢ را در دﺳﺘﻢ ﭘﯿﭽﯿﺪم و ﺑﺎ ﻗﯿﭽﯽ ﮐﻮﺗﺎھﺸﺎن ﮐﺮدم وﻗﺘﯽ ﺑﮫ ﺗﻮده ﻣﻮھﺎﯾﻢ ﮐﮫ‬
    ‫ﮐﻨﺎر ﭘﺎﯾﻢ رﯾﺨﺘﮫ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم. اﺣﺴﺎس اراﻣﺶ وﺟﻮدم را ﻓﺮا ﮔﺮﻓﺖ دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ‬
    ‫ﭘﻮﯾﺎ ﺑﺎ دﯾﺪﻧﻢ از ﻣﻦ ﻣﻨﺰﺟﺮ ﺷﻮد. وﻗﺘﯽ ﺧﻮرﺷﯿﺪ رو ﺑﮫ ﻏﺮوب رﻓﺖ ﻣﺎدر ﺑﮫ اﺗﺎﻗﻢ آﻣﺪ و ﺑﺎ‬
    ‫دﯾﺪن ﻗﯿﺎﻓﮫ ﻣﺎﺗﻢ زده ام ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﭘﺎﺷﻮ اﯾﻦ ﭼﮫ ﻗﯿﺎﻓﮫ اﯾﮫ ﺑﮫ ﺧﻮدت ﮔﺮﻓﺘﯽ، ﺑﻠﻨﺪﺷﻮ ﻟﺒﺎﺳﺘﻮ ﻋﻮض ﮐﻦ و ﻣﻮھﺎﺗﻮ ...‬
    ‫و ﻣﺤﮑﻢ ﺗﻮی ﺻﻮرﺗﺶ زد و ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﺧﺪا ﻣﺮﮔﻢ ﺑﺪه ﭼﺮا اﯾﻨﺠﻮری ﺷﺪی؟‬
    ‫ﺗﻮی ﺻﻮرﺗﻢ ﻣﯽ اوﻣﺪ و اذﯾﺘﻢ ﻣﯽ ﮐﺮد .‬
    ‫ای ﺧﺪا! ﻣﻦ از دﺳﺖ اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﻟﺞ ﺑﺎز ذﻟﮫ ﺷﺪم .‬
    ‫و ﻣﻦ در دل ﮔﻔﺘﻢ» ﺑﮫ ھﻤﯿﻦ زودی از دﺳﺘﻢ راﺣﺖ ﻣﯽ ﺷﯽ...« ﺑﺎ ﺻﺪای در از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪم‬
    ‫و ﺑﻐﺾ ﮐﺮدم. ﺻﺪای ﺧﻨﺪه ﭘﻮﯾﺎ را ﮐﮫ ﺷﻨﯿﺪم ﻓﮭﻤﯿﺪم آﻧﭽﮫ را ﮐﮫ ﮐﺎﺑﻮﺳﯽ ﺑﯿﺶ ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ‬
    ‫ﺑﮫ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﭘﯿﻮﺳﺘﮫ. ﺻﺪای ﺷﺎدﻣﺎن آﻧﮭﺎ دﻟﻢ را آﺗﺶ ﻣﯽ زد. وﻗﺘﯽ ﻣﺎدر ﺻﺪاﯾﻢ ﮐﺮد،‬
    ‫ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﮕﻮﯾﻢ» ﻧﻤﯽ آﯾﻢ « اﻣﺎ ﻣﺮدد ﻣﺎﻧﺪم. ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺒﻮدم ﺑﺎ اﯾﻦ ازدواج ھﻢ ﭘﻮﯾﺎ و ھﻢ‬
    ‫ﺧﻮدم را ﺑﺪﺑﺨﺖ ﮐﻨﻢ .ﻣﺎدر ﺑﺎﻻ آﻣﺪ و ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﺑﯿﺎ دﯾﮕﮫ ﻣﺎدر. ﭼﺮا ﻣﻌﻄﻠﯽ؟‬
    ‫در دﻟﻢ ﺑﮫ ﭘﻮﯾﺎ ﮐﮫ ﮔﻔﺘﮫ ﺑﻮدم آﻧﮭﺎ از ﻣﻄﻠﻊ ﺑﻮدن ﻣﻦ ﺧﺒﺮ ﻧﺪارﻧﺪ ﻧﺎﺳﺰا ﮔﻔﺘﻢ. ﻣﯽ داﻧﺴﺖ‬
    ‫ﭘﺸﯿﻤﺎن ﻣﯽ ﺷﻮم و ﺧﻮاﺳﺘﮫ ﺑﻮد ﺑﺎ دﯾﮕﺮان درﻣﯿﺎن ﻧﮕﺬارم و ﻣﺮا در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻋﻤﻞ اﻧﺠﺎم ﺷﺪه‬
    ‫ﺑﮕﺬارد. ﻧﺎﮔﮭﺎن ﺗﻤﺎم ﻣﺤﺒﺘﮭﺎﺋﯽ ﮐﮫ اﯾﻦ ﻣﺪت در ﺣﻘﻢ اﻧﺠﺎم داده ﺑﻮد از ﯾﺎدم رﻓﺖ و ﺑﺎ‬
    ‫ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺘﮕﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﻣﻦ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻧﻤﯽ ﯾﺎم. اﯾﻦ ﺟﻠﺴﮫ رو ﺑﮫ ھﻢ ﺑﺰﻧﯿﻦ .‬
    ‫ﻣﺎدر ﺑﮭﺖ زده اﺧﻢ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﻣﮕﮫ ﺧﻮدت ﻧﺨﻮاﺳﺘﮫ ﺑﻮدی؟ ﮐﺴﯽ اﺟﺒﺎرت ﻧﮑﺮده ﺑﻮد .‬
    ‫ﺣﺎﻻ ﭘﺸﯿﻤﻮﻧﻢ .ﺗﻮرو ﺧﺪا ﺑﮭﻤﺶ ﺑﺰﻧﯿﻦ .‬
    ‫ﻣﺎدر وﻗﺘﯽ دﯾﺪ ﺣﺮﯾﻔﻢ ﻧﻤﯽ ﺷﻮد. رﻓﺖ .دﻟﻢ ﻣﺜﻞ ﺳﯿﺮ و ﺳﺮﮐﮫ ﻣﯽ ﺟﻮﺷﯿﺪ. از اﺷﺘﺒﺎه ﺑﻮدن‬
    ‫رﻓﺘﺎرم ﻣﻄﻠﻊ ﺑﻮدم اﻣﺎ ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﭼﺮا ﭘﻮﯾﺎ ﺣﺮﻓﻢ را اوﻧﻘﺪر ﺟﺪی ﮔﺮﻓﺘﮫ. ﺑﻌﺪ از ﻣﺪﺗﯽ‬
    ‫ﺻﺪای ﭘﺎی ﭘﻮﯾﺎ را ﺷﻨﯿﺪم و ھﻨﻮز ﻓﮑﺮی ﺑﺮای ﻣﻮاﺟﮫ ﺷﺪن ﺑﺎ او ﻧﮑﺮده ﺑﻮدم ﮐﮫ وارد ﺷﺪ.‬
    ‫ﻟﺒﺎس رﺳﻤﯽ ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺑﻮد و واﻗﻌﺎ ﺷﺒﯿﮫ داﻣﺎدھﺎ ﺷﺪه ﺑﻮد. ﺑﺎ اﺧﻢ ﻧﮕﺎھﻢ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ :‬
    ‫اﯾﻦ ﺑﭽﮫ ﺑﺎزﯾﺎ ﭼﯿﮫ از ﺧﻮدت درﻣﯽ آری؟ ﺣﺮﻓﯽ زدی ﺑﺎﯾﺪ ﭘﺎش واﯾﺴﯽ. ﻓﮑﺮ ﮐﺮدی‬
    ‫ﻣﺮدﻣﻤﺴﺨﺮه ﺟﻨﺎﺑﻌﺎﻟﯽ ھﺴﺘﻦ؟‬
    ‫ﻣﻦ اﺷﺘﺒﺎه ﮐﺮدم ﭘﻮﯾﺎ. ﻣﯽ دوﻧﻢ ﮐﮫ ...‬
    ‫ﺑﯿﺨﻮد ﮐﺮدی، ﺣﺘﯽ اﮔﮫ ھﻢ اﺷﺘﺒﺎه ﮐﺮده ﺑﺎﯾﺪ ﻋﻮاﻗﺒﺶ رو ﺗﺤﻤﻞ ﮐﻨﯽ .‬
    ‫اﻣﺎ ھﻨﻮز ﮐﮫ ﭼﯿﺰی ﻧﺸﺪه .‬
    ﭼﺮا ﺷﺪه. ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻔﮭﻤﯽ ﮐﮫ آدﻣﺎ ﺑﺎزﯾﭽﮫ دﺳﺘﺖ ﻧﯿﺴﺘﻦ .ﭘﺎﺷﻮ راه ﺑﯿﺎﻓﺖ .‬
    ‫ﭘﻮﯾﺎ ﯾﮫ دﻗﯿﻘﮫ ﺻﺒﺮ ﮐﻦ .‬
    ‫ﺣﺮف ﺑﯽ ﺣﺮف ﺑﻠﻨﺪﺷﻮ .‬
    ‫و دﺳﺘﻢ را ﮔﺮﻓﺖ و ﮐﺸﯿﺪ. درﺣﺎﻟﯿﮑﮫ از ﺗﺮس دﺳﺖ و ﭘﺎﯾﻢ ﯾﺦ ﮐﺮده ﺑﻮد و از ﻣﻮاﺟﮫ ﺷﺪن‬
    ‫ﺑﺎ ﺧﺎﻟﮫ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪم ﮔﻔﺘﻢ:‬
    ‫ﺣﺪاﻗﻞ ﺑﺰار ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ .‬
    ‫ﺑﺎﺷﮫ ﺑﺮای ﺑﻌﺪ. ﭼﯿﺰی ﮐﮫ زﯾﺎده ﺣﺮف. ﯾﮫ ﻋﻤﺮ ﻓﺮﺻﺖ ﺣﺮف زدن داری ﻧﮕﺮان ﻧﺒﺎش .‬
    ‫و ﻣﺮا ﺑﮫ ﺳﻤﺖ ﭘﻠﮫ ھﺎ ﮐﺸﺎﻧﺪ. ھﺮﭼﮫ اﻟﺘﻤﺎﺳﺶ ﮐﺮدم ﻓﺎﯾﺪه ای ﻧﺪاﺷﺖ. ﺑﺮای آﻧﮑﮫ از ﭘﻠﮫ ھﺎ‬
    ‫ﺳﻘﻮط ﻧﮑﻨﻢ ھﻤﺮاھﺶ ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺘﻢ و ﻗﺒﻞ از ورود ﺑﮫ ﭘﺬﯾﺮاﯾﯽ ﮔﻔﺘﻢ: ﻣﻦ ﻗﺒﻮل ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ. ﺟﻮاﺑﻢ‬
    ‫ﻣﻨﻔﯿﮫ .‬
    ‫ﺻﺪاﯾﯽ از ﭘﺸﺖ ﺳﺮم ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﺣﺘﯽ اﮔﮫ ﺑﮫ ﭘﺎت ﺑﯿﺎﻓﺘﻢ و اﻟﺘﻤﺎﺳﺖ ﮐﻨﻢ؟ اﮔﮫ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﻮﻧﺪه ﻏﺮورم رو ﺧﺮد ﮐﻨﻢ و ﺑﮕﻢ اﺷﺘﺒﺎه‬
    ‫ﮐﺮدم؟ ﺣﺘﯽ اﮔﮫ ﺑﮕﻢ ﺟﺰ ﺗﻮ ﺑﺎ ھﯿﭻ ﮐﺲ دﯾﮕﮫ ای ازدواج ﻧﺨﻮاھﻢ ﮐﺮد. ﺣﺘﯽ اﮔﮫ ﻗﺴﻢ‬
    ‫ﺑﺨﻮرم ﺟﺒﺮان ﻣﯽ ﮐﻨﻢ؟‬
    ‫اﻣﯿﺪ ﺑﻮد .آراﺳﺘﮫ و زﯾﺒﺎ روﺑﺮوﯾﻢ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد. ﭼﻘﺪر دﻟﻢ ﺑﺮای ﻟﺒﺨﻨﺪش ﺗﻨﮓ ﺷﺪه ﺑﻮد. ﮔﺬر‬
    ‫زﻣﺎن از او ﻣﺮد ﺟﺬاﺑﯽ ﺳﺎﺧﺘﮫ ﺑﻮد. زﺑﺎﻧﻢ ﺑﻨﺪ آﻣﺪه ﺑﻮد. ﺑﮫ ﭘﻮﯾﺎ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم .ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﭘﺮ از‬
    ‫اﺷﮏ ﺑﻮد اﻣﺎ ﻟﺒﺎﻧﺶ ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪ. دﺳﺘﻢ را در دﺳﺖ اﻣﯿﺪ ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﻔﺖ :‬
    ‫اﻣﯿﺪ ﺟﺎن اﻣﺎﻧﺘﯿﺖ و ﺗﺤﻮﯾﻞ ﺑﮕﯿﺮ. ﻧﮕﮭﺪارﯾﺶ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺨﺘﮫ از اﻻن ﺑﮭﺖ ﺗﺴﻠﯿﺖ ﻣﯽ ﮔﻢ. اﮔﮫ‬
    ‫ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺑﺸﮫ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﯾﮫ اﺗﻔﺎق وﺣﺸﺘﻨﺎﮐﯽ ﺑﺎش .ﻣﺜﻞ ھﻤﯿﻦ ﻣﻮھﺎش ﮐﮫ ﺗﺎ اﻣﺮوز ﺗﺎ ﮐﻤﺮش‬
    ‫ﺑﻠﻨﺪ ﺑﻮد. اﻣﺎ ﻣﮭﺮﺑﻮن و ﺧﻮش ﻗﻠﺐ و ﺻﺒﻮره. ﻗﻮل ﺑﺪه ازش ﺧﻮب ﻣﻮﻇﯿﺖ ﮐﻨﯽ .‬
    ‫و رو ﺑﮫ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫وﻗﺘﯽ ﻓﮭﻤﯿﺪم ﭼﻘﺪر ﺑﮫ ھﻢ ﻋﻼﻗﮫ دارﯾﻦ ﺗﻨﮭﺎ ﺑﺮام ﯾﮫ دﺧﺘﺮ ﺧﺎﻟﮫ ﺷﺪی. ھﯿﭻ وﻗﺖ ﺣﺎﺿﺮ‬
    ‫ﻧﺒﻮدم از ھﻢ ﺟﺪاﺗﻮن ﮐﻨﻢ. ﺣﺘﯽ اﮔﮫ ﺧﻮدﺗﻮن ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯿﻦ. ﺑﺮای ﻋﺮوﺳﯿﺘﻮن اﯾﻨﺠﺎ ﻧﯿﺴﺘﻢ .‬
    ‫اون ﺷﺮﮐﺖ رو ﮐﺎﻣﻞ ﺧﺮﯾﺪم. ھﺪﯾﮫ ازدواج ﻣﻦ ﺑﮫ ﺷﻤﺎ دوﻧﻔﺮ. دﯾﺪن ﺷﻤﺎھﺎ درس ﺧﻮﺑﯽ ﺑﮫ‬
    ‫ﻣﻦ داد. ﻗﺪر ھﻢ رو ﺑﺪوﻧﯿﻦ اﻣﯿﺪوارم ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﺑﺸﯿﻦ .
    ﺑﺎ ﻧﮕﺎھﯽ ﻏﻤﮕﯿﻦ ﺑﮫ ﭼﮭﺮه ام ﻧﻈﺮ دوﺧﺖ و ﺑﻌﺪ از ﮐﺸﯿﺪن آھﯽ ﺑﮫ ﺳﻤﺖ در ﺧﺮوﺟﯽ ﺑﮫ‬
    ‫راه اﻓﺘﺎد. ﺑﮫ اﻣﯿﺪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم. اﺷﮏ در ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻣﯽ رﻗﺼﯿﺪ. در ﮔﻮﺷﻢ زﻣﺰﻣﮫ ﮐﺮد :‬
    ‫ﺑﺎور ﮐﻨﻢ ﮐﻨﺎرﻣﯽ؟ ﮐﮫ ﻣﺎل ﻣﻨﯽ؟ و ھﯿﭻ ﻣﺎﻧﻌﯽ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﮫ ﻣﺎرو از ھﻢ ﺟﺪا ﮐﻨﮫ .‬
    ‫آھﺴﺘﮫ ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ھﻤﯿﺸﮫ ﻣﺎل ﺗﻮ ﺑﻮدم. ﺗﻮ ﻧﺨﻮاﺳﺘﯽ. اﮔﮫ ﻧﻤﯽ اوﻣﺪی ﺑﺎز ﺗﺎ اﺑﺪ ﻓﻘﻂ ﺑﺮای ﺗﻮ ﻣﯽ ﻣﻮﻧﺪم .‬
    ‫ﺑﺎ ﻣﮭﺮﺑﺎﻧﯽ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ھﺮدوﺗﺎﻣﻮن ﺗﺎوان ﻏﺮورﻣﻮن رو ﭘﺮداﺧﺘﯿﻢ. ﺗﻤﺎم ﺳﻌﯽ ام رو ﻣﯿﮑﻨﻢ ﮐﮫ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺖ ﮐﻨﻢ. و‬
    ‫ﺗﻤﺎم ﺳﺎﻟﮭﺎی رﻓﺘﮫ رو ﺟﺒﺮان ﮐﻨﻢ. ﺑﺨﺎﻃﺮاﯾﻦ اﻧﺘﻈﺎر ھﻤﯿﺸﮫ ﻣﺪﯾﻮﻧﺖ ﺧﻮاھﻢ ﺑﻮد .‬
    ‫ھﻖ ھﻖ ﮔﺮﯾﮫ ﻣﮭﻠﺖ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮدن را از ﻣﻦ ﮔﺮﻓﺖ. ﺑﺎ ﺑﻐﺾ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﻣﯽ ﺷﮫ ﺑﮕﯽ ﺑﺮای ﭼﯽ ﮔﺮﯾﮫ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟‬
    ‫ﺳﺮم را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮدم و ﺑﮫ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻧﮕﺎه ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ﭼﻮن ھﻨﻮز ﺑﺎورم ﻧﻤﯿﺸﮫ ﮐﮫ ﭘﯿﺶ ﺗﻮام .‬
    ‫اﺷﮑﮭﺎﯾﻢ را ﭘﺎک ﮐﺮد وﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﭼﻄﻮری اﯾﻦ ھﻤﮫ ﻣﺸﮑﻞ رو ﺗﺤﻤﻞ ﮐﺮدی؟ دﯾﮕﮫ ﻧﻤﯽ زارم زﻧﺪﮔﯽ ﺧﻢ ﺑﮫ اﺑﺮوﯾﺖ ﺑﯿﺎره.‬
    ‫ﻗﻮل ﻣﯽ دم ﻋﺮوﺳﮏ ﻗﺸﻨﮕﻢ .‬
    ‫دﺳﺖ روی ﻟﺒﺎﻧﺶ ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﮔﻔﺘﺘﻢ :‬
    ‫ﻧﮫ ﻗﻮل ﻧﺪه .ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ از اﯾﻨﮑﮫ ﻧﺘﻮﻧﯽ ﺑﮫ ﻗﻮﻟﺖ ﻋﻤﻞ ﮐﻨﯽ. ﻓﻘﻂ ﺳﻌﯽ ﮐﻦ .
    ﭼﮭﺎر ﺳﺎل ﭘﯿﺶ ﯾﮫ ھﻤﭽﯿﻦ روزی زﻣﺴﺘﻮﻧﯽ ازت ﺧﻮاﺳﺘﮕﺎری ﮐﺮدم. اون روز ﺟﻮاب‬
    ‫ﻧﺪادی ﺑﻌﺪ از ھﻢ ﺟﺪا ﺷﺪﯾﻢ. ﺣﺎﻻ ﺑﺎ ﮔﺬﺷﺖ اﯾﻦ ﺳﺎﻟﮭﺎ ﻋﺸﻘﻢ ﺑﮫ ﺗﻮ ﺑﮫ ھﻤﻮن زﯾﺒﺎﯾﯽ ﮔﺬﺷﺘﮫ‬
    ‫اﺳﺖ .ھﺮدوﻣﻮن ﻋﻮض ﺷﺪﯾﻢ. ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺎﯾﺪ اﯾﻦ ﻋﺬاﺑﺎ رو ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪﯾﻢ ﺗﺎ ﻻﯾﻖ اﯾﻦ ﻋﺸﻖ ﺑﺎﺷﯿﻢ.‬
    ‫ﺣﺎﻻ اﻣﺮوز ھﻢ ﻣﺜﻞ اون روزه ﻗﻠﺒﻢ رو ﻣﮭﺮﯾﮫ ات ﻣﯽ ﮐﻨﻢ و ازت ﺧﻮاﺳﺘﮕﺎری ﻣﯿﮑﻨﻢ.‬
    ‫ﻗﺒﻮل ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟‬
    ‫ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫دﯾﮕﮫ ﻃﺎﻗﺖ ﺟﺪاﯾﯽ ﻧﺪارم. ﺧﻮدت ﻣﯽ دوﻧﯽ ﮐﮫ ﺟﻮاﺑﻢ ﻣﺜﺒﺘﮫ .‬
    ‫ﺗﻮﻟﺪت ﻣﺒﺎرک ﺧﺎﻧﻮم ﻗﺸﻨﮕﻢ. اﻣﯿﺪوارم ھﺮﺳﺎل ﺑﺘﻮﻧﻢ زﯾﺒﺎﺗﺮﯾﻦ ﺟﺸﻦ رو ﺑﺮات ﺑﮕﯿﺮم .‬
    ‫ﻣﻦ ﻓﻘﻂ ازت ﻣﯽ ﺧﻮام ھﻤﯿﺸﮫ ﮐﻨﺎرم ﺑﻤﻮﻧﯽ .‬
    ‫اﮔﮫ ﺗﻮ ھﻢ ﻧﺨﻮای ﺑﺎز ﻣﯽ ﻣﻮﻧﻢ. اﮔﮫ ﯾﮫ روز ازم ﺟﺪا ﺑﺸﯽ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎش ﮐﮫ ﻣﯽ ﻣﯿﺮم .‬
    ‫ﺑﺎ ﺻﺪای ﻣﺎدر ﺑﮫ ﺧﻮد آﻣﺪﯾﻢ. ﺑﺎ ﻣﮭﺮ ﻧﮕﺎھﻢ ﮐﺮد و رو ﺑﮫ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﺧﻮﺑﮫ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﺑﯿﺎی و ﺑﺎ دﯾﺪﻧﺶ ھﻤﮫ رو ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮدی. ﭘﺪر اﻣﯿﺪ ﻣﯽ ﺧﻮاد ﻋﺮوﺳﺶ‬
    ‫رو ﺑﺒﯿﻨﮫ. ﺑﯿﺎﯾﻦ ﺑﺮﯾﻢ ﭘﯿﺶ ﺑﻘﯿﮫ .‬
    ‫ﻧﮕﺎھﯽ ﺑﮫ اﻃﺮاف ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﭘﺲ ﭘﻮﯾﺎ ﮐﻮ؟ اوﻣﺪ ﮐﮫ ﺗﻮرو ﺑﯿﺎره ﺧﻮدﺷﻢ ﻣﻮﻧﺪ؟‬
    ‫ﯾﺎد ﭘﻮﯾﺎ اﻓﺘﺎدم و اﯾﻨﮑﮫ ﭼﮕﻮﻧﮫ زﻧﺪﮔﯽ ام را ﻧﺠﺎت داده ﺑﻮد. اﻣﯿﺪ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺗﻨﮭﺎ ﺑﺎﺷﮫ. ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮده .‬
    ‫ﺑﻌﺪ از رﻓﺘﻦ ﻣﺎدر رو ﺑﮫ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ :‬
    ‫ﻣﻦ داﺷﺘﻦ ﺗﻮرو ﺑﮫ ﭘﻮﯾﺎ ﻣﺪﯾﻮﻧﻢ. ﮐﺎش ﻣﯽ ﺷﺪ ﮐﺎرش رو ﺟﺒﺮان ﮐﻨﯿﻢ .‬
    ‫درﺣﺎﻟﯿﮑﮫ ﺑﮫ راھﯽ ﮐﮫ رﻓﺘﮫ ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدم ﮔﻔﺘﻢ :‬
    ‫ھﯿﭻ ﮐﺎری ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﮫ ﮔﺬﺷﺖ اوﻧﻮ ﺟﺒﺮان ﮐﻨﮫ .‬
    ‫*****************‬
    ‫ﺑﺎ ﺻﺪای ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﮫ ﺧﻮد آﻣﺪم. ﺑﺎ دﯾﺪن ﭼﺸﻤﺎن ﻣﺸﮑﯽ و ﻟﺒﺮﯾﺰ از ﺷﯿﻄﻨﺘﺶ ﻧﮕﺎھﻢ ﻣﯽ‬
    ‫ﮐﺮد. ﭘﻮﺳﺖ ﺳﻔﯿﺪ و ﻣﻮھﺎی ﻣﺸﮑﯽ ھﻤﺎﻧﻨﺪ ﻋﺮوﺳﮑﯽ زﯾﺒﺎ ﻣﻘﺎﺑﻠﻢ ﻧﺸﺴﺘﮫ ﺑﻮد. ھﺮوﻗﺖ ﻏﺮق‬
    ‫روﯾﺎ ﻣﯽ ﺷﺪم. ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺎﺗﺶ ﻣﺮا ﺑﮫ ﺧﻮد ﻣﯽ آورد. ﻟﺒﺎﻧﻢ ﺑﺮای ﮔﻔﺘﻦ ﺟﻤﻠﮫ ای از ھﻢ ﺑﺎز‬
    ‫ﻧﺸﺪه ﺑﻮد ﮐﮫ ﺗﮏ زﻧﮓ در ﺑﮫ ﺻﺪا درآﻣﺪ. ﺑﮫ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم ﺗﺎ ﻗﺒﻞ از رﺳﯿﺪن ﺑﮫ در را‬
    ‫ﺑﺎز ﮐﻨﻢ. اﯾﻦ زﻧﮓ ﻓﻘﻂ ﻣﺨﺘﺺ ﻣﻦ ﺑﻮد. ﺑﺎ ﺑﺎز ﮐﺮدن در ﭼﮭﺮه ﺧﺴﺘﮫ اﻣﯿﺪ ﺑﺎ اﺷﺘﯿﺎق ﺑﮫ ﻣﻦ‬
    ‫ﻟﺒﺨﻨﺪ زد. دﺳﺘﺶ را دور ﺑﺎزور ﺣﻠﻘﮫ ﮐﺮد و ھﺮدو ﺑﮫ داﺧﻞ آﻣﺪﯾﻢ .ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﺎ دﯾﺪن اﻣﯿﺪ‬
    ‫ﺧﻮدش را ﺑﮫ آﻏﻮﺷﺶ اﻧﺪاﺧﺖ و ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن ﺻﺪای ﻗﮭﻘﮭﮫ آﻧﮭﺎ دﻟﻢ ﻟﺒﺮﯾﺰ از ﺷﺎدی ﺷﺪ.‬
    ‫ﭘﺮﺳﺘﻮ را از اﻣﯿﺪ ﺟﺪا ﮐﺮدم ﺗﺎ ﻣﺠﺎﻟﯽ ﺑﯿﺎﺑﺪ و دﺳﺖ و ﺻﻮرﺗﺶ را ﺑﺸﻮﯾﺪ. وﻗﺘﯽ ﻣﻘﺎﺑﻠﻢ‬
    ‫ﻧﺸﺴﺖ، ﭘﺮﺳﺘﻮ در آﻏﻮﺷﺶ ﺟﺎی ﮔﺮﻓﺖ. ﻧﮕﺎھﺶ را ﺑﺮﭼﮭﺮه ام دﻗﯿﻖ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ :‬
    ‫اﻣﺮوز ﺑﺮات روز ﺧﻮﺑﯽ ﺑﻮد؟‬
    ‫ﯾﺎد ﻗﺪﯾﻢ اﻓﺘﺎده ﺑﻮدم. دﻟﻢ ﺑﺮای ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺗﻨﮓ ﺷﺪه .‬
    ‫ﺟﻤﻌﮫ ﯾﮫ ﺳﺮی ﺑﮭﺶ ﻣﯽ زﻧﯿﻢ. روی ﭘﯿﺸﻨﮭﺎدم ﻓﮑﺮ ﮐﺮدی؟‬
    ‫ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ. ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ از ﭘﺴﺶ ﺑﺮﻧﯿﺎم. ﺗﻮ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ھﺮﮐﺎری ﮐﮫ اراده ﮐﺮدی ﺑﮫ ﻧﺤﻮ اﺣﺴﻨﺖ‬
    ‫اﻧﺠﺎم دادی، ﺑﮫ ﺧﻮدت ﺷﮏ ﻧﮑﻦ ﻋﺰﯾﺰم .‬
    ‫اﻣﺎ ﮔﻔﺘﻦ و ﻧﻮﺷﺘﻦ اوﻧﺎ روزا ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺨﺘﮫ .‬
    ‫ﺗﻮ اﯾﻨﻮ ﺑﮫ ﭘﺮﺳﺘﻮ و ﭘﺮﺳﺘﻮھﺎی دﯾﮕﮫ ﻣﺪﯾﻮﻧﯽ. راھﯽ رو ﮐﮫ ﻣﺎ رﻓﺘﯿﻢ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ دﯾﮕﮫ ﺑﺎﯾﺪ‬
    ‫ﺑﺮن ﺗﺎ ﺑﻔﮭﻤﻦ زﻧﺪﮔﯽ ارزش ﻏﺮور و ﺗﺮدﯾﺪ رو ﻧﺪاره؟ ﺣﯿﻒ اﯾﻦ ھﻤﮫ ﭘﺮواﻧﮫ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﮫ‬
    ‫اﺳﯿﺮ ﭘﯿﻠﮫ ھﺎﺷﻮن ﺷﺪن و ﺣﺴﺮت ﭘﺮواﻧﮫ رو ﺑﮫ ﮔﻮر ﺑﺮدن؟ ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺑﮫ ﻗﻮﻟﺶ ﻋﻤﻞ ﮐﺮد. ﺗﻮ‬
    ‫ھﻢ ھﻤﻮن ﮐﺎری رو ﺑﮑﻦ ﮐﮫ اﮔﮫ ﺑﻮد اﻧﺠﺎم ﻣﯽ داد. ﺑﺬار ﻗﺼﮫ ﻋﺸﻖ ﭘﺮﺳﺘﻮ رو ﺑﺎ ﻗﻠﻢ و‬
    ‫ﮐﺎﻏﺬ ﺟﺎوداﻧﮫ ﺑﺸﮫ. ﺑﺬار ﺧﻮدﻣﻮﻧﻢ ﺑﺎ ﺧﻮﻧﺪﻧﺶ ﯾﺎدﻣﻮن ﺑﻤﻮﻧﮫ ﭼﯽ ﺑﺮﺳﺮﻣﻮن ﮔﺬﺷﺖ و ﭼﻘﺪر‬
    ‫ﻋﺬاب ﮐﺸﯿﺪﯾﻢ ﺗﺎ ﺑﮫ اﯾﻨﺠﺎ رﺳﯿﺪﯾﻢ .‬
    ‫ﺷﺎﯾﺪ ﯾﮫ وﻗﺖ دﯾﮕﮫ. وﻗﺘﯽ از ﺧﻮدم ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﺪم ﺷﺮوع ﻣﯽ ﮐﻨﻢ .‬
    ‫ﭘﺮﺳﺘﻮ ﮐﮫ از ﺻﺤﺒﺘﮭﺎی ﻣﺎ ﺧﺴﺘﮫ ﺷﺪه ﺑﻮد. ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و دﺳﺖ اﻣﯿﺪ را ﮐﺸﯿﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ ھﻢ ﺑﺎزی‬
    ‫ﮐﻨﻨﺪ. اﻣﯿﺪ از درد اﺧﻢ ﮐﺮد و دﻟﻢ را ﺑﮫ درد آورد ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪم :‬
    ‫ﺑﺎزم ﺳﺮﻣﺎ اذﯾﺘﺖ ﻣﯿﮑﻨﮫ؟‬
    ‫ﭼﺸﻤﮑﯽ زد و ﮔﻔﺖ :‬
    ‫دردﺷﻢ ﺷﯿﺮﯾﻨﮫ. اﯾﻦ زﺧﻢ ﻋﺸﻘﮫ و ﺑﺮام ﺧﯿﻠﯽ ﻋﺰﯾﺰه .‬
    ‫ﺑﮫ دو ﻣﻮﺟﻮد ﻋﺰﯾﺰ زﻧﺪﮔﯿﻢ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم و دﻟﻢ ﻟﺒﺮﯾﺰ از ﺷﺎدی ﺷﺪ. ﺧﺪا ﻣﺎ را ﺧﯿﻠﯽ دوﺳﺖ‬
    ‫داﺷﺖ ﮐﮫ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻤﺎن را اﯾﻨﮕﻮﻧﮫ رﻗﻢ ﺷﺪه ﺑﻮد. اﻣﯿﺪ راﺳﺖ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ، ﻣﻦ ﺑﮫ ﭘﺮﺳﺘﻮ ﺧﯿﻠﯽ‬
    ‫ﻣﺪﯾﻮن ﺑﻮدم.‬




    ﭘﺎﯾﺎن


    [فقط کاربران عضو شده و فعال شده میتوانند لینک ها را مشاهده کنند. ][فقط کاربران عضو شده و فعال شده میتوانند لینک ها را مشاهده کنند. ][فقط کاربران عضو شده و فعال شده میتوانند لینک ها را مشاهده کنند. ]





 
صفحه 2 از 2 نخستنخست 12

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
Powered by vBulletin® Version 4.1.11
Copyright © 2017 vBulletin Solutions, Inc. All rights reserved.
Persian Language By MyPersianForum - Update By VBIran
اکنون ساعت 02:17 AM برپایه ساعت جهانی (GMT - گرینویچ) +3.5 می باشد.